[YAOI] คุณครับ..คืนจูบผมด้วย!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,207 Views

  • 16 Comments

  • 130 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    213

    Overall
    1,207

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 || พบปะคนแปลกหน้า [ครบแล้ว]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    8 พ.ค. 62


บทที่

02

//

   พบปะคนแปลกหน้า




             เคร้ง!!

 

เสียงช้อนตกกระทบพื้น ชิ้นหมูกรอบและข้าวสวยกระจายไปคนละทิศละทางบนพื้นห้อง

 

ตึก ตัก ตึก ตัก

 

หัวใจคุณใบชาเต้นกระเส่าพร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเป็นรอบที่สอง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

คุณใบชาสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ เหงื่อที่ผุดขึ้นมาที่ขมับกำลังไหลลงมาตามกรอบหน้า ฝามือของเขากำลังเปียกชื้น คุณใบชาดึงทิชชู่ออกมาจากกล่องเพื่อหอบเศษข้าวที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

 

หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะตอนนี้มันทำให้แขนขาคุณใบชาสั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเป็นรอบที่สาม

 

ครู่หนึ่งที่สติหลุดไปเขาคิดว่าอาจจะเป็นเจ้าของสายตาที่จ้องมองมาตั้งแต่ตอนอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งและตอนที่เดินอยู่ในซอย

 

นี่อาจจะเป็นมิจฉาชีพหรือโจรไม่ก็โรคจิตที่ตามคุณใบชามาก็ได้!!

 

เขาไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบริเวณหน้าโซฟาเลยสักก้าว หากเปิดประตูออกจะเป็นเช่นไรกัน

 

ปล้น?

 

ฆ่า?

 

ข่มขืน?

 

จู่ ๆ ภาพโอชิกับคุณชบาก็แทรกเข้ามาในหัว กระบอกตาคุณใบชาร้อนผ่าว หรือนี่จะเป็นวาระสุดท้ายของชีวิตเขาแล้ว

 

สมองอันชาญฉลาดของคุณใบชาช่วยให้เขาเห็นภาพเป็นฉากๆเขาเมื่อเปิดประตูออก หรือคนหน้าประตูพังมันเข้ามาหาเขา ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา

 

“ทำยังไงดีๆๆๆ”

 

ไม่ทันที่จะนึกอะไรต่อก็มีเสียงจากหน้าประตูดังมาแทนเสียงความคิด

 

“มีคนอยู่ในห้องมั้ยครับ?”

 

“....”

 

สติของคุณใบชากลับมาอีกครั้ง มันจะเป็นโจรได้อย่างไรในเมื่อระบบความปลอดภัยของที่นี่ดีมากขนาดนี้ ทั้งคีย์การ์ด ทั้งลุงยามที่นั่งเฝ้าอยู่ตลอด24ชั่วโมง

 

“เห้อ หลอนอีกแล้ว”

 

สิ้นเสียงถอนหายใจคุณใบชาก็เริ่มก้าวเท้าตรงไปที่ประตูบานนั้น จะว่าไปเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่มันเหมือนเสียงที่เคยได้ยินจากที่ไหนกันนะ

 

คุณใบชาหยุดยืนที่หน้าประตูเพื่อส่องตาแมว ภาพตรงหน้าเป็นชายหนุ่มตัวสูงชะลูดกับชุดกางเกงยีนส์เสื้อยืดแขนสั้นสีดำทับด้วยเสื้อยีนส์แขนยาวสีซีดที่ดึงแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยจนเห็นนาฬิกาข้อมือสีเงินที่ข้อมือข้างซ้าย

 

ใบหน้าที่หล่อเหลากว่าพี่ปูนที่คุณใบชาเรียกว่าหล่อมากแล้ว หากพี่ปูนเรียกว่าหล่อเหลาเอาการคนที่อยู่อีกฝากของประตูคงอาจจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเลยก็ได้

 

คุณใบชาปลดกลอนกุญแจก่อนจะค่อยๆแง้มบานประตูออกก่อนจะโผล่ออกไปแค่ใบหน้าเพื่อคุยกับคนที่อยู่หน้าห้อง

 

“มาหาใครครับ?”

