Perfect Santa วางแผน(รัก)ลับ ดักจับหัวใจยัยรุ่นพี่

ตอนที่ 3 : CHAPTER 2 : ผมชอบรุ่นพี่ เป็นแฟนกันเถอะ! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ก.พ. 59









CHAPTER 2 : ผมชอบรุ่นพี่  เป็นแฟนกันเถอะ!

 

“ขออนุญาตค่ะอาจารย์ >O<//

ฉันตะโกนบอกอาจารย์บรรณารักษ์ที่ประจำอยู่ที่ห้องสมุดท่ามกลางความสงบของทุกคนที่กำลังอ่านหนังสือกันอยู่ =__=;;

“ขอขอโทษค่ะ (._.)”

ก้มหน้าก้มตาหลับผิดแต่โดยดี T^T

ฉันค่อยๆเดินตัวลีบเข้าไปที่ล็อกหนังสือด้านใน  พยายามอย่างมากที่จะมาให้เกิดเสียงอะไรออกมาทั้งสิ้น  มันต้องมีแน่ๆ  ในห้องสมุดที่เป็นแหล่งรวมความรู้ทุกๆอย่างบนโลกใบนี้  จะต้องมีสิ่งที่ฉันสงสัยและไม่เข้าใจอยู่อย่างแน่นอน  และฉันจะต้องหามันให้เจอ!

“เอาล่ะ  สู้ๆสายรุ้ง”

บอกกับตัวเองอย่างมุ่งมั่นแล้วลงมือค้นหาเลย >_<

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“มะไม่เห็นจะมีเลย TOT

ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นระหว่างล็อกของฉันหนังสืออย่างหมดแรง  ไม่ว่าจะหมวดไหนๆก็ไม่มีเรื่องที่ฉันสงสัยเขียนอยู่ในนั้นเลย  แม้แต่ในบทเรียนวิชาต่างๆก็ยังไม่มี  ทำไมกันนะ  ทำไมกันล่ะ TTOTT

“ไม่เห็นจะมีเรื่องความรักอยู่ในบทเรียนเลย  คงจะดีไม่น้อยถ้าอาจารย์สอนเรื่องความรักด้วย”

ฉันบ่นพึมพำอยู่คนเดียว  แบบนี้ก็หาวิธีรับมือกับซานต้าไม่ได้แล้วน่ะสิ  ถึงฉันจะไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่รู้จักความรัก  แต่ความรักที่ฉันเคยรู้จักก็มีเพียงแค่แอบรักหมูตอนข้างเดียวเท่านั้น  ไม่เคยถูกจู่โจมสายฟ้าแล่บแบบที่ซานต้าทำมาก่อน  ฉันก็เลยไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อไปดีหลังจากนี้

“เจอจนได้

“ซะซานต้า O_O

“ชู่ในนี้เขาไม่ให้เสียงดังนะครับ ^^

ซานต้าใช้นิ้วชี้จุ๊ปากฉันเอาไว้  ส่วนตัวเองก็นั่งยองๆลงข้างฉันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ 

มาตอนไหนกันล่ะเนี่ย  แง้ TOT

“นะนายมาได้ยังไง (   -_-)”

“ทางนี้ครับ  หันทางนั้นรุ่นพี่จะคุยกับหนังสือเหรอ”

ก็หนังสือมันหน้ามองมากกว่านายนี่นา T[]T

“โอเคๆ  ผมไม่แกล้งแล้วก็ได้  ผมมาที่นี่ก็เพื่อที่จะมาหารุ่นพี่ไง”

“มาหาฉันทำไมอีก TOT

“ทำไงได้ล่ะ  หลังจากสารภาพความในใจออกไป  จู่ๆก็ถูกรุ่นพี่เอาหัวโหม่งจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าแล้วก็วิ่งหนีไปแบบนั้น ถ้าไม่ให้ผมตามมา  ผมคงตายตาไม่หลับแน่ๆ”

จริงด้วยสิ   หลังจากที่ฉันถูกเขาสารภาพมาแบบไม่มีคำเตือน  ฉันก็ตกใจสุดขีดจนเผลอเอาหัวโหม่งไปที่หน้าผากของเขาแล้วก็ชิงวิ่งหนีออกมาทั้งที่ยังไม่หมดคาบเรียน  ก่อนจะตรงมาที่ห้องสมุดแบบนี้นี่แหละ (._.)

