พี่จ๋า [MarkBam]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,192 Views

  • 65 Comments

  • 408 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    561

    Overall
    9,192

ตอนที่ 18 : EP8 : Amusement park

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 มี.ค. 62


ต่อไปจะลงEPละ1พาร์ทแต่จะมาลงเพิ่มน้าไม่แยกเป็น1/2 2/2 แล้วว



        หลังจากพี่มาร์คเข้ามาวนเวียนตั้งแต่มาถึงเกาหลี ตามไปเจอที่ร้าน  ตามไปเจอที่คาเฟ่ จนถึงขั้นตามไปทำงานที่คาเฟ่ด้วย  ทุกอย่างมันเหมาะเจาะเกินไป แบมหมายถึงมันบังเอิญจนเกินไปจริงๆ จนวันที่ยูคยอมมาที่คาเฟ่ ต้องขอบคุณยูคยอมมากๆที่มาขวางพี่มาร์คออกไปบ้าง 



         วันที่4ของการอยู่เกาหลี จินยองไม่ออกไปทำงานซึ่งหมายถึงแบมเองก็เช่นกัน ยูคยอมที่นอนโซฟาอีกคืนพอเช้ามาก็ต้องขอตัวกลับแล้ว น่าจะงานเยอะพอตัว ถือเป็นวันพักผ่อนของแบมกับจินยองละนะ แปลกใจอยู่ที่พี่บีจะมา แต่ตอนนี้พวกเรารอไปรับพี่บีที่สนามบินอยู่ จินยองเป็นคนอาสาขับรถไปรับพี่บีเอง ส่วนเรื่องที่พักแบมลืมบอกไปเลยว่าคุณม๊าพี่บีเป็นคนเกาหลี ดังนั้นพี่จึงไปพักกับญาติทางคุณม๊า แบมไม่รู้หรอกนะแต่ว่าพี่บอกมางั้นก็คงจะเป็นตามที่พี่บอกแหละ 



        ระหว่างรอเวลาเครื่องพี่บีแลนดิ้ง จินยองก็พาหาที่เที่ยวที่จะไปพรุ่งนี้ แบมวางแผนไว้ว่าจะชวนพี่บีไปด้วย เพราะพี่บอกว่าจะมาเที่ยวด้วยนี่นา 

ที่ที่แบมและจินยองเห็นพ้องต้องกันว่าอยากไปคือสวนสนุก เพราะว่าไม่ค่อยมีเวลาเลยไม่ได้ไปเที่ยวสวนสนุกเท่าไหร่ แม้ว่าเครื่องเล่นหวาดเสียวพวกนั้นจะดูน่ากลัวไปหน่อย แต่มันก็สนุกนะ ยังจำความรู้สึกที่ไปครั้งล่าสุดได้อยู่เลย แม้ว่าจะไปกับคนคนนั้นก็เถอะ อ่าจะว่าไปแล้วแบมไม่เคยลืมเลยสินะ แต่คิดแล้วก็ยังตลกและสนุกทุกครั้งเลย



        เวลาประมาณเที่ยงๆ เครื่องที่พี่บีก็แลนดิ้งจินยองกับแบมเลยขับรถออกมากะเวลาให้โหลดของเดินผ่านตม.ต่างๆให้เรียบร้อย


         “พี่ครับทางนี้ตะโกนออกไปพร้อมโบกไม้โบกมือให้พี่บีอย่างตื่นเต้น ทั้งที่เพิ่งไม่เจอกัน4-5วันและก็โทรคุยกันบ้างแต่ก็รู้สึกคิดถึงเหมือนเดิมและเมื่อเจอหน้าสิ่งแรกที่ต้องทำคือการกอด



         “เป็นไงบ้างครับ มาอยู่นี่รบกวนจินยองเค้าหรือเปล่าพี่บีกล่าวพร้อมกับเปรยตาไปมองจินยอง พี่ชงักนิดหน่อย จินยองก็มีท่าทีแปลกๆ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกเพราะทั้งคู่เจอกันล่าสุดก็ตอนงานวันเกิดแบมปีก่อนนู้นแหนะ