 

แม้ว่าจะหน้าตาการแต่งตัวจะไม่มีเค้าว่าจะเป็นโจรแต่คุณใบชาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

 

“ผมเอานี่มาคืนครับ”

 

ชายหนุ่มตรงหน้ายื่นกระเป๋าตังที่ดูคุ้นตามาตรงหน้าทำให้คุณใบชาเบิกตากว้างก่อนจะเปิดประตูกว้างและคว้ากระเป๋าตังในมืออีกคนมาไว้ในอ้อมกอด

 

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริงๆ”

 

เงินในกระเป๋าไม่สำคัญเท่าบัตรประชาชนเพราะเขาต้องใช้มันในการเข้าสอบวันพรุ่งนี้

 

“มันต้องตกตอนวิ่งแน่ๆเลยขอบคุณมากๆนะครับ”

 

“ไม่เป็นไรครับ”

 

“....”

 

คุ้นหูมาก...เสียงแบบนี้

 

คุณใบชาคุ้นเสียงนี้มาก เหมือนเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่งแต่ยังนึกไม่ออก เขาทำได้เพียงอาปากหวอมองคนตรงหน้า ไม่แน่ใจว่าเคยได้ยินเสียงมาจากที่ไหนแต่เขาต้องเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนแน่ๆ

 

“งั้นขอตัวก่อนนะครับ”

 

“คะ ครับ ครับ”

 

ชายคนนั้นหันหลังให้คุณใบชาก่อนจะก้าวเท้าออกไปจากหน้าห้อง คุณใบชารู้สึกขอบคุณคุณเขามากจริงแต่ไม่รู้ว่าจะตอบแทนอย่างไรดี

 

“หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะครับ ผมอยากตอบแทนคุณ!!

 

คุณใบชาตะโกนไล่หลังคนคนนั้นไป คนที่ถูกเรียกชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามาทางเขาอีกครั้ง

 

“ได้เจอกันแน่นอนครับ คุณใบชา คุณานนท์

 

“....”


-50%-



“ปิดเทอมแล้วโว้ย!!!

“ฉลองกานนน!

 

เหล่านักศึกษาคณะบริหารร้องเฮลั่นหลังจากการสอบตัวสุดท้ายของเทอมนี้จบลง บ้างก็กุมขมับทำหน้ากลุ้มเรื่องข้อสอบ บ้างก็จับกลุ่มนัดแนะกันไปเที่ยวหลังปิดเทอม บ้างก็เตรียมตัวกลับบ้าน และบางกลุ่มก็นัดฉลอง เช่นกันกับกลุ่มของคุณใบชา อิฐ  และจิ สามเพื่อนซี้ที่นัดกันไปฉลองที่ร้านชาบูร้านใกล้มอที่เปิดตั้งแต่ช่วงบ่าย หลังจากนั้นพวกเขาก็จะไปต่อกันที่ร้านบิงซู

 

“ชาเราว่าแปลกไปมั้ยที่เขารู้จักชื่อชาอ่ะ”

“นั่นประเป๋าเงินนะจิ ในนั้นก็มีบัตรประชาชนไอ้ชามันอยู่ป่ะ”

“จริงด้วยแฮะ”

“....”

 

คุณใบชาไม่ได้สนใจหัวข้อของตัวเองที่เป็นบทสนทนาของเพื่อนทั้งสองคนอยู่นัก หลังจากเล่าให้เพื่อนฟังเรื่องของชายที่เก็บกระเป๋าตังของเขาได้นั้น เพื่อนทั้งสองก็เดากันไปต่างๆ นาๆ แต่คุณใบชากลับนึกถึงแค่เสียงของคนคนนั้น เสียงของเขามันคุ้นหูจนน่าตกใจ

 

“ว่าแต่เขารู้จักห้องชาได้ไง?”

