Coke's Lover [YAOI] #เราชอบโค้ก

ตอนที่ 6 : | 05 |

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    5 ก.ย. 62

| 05 |




“โอ้ย!!” 


ปฏิกิริยาป้องกันตัวอัตโนมัติทำงาน ผมก้าวถอยหลังทันทีเมื่อหันไปแล้วพบว่าคนที่ผมคิดยืนอยู่ข้างหลัง เท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับรากไม้พอดีทำให้ก้นผมกระแทกพื้นอย่างแรงจนผมตะโกนเสียงหลงด้วยความเจ็บ


ก้นช้ำแน่ๆ :(


“เห้ย!” พี่โค้กทิ้งขวดน้ำในมืออย่างไม่ใยดี พุ่งตัวเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วง “พี่ขอโทษ ไม่คิดว่าจะตกใจขนาดนี้ เจ็บมากมั้ยครับ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเจือความรู้สึกผิดจนผมคิดว่าพี่แกทำผมหัวแตก


“ไม่เป็นไรครับ เราไม่ได้ตกใจขนาดนั้นแต่เท้าสะดุดรากไม้อ่ะ” 


“ลุกไหวมั้ย พี่ช่วยครับ” พี่โคกค่อยๆพยุงตัวผมให้ลุกขึ้นยืน มันเจ็บๆตรงที่กระแทกนิดหน่อย ผมใช้มือปัดๆเศษดินเศษหญ้าที่ติดกางเกงทางด้านหลังสองสามทีก่อนที่คนตรงหน้าจะคว้าข้อมือผมไป


“อะ อะไรครับ!” ผมร้องทักด้วยความตกใจ จู่ๆก็มาจับมือกันทำไมก็ไม่รู้


“ตรงนี้มีแผลด้วย”


“...” ผมมองดูฝ่ามือตัวเองเห็นเป็นแผลถลอกนิดหน่อยจากการใช้มือค้ำตัวตอนล้ม ถ้าไม่โดนทักท้วงผมอาจจะไม่รู้เลยก็ได้ว่ามีแผล


พี่โค้กยกมือผมขึ้นพร้อมกับโน้มตัวลงนิดหน่อยจนปากอยู่ชิดกับมือของผม “เพี้ยง” เป่าลมลงบนฝ่ามือผมเบาๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามอง “...หายเจ็บนะครับ”


"..." มันรู้สึกจั๊กจี้ในใจนิดหน่อย อุ่นๆตรงที่ถูกเป่า


....แต่ร้อนๆที่แก้มมากๆ


“ขอโทษอีกทีนะครับ คราวหน้าพี่จะไม่ทำให้ตกใจอีก”


“...” พยักหน้าหงึกๆ รู้สึกว่ามืออีกข้างที่ไม่ถูกจับมันเกะกะยังไงก็ไม่รู้ ผมยกมือข้างนั้นขึ้นมาเกาท้ายทอย 


พี่โค้กเป่าคาถาให้เหมือนผมเป็นเด็กเลย 


แต่รู้สึกดีแปลกๆ เหมือนแผลมันหายไปแล้วอย่างนั้นเลย


พี่โค้กกลับมายืนตรงอีกครั้ง มองหน้าผมด้วยความรู็สึกผิด “กำลังจะกลับหอใช่มั้ยครับ?” 


“คะ ครับกำลังจะกลับ” ผมตอบตะกุกตะกักเพราะเมื่อครู่กำลังคิดบางอย่างในหัวอยู่


“ให้พี่ไปส่งนะ” พี่โค้กใช้มือทั้งสองกุมมือของผมไว้ เขย่ามือผมเบาๆเหมือนที่ผมชอบทำตอนอ้อนแม่ซื้อของเล่นให้


“มะ-” ไม่ทันได้ตอบพี่โค้กชิงพูดขัดขึ้นมาก่อน


“ไม่ต้องปฏิเสธพี่เลยพี่ทำเราเจ็บตัวขนาดนี้ให้พี่ไปส่งเถอะนะครับ” 


“...”


“นะครับ” 


“ก็ได้ครับ แต่…” ผมหลุบตาลงมองมือตัวเองที่โดนมือทั้งสองข้างของพี่โค้กจับอยู่


“ครับ?”