         “น้องไม่กวนจินยองนะครับ ตื่นเช้ามาทำอาหารให้จินยอง แถมไปทำงานคาเฟ่กับจินยองด้วยบอกพี่ไปตามความจริง ก็ไม่ได้รบกวนจริงๆนี่หนาแค่รบกวนเตียงนอนจินยองเท่านั้นแต่ เเต่เราก็นอนด้วยกันบ่อยจะตาย



        “จริงหรอครับพี่บีหรี่ตามองแล้วหันไปหาจินยองจริงมั้ยครับน้องจินยอง

จะ จริงครับไม่รบกวนเลย ชะ ช่วยได้เยอะเลยครับทั้งเรื่องอาหารและเรื่องที่ร้านจินยองบอกกับพี่บี ว่าแต่จินยองตั้งทำเสียงตะกุกตะกักทำไมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันแหะ



        จากกันเราก็เดินกลับไปที่รถโดยมีพี่บีกดอคออยู่มืออีกข้างของพี่ก็ลากกระเป๋าสัมภาระของตัวเองและจินยองก็ยืนอีกฝั่งของแบม คุยกันไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าลืมชวนพี่เรื่องไปเที่ยวสวนสนุกเลย ไปกันเยอะๆต้องสนุกแน่ๆ



         “พี่ครับไปสวนสนุกกับน้องกับจินมั้ย ไปกันหลายๆคนน่าจะสนุกดีนะ ยูคยอมก็กลับไปทำงานแล้วด้วย ไปกันสองคนเหงาแย่เลยกล่าวชวนพี่บีไป ฝั่งพี่บีได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกลับมาเล็กน้อยแล้วหันไปหาจินยอง 

น้องจินยองว่างัยครับ” 



         จินยองก็ตอบไปว่าโอเคจากนั้นจินยองก็ขับรถไปส่งพี่บีตามที่พี่บีบอกจะว่าไปมาเกาหลีก็หลายรอบไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมญาติทางคุณม๊าพี่บีเลย 



         ก่อนจะลากับพี่บีก็นัดเวลาและสถานที่กัน พรุ่งนี้สิบโมงพี่บีบอกว่าเจอกันที่โซลแลนด์เลย พวกเราก็ตกลงจากนั้นก็แยกย้ายกลับที่พักกันเลย











*****ต่อ*****








เช้าวันต่อมา



แบมตื่นเช้ามาทำหน้าที่พ่อครัวที่ดีทำอาหารไว้ให้จินยองตั้งแต่7โมงเช้า จากที่พักไปสวนสนุกน่าจะใช้เวลาสักหน่อย ถ้ารถจิดก็อาจจะนานกว่าเดิม 



วันนี้เป็นวันอาทิตย์ จินยองบอกว่าจะออกเดินทางตั้งแต่ 9 โมง เผื่อเวลาบนท้องถนนไว้สักชั่วโมง พี่บีบอกไว้เมื่อวานว่าจะไปเจอกันที่สวนสนุกเลย เลยไม่ต้องวนรถไปหลายๆที่



แบมพี่บีบอกว่าติดธุระด่วนนะ เรา2คนน่าจะต้องไปเที่ยวก่อนเลยจินยองบอกในขณะที่เรา2คนอยู่บนถนนแล้ว 



การจราจรวันนี้ รถค่อนข้างหนาแน่นก็มันวันอาทิตย์นี่เนาะ คุยกันไปเรื่อยเปื่อยกับจินยอง เห็นบอกว่าทุกวันอาทิตย์จะมีขบวนพาเหรด ความจริงแบมเคยเห็นที่ไทยมาบ้างแต่ที่เกาหลียังเลย ที่ที่จะไปวันนี้ก็ไม่เคยไปมาก่อนอีกด้วย



จินยองบอกว่าที่โซลแลนด์มีตั้งแต่โซนเด็ก จนถึงโซนผู้ใหญ่ รวมถึงโซนสวนน้ำอีกด้วย นั่นก็หมายความว่าเครื่องเล่นที่นี่จะมีตั้งแต่ม้าหมุน ยันรถไฟเหาะตีลังกากันเลยทีเดียว พูดถึงแล้วก็น่าตื่นเต้น



จินยองเอาน้ำอะไรดีเดี๋ยวแบมต่อคิวให้เมื่อมาถึงก็พบว่าคนเยอะจริงๆ ทั้งเด็ก วัยรุ่น และพ่อแม่ผู้ปกครองที่พาลูกๆมาเที่ยววันหยุด จินยองขับรถมาตั้งนาน แบมเลยตัดสินใจจะต่อคิวซื้อเครื่องน้ำให้เพราะคิงยาวเหยียดปานหางว่าว