“เออจริงด้วย”

“อันนี้ก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน”

 

อีกเรื่องที่คุณใบชาไม่รู้คือชายคนนั้นมาเคาะห้องเขาได้ถูกต้องได้อย่างไร ไหนจะเข้าหอที่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่หนาแน่นขนาดนั้นได้อีก เป็นคนแปลกหน้าที่มีแต่เรื่องให้น่าประหลาดใจจริงๆ

 

“อาจจะโชว์กระเป๋าตังชาให้ยามดูแล้วยามพาขึ้นหอก็ได้นะ” จิยังคงเดาเรื่องที่พอมีความเป็นไปได้ต่อไป

“อันนี้น่าคิด” จนอิฐเริ่มคล้อยตามความคิดของจิ

“เลิกเดาเถอะกินได้แล้ว” คุณใบชาที่กลัวการฉลองปิดเทอมกร่อยเพราะเรื่องของตัวเองจึงเอ่ยขึ้นขัดทั้งสองคน อย่างไรตอนนี้ควรให้ความสนใจกับชาบูตรงหน้ามากกว่าจะมาเดาเรื่องราวของเขา แม้จะมีปริศนาหลายอย่างที่คุณใบชาก็อยากได้คำตอบเหมือนกัน แต่ท่ามกลางเมืองหลวงที่มีผู้คนมากหน้าหลายตา แม้เขาจะอยากตอบแทนที่คุณคนนั้นเก็บกระเป๋าตังมาคืนให้ แต่การที่จะเจอกันอีกครั้งก็เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

 

หัวข้อสนทนาบนโต๊ะเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จากเรื่องคุณใบชาไปเรื่องเรียน เรื่องเกรด เรื่องจิปาถะ จนวนมาถึงแผนไปเที่ยวบ้านคุณใบชา

 

“เดือนหน้าจิว่างไปเจอชาที่สวนแน่นอน”

“ทางนี้ว่างตลอดแต่รอไปพร้อมจิก็ได้”

 

หลังจากที่คุณใบชาทำใจกลับบ้านได้ เขาก็ชวนเพื่อสนิททั้งสองไปเที่ยวบ้านเขา ซึ่งทั้งคู่ก็ดูจะตื่นเต้นกับการไปเที่ยวครั้งนี้เหมือนกัน

 

ร้านชาบูแบบบุฟเฟต์ที่พวกเขามากินวันนี้ดูเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษแม้ในเวลาบ่ายเศษๆเช่นนี้ ชุดนักศึกษาสถาบันเดียวกันกับคุณใบชาเต็มเกลื่อนในร้านไปหมด ผู้คนเดินไปมาระหว่างโต๊ะของตัวเองและตู้ตักอาหารอย่างขวักไขว่ ทำให้บรรยากาศภายในร้านดูจะวุ่นวายขึ้นมานิดหน่อย

 

“อิฐผู้ชายโต๊ะนั้นมองมาทางนี้ด้วย ดูเร็วๆ” จิที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับคุณใบชาสะกิดอิฐที่นั่งข้างๆตัวเองให้มองไปที่โต๊ะที่อยู่อีกฝากหนึ่งของร้าน โต๊ะนั้นตรงกับโต๊ะของพวกเขาและคุณใบชาก็นั่งหันหลังให้โต๊ะนั้นพอดี

 

“อาๆ มองมาจริงๆด้วย”

“หล่ออ่าโอ๊ยยังกะดาราเกาหลี อ้ปป้าซารังเฮโยมาก”

“งั้นๆ อิฐหล่อกว่าเป็นไหนๆ ใช่มั้ยมึง”

“เออๆ ฮ่าๆ”

 