“ก็เพราะนายดันพูดเรื่องบ้าๆออกมาก่อนไม่ใช่หรือไง”

ฉันตอบกลับหากแต่สายตามองไปที่พื้นห้อง  ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องมานั่งใกล้ขนาดนี้ด้วย  นั่งจนแทบจะเกยมาบนตักของฉันอยู่แล้ว T/////T

“เอ๋ไม่ใช่เรื่องบ้าๆสักหน่อยนะ  ผมน่ะจริงใจกับรุ่นพี่จริงๆนะครับ”

ไม่พูดเปล่า  ซานต้ายังเขยิบตัวเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยหนีไปติดกับชั้นหนังสือด้วยความตกใจ  แต่ดูเหมือนสถานที่ตรงนี้จะเป็นใจให้ฝ่ายซานต้ามากกว่านะ  เพราะเขาเอาแขนทั้งสองข้างยันไว้กับชั้นฯจนเหมือนจะเป็นการปิดทางหนีของฉันไม่ให้ไปไหน

ตะตกอยู่ในวงล้อมจนได้ =O=//

“มองตาผมหน่อยสิ  แล้วรุ่นพี่จะรู้ว่าผมจริงใจ”

“มะไม่ (   -_-)”

หัวใจเอ๋ยยย  ได้โปรดสงบลงทีเถอะ T//////T

“นะครับ  มองตาผมหน่อยนะ”

น้ำเสียงออดอ้อนเหมือนแมวน้อยนี่มันคืออะร้ายยยยย TOT  ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจแข็งซะด้วยสิ  ก็แค่ขี้อายเกินมาตรฐานคนปกติเฉยๆเท่านั้นเอง

“นะ

สุดท้ายฉันก็ทนน้ำเสียงอ้อนแม่ยกของซานต้าไม่ไหว  ต้องหันหน้ากลับมาสบตากับเขาตามที่เขาขอ  ใบหน้าของซานต้าที่อยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรยิ่งทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง  นัยน์ตาสีน้ำอ่อนสดใสจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันราวกับต้องการจะอ่านความรู้สึกที่อยู่ข้างใน

ไม่ไหวแล้ว TOT//  ลำพังไอ้ท่าที่นั่งอยู่นี่ก็ทำเอาหัวใจจะวายอยู่รอมร่อ  นี่ยังต้องมานั่งจ้องตากันในระยะประชิดอีก  ได้โปรดเอาบาซูก้ามาถล่มฉันเลยเถอะ  อย่าปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปเลย  หมอนี่มันหล่อน่ารักจนผู้หญิงต้องร้องขอชีวิตเกินไปแล้ว  อ๊ากกกกก

“อย่างที่คิดเลย  รุ่นพี่น่ารักจริงๆด้วย ^^

ซานต้ายิ้มพราวพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ  เสียงหัวเราะที่สดใสของเขาทำให้ฉันหายเกร็งขึ้นมาหน่อยหนึ่ง  ขี้โกงนี้นาเจ้าเด็กคนนี้  มาทำให้คนอื่นหัวใจแทบจะระเบิด  แล้วก็มาลูบหลังด้วยการหัวเราะอย่างมีความสุขซะงั้น

“แฮ่ม!  ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะ  แต่นี่มันได้เวลาพรีเซนต์งานกลุ่มแล้วครับคุณเพื่อน  ขอเชิญเสด็จด่วนๆเลย”

ฉันก้มหน้าหลบแทบไม่ทัน  อยู่ดีๆหลิ่งเฟย, โนริโอะและซูลี่ก็โผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง  น่าอายที่สุด  พวกเขาต้องเห็นทุกอย่างแล้วแน่ๆเลย TOT//

“อย่ามองหน้าฉันแบบนั้นนะ  ฉันกับซูห้ามแล้ว  แต่ไอ้บ้านี่ไม่ฟัง -_-

โนริโอะพูดขึ้นหลังจากที่ซานต้าหันไปสบตาพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง  ละเหลือเชื่อเลย  พวกเขารู้ว่าซานต้าต้องการจะพูดอะไรเพียงแค่มองตากัน

นี่สินะ  มิตรภาพของลูกผู้ชาย  ช่างน่าทึ่งจริงๆ *O*

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ  เอาเป็นว่าเย็นนี้รอผมด้วยนะ”

“ทะทำไมต้องรอด้วยล่ะ (  -_-)”

“เพราะผมอยากกลับบ้านพร้อมรุ่นพี่ไงล่ะครับ

O/////O 

“งั้นไปก่อนนะ   แล้วเจอกันครับ^^

ซานต้าผละตัวออกก่อนจะโบกมือบ๊ายบายฉันแล้วเดินเข้าไปสมทบกับเพื่อนๆที่รออยู่  เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องมานั่งตัวแข็งแข่งกับหุ่นยนต์ด้วยฝีมือของเขา  บ้าจริงๆเล่นมากระซิบที่ข้างหูแบบนั้นน่ะ  ไม่รู้หรือไงว่ามันจั้กจี้ T//////T

