[YAOI] คุณครับ..คืนจูบผมด้วย!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,196 Views

  • 16 Comments

  • 130 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    202

    Overall
    1,196

ตอนที่ 1 : บทนำ || จูบเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

บทนำ

00

//

จูบเริ่มต้น





[ชาชัก ปิดเทอมนี้กลับบ้านใช่มั้ย?]

“อื้อ ก็คุณชบาให้กลับนี่นา”

บทสนทนาทางโทรศัพท์ของสองพี่น้องใบชาและโอชิ ใบชาคนพี่ลงจากเชียงใหม่เพื่อมาเรียนต่อบริหารธุรกิจที่เมืองหลวง เขาต้องสืบทอดธุรกิจสวนดอกไม้ที่พ่อทิ้งไว้ให้แม่ดูแล เหตุการณ์เมื่อปีที่แล้วที่....

พ่อจากไป.....

ทำให้คนที่ลงมาอยู่หอคนเดียวที่กรุงเทพไม่กลับบ้านไปอีกเลย....จนถึงวันนี้ก็เกือบจะครบปีแล้ว

 

[ก็ชาชักไม่กลับบ้านมาเป็นปีแล้วนี่]

“ตัวหนอนคิดถึงคุณใบชาล่ะซิ๊~

สองพี่น้องมีฉายาไว้เรียกกันและกันแต่ละชื่อที่ใช้เรียกต่างก็มีที่มาของมัน

[คุณโอชิเปล่าคิดถึงสักหน่อย]

“ฮั่นแหน่ คุณใบชาอุตส่าห์จะบอกว่าคิดถึงตัวหนอนสักหน่อย แต่ว่าน้าไม่บอกดีกว่า”

[ไม่คิดถึงคุณโอชิไม่ไลน์หาทุกวันหรอกนะบอกเลย]

[เอ้อ คุณโอชิมีเรื่องจะบอก แม่จะไปงานการกุศลแถวๆ มหาลัย ชาชักด้วย เตรียมตัวเจอสาวได้เลย]

“ได้ยินแบบนี้แล้วหมดกำลังใจอ่านหนังสือสอบไฟนอลเลย”

[ชาชักจะสอบแล้วนี่นา งั้นคุณโอชิไม่กวนล่ะ ตั้งใจน้า]

“ตัวหนอนก็หาคณะที่อยากเรียนได้แล้ว”

[รู้แล้วๆ]


การคุยโทรศัพท์ของสองพี่น้องจบลงกับอาการกรอกตามองบนของใบชา หลังจากที่พ่อจากพวกเขาไปด้วยอุบัติเหตุ คุณชบาแม่ของเขาก็ผันตัวกลายเป็นคุณหญิงชบาแห่งสวนดอกไม้กลีบชบาและเข้าร่วมงานการกุศลเป็นว่าเล่น ไม่ว่าจะใกล้จะไกลแค่ไหนก็ต้องไปร่วมงานให้ได้

และหากงานนั้นจัดขึ้นใกล้ๆ กับที่ที่ใบชาอยู่เขาก็มักจะถูกคนเป็นแม่จับแต่งตัวพาไปรู้จักกับเพื่อนแม่ที่เป็นไฮโซบ้าง คุณหญิงบ้าง นักธุระกิจบ้าง และที่สำคัญหากเพื่อนๆเหล่านั้นมีลูกสาวรุ่นราวคราวเดียวกันล่ะก็.....แม่ก็พร้อมจะยกเขาพร้อมกับที่ดินครึ่งหนึ่งของสวนดอกไม้กลีบชบาให้คนพวกนั้นเลยที่เดียวเชียว

คุณใบชาจึงไม่ชอบการไปเข้าสังคมงานการกุศลกับคุณชบาเลยแม้แต่น้อย ส่วนหนึ่งคือเขาไม่ชอบการใส่สูทผูกเนคไท ส่วนเหตุผลหลักๆคือไม่อยากไปดูตัวกับลูกเพื่อนแม่ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนเขาก็ไม่อยากไปเจอทั้งนั้น....