คุณใบชาร่วมบทสนทนากับเพื่อนแต่ไม่ได้สนใจหันไปมองข้างหลังของตัวเอง แค่เรื่องเมื่อวานก็ทำเขาปวดหัวคิดหนักมากพอแล้ว ถ้าจะให้เขาไปเก็บเอาเรื่องอื่นมาคิดอีก ไมเกรนได้มาเยี่ยมเขาแน่

 

ร่วมสองชั่วโมงในร้านชาบู ทั้งสามคนก็หอบตัวเองย้ายเข้ามานั่งในร้านน้ำปั่นที่มีเมนูให้เลือกหลากหลายรวมถึงมีเมนูบิงซูให้เลือกอีกด้วย

 

“เผือกปั่นหนึ่งแล้วค่ะ แล้วก็บิงซูเซ็ตนี้” จิจัดการสั่งกับพนักงาน นิ้วมือเรียวเล็กชี้ไปที่ภาพๆหนึ่งในใบเมนูให้พนักงานจดซึ่งมันคือเซ็ตบิงซูที่พวกเขาทั้งสามชอบ ส่วนเผือกปั่นนั้นเป็นเมนูโปรดของคุณใบชาที่จะสั่งมากินเป็นประจำอยู่จนเพื่อนทั้งสองจำได้ ทุกครั้งที่เข้าร้านแบบนี้คุณใบชามีหน้าที่นั่งรอเพียงอย่างเดียวเพราะเพื่อนที่รู้ใจคุณใบชาจะสั่งเมนูที่เขาอยากกินให้

“รอสักครู่นะคะ” พนักงานจดออเดอร์ลงไปในกระดาษเอ่ยกับพวกเขาตามมารยาทก่อนจะเดินจากไปที่เคาน์เตอร์เพื่อส่งใบออเดอร์

 

“แล้วจะกลับบ้านกันวันไหนเนี่ย” อิฐถามเพื่อนระหว่างที่นั่งรอบิงซูมาเสิร์ฟ เจ้าตัวอาศัยอยู่ที่นี่มีบ้านอยู่ที่นี่ แตกต่างจากเพื่อนสองคนที่มาจากต่างจังหวัด ใบชาที่มาจากเชียงใหม่ ส่วนจิมาจากกาญจนบุรี

“จิกลับเย็นนี้เลย ชาอ่ะ?”

“น่าจะวันเสาร์ ขออยู่เคลียนั่นนี่ให้เรียบร้อยก่อน”

 

คุยกันได้สักพักบิงซูกับเผือกปั่นที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ ชาบูที่กินไปนั้นไม่ได้ทำให้คนทั้งสามกินบิงซูตรงหน้าได้น้อยลงเลย ราวกับว่ากระเพาะสำหรับกินของคาวและของหวานของพวกเขาถูกแยกออกจากกันเป็นคนละอันทั้งที่ความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่

 

“อิฐๆ” จิสะกิดอิฐหลังจากที่เริ่มจัดการบิงซูจนพร่องลงไปเกินครึ่งแล้ว

“อ่า(ว่า)” อิฐตอบทั้งที่เกล็ดน้ำแข็งหวานๆยังเต็มในปาก

“ไม่ต้องรีบพูดขนาดนั้นมั้ย” คุณใบชาอดบ่นไม่ได้ “จิมีอะไร?”

“ก็คนที่มองเราตอนอยู่ร้านชาบูอ่ะ” จิพยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลังของคุณใบชา “ตอนนี้มาร้านนี้แถมมองมาทางนี้อีกด้วย”

 

คราวนี้คุณใบชาไม่นิ่งเฉย มองไปตามทางด้านหลังตามที่จิมอง ก่อนที่จะปะทะสายตากับคนที่จ้องมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้วอย่างจัง

ฟึ่บ!

คุณใบชาหันกลับอย่างรวดเร็วจนเพื่อนๆแปลกใจในปฏิกิริยาของเขา

 

“เป็นไร?”