“ทำไมหน้าร้อนผ่าวแบบนี้นะเรา =///////=

ฉันยกมือขึ้นทาบแก้มเอาไว้  ถ้าขืนฉันยังไม่รู้จักระวังตัวปล่อยให้ซานต้าเข้ามารุ่มร่ามได้ต่อไปแบบนี้ล่ะก็สักวันฉันต้องตกอยู่ในโลกของซานต้าและต้องหมุนรอบตัวเขาตลอดไปเหมือนบรรดาสาวกของเขาแน่นอนเลย  จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย  ฮือออออ

หมูตอนนายอยู่ที่ไหนกันนะ  ช่วยฉันด้วย T^T//

 

กว่าฉันจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองแล้วออกมาจากห้องสมุดได้ก็กินเวลาคาบว่างไปจนเกือบหมด  โชคดีที่นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เปลี่ยนกลับไปใส่ชุดนักเรียน  ไม่งั้นต้องเผลอเข้าเรียนคาบต่อไปทั้งๆที่อยู่ในชุดพละแหงๆ  เฮ้อออออ  ทั้งหมดก็เพราะซานต้าคนเดียวเลย  เขาทำให้ใจฉันไม่สงบแถมยังเอาแต่ฟุ่งซ่านเรื่องของเขาจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว T_T

ซ่า!!!!

=___=;;

ร่างของฉันหยุดนิ่งอยู่กับที่เพราะบางสิ่งที่ตกลงมาจากท้องฟ้า  และเมื่อค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองที่ชั้นบนก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องประมาณสองสามคน  ในมือของพวกเธอมีถังน้ำอยู่หนึ่งใบที่ฉันพอจะจำได้ลางๆว่ามันคือถังใส่น้ำถูพื้น =__=;;

“ขอโทษทีนะ  พวกเราไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่น่ะ!

“อื้ม (._.)”

ฉันก้มหน้าตอบรับไม่กล้าพูดอะไรกลับไปทั้งนั้น  คงแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ  พวกเธออาจจะไม่เห็นว่าฉันเดินมาจริงๆก็ได้  อีกอย่างแค่ฉันไปเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนซะทุกอย่างก็จบ  ชุดพละนี่ก็ต้องเอากลับไปซักที่บ้านอยู่แล้ว  ไม่เป็นไรหรอก  ไม่เป็นไร

ห้องล็อคเกอร์อยู่เลยจากจุดที่ฉันถูกสาดน้ำใส่ไม่ไกลนัก  แค่แป๊บเดียวฉันก็เดินมาถึงได้อย่างสบายๆ  เห็นมั้ยล่ะ  บอกแล้วว่าไม่เป็นไร  เดี๋ยวพอเปลี่ยนชุดเสร็จฉันก็กลับขึ้นไปเรียนตามเดิมได้แล้ว ^^

“ไม่มีใครอยู่เลยเหรอเนี่ย”

ก็แหงล่ะ  มันหมดชั่วโมงพละมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนี่นา  ทุกคนในห้องก็คงมาเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับกันหมดแล้ว  แต่ก็ดีแล้วล่ะ  ฉันเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าใคร ( แค่สองสามคนเมื่อกี้ก็ทำเอากลัวจนจิตหลอนแล้ว -__-;; )  อีกอย่างป่านนี้ผู้หญิงในห้องคงแท็กทีมรวมกันรอเล่นงานฉันแล้วแน่ๆ  ก็ห้องฉันน่ะสาวกซานต้าทั้งนั้นเลยนี่นา  แง้งงงง  คิดแล้วกลุ้ม T^T

“เอ๊ะ -*-

ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆก่อนจะปิดล็อคเกอร์ลงอีกครั้งเพื่อดูป้ายชื่อที่ติดเอาไว้  กะก็ถูกนี่นา  นี่มันล็อคเกอร์ของฉันจริงๆ  แล้วทำไม

“มันเริ่มแล้วสินะ TOT

ฉันเบะปากร้องไห้กับตัวเอง  ชุดนักเรียนที่ฉันเก็บเอาไว้ในล็อคเกอร์รวมถึงกระเป๋าเงินและโทรศัพท์มือถือหายไปหมดเลย!  ในล็อคเกอร์ว่างเปล่าจนแทบจะมุดเข้าไปนอนได้เลยด้วยซ้ำ  ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นฝีมือของใคร แบบนี้คงทำอะไรไมได้นอกจากต้องไปเรียนในสภาพนี้งั้นสินะ  เฮ้อออออ

แกร๊กๆ!  แกร๊กๆ!