 

“คุณชบาชอบบังคับคุณใบชาจังเลยอ่ะ คุณใบชาจะไม่พอใจคุณชบาแล้วนะ”

[ไปเจอเพื่อนๆรุ่นราวคราวเดียวกัน รู้จักกันไว้สนิทกันไว้ดีจะตาย]

“แต่คุณใบชามีสอบนะครับ”

[ไปวันเสาร์จ๊ะ]

“ฮึ่ย!

 

....แต่เขาก็ไม่เคยขัดใจคุณชบาของเขาได้เลยแม้สักครั้งเดียว

 

เผลอแปปเดียว การสอบไฟนอลก็ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์เหลือเพียงอาทิตย์ต่อไปอาทิตย์เดียวคุณใบชาก็จะได้ปิดเทอมและกลับบ้านแล้ว แม้เขาจะรู้ว่าหากกลับไปเห็นสถานที่เก่าๆต้องคิดถึงพ่อจับใจแน่ ๆ แต่ตอนนี้เขาอยู่ปีสองแล้ว อีกสองปีก็จะเรียนจบแม่อยากให้เขาไปศึกษาดูงานกับใครก็ไม่รู้ที่เป็นผู้จัดการสวนดอกไม้อยู่ตอนนี้ เขาคนนั้นทำให้สวนของเราพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด คุณใบชาลืมที่ไปที่มาของคนคนนี้ไปแล้วและไม่เคยเจอกับเขาเลยเพราะเขาเข้ามาทำงานหลังจากที่พ่อจากไป และหลังจากที่พ่อจากไปคุณใบชาก็ไม่ได้กลับไปที่สวนดอกไม้อีกเลยเช่นกัน

เวลาที่ผ่านเลยไปอย่างรวดเร็วกับการอ่านหนังสือสอบอย่างเอาเป็นเอาตายของคุณใบชา เหมือนโชคชะตาเล่นตลกเพียงแค่เงยหน้าจากหนังสือคุณใบชาก็อยู่ในหอประชุมขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม  ผู้คนแต่งตัวดีมากมายในสถานที่แห่งนี้บ่งบอกได้ว่าคุณใบชาได้เขามาอยู่ในงานการกุศลกับคุณชบาเรียบร้อยแล้ว

 

“คุณใบชาคะ วันนี้แต่งตัวหล่อมากเลยค่ะ” คุณชบาผู้เป็นแม่เอ่ยทักท้วงลูกชาย คุณใบชาอยากจะกรอกตาขึ้นบนเพดานสักสิบรอบให้กับคนที่อยู่ตรงหน้าเหลือเกินแต่ทำได้เพียงตอบกลับอีกคนไป


“ก็ชุดคุณชบาส่งมาให้ใส่ไงครับ”


ใบชาเรียกผู้เป็นแม่ว่าคุณชบามาตั้งแต่เด็ก ๆ พอโตจึงติดคำเรียกนี้มา พวกเขาพูดคุยกันอย่างสนิทสนมเสมอ แต่เมื่อต้องออกงานเช่นนี้พวกเขาพูดลงท้ายด้วย ครับ/ค่ะ เสมอเช่นกัน


“ดีเลยค่ะ หนูมีนาลูกคุณหญิงมีนตราก็สวยมากเลยวันนี้ ปกติคุณชบาเห็นแค่ตอนไม่แต่งหน้าใส่ชุดนักศึกษาก็ว่าสวยแล้วนะ”


คุณชบายังแน่วแน่ในปณิธานที่จะพาเขาไปรู้จักลูกสาวเพื่อนๆของตน และหากเขาถูกใจใครคุณชบาผู้เป็นแม่ก็เหมือนพร้อมที่จะประเคนเขาใส่พานพร้อมเงินทองมากมายและที่ดินสวนดอกไม้กลีบชบาอีกครึ่งหนึ่งไปมอบถวายให้คนคนนั้นถึงหน้าบ้านเลยทีเดียว

แต่คนอย่างคุณใบชาย่อมมีทางออกเสมอ หึหึ(ยิ้มร้าย)

 

“ขอคุณใบชาไปห้องน้ำก่อนได้มั้ยครับ?”