งั้นจินขอโค้กก็แล้วกัน ขอบคุณนะแบม :) ”

โอเคเลยจินหาที่นั่งรอแถวนั้นไปก่อนนะพูดพลางชี้นิ้วไปบริเวณม้านั่งให้จินนั่งรอ แต่คิวซื้อน้ำนี่มันนานมากๆเลย เกือบ20นาทีได้มั้งเนี่ย



พอได้น้ำของตัวเองและของจินยองแล้ว ก็เดินกลับมาหาจินยองบริเวณม้านั่งที่คาดว่าจินยองจะนั่งรออยู่ แต่ว่าไม่มีวี่แววของจินเลยแฮะ



สงสัยรอนานเกินไป จนปวดห้องน้ำแน่ๆเลยบ่นอุบอิบกับตัวเองก่อนจะถามทางไปยังห้องน้ำบริเวณนั่น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอจินยองเลยเนี่ยสิ



เมื่อเห็นท่าไม่ดีแบมเลยต้องหยิบโทรศัพท์มาโทรหาจินยอง 



[แบมอยู่ไหนอ่ะ จินลุกออกไปคุยธุระแปปเดียวกลับมาแบมก็หายไปจากแถวแล้ว]จินยองกล่าวด้วยเสียงที่ดูร้อนรน อ่า..ว่าแล้วทำไมถึงไม่เจอจินยองที่ห้องน้ำเลย เดินวนก็แล้ว ยืนรอก็แล้วจนโค้กเริ่มจะไม่เย็น ก็ไม่เจอ สรุปจินยองออกไปคุยโทรศัพท์นี่เอง



แบมออกจากแถวมาแล้วไม่เจอจินอ่ะ คิดว่ามาเข้าก้องน้ำแบมเลยมาหาแถวห้องน้ำบอกจินไปตามความจริงงั้นเดี๋ยวเจอกันที่เดิมนะ” 



จินยองรับคำโดยที่บอกว่าจะเดินมาเจอกันคนละครึ่งทางด้วย เมื่อวางสายแล้วจึงเดินกลับมาทางเดิม แต่ไม่เห็นมีจินยองเดินสวนมาเลยสักนิด หรือว่าห้องน้ำใกล้ๆร้านซื้อน้ำมีเยอะนะ



เวลาที่จะต้องเอาไปเล่นสนุกหรือดูขบวนพาเหรด หมดไปกับการซื้อน้ำเเละตามหากันเกือบครึ่งชั่วโมง ขบวนพาเหรดที่น่าจะจบลงแล้ว แต่พวกเรายังอยู่โซนข้างหน้าสวนสนุกอยู่เลย ยังไม่เข้าไปข้างในสวนสนุกเลยด้วยซ้ำ



เดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าร้านแล้ว จินยองก็ยังไม่เดินสวนมาเลย มองหารอบๆ ซ้ายที ขวาที อ่า...นั่นจินยองกำลังเดินไปอีกทางนี่นา แบมจินยกมือข้างที่ว่างจากการถือโค้กขึ้นโบกสบัดไปมาและตะโกนออกไป



จิน....แบมอยู่ทางนี้แต่จินยองไม่ได้ยินกันเลย แถมยังเดินเร็วขึ้นอีกด้วย จนจะหายลับไปกับฝูงชนแล้ว เมื่อเห็นท่าไม่ดีแบมก็ต้องทำอะไรบางอย่าง ถ้าหยิบมือถือมาโทรหา จินต้องคลาดสายตาแน่ๆ ทางที่ดีที่สุดคือรีบเดินตามไปให้ทันสินะ



เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นก็ต้องรีบออกตัวเดินให้เร็วที่สุด เพื่อให้ทันจินยองไม่ก็ต้องอยู่ในระยะที่จินยองได้ยินเสียงกันบ้าง



ในจังหวะที่แบมกำลังจะเดินไปข้างหน้าเพื่อไปหาจินยองนั้น หางตาข้างซ้ายก็มองเห็นวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังวิ่ง...พุ่งตรงมาทางนี้