“มือครับ….ปล่อยมือเราก่อนได้มั้ย” 


“อ้อครับๆ ปล่อยมือๆ” พี่โค้กปล่อยมือผม ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวเหมือนพวกผู้ร้ายที่ถูกจับได้ไม่มีผิด


จากนั้นพี่โค้กก็พาผมเดินย้อนกลับไปทางที่ผมเดินผ่านมาเมื่อกี้ พี่เขาบอกว่าจอดรถไว้ทางนี้ หลังจากพี่เขาเป่าเพี้ยงให้เมื่อกี้ผมก็รู้สึกแปลกๆ ผมเลยพยายามเดินเว้นระยะห่างนิดหน่อยแต่เหมือนอีกคนจะรู้จึงลดความเร็วการเดินลงเพื่อไม่ให้ผมทิ้งระยะมาก เห็นอย่างนั้นผมก็เดินช้าลงไปอีก จนเหมือนพี่เขาจะรู้เลยหยุดเดินไปเสียดื้อๆ พี่โค้กหมุนตัวกลับมาทางผม 


“ขอโทษนะครับ” พูดจบก็คว้าข้อมือผมไปทันที


“พ พี่ ทำอะไรครับ เราเดินเองได้” ผมเอ่ยขัดแต่ก็ขัดขืนแรงพี่เขาไม่ได้เลยต้องเดินตามแรงดึงไป


“เดินช้าแบบนี้จะกลับถึงหอมืดเอานะครับ”


“ก็….” ผมเถียงอะไรไม่ได้เพราะเดินช้าจริงๆ ตั้งใจจะเว้นระยะแท้ๆ สุดท้ายต้องจับมือกันเดินเฉยเลย 


ผมเดินตามอย่างเงียบๆ ภาพตรงหน้ามันทำให้จั๊กจี้ในใจแปลกๆ มือผมถูกกุมด้วยมือที่ใหญ่กว่า ไม่แน่นจนทำให้เจ็บและไม่หลวมจนมือผมหลุด เดินไม่นานนักก็ถึงที่จอดรถ พี่โค้กเปิดประตูให้ผมขึ้นนั่ง ก่อนจะปิดประตูให้แล้วเดินไปขึ้นทางฝั่งคนขับ


รถขับเคลื่อนออกจากที่จอด ไม่มีเสียงคุยกันแต่บรรยากาศกลับไม่อึดอัด ผมมองข้างทางบ้าง แอบเหลือบไปมองหน้าคนขับรถบ้าง แล้วก็ต้องก้มมองมือตัวเองที่ยังคงสัมผัสจากมือของพี่โค้้กเอาไว้อยู่ 


อบอุ่น….


ไออุ่นยังคงติดค้างอยู่จนท้องมันปั่นป่วนคล้ายๆมีอะไรบินวนอยู่ในนั้น 


หนึ่งตัว.....


สองตัว.....


สามตัว.....


.....หรืออาจจะนับไม่ถ้วนเลยก็ได้


ตอนขับผ่านจุดเกิดเหตุ ตรงข้ามกันเห็นเป็นกลุ่มเพื่อนพี่โค้กนั่งอยู่ เมื่อทุกคนเห็นรถพี่โค้กขับผ่านก็มองกันใหญ่ มีพี่หนึ่งคนในกลุ่มลุกขึ้นชี้นิ้วมาทางนี้พร้อมกับตะโกนบางอย่างที่ผมไม่ได้ยิน ไม่นานโทรศัพท์พี่โค้กก็ดังขึ้น 


“เพื่อนพี่หรือเปล่าครับ?” ผมมองมือถือที่วางอยู่ข้างๆ “ให้เรารับสายให้มั้ย?”


“อย่าสนใจพวกมันเลยครับ” พี่โค้กพูดพร้อมกับยักไหล่แบบคนไม่ยี่หระ 


“แต่พวกพี่ๆเขาจะไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ” ผมถามอย่างเป็นห่วง หากพี่โค้กต้องทิ้งเพื่อนๆมาเพราะผม ผมคงจะรู้สึกผิดไม่น้อย


“ไม่หรอกครับ เรา ‘สำคัญ’ กว่าเยอะเลย” พูดพร้อมกับหันมายิ้มให้กันเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจถนนตามเดิม


“.....ครับ” ผมตอบกลับเสียงแผ่วเบา คำว่า 'สำคัญ' มันทำให้ท้องที่หายปั่นป่วนเมื่อกี้กลับมาปั่นป่วนอีกครั้ง 


ผมเมารถใช่มั้ย?