“ทะทำไมเปิดไม่ออกล่ะ TOT

ฉันออกแรงดันประตูห้องล็อคเกอร์แต่มันก็ไม่ขยับเลยสักนิด  ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างดันประตูห้องเอาไว้จากด้านนอก  แล้วแบบนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะ  ห้องล็อคเกอร์เป็นห้องแอร์แบบอัตโนมัติหาที่ปิดในห้องไม่ได้ซะด้วย  ซ้ำตอนนี้ฉันยังเปียกปอนไปทั่วทั้งร่างกายอีก

“แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ  ฉันหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้ว T^T

ไม่ไหว  ไมได้ผลจริงๆด้วย  ไม่ว่าจะดัน จะผลัก  หรือจะถีบ  ประตูมันก็ไม่กระดิกเลยสักนิด  ขืนอยู่แบบนี้ต่อไปต้องเป็นหวัดแน่ๆ   แล้วถ้าเกิดไม่มีใครมาเปิดประตูให้ฉันเลยล่ะ  ฉันก็จะต้องแห้งตายกลายเป็นซากเน่าๆอยู่ในห้องนี้ใช่มั้ยเนี่ย ไม่นะ!  แบบนั้นฉันไม่เอา  อย่างน้อยก็ให้ฉันได้เจอกับหมูตอนอีกสักครั้งหนึ่งก่อนเถอะ  ฮือออออ TOT

ตุ้บ! ตุ้บ!

“ช่วยด้วยค่ะ  มีคนติดอยู่ในนี้  ใครก็ได้ช่วยด้วย”

ฉันทุบประตูพร้อมกับส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ  จะว่าไปวันนี้นอกจากห้องของฉันแล้วก็ไม่มีห้องไหนเรียนพละเลยนี่นา  แบบนี้ก็คงจะไม่มีใครมาที่ห้องล็อคเกอร์นี่จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้น่ะสิ  หมายความว่าคืนนี้ฉันต้องนอนที่นี่งั้นเหรอ TOT

ไม่ตลกเลยนะ!


ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วนะ  ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างให้มองออกไปข้างนอกซะด้วย  เป็นเพียงห้องสี่เหลี่ยมๆที่เปิดแอร์ไว้ตลอดเวลาเท่านั้น  แล้วอย่างนี้ฉันจะรู้วันรู้คืนได้ยังไงกันล่ะ  ที่สำคัญเลยก็คือฉันปวดข้าว  หิวฉี่  เอ๊ย!  ไม่สิ  ฉันปวดฉี่  หิวข้าว  เพราะตอนเที่ยงมัวแต่ไปหมกตัวอยู่ในห้องสมุดก็เลยไม่ได้ไปกินข้าว  ฮือๆๆๆ 

ตุ้บ!

O_O!

ฉันหันขวับไปข้างหลังอย่างตกใจสุดขีด   มะมะเมื่อกี้มันเสียงอะไรกันน่ะ  เสียงเหมือนมีบางอย่างตกลงใส่พื้นดังลั่นไปทั้งห้อง  ได้ข่าวว่าในห้องนี้มีแค่ฉันไม่ใช่เหรอ  แล้วเสียงเมื่อกี้มันมาได้ยังไง TOT

“ไม่นะ  ในห้องนี้คงไม่ได้มี

ฉันพูดทิ้งค้างไว้  ขณะที่สองขากำลังก้าวเดินไปยังจุดที่มาของเสียง  มันคือข้อเสียของมนุษย์เรา  ที่แม้ว่าจะกลัวจนขี้หดตดหายแค่ไหนก็ยังทิ้งความอยากรู้อยากเห็นไปไม่ได้  ฉันเองก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆ  ต่อมอยากรู้อยากเห็นมันก็เลยทำงานเหมือนคนปกติทั่วไป

“อามิตตาพุธๆ T/\T

เดินไปก็ไหว้ไป  ถ้ามีอะไรที่มองไม่เห็นสัมผัสไม่ได้อยู่ในห้องนี้นอกเหนือจากฉันขึ้นมาจริงๆจะทำยังไงดีนะ  แกล้งตายเป็นพวกเดียวกันไปเลยดีมั้ย

ย่องย่องย่อง

“ให้ตายสิ  โต๊ะห้องของพวกผู้หญิงนี่เล็กชะมัดเลยวุ้ย  ก้นระบมหมดแล้ว!

“นาย O_O!

