[YAOI] คุณครับ..คืนจูบผมด้วย!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,204 Views

  • 16 Comments

  • 130 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    210

    Overall
    1,204

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 || ใครมองมา?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    8 พ.ค. 62


บทที่

01

//

ใครมองมา?





คุณใบชาปิดหนังสือลงด้วยความเหนื่อยอ่อน เขานำมันไปวางไว้ที่ชั้นวางหนังสือ รวบชีทเรียนทุกแผ่นที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือให้เป็นกองเดียว จากนั้นจึงยกมันไปใส่ในกล่องกระดาษ DuobleA ที่มีชีทเรียนของปีนี้ทั้งปีวางอยู่ข้างในก่อนแล้ว เขาปิดฝากล่องลงและนำปากกาเมจิกสีดำมาเขียนบนฝากล่องนั้นว่า ชีทเรียนปี2

 

พรุ่งนี้คุณใบชาต้องเข้าสอบวิชาสุดท้ายของเทอมนี้แล้ว หลายคืนก่อนที่เขาชิ่งหนีจากการดูตัวกับน้องมีนาเมษายนของคุณชบามาได้ แต่เขาก็ถูกคนเป็นแม่โทรมาบ่นอุบอิบตามประสาให้พอเป็นพิธี เขาคิดว่าคุณชบาคงเริ่มปลงกับเรื่องนี้แล้ว หลังจากบ่นเสร็จคุณชบายังอวยพรให้เขาตั้งใจอ่านหนังสือสอบด้วยก่อนที่จะกดวางสายไป ซึ่งคุณใบชาคนขยันก็นั่งอ่านหนังสือทั้งวี่ทั้งวัน เขาเริ่มอ่านตั้งแต่วันอาทิตย์จนถึงวันอังคารเลยเพราะสอบวิชาสุดท้ายวันพุธ

 

คุณใบชาไม่ค่อยถนัดในสายที่เรียนอยู่เท่าไหร่ เขาชอบและอยากเรียนเกี่ยวกับภาษาอังกฤษมากกว่า แต่เขาก็ยังเลือกเรียนคณะนี้ คุณใบชาไม่ได้ถูกใครบังคับ แต่เพราะเขาอยากสานต่อสวนดอกไม้ที่พ่อกับแม่สร้างมาด้วยกัน เขาจึงเอาความขยันเข้าสู้แม้เขาจะไม่ถนัดแต่ไม่ใช่ไม่ชอบ ดังนั้นคุณใบชาจึงตั้งใจเรียนตั้งใจอ่านหนังสือและผลการเรียนก็ออกมาอยู่ในระดับที่ดีเลยก็ว่าได้ 

 

เนื้อหาวิชาสุดท้ายที่ต้องจำไปสอบนั้นคุณใบชาอ่านจบไปและจำได้ทั้งหมดแล้ว เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องอย่างคนที่ไม่มีอะไรจะทำ ครั้นจะส่งข้อความหาเพื่อนก็เกรงว่าจะเป็นการรบกวนเวลาอ่านหนังสือของเพื่อนเปล่า ๆ จะออกไปหาของกินก็เพิ่ง 4 โมงเย็นเท่านั้นซึ่งคุณใบชาเพิ่งกินข้าวเที่ยงไปตอนบ่ายสอง คนว่างจึงเดินมาหยุดที่โต๊ะอ่านหนังสืออีกรอบ เลื่อนเก้าอีออกมาแล้วจึงทิ้งตัวลงนั่งลงที่เก้าอีตัวนั้น

 

“ว่างจังเลยน้า”

 

คุณใบชาคนว่างบนลอย ๆ คนเดียว จากนั้นคนว่างจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านนั่นเล่นนี่แก้เบื่อไปเรื่อย ในช่วงที่เขาอ่านหนังสือหากไม่มีใครโทรเข้ามาเขาก็แทบจะไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์เครื่องนี้เลย เขาไม่ค่อยติดโซเชี่ยวด้วย การเล่นโทรศัพท์เป็นเวลานาน ๆ จึงเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่เบื่อ ๆ และไม่มีอะไรจะทำเฉกเช่นตอนนี่ที่กำลังเป็นอยู่