ด้วยความเร็วของการวิ่งและแรงออกตัวเดินของแบมเอง ใช่เราชนกัน

อ๊ะ!” ไหล่ซ้ายได้รับแรงกระแทกจากการวิ่งของเด็กคนนั้น ขาขวาที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แรงกระแทกทำให้ตัวของแบมเซไปทางขวา เพื่อป้องกันการล้ม ร่างกายสั่งให้ขาขวาที่กำลังจะก้าวนั้น เปลี่ยนกลับมาข้างหลังเพื่อพยุงตัวเองไว้



ในเวลาอันรวดเร็วเท้าที่สัมผัสกับพื้นนั้น เกิดอาการเจ็บแปลบขึ้นมาที่บริเวณข้อเท้า ตอนนี้ข้อเท้าขวาไม่สามารถรับน้ำหนักของตัวเองได้ และตัวของแบมกำลังจะล้มลงไปที่พื้น



ขวดโค้กในมือหลุดและกลิ้งไปตามพื้นของลานกว้างที่มีแต่ผู้คน ก้นต้องกระแทกกับพื้นและคนต้องมองแน่ๆ น่าอายจัง



ในเสี้ยววินาที มือข้างหนึ่งขอตัวแบมเองก็ถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือของใครอีกคนที่ใหญ่กว่า และเขาคนนั้นก็ใช้มืออีกข้างช้อนเอวของแบมที่กำลังจะล้มเอาไว้



พะ พี่...มะ มาร์ค








*****ต่อ(2)*****








ตัวของแบมตอนนี้ถูกพี่มาร์คช้อนอยู่ มืออีกข้างที่เกาะไหล่พี่มาร์คเพราะกลัวล้มลงไปกองกับพื้น เราสองคนสบตากันเล็กน้อย แต่ตอนนี้แบมไม่อยากอยู่ในสถานการณ์นี้เลย


ขอบคุณนะครับที่ช่วย แต่ช่วยปล่อยแบมด้วยนะครับตัดสินใจพูดขอบคุณไปก่อน ก็พี่เค้าช่วยนี่ แต่ว่ามันก็มีแต่เรื่องบังเอิญเกิดขึ้นกับพี่มาร์คตลอดเลย 


อ้อ.. ได้ครับได้พี่มาร์คดึงตัวแบมให้ยืนตรงอีกครั้ง แต่ว่า....


อ๊ะ!” ข้อเท้าเจ้ากรรมที่ค้ำไม่ให้ตัวเองล้มตอนนั้น จังหวะที่พี่มาร์คพยุงตัวให้ยืนขึ้น และทิ้งน้ำหนักของตัวเองลงไปที่ข้อเท้า ความรู้สึกเจ็บแปลบมันเเล่นขึ้นมาอีกครั้ง


ขาข้างขวาไม่สามารถรับน้ำหนักของตัวเองได้อีกต่อไป ก่อนที่ตัวจะเซไปหาพี่มาร์ค และเป็นพี่มาร์คที่เข้ามาพยุงตัวของแบมเอาไว้อีกครั้ง


เป็นอะไรมั้ยครับพี่มาร์คเอ่ยทักด้วยเสียงที่ดูตกใจในระหว่างที่เข้ามาพยุงตัวแบมเอาไว้ขอโทษนะครับพี่ไม่รู้ว่าแบมเจ็บ” 


ข้อเท้าครับ แบม...เจ็บข้อเท้าตอนนี้พี่มาร์คเข้ามาพยุง แขนพี่มาร์คสอดเข้ามารั้งเอวเอาไว้ และแขนข้างหนึ่งของแบมก็พาดไปที่คอของพี่มาร์ค


น่าจะขาแพลง งั้นเราไปหาที่นั่งกันก่อน

พี่มาร์คพยุงตัวของแบมที่เดินกระเพกไปหาม้านั่งที่ใกล้ที่สุดและพาแบมนั่งลง 


พะ พี่มาร์คครับ จะทำอะไรเมื่อนั่งลงแล้วพี่มาร์คก็นั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงไปกับพื้นและยกเท้าของแบมขึ้นไปวางที่หน้าขาและถอดรองเท้าออก แบมตกใจมากจึงร้องทักออกไป


พี่ดูอาการให้ครับพี่มาร์คว่าโดยไม่เงยหน้ามามองกันสักนิดเอาแต่ก้มหน้าดูข้อเท้าของแบมที่มันแดงและบวมขึ้นมานิดหน่อย 


แต่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นอะไรมากพี่มาร์คพูดต่อแบมนั่งรอพี่สักพักนะครับเดี๋ยวพี่ไปหาน้ำแข็งมาประคบให้สีหน้าและน้ำเสียงของพี่มาร์คตอนนี้  เเบมรู้เลยเพราะมันชัดมาก....



