ระบบตรวจพบซอมบี้ ภาค2

ตอนที่ 82 : 82

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 ส.ค. 63


หลังจากเดินปีนหุบเขาลุยป่ามาวันแล้วมันเล่าเนื้อตัวมอมแมมด้วยสิ่งสกปรกผมเผ้ารุงรังเขาในตอนนี้ไร้กลิ่นอายของผู้ทรงพลังอีกต่อไปถ้ามีใครพบเห็นคงคิดว่าเขาเป็นแค่ขอทานธรรมดา

เมื่อเดินมาสักพักสายตาของชายหนุ่มก็มองเห็นกำแพงที่ตั้งสูงตระหง่านอยู่ไม่ไกลสายตามีดูแปรเปลี่ยนไปมากจากเมื่อปีนั่นพอนึกถึงแล้วก็ทำเอาชายหนุ่มใจหายเหมือนกันเวลาช่างผ่านไปเร็วเสียจริง

เมื่อมองไปจะเห็นทหารและผู้คนเข้าออกจำนวนมากศูนย์แห่งนี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิต

“หยุดก่อน”ทหารนายหนึ่งเอ่ยขึ้นเเล้วเข้าตรวจค้นขอทานทันที

“ให้ตายวันนี้คนจากค่ายอื่นกันเต็มเลย นายเองก็มารอต้อนรับเหมือนกันเหรอ?”ทหารอีกนายกล่าวถามขอทานตรงหน้าดูเหมือนแม้แต่ขอทานยังเดินทางมาที่นี่เพื่อต้อนรับคุณหนูเหมือนกัน

“ใครจะมาหรือครับ”ดัชที่มีสภาพดังขอทานถามขึ้นด้วยความสงสัยดูเหมือนว่าวันนี้จะมีคนสำคัญมาที่แห่งนี้

“เอ๋ เดินทางมาที่นี่ไม่รู้เหรอว่าวันนี้คุณหนูมิงค์จะเดินทางจากzak.aกลับมาที่นี่ในอีกไม่นานคงถึงแล้วแหละ”ทหารนายนั่นกล่าวอย่างภาคภูมิคุณหนูมิงค์พี่สาวคนโตของผู้บัญชาการได้เป็นถึงสมาชิก ระดับ2ของzak.aในเวลาแค่ปีครึ่งเท่านั่นแม้แต่ตัวเขายังภาคภูมิใจไปด้วยเลย

“โห้ เป็นแบบนั่นนี่เองมิน่าถึงมีผู้คนเต็มไปหมด”ดัชยิ้มขึ้นสายตาของเขามองไปยังผู้คนที่เดินทางมามากมาย

“ใช่ที่น้องชายเห็นคนที่มีอิทธิพลของค่ายต่างๆในระแหวกนี้นะ”ชายที่ค้นตัวดัชเอ่ยขึ้นก่อนที่ทหารนายนั่นจะยื่นสิ่งของบางอย่างมาเขา

“นี่มันสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าน้อยชายเงรับมันไว้แล้วเข้าไปแลกในตัวค่ายได้เลย”ทหารนายนั่นมองเสื้อผ้าที่ไม่ต่างกับผ้าขีริ้วของขอทานหนุ่มที่มีผมเผ้านวดเครารุงรัง

“ขอบคุณพี่ชาย”ดัชยิ้มออกมาด้วยความแปลกใจเขาดูเหมือนขอทานขนาดนั่นเลยเหรอก่อนที่จะเดินเข้าค่ายไป

เมื่อเดินเข้าไปสักพักก็พบกับผู้คนมากมายตัวเขานั่นเป็นแค่ขอทานธรรมดายิ่งไม่มันที่เตะของเหล่าผู้มีพลังพิเศษสักเท่าไรเมื่อเดินเข้าไปได้ไม่นานก็มีคนเอาน้ำและอาหารมาใส่ไว้ในมือของเขาหลายคน

ดัชที่มองของในมือก็อดอมยิ้มไม่ได้ที่เป็นหลักฐานที่สำคัญว่าจิตใจของมนุษย์ยังไม่ได้ต่ำตมสุดขีดหรือเพราะเขาเหมือนยาจกกันแน่นะ

เสียงของผู้คนคุยกันเสียงดังไปทั่วสถานที่ผู้คนมากมายต่างรอต้อนรับลูกสาวคนโตของผู้บัญชาการ

“เฮ้ น้องชาย”ในขณะที่ดัชเดินดูดน้ำไปด้วยเหมือนเขาจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น และต้นทางของเสียงนั่นไม่ใช่ใครอื่นเขาคือชายวัยกลางคนและพวกพร้อมก่อนหน้า