 

มือเล็ก ๆ สัมผัสหน้าจอโทรศัพท์เลื่อนไปมา เขาเลื่อนขึ้นๆเลื่อนลงๆเพื่อเช็คทุกโซเชี่ยวที่มี ทั้งเฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ อินสตราแกรม เขาเห็นเพียงการอัพเดทชีวิตประจำวันจากเพื่อนๆและคนรู้จักที่เขาติดตามอยู่เท่านั้นไม่ได้มีใครส่งข้อความใด ๆ หาเขาเลย จากนั้นก็เปลี่ยนไปเปิดไลน์เพื่อเช็คข้อความในนั้นต่อ

 

Oishi: พบคนชิ่งเก่ง1อัตรา 55555

        : คุณแม่บ่นใหญ่เลย

        : บอกว่าชาชักเก่งมากที่หนีคน 4 คนที่ไปกับแม่ได้

        : คุณโอชิยังไม่อยากจะเชื่อเลย

        : มาเล่าแค่นี้แหละ

        : ไม่กวนชาชักแล้ว ตั้งใจอ่านหนังสือสอบนะ ไฟท์ติ้ง

        : *สติ๊กเกอร์ชูกำปั้น*

 

คุณใบชาขมวดคิ้วเป็นปมหลังจากอ่านข้อความของน้องชายเสร็จ ข้อความนี้ถูกส่งมาเมื่อวานนั่นแสดงว่าแม่ของเขาน่าเพิ่งเดินทางกลับไปที่สวนดอกไม้เมื่อวานนี้เช่นกัน

 

“4 คนเหรอ? พี่ปูน พี่อ่ำ พี่แดง” คุณใบชาขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า พยายามนับนิ้วทีละนิ้วแล้วนึกย้อนกลับไปว่ามีใครมากับคุณชบาอีกนอกจากสามคนนี้ แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

 

“สงสัยนับคุณชบาด้วยเป็น 4 คนมั้ง”

 

เมื่อนึกเรื่องงานการกุศลตอนคืนวันเสาร์ ภาพจำก่อนที่คุณใบชาจะวิ่งออกมาโบกแท็กซี่กลับหอก็ลอยเข้ามาในหัวอย่างช่วยไม่ได้ ชายหนุ่มคนแปลกหน้าที่คุณใบชาจำหน้าเขาได้แค่ลางๆ เพราะมัวแต่ระแวงหลัง กลัวพี่ปูนวิ่งเข้าชาร์จตัวจนขึ้นสมอง ใบหน้าของชายร่างสูงในชุดสูทจึงมีแค่เศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้นในความทรงจำของคุณใบชา กลับกันเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของเขายังคงดังก้องคล้ายกับมีคนมาเปิดวิทยุกรอกหูคุณใบชาอยู่

 

ครับ?

 

เสียงตอบกลับจากชายคนนั้นที่คุณใบชาวิ่งไปหยุดที่ข้างหลังของเขา คุณใบชายกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง นอกจากเสียงนั้นจะดังซ้ำ ๆ ภายในหัวเมื่อเขาเริ่มนึกถึงเหตุการณ์นั้น ภาพตอนจูบกันก็เหมือนถูกฉายซ้ำในของของเขาเช่นกัน และเหมือนมันจะมีเพียงฉากจูบฉากเดียวเท่านั้นที่ยังวนไปเวียนมาในหัว แถมสัมผัสนุ่มที่ริมฝีปากตอนประกบมันเข้ากับริมฝีปากของชายคนนั้นยังเด่นชัด เขาควรจะลืมเลือนมันไปแล้วแต่สัมผัสนั้นกลับยังเด่นชัดราวกับว่าเขาเพิ่งละริมฝีปากของตนออกจากริมฝีปากของอีกฝ่ายหมาดๆ

 

คุณใบชาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้หน้าเขาเห่อร้อนและขึ้นสีแดงเล็กน้อย เขาวางมือถือลงบนโต๊ะอ่านหนังสือและใช้สองมือถูแก้มร้อนของตัวเองเบาๆ เขาสงสัยว่าอาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนภายในห้องหรือเพราะเขาคิดเรื่องตอนนั้นกันแน่ที่ทำให้แก้มเขาร้อน แต่คุณใบชากลับคิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง เพราะแอร์ที่ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 24 องศานั้นกำลังเย็นสบายดีเลยทีเดียว จากนั้นเสียงที่ได้ยินจากปากคนแปลกหน้าอีกประโยคหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามา

 

เดี๋ยวครับ...คุณบอกยืมจูบผม ผมก็ต้องได้คืนใช่มั้ยครับ?

 

แล้วคำพูดตอบกลับของคุณใบชาในตอนนั้นก็ดังขึ้นในหัวตามคำพูดของชายแปลกหน้าเช่นกัน

 

อยากได้คืนก็ตามหาผมให้เจอนะครับ

 

คุณใบชาตอบออกไปแบบนั้นเพราะคิดว่าจะมีใครบ้าที่ไหนตามหาคนคนหนึ่งเจอจากคนเป็นล้าน ๆ ในกรุงเทพฯ ปีนี้ทั้งปีคงหาคุณใบชาเจอหรอกอีกเดี๋ยวคุณใบชาก็จะกลับเชียงใหม่แล้วด้วย อีกอย่างก็แค่จุ๊บไม่ได้จูบสักหน่อย ไม่ได้แบบลิ้นแลกลิ้นอะไรแบบนั้น แค่ปากชนกันนิ๊ดเดียว แต่แค่นานหน่อยเท่านั้นเอง

 

“คงไม่เจอหรอกเนาะใครจะบ้ามาตามหาเพื่อเอาจูบคืนกัน ถ้ามีคงเป็นคนบ้าจริงๆ”

 

.........

 

“พริกแกงหมูกรอบไข่เจียวใส่กล่องนี่นะครับ”

“ได้จ้า แปปนึงนะหนู”

 

พอตกเย็นคุณใบชาที่ไม่อยากทำอะไรกินเองเพราะเหนื่อยอ่อนจากการอ่านหนังสือมาทั้งวัน จึงตัดสินใจเดินลึกเข้ามาในซอยเพื่อสั่งอาหารตามสั่งที่ร้านโปรดกลับเข้าไปกินที่หอ คุณใบชาไม่อยากนั่งกินที่ร้านเพราะคนเยอะเลยเลือกที่จะหยิบกล่องข้าวจากหอมา ยื่นมันให้แม่ค้าทำใส่กล่องที่พกมาเองแทนการใส่กล่องโฟม เพื่อลดการใช้กล่องโฟม คุณใบชาน่ะรักโลกนะ

 

ระหว่างนั่งรออาหารอยู่คุณใบชาก็นั่งอ่านเมนูไปเพลินๆแก้เบื่อ แต่ก็ต้องหยุดชงักการอ่านเอาไว้เพราะรู้สึกว่ามีสายตาจากที่ไหนสักแห่งกำลังจับจ้องเขาอยู่ คนในร้านที่มาคนเดียวบ้าง มาเป็นคู่หรือ มาเป็นหมู่คณะ แต่ละคนต่างก็ก้มหน้าก้มตาสนใจจานอาหารบนโต๊ะหรือโทรศัพท์ในมือ เขาจึงเลือกหันออกไปมองที่หน้าร้านเพื่อดูว่าใครที่มองมาทางนี้กัน

 

ขวับ!

 

คุณใบชาหันขวับจนคอแทบหลุดเขาเคยเห็นในละครถ้าหันไปช้า ๆ มีหวังไม่รู้แน่ว่าใครมองอยู่ แต่กระนั้นที่หน้าร้านและคนที่นั่งอยู่ในร้านก็ไม่มีใครมองเขาเลยสักคน

 

“สงสัยคิดมากจนหลอนแน่ๆ”

 

เขาหันหน้ากลับมาอย่างเดิมก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง คิดว่าคิวการทำกับข้าวของแม่ค้าคงยาวคุณใบชาจึงนั่งรอค่อนข้างนานมาก จนทำให้คุณใบชาเบื่อขึ้นมาอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนและการสั่นของมือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นทันทีราวกับรู้ว่าเจ้าของกำลังเบื่อ เขาควักมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อเปิดดู ก่อนจะพบว่ามันคือข้อความจากไลน์กลุ่มของเพื่อนสนิทของเขา

 

Itthi: สอบเสร็จฉลองชาบู ต่อด้วยบิงซูเจ้าเก่านะ

Ginie: ย่อมได้!!