“ได้สิคะ อ่ำฝากด้วยนะ”

 

คุณชบาดูเหมือนจะเตรียมพร้อมรับมือกับคุณใบชาเป็นอย่างดี เหตุการณ์ชิ่งหนีการดูตัวเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เพราะคุณใบชาไม่ชอบถูกบังคับ!!! ทุกครั้งที่ต้องไปงานการกุศลที่มีการนัดทำความรู้จักกับลูกเพื่อนแม่ซึ่งคุณใบชาขอเรียกว่าการดูตัว คุณใบชาถูกหลอกแค่ครั้งแรกและครั้งเดียวเท่านั้น ที่เหลือเขาต้องหาวิธีการชิ่งหนีเอาตัวรอดได้ทุกครั้ง แม้จะถูกคุณชบาดุแต่เขาไม่สนใจหรอก

ครั้งนี้คุณชบาพาคนงานที่สวนมาด้วยซึ่งก็คือพี่อ่ำซึ่งคุณใบชาก็คุ้นเคยสนิทสนมกับพี่อ่ำพอสมควรและคุณใบชาก็รู้ด้วยว่าพี่อ่ำชอบอะไร (ยิ้มร้ายอีกรอบ)

 

“พี่อ่ำเคยมางานแบบนี้มั้ยครับ” ใบชาเอ่ยถามอีกคนขณะที่กำลังเดินไปที่ห้องน้ำทางด้านหลังของหอประชุมใหญ่แห่งนี้

“ไม่เคยเลยครับ” อีกคนตอบกลับซึ่งก็เข้าทางคุณใบชาพอดิบพอดี

“โหยชามาบ่อยมากเลยครับ” ใบชาพูดอย่างตื่นเต้นก่อนที่จะหันไปกระซิบอีกฝ่ายเสียงเบาคล้ายอยากให้ได้ยินกันแค่สองคน “เคยเห็นดารามางานแบบนี้ด้วยนะครับ”

“หูย” พี่อ่ำทำตาโต ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเมื่อได้ยินคำว่าดารา

“เรื่องอะไรน้าที่กำลังดังๆเลย เล่นช่วงหลังข่าวที่นางเอกเป็นลูกครึ่ง” ใบชาทำตามแผนต่อ เขาทำหน้านึกอยู่สักพักพร้อมกับลอบมองใบหน้าตื่นเต้นของพี่อ่ำไปด้วย

“มนต์รักหนุ่มอีสานเหรอครับ” พี่อ่ำที่ยืนลุ้นคำตอบอยู่นานจนทนไม่ไหวก็เลยเอ่ยขึ้น

“ใช่เลยครับ” ใบชาตอบพร้อมปรบมือประกอบให้ดูเหมือนเพิ่งนึกออก “เมื่อกี้ชาเหมือนเห็นคนหน้าคล้ายๆนางเอกคนนั้นด้วยนะครับ” ทำท่าชะเง้อมองไปทางที่คนยืนอยู่ค่อนข้างเยอะ “ทางที่เราเดินผ่านมาเมื่อกี้เลย”

“จริงเหรอครับเนี่ย” พี่อ่ำทำหน้าตื่นเต้นหนักกว่าเก่าพร้อมกับมองหานางเอกคนดังกล่าว ซึ่งก็เข้าแผนคุณใบชาพอดีเป๊ะๆเลย


