ระบบตรวจพบซอมบี้ ภาค2

ตอนที่ 1 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

ท่ามกลางความมืดอันว่างเปล่า ชายหนุ่มคนนั้นกำลังดำดิ่งไปในห่วงแห่งการเวลาอันเนิ่นนาน ความรู้สึกมากมายราวกับกำลังข้ามผ่านกาลเวลา มาด้วยเช่นกัน

ระหว่างที่ชายหนุ่มจมลงไปในหลุดของกาลเวลาอันแสนยาวนาน ก็ ปรากฏเสียงหนึ่งดังกังวานในหูของเขา

“ติ๊ง ระบบเริ่มทำงาน !!”เสียงนั้นดังเตือนสติของเขาที่จมลงไปในห่วงแห่งการหลับไหล

“เฮือค !!!”ชายหนุ่ม สะดุ้งจากอาการตกใจ เหงื่อนั่นไหลเต็มทั่วใบหน้า ทั้งๆที่อากาศภายในห้องไม่ได้ร้อนแต่อย่างใด

ใบหน้าของเขา ราวกลับกำลังคุ้นคิดเหตุการณ์ในห่วงแห่งการหลับไหล โดยที่ไม่ได้สนใจเสียงของระบบแต่อย่างใด

ความฝันนั้นช่างเป็นความฝันที่นานแสนนาน ชายหนุ่มค่อยๆนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในความฝันช้าๆ ในความฝันนั่นราวกับตัวเขาที่กำลังร่วมรบในมหาสงคราม ตัวเขาในความฝันนั้น ทั่วทุกที่ที่เขากวาดผ่านนั้นเต็มไปด้วยสงคราม ทั้งพื้นแผ่นดินเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของซากศพ ทั่วทั้ง6ทวีปและสิบแผ่นดิน ล้วนถูกสยบ เหล่าซากศพเดินได้ต่างล้มตาย เมื่อมหาจักรพรรดิ์เคลื่อนพล สู่สงคราม นั้นคือ ความตายของพวกซากศพไร้วิญญาณอีกครั้ง !!

“ติ๊ง..ระบบเริ่มทำงาน”เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มคนนั้นกับเมินเฉย เสียงของเขานั้นช่างแหบแห้ง

“จักรพรรดิ์ !!”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และสูดอากาศเข้าไปเต็มที่

“ดูเหมือน ฉันจะกลับมาในวันที่ยังไม่เกิดวันโลกาวินาศสินะ?”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

“ติ๊ง..ระบบเริ่มทำการหลอมรวม”เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง

“ติ๊ง..อีก 68 ชั่วโมง จะเริ่มวันโลกาวินาศ !!”เสียงแจ้งเตือนยังดังขึ้นมาไม่ยอมหยุด

ดัชไม่ได้สนใจเสียงแจ้งเตือนแต่อย่างใด ราวกับเขาคุ้นชินกับเสียงนี้เป็นอย่างดี

“เปิดดูค่าสถานะ”ดัชเอ่ยขึ้น

ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะก็ปรากฏขึ้นมา ทุกอย่างเหมือนตอนนั้นไม่มีผิด

ดัชนั้นไม่ได้ให้ความสนใจของค่า สถานะปัจจุบันของเขาสักเท่าไหร่ถึงพลังในตอนนี้ของเขา จะอ่อนแอกว่าคนปกติเล็กน้อยก็ตาม นั่นก็เพราะว่า ทุกอย่างที่ตัวเขาเคยพบเจอนั่นได้ฝังอยู่ในความทรงจำหมดแล้ว ประสบการณ์ นั่นไม่เคยโกหก

ชายหนุ่มนั้นเดินไปหยิบกรอบรูปขึ้นมา ซึ่งมันปรากฎ ครอบครัวของเขาในรูป

ดัชจ่องไปยังรูปภาพ ดวงตาเต็มไปด้วยหมื่นพันธ์อารมณ์ พล่างยิ้มขึ้น

“จาก จุดสูงสุดคืนสู่สามัญสินะครับ” ปรากฏรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นขึ้นมา

จากนั้นดัชจึงหยิบ โทรศัพท์ขึ้นมาพลางโทรออกไป

“ติ๊ด ติ๊ด ตือ หื้อมีอะไรงั้นเหรอ?”เสียงจากปลายสายนั้นดังขึ้นมา

ทันใดนั่นความรู้สึกมากมายได้เอ่อล้นออกมา เสียงนั่นช่างเป็นเสียงที่เขาโหยหามาตลอด ความคิดถึงปกคลุมไปทั่วหัวใจของเขา เป็นเสียงที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินอีกแล้ว และตลอดไป