BaiCha: ดีเลยจะได้กินเผือกปั่น ไม่ได้กินมานาน

 

เขาก้มหน้าพิมพ์ตอบข้อความของเพื่อนอย่างสนุกสนานจนลืมเลือนโลกภายนอกและคนรอบข้างไปแล้ว ความเบื่อที่กำลังก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ก็เลือนหายไปราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น คุณใบชาสนใจแค่ข้อความจากเพื่อนในจอจนลืมไปเลยว่าสายตาที่มองมาที่เขาตอนนั้นมันกลับมาอีกครั้ง….

 

คุยเล่นกับเพื่อนเพลินจนแม่ค้าทำอาหารที่คุณใบชาสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่ค้าเตรียมจะใส่กล่องของเขาลงไปในถุงพลาสติกแต่คุณใบชาห้ามเอาไว้ก่อน เขารีบควักกระเป๋าผ้าใบเล็กขนาดพอดีกับกล่องข้าวที่พกมาเอง เขารับกล่องนั้นมาจากแม่ค้าก่อนจะใส่มันลงไปในกระเป๋า เก็บมือถือใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงตามเดิม จ่ายเงินให้กับแม่ค้าอย่างพอดีไม่ขาดไม่เกิน แล้วคุณใบชาก็เดินตัวลอยออกจากร้านอาหารตามสั่งพร้อมกับถุงผ้าบรรจุกล่องอาหารที่ถืออยู่ด้วยมือหนึ่งข้าง

 

…….

 

ระหว่างทางคุณใบขาก็รับรู้ถึงสิ่งผิดปกติอีกครั้ง เหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขาตลอดเวลา...

 

ขวับ!

 

 คุณใบชาพยายามมองซ้ายขวาหน้าหลังแต่ก็ไม่พบเจอใครเลย ในซอยที่ไม่ได้เปลี่ยวเลยสักนิด เป็นซอยที่เขาเดินมาหาของกินออกจะบ่อย แต่ตอนนี้คุณใบชากลับรู้สึกกลัวขึ้นมาซะงั้น ก่อนที่จะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเอง....

 

....นี่อาจจะเป็นโจรเตรียมปล้นเงินจากเขา

 

หรืออาจจะเป็นโรคจิตแอบเดินตามมาก็ได้........

 

คุณใบชากระชับมือที่กำสายของกระเป๋าผ้าไว้ให้แน่นมากขึ้น ก่อนที่เขาจะตัดสินใจ....

 

วิ่ง!

 

คุณใบชาวิ่งตรงกลับไปที่หอโดยไม่คิดชีวิตและไม่คิดเหลียวหลังกลับไปมองทางที่วิ่งผ่านมาเป็นอันขาด แม้คุณใบชาจะไม่ใช่นักกีฬาแต่เขาก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ ขาเล็กๆ เรียวๆสาวเท้าด้วยความเร็ว มือที่ถือกระเป๋ากล่องข้าวอยู่ก็ยกมันขึ้นมากอดอย่างหวงแหน จะใครหน้าไหนก็วิ่งตามคุณใบชาไม่ทันหรอกเขามั่นใจในฝีเท้าของตัวเองพอสมควร

 

ไม่นานร่างบาง ๆ กับกระเป๋าผ้าหนึ่งใบก็มาหยุดอยู่หน้าตึกที่เป็นหอพักของตนเอง คุณใบชาหอบแห่ก ๆ หายใจอย่างหนักเพื่อผ่อนอาการเหนื่อย เขาหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบก้าวเดินต่อเพื่อกลับไปยังห้องของตัวเอง มีใครตามมาหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขาปลอยภัยแล้ว