“ฮึ ขอทานเหม็นนี่อีกแล้ว”ดูเหมือนลูกศิษย์ของชายวัยกลางคนจะไม่ค่อยชอบขอทานคนนี้สักเท่าไรนัก

“ระวังปากหน่อยซิน”ชายวันกลางคนตำหนิไปยังลูกศิษย์ของเขาเบาๆก่อนที่จะยิ้มให้กับขอทานที่กำลังเดินเข้ามา

“นี่นายไม่คิดจะเคารพคุณหนูมิงค์หน่อยหรือไง คุณหนูมิงค์เป็นหนึ่งในคนที่เข้าต่อต้านzigaที่บุกเข้ามาโจมตีจนถอยออกไป ไม่ใช่ขอทานที่จะเข้ามาตอนรับได้หรอกนะ”ชายคนข้างๆมองไปยังเสื้อผ้าที่สกปรกของขอทาน

“หุบปาก!!”ชายวัยกลางคนมองไปยังชายคนข้างๆก่อนที่จะหันมาขอโทษขอทานยกใหญ่“น้องชายอย่าถือสา อย่าถือสา”

“ดูเหมือนคุณหนูมิงค์จะเป็นคนที่น่าชื่นชมมากเลยนะครับ”ขอทานกล่าวขึ้น

ชายวัยกลางคนที่ได้ยินดังนั่นเพียงหัวเราะแห้งๆและเอ่ยออกมา

“ คุณหนูมิงค์เป็นถึงสมาชิกระดับ2ของzak.aที่ยิ่งใหญ่แถมเธอเข้าร่วมในเหตุการณ์บุกโจมตีของziga”

“โอฺ้ ถ้างั้นผมขอตัว”ดัชยิ้มและเดินออกมาทันทีเนื่องจากเขาต้องไปสถานที่ที่หนึ่ง

“อาจารย์ทำไมถึงสุภาพกับขอทานคนนั่นกัน”ซิน ถามด้วยความสงสัย

“ไม่รู้สิแต่อาจารย์ของเจ้าเคยดูคนพลาดงั่นหรือเขาอาจจะเป็นยอดอัจฉริยะจากที่ไหนสักที่ก็เป็นได้”ชายวัยกลางคนหันไปตอบหญิงผู้เป็นลูกศิษย์แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไรนัก

“ขบวนคุณหนูเข้ามาแล้ว”เมื่อสิ้นเสียงผู้คนที่รอต้อนรับต่างมองไปยังกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาพวกเขามีกลิ่นอายที่ทรงพลังจนผู้คนต้องเคารพ

“นี่บ้านของเธอเหรอ”หญิงสาวคนหนึ่งมองไปรอบๆเมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากมารอการมาของพวกเธอ

“ใช้ ชอบมันไหมละ”คุณหนูมิงค์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่ สง่างาม

ผู้คนที่เฝ้ามองต่างซุบซิบกันเนื่องจากสงสัยหญิงสาวอีกคนเป็นใคร

“ลูกพ่อกลับมาแล้ว”เสียงของผู้บัญชาการดังขึ้นเหมือนเขาจะมารอผู้เป็นลูกสาวเช่นกันหลังจากแนะนำตัวคู่หูของเธอเสร็จ คุณหนูมิงค์มองไปยังผู้เป็นพ่อแม่น้องสาว และเทพธิดาน้ำแข็ง มิลค์ก่อนที่จะเอ่ย

“นัดไปไหนเหรอคะ”เนื่องจากไม่เห็นน้องชายของตัวเอง

“ตอนนี้กำลังฝึกหนักอยู่นะเห็นว่าจะไล่ตามพลังของเจ้าหนูนั่นให้ทันจะว่าไปเจอเจ้าหนูนั่นที่zak.aหรือเปล่า”ผู้เป็นพ่อกล่าวขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั่นประกายในดวงตาของมิงค์ก็กลายเป็นสั่นไหวในปีนั่นเธอทำได้เพียงมองเขาจากระยะไกลเท่านั่น

ก่อนที่จะราเชลนะถามขึ้น

“เจ้าหนูที่ว่าใครเหรอคะ”ราเชลไม่เคยเห็นมิงค์จะเจอคนรู้จักที่นั่นเลย

“เขาชื่อดัชน่ะเขาเดินทางไปzak.aหลังมิงค์ได้ไม่นาน แล้วดัชไม่ได้กลับมาด้วยเหรอ”มิลค์เอ่ยขึ้นในขณะเธอมองซ้ายมองขวาที่จริงแล้วเธอมารอผู้เป็นน้องชายของเธอทุกวันแต่ผ่านไปเดือนแล้วเดือนเล่าปีแล้วปีเล่าสายตาของเธอเต็มไปด้วยความคิดถึงมากมายนับหมื่นประการก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวังดูเหมือนปีนี้เขาก็ยังไม่มาสินะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น