ในตอนนั่นเขาทำผิดพลาดไป มันเป็นความผิดที่ไม่น่าให้อภัย เขาปล่อยให้ครอบครัวเพียงคนเดียว ต้องอยู่ท่ามกลางวันแห่งฝันร้ายเพียงลำพัง เขาในตอนนั้นคิดว้าตัวเองคือจุดศูนย์กลางของโลก คิดจะทำอะไรก็ทำ ทิ้งความรู้สึกไว้ข้างหลัง โดยไม่สนใจอะไร โหยหาแค่พลังอำนาจ แล้วยังไงสุดท้ายเขามีพลังแล้วมันช่วยอะไรอย่างงั้นเหรอ ? สุดท้ายเวลาที่เขาเสียไป เสียไปให้กับความลุ่มหลงในพลังเขานั่นคิดถึงแต่เรื่องของ แล้วผลสุดท้ายเป็นอย่างไร เอกบุรุษที่ผู้คนต่างเกรงกลัว ที่ต้องแอบมาเสียใจอย่างนั่นหรือ ทำไมเขาไม่ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้มีความสุขกัน เหล่า

สิ่งที่มีคือพลัง แต่กับลืมสิ่งสำคัญที่สุดไป ผลของมันนั้นเขารู้ซึ้งดีแล้ว ตัวเขานั้นได้สังหารผู้คนไปมากมาย วีรบุรุษบ้าอะไร เขาเป็นเพียงแค่ฆาตกรเท่านั้น มีพลังแล้วยังไง ผู้นับถือดั่งวีรบุรุษแล้วทำไม ในเมื่อท้ายที่สุดแล้วเขาไม่เหลืออะไรสักอย่าง เขาได้แต่เฝ้าวิงวอนต่อพระเจ้า ได้โปรดนำคนที่เป็นที่รักของตนคืนมา เขาได้แต่เฝ้าวิงวอนทุกเมื่อเชื่อวัน ถ้าเขาย้อนกลับไปได้ เขาจะไม่ทำผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง จะ zak.a ziga หรือนามของจักรพรรดิ์ก็ตามเขาไม่ต้องการ เขาเพียงแค่อยากพลันดันเธอ เฝ้ามองถ้าก็เพียงพอแล้ว

“ ฮะโหล่ นี้คิดถึงพี่จนพูดไม่ออกเลยเหรอ ?”เสียงปลายสายดังขึ้นมา

ใครจะไปรู้ จักรพรรดิ์ยังมีวันที่ทำผิด แล้วทำไมเขาจะไม่มีวันที่เสียน้ำตากัน !!

“ผมขอโทษ”เสียงของเขานั้นแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน

“หะดัชว่าอะไรนะ”เสียงของเธอนั้นดังขึ้น

“ไม่ ไม่มีอะไร พี่เชื่อในตัวผมหรือเปล่า”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง เขาจะไม่ทำผิดเป็นครั้งที่สอง อีกเด็ดขาด !!

“ฮันแน่ คิดถึงพี่ละสิ๊!!”เสียงปลายสายนั้นดังแจ๊วๆ

“พี่ อีกไม่นานตัวพี่จะได้เข้าไปในศูนย์ของภาคเหนือ ซึ่งอีกไม่นานมันจะได้ชื่อว่า ศูนย์ใหญ่แดนเหนือ เมื่อเข้าไปอยู่ที่นั้นได้แล้ว ผมอยากให้มี หาเด็ก2คน”ดัชเอ่ยขึ้น

“ห้ะ เธอพูดอะไร กินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่า?”มิลค์อุทานขึ้น วันนี้น้องชายตัวแสบของเธอเปลี่ยนไปมากๆ

ดัชที่ได้ยินดังนั่นพลันหัวเราะขึ้น

“ อ่ามันเป็นบทละคร ที่ผมพึ่งคิดได้นะ พี่จะฟังหรือเปล่า”ดัชพูดอย่างใจเย็นถึงเธอในตอนนี้จะไม่เชื่อ แค่ในอีกไม่นานเธอจะเชื่อเอง และเมื่อนั่นเธอจะนึกถึงคำพูดของเขา และจะทำตามสิ่งที่เขาพูดแน่นอน นั้นก็เพราะว่ามนุษย์นั่นเป็นสิ่งมีชีวิต ที่ถ้าเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่ถึงชีวิต พวกเขาจะทำตามสิ่งที่ตัวเองจะมั่นในว่าจะรอดชีวิตไปได้