ใช่....ผมต้องเมารถแน่ๆเลย




……………..




ผมหลับตาลง สูดหายใจเข้าออกลึกๆหวังว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่พอนั่งนิ่งๆกลับได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร็วและแรง นี่เป็นผลข้างเคียงจากการเมารถหรือเปล่า?


“พันวาครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงพี่โค้กดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆตรงหน้าผาก “ไม่สบายเหรอ?” 


อาจจะเป็นเพราะผมหลับตานั่งนิ่งเงียบ เลยดูแปลกไปจนพี่โค้กน่าจะคิดว่าผมไม่สบายก็ได้ ผมแค่อยากให้อาการปั่นป่วนที่ท้องหายไปก็เท่านั้น แต่พอถูกเรียกชื่อ แถมยังมือที่จับหน้าผากอีก ยิ่งทำให้อาการผมหนักขึ้นไปใหญ่ 


“...พี่” ผมยกมือข้างมือปิดป้องหน้าตัวเอง อีกข้างยกขึ้นห้ามพี่โค้ก “พอก่อนเราไม่ไหว”


พี่โค้กเบรครถทันทีจนเกือบหัวทิ่ม

 

“เป็นอะไรครับ!!” น้ำเสียงพี่โค้กฟังดูเป็นห่วงและและเป็นกังวลอยู่ในที แต่ผมไม่เห็นสีหน้าพี่เขาตอนพูดหรอกเพราะหลับตาอยู่แถมเอามือมาปิดหน้าตัวเองด้วย 


“เอามือออกจากหน้าได้มั้ยครับ?” พี่โค้กจับมือข้างที่ผมยกขึ้นห้ามให้วางลง นอกจากจะไม่สนใจที่ห้ามแล้วยังมาแกะมือข้างที่ผมปิดหน้าตัวเองของผมออกด้วย “หน้าแดง ไม่สบายแน่ๆเลย” 


“ระ เราคิดว่า….เราเมารถ” ผมพูดเสียงแผ่วเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ รู้แต่ว่าเสียงมันหายไป อยากพูดให้เต็มเสียงอยู่หรอก แต่มันไม่มีเสียงออกมาเลย 


“เมารถแล้วทำไมถึงหน้าแดงครับ ร้อนเหรอพี่ลดอุณหภูมิรถลงอีกมั้ย?” 


“พะ พอแล้ว...หนาวแล้ว” ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ตอนนี้ผมหนาวจนตัวสั่นอยู่แล้ว แต่พี่โค้กบอกผมหน้าแดง แต่ผมไม่เห็นหน้าตัวเองเลยนะ อาการท้องปั่นปวนเหมือนมีอะไรบินวนอยู่ก็ยังไม่หาย ที่บอกว่าเมารถแต่ตอนนี้รถก็จอดแล้วแต่ทำไมยังเป็นอยู่ล่ะ? หรือผมจะป่วยเป็นอย่างอื่น 


“อาการเป็นยังไงบ้างบอกพี่หน่อยครับ” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยด้วยความอ่อนโยนนั้นทำให้ใจผมสั่น

เป็นอะไรอีกแล้วเนี่ยพันวา :(


“กะ ก็….” ผมค่อยๆลืมตา หันหน้าไปพูดกับคนข้างๆ “มันรู้สึกปั่นป่วนตรงนี้” จิ้มท้องตัวเอง “แล้วก็ตรงนี้มันเต้นรัว” แล้วเลื่อนมือขึ้นมาจิ้มที่หน้าอกข้างซ้าย


“อ๋อ เป็นแบบนั้นเหรอครับ พี่ว่าพี่พอจะรู้นะอาการแบบนี้” พี่โค้กตอบพร้อมส่งยิ้มมาให้


“เราเป็นอะไร” ขอให้ไม่ร้ายแรงนะ ยังเรียนไม่ทันจบเลย


“ขอพี่ศึกษาอาการสักพักก่อน ถ้าพี่มั่นใจพี่จะบอกอีกทีนะครับ” 


“ไม่ร้ายแรงใช่มั้ย?” ผมรู้สึกว่าเสียงตัวเองสั่นเล็กน้อย


“ไม่ร้ายแรงครับ”


“ไม่ตายใช่มั้ย :( ” 


“ไม่แน่นอนครับ :) ” พี่โค้กยีหัวผมเบาๆ “ถ้างั้นพักสายตาไปก่อน ถ้าถึงเดี๋ยวพี่บอก โอเคมั้ย?”