ฉันชี้นิ้วไปที่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งลูบก้นตัวเองป้อยๆอยู่บนพื้นหน้าโต๊ะสำหรับใช้วางสิ่งของที่นอกเหนือจากชุดนักเรียนและข้าวของส่วนตัว  งั้นเสียงตุ้บเมื่อกี้ก็มาจากเขางั้นเหรอ  อยู่ในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะเนี่ย TOT

“มาเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ  ฉันนึกว่าพวกผู้หญิงเปลี่ยนชุดกันไปหมดแล้วซะอีก”

คนๆนี้ถ้าจำไม่ผิดเขาชื่อ ไต้ฝุ่น’  เป็นเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งสินะ?  แต่ว่าเขาค่อนข้างน่ากลัว  พูดจาขวานผ่าซากก็เลยไม่ค่อยมีเพื่อนเหมือนกับฉัน  ไม่สิ  อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งก็คือหัวหน้าห้องสุดติ๋ม  ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขาจะแตกต่างกันมากจนไม่น่าจะเป็นเพื่อนกันได้เลยก็เถอะ

“นายมาทำอะไรในนี้เหรอ (    -_-)”

ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอายที่จะคุยกับคนอื่นอยู่ดีนั่นแหละนะ TOT

“เฮ้ๆ!  พูดกับฉันก็มองหน้าฉันสิ  มองตู้ล็อคเกอร์แบบนี้มันเสียมารยาทนะเฟ้ย =_=+

“ขะขอโทษ TOT

น่ากลัวจริงๆด้วยผู้ชายคนนี้  คนละแบบกับซานต้าเลย  รายนั้นให้ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง  แต่คนๆนี้เหมือนตกอยู่ในพายุแห่งหายนะไม่มีผิด =_=;;

“ช่างเถอะ  เธอน่ะอยู่ห้องเดียวกับฉันใช่มั้ย  ชื่ออะไรนะ  สายฝนใช่หรือเปล่า -*-

“สายรุ้ง TOT

“งั้นเหรอ  โทษที  ฉันจำชื่อคนไม่ค่อยเก่งน่ะ”

“อะอื้อ (._.)”

แล้วเมื่อไหร่เขาจะตอบคำถามของฉันกันนะว่ามาทำอะไรในห้องล็อคเกอร์ของผู้หญิง T_T

“แล้วทำไมตัวเปียกแบบนี้ล่ะ  ข้างนอกเขาเล่นสงกรานต์กันเหรอ”

“เปล่าหรอก  อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ (._.)”

“ถ้างั้นก็เปลี่ยนชุดซะสิ  ฉันจะกลับบ้านพอดี”

“ตะแต่ว่า”

“หืม =_=+

อะจึ๋ย!  แค่ส่งเสียงออกไปเบาๆเองนะ  ทำไมต้องส่งสายตาปลิดชีพมาให้ฉันแบบนั้นด้วยล่ะ  แง้งงง  น่ากลัวอ่ะ TOT

“เฮ้ยๆ  อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องสิ  โทษทีๆ  ฉันเป็นพวกสายตาน่ากลัวไปหน่อย  แค่มองคนก็ชอบคิดว่าหาเรื่องแล้ว  อย่าร้องนะเว้ย”

ไต้ฝุ่นตรงเข้ามาหาฉันที่เริ่มเบะปากและสะอื้นออกมาเบาๆเพราะกลัวเขาจนฉี่แทบจะราด  ยิ่งอั้นๆไว้อยู่ด้วย  มาทำให้กลัวมากท่อแตกไม่รู้ด้วยนะ ฮืออออ TT^TT

“โอเคนิ่งซะนะๆ  โอ๋ๆ  นิ่งซะ”

มือใหญ่จับหัวฉันโยกไปโยกมาคล้ายกับจะกล่อมให้สงบลง  ผู้ชายตัวใหญ่ๆท่าทางโหดๆมาทำอะไรแบบนี้แล้วมันแปลกๆยังไงไม่รู้แฮะ =___=;;

“คะคือฉันจะบอกว่า

“บอกว่า?”

“ว่า(._.)”

“ปะปะปะ(._.)”

“เดี๋ยว!  หยุดก่อน  ให้ตายสิ  รอฟังเธอพูดนี่ฉันลุ้นจนตัวเกร็งไปหมดเลย  ทำใจให้สบายนะ  สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆพูดออกมา  โอเค๊?”

“อื้อ T_T

ฟืดดดดดด!

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ตาทมคำแนะนำของไต้ฝุ่น  ไม่เห็นจะช่วยได้ตรงไหน TOT  พอเงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าโหดๆกับสายตาที่เหมือนโกรธอยู่ตลอดเวลาของเขาแล้วออกซิเจนที่สูดเข้าไปมันก็ถูกคายออกมาเป็นก๊าซคาร์บอนฯหมดเลย

“เอาล่ะ  ทีนี้ก็พูดมา”

ไต้ฝุ่นยืนกอดอกรอให้ฉันพูดโดยไม่บ่นอะไรสักคำ  ถึงจะดูน่ากลัวแบบสุดๆของสุดๆ  แต่ว่าความจริงเขาก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ  เพราะเขาไม่รำคาญใส่คนขี้อายเกินลิมิตอย่างฉัน

“ปะประตูมันเปิดไม่ได้จ้ะ”

“หา?”