คล้อยหลังพี่อ่ำที่กำลังถูกคุณใบชาต้มจนเปื่อยไป คุณใบชาก็รีบเดินแฝงตัวไปในฝูงชนที่เดินไปมาอย่างขวักไขว่ในงานอย่างแนบเนียน ทิ้งให้พี่อ่ำชะเง้อคอมองหานางเอกสาวลูกครึ่งไปนั่นแหละคุณใบชาขอชิ่งหนีก่อน น้องมีนาเมษายนอะไรของคุณชบาก็ให้คุณชบาจัดการเอง คุณใบชาจะโบกแท็กซี่กลับไปนอนแล้ว

ใบชาเดินตัวลอยไปตามทางเดิน คุณชบาน่าจะกำลังคุยกับคนนั้นคนนี้ตามประสาคนเข้างานสังคม พบปะคนนั้นทีคนนี้ทีคงไม่บังเอิญมาเห็นคุณใบชาแน่ ๆ อีกทั้งสถานที่แห่งนี้ช่างกว้างใหญ่ พี่อ่ำก็คงไม่ว่างมาตามเขาแล้ว

 

“คุณใบชานี่ฉลาดสุด ๆ คุณชบาคิดจะให้พี่อ่ำมาคอยจับตาดูคุณใบชาเหรอ? ไม่สำเร็จหรอก หึหึ”

 

ใบชาพูดกับตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เขาเดินตรงไปที่ประตูทางเข้าอย่างไม่รีบร้อนนัก จะว่าไปเพลงที่เปิดในงานก็ชิลดีเหมือนกัน เขาคงต้องลองไปหามาเปิดฟังตอนอ่านหนังสือสอบบ้างแล้ว น่าจะช่วยให้เขาอ่านหนังสือรู้เรื่องมากขึ้น

คนที่หนีการดูตัวมาได้อย่างง่ายดายกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พลันสายตาก็หันไปสบกับชายร่างสูงที่อายุห่างกับเขาเพียง2ปี ชายหนุ่มสูงชะลูดกับชุดสูทสีดำผูกเนคไทสีแดงเลือดหมู โครงหน้าที่หล่อเหลาเอาการกับเครื่องหน้าที่ดูลงตัวทุกอย่างทั้งหู ตา จมูก ปาก แต่จุดด่างพร้อยบนความลงตัวของเครื่องหน้าบนใบหน้ากลับมีให้เห็นอย่างเด่นชัดเลยคือผิว ผิวที่ดูผ่านๆก็รู้ว่าเป็นคนทำงานตากแดดหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน สีผิวแทนๆที่ได้จากการตากแดดแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหล่านั่นลดลงเลยแม้แต่น้อย

 

“พี่ปูน....”

 

เหมือนว่าคนงานที่ไร่กลีบชบาที่มากับคุณชบาจะไม่ใช่แค่พี่อ่ำ ใบชารีบเบี่ยงหน้าไปอีกทางพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดใบหน้าตัวเองเอาไว้ไม่ให้พี่ปูนเห็น

 

“ตายๆ นี่เราประมาทคุณชบาเกินไปเหรอเนี่ย...”

 

ใช่....คุณใบชาประมาทคนเป็นแม่มากเกินไป เขาเบี่ยงหน้าไปทางขวาเพราะพี่ปูนยืนอยู่ทางซ้ายมือของเขา ใบชาก้มหน้าลงเล็กน้อยและสาวเท้าเดินต่อโดยไม่สนใจที่จะหันไปทางซ้ายที่พี่ปูนยืนอยู่เป็นอันขาด แต่อย่างที่เขาก่นด่าตัวเองว่าเขานั้นประมาทคนเป็นแม่มากเกินไป....

 

“คุณใบชาจะไปไหนครับ!!!

 

เสียงตะโกนดังขึ้นจากฝั่งขวา ทำให้คนบริเวณนั้นหันไปมองตามต้นเสียงกัน เช่นกันกับคุณใบชาที่เมื่อครู่ก้มหน้าก้มตาหลบหน้าพี่ปูนอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่ตะโกนดัง ซึ่งในประโยคที่ตะโกนเมื่อครู่นั้นมีชื่อของตัวเองอยู่ด้วย ภาพตรงหน้าทำให้คุณใบชาเบิกตากว้างก่อนจะตะโกนออกไปจนสุดเสียง

 

“พี่แดง อย่าเข้ามานะ!!