“ตกใจอะไรดูทำหน้าเข้า เขาออกจะหล่อนะจิว่า”

“ไอ้หล่อก็หล่ออยู่หรอกนะ แต่คนนั้นแหละที่เล่าให้ฟัง”

“หะ!/หา!

 

จิและอิฐตกใจจนตาโตอาปากหวอ คุณใบชาก็ตกใจไม่แพ้กันที่บังเอิญมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกขอบคุณที่มีจนท่วมท้นทำให้เขาอยากทำอะไรสักอย่าง

 

“ทำไงดีอยากตอบแทนอะไรเขาบ้าง ถ้าเขาไม่เอากระเป๋ามาคืนมีหวังได้ลงเรียนวิชานี้ใหม่ปีหน้าแน่ๆ” แม้จะมีปริศนาที่ว่าเขาขึ้นมาบนหอได้อย่างไร รู้จักห้องของคุณใบชาได้อย่างไร แต่ความจริงที่ว่าเขามีบุญคุณกับคุณใบชามากก็ปฏิเสธไม่ได้ กรุงเทพที่แสนกว้างใหญ่แห่งนี้ ไม่รู้จะได้บังเอิญเจอกันอีกหรือเปล่าดังนั้นเจอกันทั้งทีคุณใบชาก็อยากตอบแทนเขาจริงๆ

“เดินไปหาเลย ถ้าไม่รู้จะตอบแทนอะไรคำพูดขอบคุณที่มาจากใจจริงๆก็น่าจะเพียงพอแล้ว”

“จิเห็นด้วย”



-100%-



"เอ่อ สวัสดีครับ" คุณใบชาลุกออกจากโต๊ะของตัวเอง เดินตรงมาที่โต๊ะของคุณคนนั้นก่อนจะเอ่ยปากทักทาย

"ครับ?" ชายหนุ่มเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าคุณใบชา

"ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ?"

"เชิญครับ"

 

คุณใบชานั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่ม หันไปมองไปทางเพื่อนที่อยู่อีกฝากของร้าน เห็นสายตาให้กำลังใจก็มีแรงสู้ขึ้นมาอย่างไรวันนี้เขาก็ต้องได้ตอบแทนชายคนนี้ อาจจะเป็นการเลี้ยงน้ำปั่นสักแก้วหรือบิงซูสักถ้วยยังดี

 

บังเอิญจังเลยนะครับที่พบคุณที่นี่ แต่ก็ดีเหมือนกัน” คุณใบชายิ้มให้อีกฝ่าย “ผมจะได้ตอบแทนที่คุณเก็บกระเป๋าตังมาคืนให้ผม”

บางเรื่องผมก็ตั้งใจครับ” เขายิ้มตอบคุณใบชา “แต่เรื่องตอบแทนผมไม่ติดอะไรหรอกครับ”

ไม่ได้หรอกครับไม่ได้” คุณใบชาโบกมือไปมา “ถ้าคุณไม่เก็บมาคืนวันนี้ผมไม่ได้เข้าสอบแน่เลย เอางี้ดีกว่าผมให้คุณสั่งเมนูอะไรก็ได้ในร้านหนึ่งอย่าง ผมเลี้ยงเอง” คุณใบชาพูดเสร็จก็ยกมือขึ้นสูงเพื่อเรียกพนักงาน เขาเห็นโต๊ะอีกคนยังไม่มีอะไรวางอยู่ยกเว้นเมนู น่าจะยังไม่ได้สั่งอะไรมากิน

 

รับอะไรดีคะ?” พนักงานยกกระดาษขึ้นพร้อมปากกาเตรียมจดออเดอร์

สั่งเลยครับสั่งเลยอะไรก็ได้” เขาเลื่อนเมนูให้อีกคน ชายหนุ่มหยิบเมนูขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยสั่งกับพนักงาน

ชาเขียวเย็นครับ”

รอสักครู่นะคะ”

 