“คือพอฉันเข้ามา  ละแล้วจะกลับออกไป  มันก็เปิดไม่ได้แล้ว”

“ว่าไงนะ!!!

“ฮือออ  ฉันขอโทษ TOT

ฉันยกมือไหว้ขอชีวิตจากไต้ฝุ่นทันที  ทำเขาโกรธเข้าให้แล้ว  อย่างนี้ฉันจะโดนเขาตบตีเหมือนข่าวลือที่เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้หรือเปล่านะ  ข่าวลือที่ว่าเขาตบผู้หญิง  ยิงคนแก่  แล่เนื้อคนชรา  ฆ่าหมดไม่มีเหลือ  TTOTT

“ขอโทษฉันทำไมเนี่ย  เธอเป็นคนล็อคประตูเองหรือไง”

หงึกๆๆๆๆ ( ส่ายหน้า )

“ถ้างั้นก็ไม่จำเป็นต้องขอโทษ  เดี๋ยวเรื่องประตูฉันจัดการเอง  เธอรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า  ตัวก็เปียกแถมแอร์ก็เย็นขนาดนี้  เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

“ปะเปลี่ยนไม่ได้หรอก”

ไต้ฝุ่นที่กำลังจะเดินไปที่ประตูหยุดชะงัก  เขาหันกลับมามองฉันอย่างแปลกใจ

“ทำไมเปลี่ยนไม่ได้ล่ะ  หรือว่าเธอกลัวฉันจะแอบดู  ไม่ต้องห่วงหรอกนะ  แบนจนไข่ดาวเรียกอาม่าแบบเธอน่ะฉันไม่สนใจหรอก -*-

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ!

“ฉันรู้ว่านายคงไม่แอบมองฉันหรอก  ตะแต่ที่เปลี่ยนไม่ได้ก็เพราะ  ฉันไม่มีชุดเปลี่ยนน่ะ (._.)”

“หมายความว่าไง  แล้วชุดนักเรียนของเธอล่ะ?”

“มันหายไปแล้ว TOT

หายไปอย่างไร้ร่องรอยเลยด้วย  แม้ว่าจะพอรู้ตัวคนทำก็ตาม TT^TT

“อ่าฉันพอจะเข้าใจละ  ฝีมือยัยพวกนั้นแน่ๆ  ตอนฉันจะเข้ามาในห้องนี้ฉันสวนกับพวกผู้หญิงในห้องพอดี  เห็นหัวเราะกันคิกคักๆดูมีความสุขมาก  ที่แท้ก็เพราะแกล้งคนอื่นเอาไว้นี่เอง =_=*

“อาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ  บางทีฉันคงจะเอาไปลืมไว้ที่ไหนก็ได้”

“เชื่อเธอก็เป็นแมวแล้ว  ให้ตายสิ!  ฉันแค่มาหาที่นอนเพราะแอร์ที่ห้องล็อคเกอร์ชายเสียเท่านั้นเองนะเนี่ย  ดันต้องมาซวยไปด้วยจนได้”

“ขอโทษนะที่ทำให้ซวยไปด้วย T^T

ที่เขาพูดมามันก็ถูกนะ  ฉันทำให้เขาต้องมาถูกขังอยู่ในห้องนี้ไปด้วยทั้งที่เขาก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย  แบบนี้ก็เท่ากับว่าฉันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นน่ะสิ

“หยุด!  อย่าร้องไห้ออกมาเชียวนะเฟ้ย  ฉันไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้”

“อื้อ  ฟืดดดด T.,T

ฉันสูดน้ำมูกกลับเข้าไปอีกครั้ง  ต้องบังคับไม่ให้ร้องไห้นี่มันยากจริงๆเลยนะ

“เอ่อเพิ่งรู้ว่ามีผู้หญิงที่ร้องไห้ได้น่ากลัวแบบนี้อยู่บนโลกด้วย =__=;;

“ขอโทษนะที่ฉันมันน่ากลัว T.,T

“ช่างเถอะ  เดี๋ยวฉันจะไปหาทางเปิดประตูเอง  ส่วนเธอน่ะ

ไต้ฝุ่นทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของตัวเองออกทีละเม็ด  ขะเขาคิดจะทำอะไรกันน่ะ >[]<

“ยะอย่านะ >_<

ฉันหลับตาปี๋  ถอยหลังหนีเขาด้วยความกลัว  อุตส่าห์คิดว่าเป็นคนใจดีขึ้นมาหน่อยหนึ่งแล้วแท้ๆ  ที่ไหนได้ความจริงแล้วหมอนี่มีนิสัยเหมือนในข่าวลือทุกอย่างเลยสินะ TOT

พรึ่บ!