 

ชายหนุ่มร่างหนาค่อนไปทางท้วม ส่วนสูงพอๆกันกับคุณใบชาที่สูงประมาณ175เซนติเมตร ใบหน้ารูปไข่ แก้มยุ้ย ผิวที่ดูขาวกว่าพี่ปูนนิดหน่อย ตาตี๋ที่ตอนนี้มันเบิกกว้างขึ้นกว่าปกติเพราะคุณใบชาหลังจากที่ตกใจจนตะโกนเรียกชื่อพี่แดงหนึ่งในคนงานของไร่กลีบชบาไปเมื่อครู่ คุณใบชาก็ออกตัววิ่งตรงไปที่ประตูอย่างไม่คิดชีวิต

 

“อย่าตามชามานะ! ปล่อยชาปายยยย!

 

สองคนงานที่รับหน้าที่จากคุณชบาให้มาดักแถวๆทางเข้าเผื่อคุณใบชาเขาเล่นตุกติกหนีกลับบ้านแบบที่ชอบทำตอนไปงานการกุศลกับคุณชบาสองคน ตอนนี้พวกเขาได้เห็นสิ่งที่คุณชบาเล่าแล้วว่าไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด

 

“คุณใบชาอย่าหนีครับ!/คุณใบชาอย่าวิ่งครับ!

 

แล้วทั้งสองก็วิ่งตามคุณใบชาที่วิ่งออกไปก่อนหน้าแล้วออกไป ทิ้งให้คนในบริเวณนั้นมองตามอย่างฉงนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีที่มาที่ไป....

 

“โอ๊ย คุณชบานะคุณชบา ฮึ่ย!!” ใบชาวิ่งหนีสองคนงานของแม่ที่กำลังวิ่งตามมา พี่แดงคนร่างหนาน่ะไม่มีทางตามเขาทันแน่นอน แต่อีกคน...พี่ปูนคนสูงยาวเข่าดี แถมแข็งแรงกว่าเขาเป็นไหน ๆ ไม่นานคงต้องวิ่งตามเขาทันแน่ ๆ

 

พ้นประตูบานใหญ่ออกมาแล้ว คุณใบชาก็เห็นลานจอดรถที่มีรถจอดอยู่อย่างเป็นระเบียบ หากเขาอยากไปโบกแท็กซี่ที่ถนนใหญ่ เขาต้องวิ่งผ่านลานกว้างที่เป็นทางตรงออกไปจนถึงถนนใหญ่ แต่วิธีนี้สุ่มเสี่ยงต่อการที่พี่ปูนจะวิ่งตามเขาทันมาก ไม่งั้นเขาก็ต้องหาที่ซ่อนตามข้างรถอย่างที่เคยเห็นในหนังหรือละคร......

.

.

.....ละคร.......

.

.

ใช่ละครไงล่ะ!!

 

หัวสมองอันชาญฉลาดของคุณใบชานึกสิ่งที่จะช่วยให้เขารอดจากการตามตัวครั้งนี้ได้แล้ว เขามองซ้ายมองขวาสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณลานจอดรถกว้าง ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสไตล์เดียวกันกับที่พี่ปูน พี่อ่ำ และพี่แดงใส่ ส่วนสูงที่เขาประเมินในเวลาอันสั้นนั้น เขาเดาว่าน่าจะสูงเท่า ๆ กันกับพี่ปูนเลย

ใบชาหยุดวิ่งแล้วมองกลับหลังไป เขาเห็นพี่ปูนที่วิ่งนำพี่แดงอยู่ ตอนนี้พี่ปูนก็อยู่ไม่ได้ไกลจากเขาแล้ว

 

“เป็นไงเป็นกันว่ะ”

 