มันก็เหมือน ตอนที่พวก ดูทีวีอยู่บ้านพร้อมขนมขบเคี้ยวและดูรายการ เอาชีวิตรอดกลางป่า ที่ต้องหาน้ำและอาหารจากไหนถึงจะมีชีวิตรอดไปได้ ซึ่งพวกเขาจะไม่มีวันรู้เลยว่าถ้าพวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นจริงๆ สิ่งแรกที่พวกเขาจะทำก็คือ ทำตามรายการนั่นโดยไม่มีข้อสงสัยใดๆอะไรทั้งนั้น นั่นก็คือกลไกของมนุษย์

“ไหนว่ามาสิ”เธอถามขึ้น

“เด็ก2คนนั้น จะเป็นผู้หญิงทั้งคู่ อายุ ประมาณ 14-15 คนน้องจะมีความรู้ด้านสมุนไพร และใบหน้าที่สวย แต่กลับกันแฝดพี่นั้นไม่ต่างอะไรกับหญิงสาวอัปลักษณ์”

“ผมอยากให้พี่ดูแลทั้งสองให้ดี และไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้นะ”ดัชพูดขึ้น

“ทำไมได้กลิ่นน้ำเน่าหน่อยๆ”เสียงหยอกล่อของเธอดังขึ้น

“งั้นผมขอตัว”ชายหนุ่มตัดสายทันที

“ดูเหมือน ฉันจะต้องแนะนำการเอาตัวรอดจากพวกซอมบี้ให้แกคนพวกนั่น”ดัชมองออกไปยังหน้าต่าง บางส่วนในคนพวกนั่นคือคนที่ตายในวันแรก โดยที่ไม่รู้วิธีเอาตัวรอด และไม่รู้จะไปไหน ที่จริงแล้วหลังเกิดเรื่องใน 3 ชั่วโมง รถของ จ่าสิบเอกพิเศษ เพลิง จะมาช่วยเหลือผู้รอดชีวิตแถวนี้

ดัชที่นั้งเหม่ออยู่นานก็เอ่ยขึ้น

“ได้เวลาแล้วสินะ”

ทันใดนั้นกลางวันเริ่มกลับกลายเป็นกลางคืน ท้องฟ้านั้นคำรามอย่างบ้าคลั้งเป็นเวลานาน ที่เป็นเวลา 10โมงเช้าแล้วแต่ท้องฟ้ากับมืดมิด

“กริ๊งๆๆ”เสียงโทรศัพท์ของดัชดังขึ้น ปรากฏเป็นพี่สาวของเขาโทรมา

“ครับพี่”ดัชรับสายทันที

“ดะดัชดูท้องฟ้าสิ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น !!”เสียงของเธอนั้นสั่นเครือราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังกลัวเสียงฟ้าร้องไม่มีผิด

“ทำใจให้เย็น แล้วตรงไปยังที่ศูนย์ใหญ่แดนเหนือนะครับ พี่จะผ่านมันไปได้ พี่เชื่อผมหรือเปล่า”ดัชพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูมั่นคง เธอที่ได้ยินดังนั่นพลันใจเย็นลงๆจริง

“เธอไม่กลัวเลยเหรอ”หญิงสาวถามขึ้นมาด้วยความสงสัย น้องชายของเธอใจเย็นเกินไปทั้งๆที่คนทั้งโลกกำลังแตกตื่น

ดัขเพียงหัวเราะเบาๆและเอ่ยขึ้น

“กลัวสิ กลัวว่าเสียงที่ได้ยินจะกล่าวเป็นเพียงแค่ความฝัน ที่ยามตื่น ทุกอย่างก็สลายหายไป”

“เอาละ พี่ต้องรีบเตรียมตัว”เธอดูเร่งรีบเป็นอย่างมาก

“อีก 1-2 วันผมจะไปพบพี่ที่นั่น”ดัชเอ่ยขึ้นแล้วว่างสายลงไป

“ดูเหมือนพวกเราจะได้พบกันอีกแล้วนะ เค”ดัชเอ่ยขึ้น

"ไม่อยากให้ซีเรียส ตอนนี้เท่าไหร่ เนื่องจากลองแต่ง ทางแยกจากตอนจบเท่านั่น"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น