 

ความเหนื่อยล้ากับความหวาดกลัวต่าง ๆ หายไปในพริบตาเมื่อกล่องพริกแกงหมูกรอบไข่เจียวจากร้านโปรดถูกเปิดออก  เขาเข้าไปหยิบช้อนส้อมมานั่งกินที่โซฟาหน้าทีวี หยิบรีโมทขึ้นมากดเพื่อเปิดดูนั่นนี่ประกอบการรับประทานอาหาร ก่อนจะหยุดที่ช่องๆ หนึ่งที่มีผู้ประกาศข่าวชายหญิงนั่งอยู่หลังโต๊ะสีขาวพร้อมกับกระดาษนั่นนี่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า

 

ช่วงนี้ใครเดินไปไหนมาไหนคนเดียวต้องระวังตัวให้มากนะครับคุณจิตตรา

ใช่แล้วล่ะค่ะคุณกิตติคะ

 

เสียงผู้ประกาศข่าวที่พูดตอบรับกันอย่างเข้าขา การเล่นเสียงสูงต่ำและสำเนียงการพูดนุ่มเพราะเสนาะหูทำให้คุณใบชาเริ่มสนใจข่าวตรงหน้าขึ้นมามาก ๆ

 

ข่าวชาวบ้านวันนี้นะคะ มีการแจ้งความว่าถูกโจรดักปล้นที่ซอยเข้าบ้านตัวเองค่ะคุณกิตติ

ใช่ครับ โดยผู้เสียหายเป็นชายวัยรุ่นนะครับ กำลังหิ้วของที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อตั้งใจกลับเข้าบ้านตัวเองครับ

 

คุณใบชาตั้งใจฟังอย่างมากเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้ที่เกิดขึ้นกับเขาก็คล้ายกับเนื้อข่าวนี้ไม่มีผิด

 

ค่ะผู้เสียหายรู้สึกว่ามีคนจ้องมองอยู่ค่ะ แม้เขาจะไหวตัวทันแล้ววิ่งกลับเข้าบ้านไป แต่โจรก็ยังตามมาพังประตูบ้านรื้อข้าวของมีค่าไปหมดบ้านเลยค่ะ

 

คุณใบชาเบิกตากว้างก่อนจะปรายตามองไปทางประตูห้องของตัวเอง เขาเห็นว่ามันเงียบอยู่นานแล้ว อีกอย่างระบบความปลอดภัยหอก็ดี แถมยังมีลุงยามนั่งเฝ้าอีกคงไม่มีใครตามขึ้นมาได้

 

“เห้อ” คุณใบชาถอนหายใจ “ต้องคิดมากจนหลอนจริงๆนั่นแหละ”

  

เขาก้มหน้าก้มตากินอาหารในกล่องต่อ ปากก็เคี้ยวข้าวไปพลาง หูก็ฟังข่าวจากทีวีไปด้วย และก่อนที่เขาจะตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ช้อนในมือก็ได้ร่วงลงพื้นไปก่อนเพราะเสียงที่ดังมาจากประตูห้อง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

!!!!

 






 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #6 Beeandbup (@Beeandbup) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:42
    รอนะคะแงงๆชอบอ่าา
    #6
    1
    • #6-1 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 2)
      16 เมษายน 2562 / 16:09
      รอหน่อยนะคร้าบบมาไม่บ่อยมาน้อยแต่จะพยายามมาครับ
      #6-1
  2. #5 Fallen Neko (@snowji) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 14:32
    หนูลูกกก เด๋อมากกก
    #5
    2
    • #5-1 anchaleewannapim (@anchaleewannapim) (จากตอนที่ 2)
      16 เมษายน 2562 / 15:20
      สนุกคร้า แต่คำสนับกันไปนิดเลยอ่านยากจร้า
      #5-1
    • #5-2 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 2)
      16 เมษายน 2562 / 16:07
      ครั้งหน้าจะพยายามเรียบเรียงให้ดีขึ้นนะครับ ขอบคุณครับ
      #5-2