ใบชาวิ่งอีกรอบไปยังทางที่ร่างสูงนั้นยืนอยู่ เขาวิ่งไปอย่างรีบร้อน ร่างสูงที่เขาเห็นนั้นยืนอยู่ที่บริเวณไม่ไกลจากประตูมากนัก ไม่กี่อึดใจร่างของใบชาก็มาหยุดยืนหอบอย่างเหน็ดเหนื่อยอยู่ข้างหลังของร่างสูงนั่น เขายืนหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่พี่ปูนจะวิ่งพ้นประตูมาเขาต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว

ใบชาสะกิดหลังร่างสูงอย่างเร่งรีบพร้อมกับเอ่ยถ้อยคำขอความช่วยเหลือออกไป

 

“คุณ...ช่วยผมหน่อย”

 

เสียงเขายังมีอาการสั่นจากความเหนื่อยเล็กน้อย คนที่ถูกสะกิดจึงหันกลับมาทางที่ใบชายืนอยู่ ใบชาไม่ได้มองสังเกตใบหน้าของคนคนนี้อย่างละเอียดนัก แต่เขารับรู้ได้ว่าน่าจะหน้าตาดีไม่น้อย

ใบชามัวแต่มองกลับหลังไปยังทางประตูอย่างหวาดระแวงว่าพี่ปูนจะวิ่งเข้ามาชาร์จตัวเขาแล้วลากกลับเข้าไปดูตัวกับน้องมีนาเมษายนนั่น ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงนุ่มทุ่มจากคนตรงหน้า แต่เขายังไม่เห็นหน้าอีกคนเลย

 

“ครับ?”

 

ใบชาที่เหลียวหลังแต่หูยังฟังคนตรงหน้าอยู่ สายตาเขาจับจ้องไปที่ประตูบานใหญ่ที่เขาเพิ่งวิ่งหนีออกมา บัดนี้หน้าประตูบานนั้นเขาเห็นพี่ปูนยืนอยู่ พี่ปูนชะเง้อคอมองซ้ายทีขวาทีอยู่หน้าประตู ใบชาเห็นภาพตรงหน้าประตูเขาก็รีบหันกลับมาพูดอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ทันได้มองหน้าคนตรงหน้าเลย

 

“ผมขอยืมจูบคุณหน่อยนะ”

 

“.....”

 

ใบชาไม่พูดเปล่า เขากลัวว่าอีกคนจะปฏิเสธ และกลัวว่าพี่ปูนจะเห็นเขาเข้าเสียก่อน ใบชาเลย

.

.

..จูบ..

.

.

เขาบรรจงจูบคนแปลกหน้าที่เขาเพิ่งพูดคุยด้วยแค่ประโยคเดียว ใบชาโอบมือข้างหนึ่งไปรอบคอคนที่ตัวสูงกว่า อีกมือหนึ่งจับที่ท้ายทอยอีกคนเพื่อให้ใบหน้านั้นโน้มลงมา ใบชาเขย่งเท้าเล็กน้อยเพราะคนตรงหน้าน่าจะสูงกว่าเขาเกิน10เซนติเมตรได้ ส่วนคนตัวสูงที่เหมือนจะยังงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าเล็กน้อยแต่เขาก็ยังใช้แขนทั้งสองข้างโอบเอวของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้

 

“...”

 

การจูบที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วกับชายคนแปลกหน้า ไม่มีการลุกล้ำใด ๆ คนสองคนเพียงใช้ริมฝีปากประกบกันเอาไว้คล้ายๆกับการจุ๊บ แต่เป็นการจุ๊บที่เนิ่นนานเหมือนกับการจูบไม่มีผิด

ใช่แล้ว...คุณใบชาเคยเห็นในละครที่เคยนั่งดูตอนเด็ก ๆ เวลานางเอกวิ่งหนีตัวร้ายที่วิ่งไล่ล่าอยู่ พระเอกที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ยื่นมือออกมากระชากอขนนางเอกจนนางเอกเสียหลักล้มตัวลงไปในอ้อมแขนแกร่งของพระเอกแล้วทีนี้พระเอกก็ถือวิสาสะโน้มหน้าลงบรรจงมอบจูบให้กับนางเอก จากนั้นผู้ร้ายก็จะวิ่งผ่านคนทั้งคู่ไป

 

ใช่แล้ว....