บนโต๊ะมีเพียงความเงียบกับเสียงรอบข้างในระหว่างรอให้ชาเขียวมาเสิร์ฟ คุณใบชาไม่มีอะไรจะพูดกับอีกฝ่าย คงจะมีเพียงคำขอบคุณเท่านั้น เขายกแก้วเผือกปั่นที่หยิบติดมือมาจากโต๊ะของตัวเองขึ้นมาดูดเผื่อจะทำลายความประหม่าลงได้บ้าง ชายตรงหน้าที่กำลังใช้นิ้วไสลด์หน้าจอโทรศัพท์อยู่ก็เงยหน้ามาพูดกับเขาแทน

 

ชอบเผือกปั่นเหรอครับ?”

อะ อ้อ ครับชอบ” คุณใบชาพยักหน้าให้อีกฝ่ายและตอบกลับอย่างตะกุกตะกักเพราะความประหม่า

เลิกชอบคาปูชิโน่แล้วเหรอครับ?”

“....”

 

คุณใบชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่มีใครรู้ว่าเขาชอบคาปูชิโน่ปั่นมากแค่ไหนแม้แต่เพื่อนสนิททั้งสองคนยกเว้นคนที่สวนดอกไม้เท่านั้น แล้วเขาคนนี้เป็นใครกันนะถึงได้ล่วงรู้ความลับของเขา

 

คุณเป็นใครกัน ทำไมถึงรู้ว่า...”

เดาน่ะครับ” อย่าบอกว่ารู้ที่อยู่ห้องคุณใบชาก็จากการเดานะ เขาเริ่มจะกลัวคนคนนี้เข้าแล้ว

“....”

 

คุณใบชามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ทำไมชาคนนี้ถึงเต็มไปด้วยปริศนาขนาดนี้กันนะ จะให้ลุกหนีไปตอนนี้ก็ไม่ได้ จะคุยด้วยก็แอบดูน่ากลัว จะรู้เรื่องราวของคุณใบชาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

ความเงียบปกคลุมบนโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้บรรยากาศรอบโต๊เปลี่ยนไป คุณใบชาเพียงก้มหน้าดูดเผือกปั่นจากหลอนเพียงเท่านั้น เพราะไม่กล้าสู้กับสายตาของคนตรงหน้าที่เหมือนจะจับจ้องเขาอยู่ จนกระทั่งพนักงานนำชาเขียวเย็นที่สั่งไปมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

 

“ขอบคุณครับ” เขาหยิบแก้วชาเขียวมาจากถาดของพนักงาน ส่งยิ้มและเอ่ยขอบคุณก่อนจะหันมาพูดกับอีกคน “ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ”

“งั้นก็หายกันแล้วนะครับ”

“ก็ยังมีเรื่องติดค้างนิดหน่อย”

“อะไรนะครับ?” เสียงอีกคนแผ่วเบาจนคุณใบชาได้ยินไม่ถนัด

“เปล่า ๆ ครับ”

“เมื่อวานคุณเรียกชื่อผมแสดงว่ารู้ชื่อผมแล้ว แล้วผมของถามชื่อคุณบ้างจะได้มั้ยครับ?”

“ผมชื่อต-  เอ่อ....เรียกผมว่าพฤกษ์ก็ได้ครับ”


.....


[ชาชักสอบเสร็จแล้วใช่มั้ย?]

"เสร็จแล้ว"

[กลับมาบ้านวันไหน?]

"ขอคุณใบชาอยู่ต่ออีกสองวันนะวันเสาร์ถึงจะกลับ ตัวหนอนอยากได้อะไรมั้ยจะซื้อไปฝาก"

[ไม่เอารอชาชักกลับมาเราค่อยเข้าเมืองด้วยกันดีกว่า]

[เอ้อ แม่บอกพี่ต้นไม้ไม่ได้กลับมาด้วย ชาชักเห็นพี่ต้นไม้บ้างมั้ย]

"คุณใบชารู้จักด้วยเหรอ?"