“...ครับ” 


แม้ว่าอาการต่างๆจะไม่หายไปแต่ได้ยินแบบนี้แล้วก็อุ่นใจขึ้นมาหน่อย ผมแอนตัวพิงเบาะ หลับตาลงช้าๆ กอดตัวเองเอาไว้เพราะว่ารถหนาวมาก จากนั้นก็ได้รับสัมผัสอุ่นๆห่อหุ้มรอบๆตัว


พี่โค้กเอาเสื้อแขนยาวมาคลุมตัวให้ผม


“...ขอบคุณครับ” 


ไม่รู้ว่าเพราะรถกำลังเคลื่อนที่หรือเพราะอะไร แต่เมื่อกี้ใจผมเต้นแรงอีกแล้ว




………………




ก่อนถึงหอพี่โค้กแวะร้านยา ซื้ออุปกรณ์ทำแผลกับยาแก้ฟกช้ำให้ พาแวะร้านอาหารตามสั่ง แย่งผมจ่ายตังอีกต่างหาก รู้สึกเกรงใจแต่ก็ถูกยกเรื่องที่ทำให้ผมเจ็บตัวเป็นข้ออ้าง สุดท้ายผมก็ปล่อยให้พี่เขาจ่ายค่ามื้อค่ำให้ 


“ใครก็ไม่รู้บอกเราว่ากลัวกลับถึงหอมืดแต่กว่าจะพามาถึงหอก็มืดอยู่ดี” ผมบ่นอุบอิบคนเดียวขณะกำลังเปิดประตูห้อง 


“อะไรนะครับ?” ไล่ให้กลับแล้วนะแต่ยังดึงดันจะขึ้นมาส่งหน้าห้องให้ได้ 


“เปล่านี่ครับ” ผมหันหลังกลับไปสบตา ใครจะบอกว่านินทาอยู่ล่ะ


“ถ้างั้นพี่กลับแล้วนะครับ” พี่โค้กส่งยิ้มมาให้ผม


“เอ่อ...พี่ครับ” ผมเรียกให้พี่โค้กหันหลังกลับมาหาผม


“ครับ?” ขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะผมอึกอักไม่พูดอะไรสักที


“ขอบคุณมากๆเลยนะครับ” แค่พูดขอบคุณทำไมใจถึงสั่นก็ไม่รู้


“:)” พี่โค้กไม่ตอบแค่ยิ้มกลับมาเท่านั้น


“ละ แล้วก็ขับรถดีๆนะครับ”


“ครับผม” 


“.....” 


ผมกลับเข้าไปในห้องทันที อาการใจเต้นระรัวกับท้องปั่นป่วนกลับมาอีกแล้ว ก็ไม่ได้อยู่บนรถแล้วนี่ 


หรือว่าจะเมาตึก?


มันมีโรคหรืออาการแปลกๆแบบนี้บนโลกใบนี้ด้วยเหรอเนี่ย แต่พี่โค้กบอกว่าไม่เป็นอะไรร้ายแรง แสดงว่าผมคงจะยังไม่ตายตอนนี้หรอกใช่มั้ย หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ 


ผมนั่งพักให้อาการใจสั่นกลับเป็นปกติ กว่าจะหายใช้เวลาเกือบชั่วโมง แต่ตอนที่คิดว่าพี่โค้กจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยไหม รอยยิ้มอ่อนโยนที่ถูกส่งมาให้ตลอดก็ลอยเข้ามาในหัว นั่นแหละเป็นเหตุผลที่กว่าผมจะหายเป็นปกติถึงได้ใช้เวลานานขนาดนั้น 


หลังจากนั้นผมก็ลุกไปอาบน้ำ กลับมาทำการบ้าน คุยกับแควกับพีค อีกไม่นานก็จะต้องเตรียมตัวไปรับน้องนอกสถานที่กันแล้ว การประชุมหรือการนัดต่างๆก็มีถี่ขึ้นเรื่อยๆ การประกวดดาวเดือน รวมทั้งการเรียนที่เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน


ผมกดออกจากห้องแชทกลุ่ม เลื่อนๆแชทลงไปก็พบกับแชทของใครบางคนที่เพิ่งมาส่งผมหน้าห้องเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว หวังว่าพี่เขาจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยนะ 