วิธีนี้แหละ....

คุณใบชาจะต้องรอด!!

 

ใบชาฝังริมฝีปากกับคนแปลกหน้าอยู่เนิ่นนานจนเขาคิดว่าพี่ปูนน่าจะไปที่อื่นแล้วเขาจึงปล่อยมือจากท้ายทอยและคอขออีกฝ่ายมาวางไว้ที่ไหล่แทน ริมฝีปากที่ประกบกันก็ค่อยๆผละออกจากกัน

ใบชาเพิ่งสัมผัสได้ถึงความแปลกที่เกิดขึ้น ชายคนแปลกหน้าโอบเอวเขาเอาไว้และตัวของพวกเขาก็แนบชิดกันมากด้วยแถมตัวเขาเองก็ยังวางมือไว้ที่ไหล่ของอีกคน ช่างเป็นท่าที่ล่อแหลมชะมัด ใบชาจึงตัดสินใจเลื่อนมือจากไหล่ลงมาที่อกและผลักมันเบาๆให้เจ้าตัวรู้ว่าควรจะปล่อยเขาได้แล้ว

คนแปลกหน้าค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเอวของเขา ใบชายังไม่ได้สนใจมองหน้าคนตรงหน้ามากนัก เขาเหลียวหลังกลับไปมองที่หน้าประตูบานใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อไม่เห็นพี่ปูนกับพี่แดงแล้ว

 

“ได้ผลจริง ๆ ด้วยแฮะ” เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันไปพูดกับชายหนุ่มแปลกหน้า “ขอบคุณที่ช่วยนะครับแล้วก็ลาก่อนครับ”

 

ใบชาก้าวเท้าออกมาจากตรงหน้าของอีกฝ่ายแล้วตั้งท่าจะวิ่งตรงไปยังบริเวณถนนใหญ่เพื่อโบกแท็กซี่กลับหอแต่เขาต้องหยุดชะงักฝีเท้าของตัวเองไว้ก่อนเพราะเสียงเรียกจากคนแปลกหน้า

 

“เดี๋ยวครับ...” ใบชาหันหน้ากลับไปมองต้นเสียง “คุณบอกยืมจูบผม ผมก็ต้องได้คืนใช่มั้ยครับ?”

 

ใบชานิ่งคิดสักพักก่อนจะตอบอีกคนออกไป แล้ววิ่งตรงไปที่ถนนใหญ่ทันที

 

“อยากได้คืนก็ตามหาผมให้เจอนะครับ”

 

“....”




*****




สวัสดีครับ มาอัพเรื่องนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้แต่มาอัพแล้ว ฝากติดตามด้วยนะ

 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #4 bunyarat462 (@bunyarat462) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:12

    น่าอ่านมากค่ะ คุณใบชาระวังพี่เค้าเป็นคนใกล้ตัว(?)นะคะ 555 //ไม่ว่าจะเดาถูกหรือผิดยังไงก็ต้องได้เจอกันอิกแน่นอนน เตรียมจิกหมอนค่ะ

    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #4
    1
    • #4-1 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 1)
      16 เมษายน 2562 / 09:00
      รอลุ้นไปพร้อมกันนะครับ
      ไรท์จะพยายามเด้ออขอบคุณมากค้าบ
      #4-1
  2. #3 Fallen Neko (@snowji) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:27
    เอ้อออ ทิ้งระเบิดไว้เด้อ อยากอ่านนนน
    #3
    3
    • #3-1 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 1)
      15 เมษายน 2562 / 23:42
      เรื่องนี้ต้องว่างเว้นจากน้องวาดถึงจะได้มาอัพน้าา
      #3-1