[อ้อคุณโอชิลืมไปเลยว่าชาชักไม่รู้จัก]

"ใครเหรอตัวหนอนพี่ต้นไม้น่ะ คนงานเหรอ?"

[ผู้จัดการสวนเราไง เดี๋ยวชาชักกลับมาก็เห็นเองแหละ]

"โอเคๆงั้นนอนได้แล้วฝันดีนะตัวหนอน"

[อื้อ ชาชักก็ฝันดีนะเจอกันที่บ้าน]


คุณใบชาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง อีกสองวันเขาต้องจากห้องนี้ไปร่วมสามเดือนได้ เหลือเวลาในการนอนบนเตียงนี้อีกแค่2คืน วันนี้เขาใช้สมองเยอะเกินไปทำให้ร่างกายล้ากว่าปกติ ทั้งสอบ ไหนจะเรื่องคุณพฤกษ์ที่มีแต่ปริศนาเต็มไปหมด พี่ต้นไม้ที่คุณโอชิพูดถึงอีกถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นคนที่เขาต้องไปเรียนรู้การดูแลสวนดอกไม้ด้วยที่คุณชบาเคยบอกแน่ๆ เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อยๆปิดลงช้าๆ จากนั้นคุณใบชาก็ค่อยๆเข้าสู่ห่วงนิทรากับเรื่องราวที่เป็นปริศนาที่เขาอยากรู้มากมายเต็มไปหมดภายในหัว 


คุณพฤกษ์....คุณเป็นคนแปลกหน้าที่แปลกที่สุดเท่าที่คุณใบชาเคยเจอมาแล้วแหละ แต่คุณใบชาคุ้นและชอบเสียงเพราะๆของคุณมากเลยนะ...


****

 

คุยกับไรท์เตอร์ (อ่านหน่อยน้าา)

สวัสดีคุณผู้อ่านทุกท่านนะครับ แหะๆ เราอยากจะบอกว่าเราอยากพัฒนาตัวเองให้นิยายเราน่าสนุกน่าอ่านน่าติดตามมากกว่านี้ หลังจากนี้เราจึงตั้งหน้าตั้งตาจะไปหาอ่านและเสพนิยายให้มากๆเพื่อไปเก็บเกี่ยวสิ่งที่อ่านมาพัฒนานิยายของตัวเองให้ดีขึ้น ดังนั้นเราอาจจะหายไปบ้างไม่ค่อยได้มาอัพบ้างบวกกับช่วงนี้ใกล้ไฟนอลของเราแล้วทั้งโปรเจค วิจัย ภาคนิพนธ์ต่างๆนาๆด้วย เราไม่อัพแต่เราไม่ได้ไปไหนน้า 

อย่าเพิ่งทิ้งเค้านะอยู่กับเค้าก่อน (ทำตาปริบๆ)

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #10 pintukarn605 (@pintukarn605) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 06:43
    พฤกษ์เป็นคำไวยพจน์ของต้นไม้(มั้ง)ดังนั้นคุณพฤกษ์คงเป็นผู้จัดการคนนั้นเเน่ๆๆ
    #10
    1
    • #10-1 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2562 / 11:47
      พฤกษ์เป็นชื่อจริ- แค่กๆ
      #10-1
  2. #9 0927130363 (@0927130363) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:03
    ไม่ทิ้งแน่นอนค่าา
    #9
    0
  3. #8 Fallen Neko (@snowji) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:29
    คนใกล้ตัวชัดๆ น้องจะโดนพี่เค้าตกแบบเนียนๆ
    #8
    0
  4. #7 Beeandbup (@Beeandbup) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 09:48
    รอนะคะ เเง่มๆ
    #7
    1
    • #7-1 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 3)
      19 เมษายน 2562 / 20:07
      แง ตามมาตั้งแต่เรื่องหนูวาดเลยขอบคุณนะครับ จะรีบมาต่อน้าา
      #7-1