“คิดบ้าอะไรของเธอน่ะ =_=;;

“อะเอ๋  นะนี่อะไรเหรอ”

“เสื้อฉันไง  เอาใส่คลุมไว้ซะ  ชุดพละของผู้หญิงมันไม่ได้หนาอะไรมากมายนักหรอกนะ =_=//

“หมายความว่ายังไงเหรอ (._.)”

“ก็ลองก้มมองสภาพตัวเองบ้างสิยัยซื่อบื้อ =_=//

ไต้ฝุ่นตะโกนลั่นก่อนจะเดินดุ่มๆไปที่ประตูห้องและไม่หันมาสนใจฉันอีกเลย  อืมเมื่อกี้เขาบอกให้ฉันก้มมองสภาพตัวเองสินะ

“เอ๊ะ O////O

นะนี่ฉันยืนอยู่ต่อหน้าไต้ฝุ่นในสภาพอย่างนี้เหรอเนี่ย  อ๊ากกกกกกก TTOTT

เสื้อพละสีขาวที่เปียกน้ำและบางมากแนบไปกับเนื้อจนเห็นถึงสิ่งที่อยู่ภายใน  ชั้นในสีชมพูหวานแหววของฉันส่องประกายออกมาอย่างชัดเจน

พรึ่บๆๆๆๆ! ( เสียงรีบใส่เสื้อของไต้ฝุ่นทับไปด้วยความรวดเร็ว )

โครม!!!

ทันทีที่ฉันสวมเสื้อของไต้ฝุ่นเสร็จ  ก็มีเสียงดังโครมดังมาจากทางประตูห้อง  ฉันรีบวิ่งไปดูที่เกิดเหตุด้วยความตกใจ  และต้องตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าประตูห้องที่ฉันพยายามเปิดมันแทบตาย  บัดนี้ได้ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว =O=;;

“ใช้ไม้ถูพื้นกับเก้าอี้ดันไว้งั้นเหรอ  เด็กอนุบาลสิ้นดี =_=*

ไต้ฝุ่นพึมพำก่อนที่เขาจะเตะเก้าอี้ที่ล้มอยู่ข้างๆประตูจนปลิว  ฟ้ามืดขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย  อากาศก็เย็นซะด้วย  แบบนี้ไต้ฝุ่นจะไม่เป็นอะไรแน่เหรอ  เขาไม่ได้ใส่เสื้อนะ  ใส่แค่กางเกงนักเรียนตัวเดียวเท่านั้นเอง =///////=

“ขะขอบใจนะ”

“ไม่ต้องขอบใจหรอก  ฉันไม่ได้ช่วยเธอ  ฉันแค่ต้องรีบไปทำงาน  ถ้าฉันไม่พังประตูนี่ฉันก็ไปทำงานไม่ทันน่ะสิ  ผู้จัดการร้านยิ่งขี้งกชอบตัดเงินเดือนอยู่ด้วย =_=*

“งะงั้นเหรอ  แต่ถึงยังไงก็ต้องขอบใจเรื่องเสื้อนะ (._.)”

“ฉันแค่จะฝากเธอไปซักให้ต่างหากล่ะ  พอดีผงซักฟอกที่บ้านหมดน่ะ”

“อื้อ!  ฉันจะซักมาให้จ้ะ”

ที่แท้ก็แค่บังเอิญเหรอเนี่ย   ทุกเรื่องที่ฉันคิดว่าเขาช่วยฉัน  เขาก็แค่ทำเพื่อตัวเองเท่านั้น  แล้วฉันก็บังเอิญได้อานิสงค์ไปด้วยเฉยๆ T_T   

“เธอรีบกลับบ้านได้แล้วล่ะ  ดึกขนาดนี้เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วง”

“จริงด้วย  นี่มันเลยเวลาที่ฉันต้องกลับบ้านมานานแล้วนี่นา  ถะถ้างั้นขอตัวก่อนนะจ๊ะ  แล้วพรุ่งนี้ฉันจะเอาเสื้อนักเรียนมาคืน”

“อืม  กลับดีๆละกัน”

ฉันพยักหน้ารับคำแล้วรีบวิ่งไปที่ประตูโรงเรียนทันที  ป่านนี้คุณพ่อคุณแม่คงเป็นห่วงมากแล้วแน่ๆเลย  ฉันไม่เคยกลับบ้านช้าขนาดนี้มาก่อนด้วย  อ๊ะแต่เหมือนฉันจะลืมอะไรไปนะ  ลืมอะไรน้า

ตึก

ฉันชะงักฝีเท้าลงก่อนที่จะถึงประตูโรงเรียนเพียงนิดเดียว  เงาตะคุ่มๆที่ยืนพิงประตูโรงเรียนอยู่มันช่างคุ้นเหลือเกิน  ใครมาทำอะไรตรงนั้นนะ  ป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?