ตอนนี้พี่โค้กเปลี่ยนดิสท์มาเป็นรูปตัวเองแล้ว ไม่เหมือนแต่ก่อนใช้รูปอะไรก็ไม่รู้ ผมกดเข้าไปอ่านข้อความด้านใน เป็นแชทที่ผมนัดพี่โค้กร้านนมปั่น นั่นทำให้บทสนทนาของผมกับพี่เขาผุดขึ้นมาในหัว 


จะว่าไปผมยังไม่คืนเสื้อแขนยาวพี่เขาเลยนี่นา 


นี่ก็เกือบสองอาทิตย์ที่ผมเห็นพี่โค้เกือบทุกวัน เห็นอยู่ทุกมุมทั่วมหาลัยเลยล่ะ ไม่ว่าผมจะทำอะไรที่ไหน จนผมระแวงขึ้นมา ถึงแม้พี่เขาจะตามผมไปทุกที่แต่พี่เขาไม่เคยทำอะไรให้ผมกลัวเลยสักครั้ง พอมาวันนี้พี่เขากลับทำดีกับผมมากๆ มากจนไม่คิดว่าคนที่เพิ่งรู้จักกันจะทำให้กันได้ขนาดนี้ 


ความจริงแล้วพี่เขาคงจะเป็นดีมากๆเลยล่ะ แต่ทำไมคนนิสัยดี หน้าตาก็ดีขนาดนั้นถึงได้มาวอแวผมกันล่ะ แถมยังแสดงเจตนากับผมแล้วว่าอยากจะจีบผม ทำไมกันนะ เพิ่งเจอกันแท้ๆไม่ใช่เหรอ แถมครั้งแรกที่เจอกันคือผมไปเมาตะโกนบอกชอบพี่เขาลั่นร้านขนาดนั้น


ยิ่งคิดยิ่งสงสัย แต่เรื่องที่พี่เขาดีกับผมไม่ใช่เรื่องโกหกแน่นอน ถ้าตัดเรื่องหน้ามึนไปหน่อยออกไปพี่โค้กเป็นคนหนึ่งที่ดีกับผมที่สุดแล้ว


Panwa  : ขอบคุณอีกครั้งนะครับ


ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปบ้าง รู้ตัวอีกทีผมก็กดส่งข้อความขอบคุณพี่เขาไปแล้ว


Cocacola : :)

    : นอนดึกจังเลย เดี๋ยวไม่สบายนะครับ


ผมยิ้มให้กับข้อความที่พี่โค้กส่งกลับมา


Panwa  : ว่าแต่เรา พี่ก็นอนดึกเหมือนกันนั่นแหละ


Cocacola  : งั้นพี่นอนดีกว่า

    : พี่เหมือนจะฝันร้ายเลย

       : จะมีใครแถวนี้ใจดีบอกฝันดีพี่มั้ยนะ


Panwa  : ฝันดีครับ


Cocacola  : เช่นกันครับผม :)


ผมปิดหน้าจอมือถือทันทีที่อ่านข้อความพี่โค้กจบ 


ใจสั่นอีกแล้ว ท้องปั่นป่วนเหมือนตอนนั่งรถไม่มีผิด


สงสัยต้องจ้องมือถือมากไปแน่ๆ


ใช่แน่ๆ




_____________________________


ครบแล้วค้าบบ



คนเราอ่ะเนอะมันใจสั่นอะ มันเป็นอะไร เมารถเมาเรือเมาตึกโบ้ยนั่นโบ้ยนี่ไปทั่วเนอะ

ตอนนี้สั้นๆไปนิดนะครับ

ถ้ามีคำผิดหรือภาษาแปลกๆบอกได้เลยนะครับ


คุยกันได้ในแท็กนี้ค้าบ #เราชอบโค้ก

TWITTER : @Baskettian1




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #19 เว่ยอิง (@jiyuri006) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 12:46

    แหมมมมมมมมมม
    #19
    1
    • #19-1 Septile97 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 6)
      1 กันยายน 2562 / 22:42
      อย่าแซวน้องงง
      #19-1
  2. #18 ริลัค คุม๊า (@sunanta1047) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:40
    เมารักค่ะลูกค่าาาาอุแง้><
    #18
    1
    • #18-1 Septile97 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 6)
      1 กันยายน 2562 / 22:42
      น้องแค่เมารถแหละไม่มีอะไรหรอกเนอะๆ
      #18-1