“คะ….ใครน่ะ”

ฉันส่งเสียงถามออกไป  เผื่อเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นสัมผัสไม่ได้ฉันจะได้ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีได้ทันการไงล่ะ =__=;;

“รุ่นพี่!  มาแล้วเหรอครับ ^^

“ซะซานต้า O_O

ไม่จริงน่า  ทำไมเขายังอยู่ที่นี่ล่ะ  แถมยังในเวลาแบบนี้อีก!

จริงด้วย!  เขาบอกว่าวันนี้จะกลับบ้านพร้อมฉันนี่นา  งั้นเขาก็รอฉันอยู่น่ะสิ

“ผมไปหารุ่นพี่ที่ห้องเรียนแล้วแต่ไม่เจอ  แถมกระเป๋านักเรียนก็ยังอยู่ในห้องอีก  ก็เลยคิดว่ารุ่นพี่คงไปทำธุระอยู่ที่ไหน”

“แล้วนายก็เลยมารอฉันตรงนี้เหรอ?”

“ครับ  ก็สัญญากันไว้แล้วนี่นา ^^

ใครไปสัญญากับนายตอนไหนไม่ทราบ >O<  เท่าที่จำได้นายพูดเองเออเองหมดเลยไม่ใช่เรอะ

“แต่ว่าดีใจจังที่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น”

“ซานต้า

“ผมเป็นห่วงแทบตายเลยรู้หรือเปล่า”

สิ้นคำ  ซานต้าก็เดินเข้ามาสวมกอดฉันอย่างแนบแน่น  ความหนาวเหน็บค่อยๆมลายหายไปจากร่างของฉัน  แล้วถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากตัวของเขาแทน

“ผมชอบรุ่นพี่เป็นแฟนกันเถอะ”

“วะว่าไงนะ”

“ถ้าเป็นแฟนกัน  ผมก็จะได้สิทธิ์ดูแลรุ่นพี่ได้อย่างเต็มที่  ไม่ต้องมาคิดเองเออเองคนเดียวว่ารุ่นพี่กำลังทำอะไรอยู่นะ  รุ่นพี่เป็นอะไรหรือเปล่า  ถ้าต้องมาคอยเป็นห่วงขนาดนั้น  ผมต้องบ้าตายแน่ๆ”

“ได้โปรดคบกับผมด้วยนะครับ”



บับเบิ้ลบิวชวนคุย : 

อัพครบ 100% แล้วจ้าาาาา  เอาล่ะสิๆ  ดูเหมือนว่าจะมีหนุ่มปริศนาโผล่มาอีกคนหนึ่งแล้ว  แต่จะมาไหนรูปแบบไหน  จะเป็นศัตรูหัวใจของซานต้าหรือไม่!  ต้องติดตามนะค้า  เดี๋ยวหลังจากนี้ซานต้าจะรุกหนักชนิดที่แทบจะรุกฆาตเลยก็ว่าได้  แต่จะสมหวังหรือเปล่าเนี่ยสิ  เฮ้อๆ  เอาใจช่วยซานต้ากันด้วยนะค้า


เลิฟยู  จ๊วบๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:57
    นางเอกตกอยู่ในอันตรายแล้ว หมูตอนอยู่ไหน?? สนุกมากค่ะ เจิมรออเลย!
    #3
    1
    • #3-1 Bubble - B[ew] (@Bb9-) (จากตอนที่ 3)
      7 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:00
      เจิมรอได้เลยจ้า เดี๋ยวค่ำๆจะมาอัพอีก 60% น้า >__<
      #3-1
  2. #2 fernw (@tonfern261043) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:08
    รอน้าาา
    #2
    1
    • #2-1 Bubble - B[ew] (@Bb9-) (จากตอนที่ 3)
      6 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:09
      ขอบคุณค่าาา พรุ่งนี้อัพแน่นอนนน
      #2-1
  3. วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:36
    รอค่ะ สนุกมากกอ่านไปอมยิ้มไป???????? นายหมูตอนน่ารักน่าหยิกจริงไรจริง55 มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 Bubble - B[ew] (@Bb9-) (จากตอนที่ 3)
      6 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:43
      ดีใจจังที่ไรท์เคอร์ไม่ได้เขียนไปยิ้มไปคนเดียว 555+ อัพทุกวันแน่นอนจ้าาาาา
      #1-1