......เป็นห่วง



พูดขบพี่มาร์คก็วางเท้าของแบมลง ยืนขึ้นเต็มความสูง และกำลังจะหันหลังไป เดี๋ยวสิครับ....


พี่....” ใจมันเต้นในจังหวะที่แปลกไป เหมือนในตอนนั้น ตอนที่พี่จะไป...... มือเจ้ากรรมยื่นออกไปคว้ามือพี่มาร์คเอาไว้


พี่มาร์คหันหน้ากลับมาด้วยใบหน้าที่มองเห็นแต่ความกังวลเพราะว่าเป็นห่วง พี่มาร์คคลี่ยิ้มออกบางๆและเอามืออีกข้างมาประกบมือของแบมเอาไว้ สองมือนั้นบีบมือของแบมเบาๆ


รอพี่ที่นี่นะครับ ห้ามลุก ห้ามเดิน พี่จะกลับมา พี่สัญญา” 


พี่มาร์ควางมือของแบมลว และหันกลับและเดินออกไป ใจบ้านี่ จะมาสั่นแบบตอนนั้นไม่ได้นะ นี่มันหกเดือนแล้ว แต่...พี่สัญญาว่าจะกลับมา


มันแปลกนะ แต่ทำไมรู้สึก....ดีใจ


พี่มาร์คเดินกลับมาพร้อมกับถุงน้ำแข็งในมือ ก่อนจะนั่งลงในท่าเดิม


มือเจ้ากรรมก็ยื่นออกไปแตะที่ไหล่ของพี่มาร์คทำให้พี่มาร์คเงยหน้าขึ้นมามองและคลี่ยิ้มให้ แบมเลยต้องส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าพี่มาร์คไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้ขนาดนี้ก็ได้ แค่ซื้อน้ำแข็งมาให้ก็เพียงพอแล้ว 


แต่พี่มาร์คส่ายหน้ากลับมาให้ คงจะหมายถึงจะทำให้สินะ


เอ่อ...แบมทำเอง กะ ก็ได้ครับเมื่อเห็นพี่มาร์คยังลงมือประคบน้ำแข็งไปที่ข้อเท้าบวมๆของแบมต่อ โดยที่เจ้าตัวไม่มีท่าทีเคอะเขินหรือรังเกียจกันเลยตั้งแต่ตอนถอดรองเท้าให้ เลยต้องรีบปรามพี่มาร์คขึ้นมานั่งดีกว่า


พี่มาร์คไม่ตอบแต่วางขาแบมลงและถือถุงน้ำแข็งมานั่งอีกฝั่งของม้านั่งตัวยาว อ่า..ไม่อยากนั่งข้างกันสินะ...ก็ดีแล้วล่ะ


งั้น....แบมขอถุงน้ำแข็งนะครับพูดออกไปกาอนจะยื่นมือออกไปขอถุงน้ำแข็งจากพี่มาร์ค 


แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าให้กลับมาแทนถุงน้ำแข็ง และใช้มือตบแปะๆลงที่ว่างของม้านั่งข้างๆตัว


แบมต้องเอียงคอและทำหน้าตาสงสัย พี่มาร์คต้องการอะไรให้ขยับเข้าไปหาหรอ


เอาขามาวางครับ เดี๋ยวพี่ประคบน้ำแข็งให้” 

ตะ แต่..”

ไม่ดื้อนะครับ

“....”


โดนดุ? เผลอคิดไปถึงสมัยก่อนอีกแล้ว แต่ก็ยังยกขาขึ้นมาวางบนมานั่งอยู่ดี


พี่มาเอาน้ำแข็งมาประคบให้ที่ข้อเท้า แต่ตอนนี้แบมไม่กล้าสบตาเลย แม้แต่มองหน้าก็ไม่กล้า เขินหรอ? ไม่หรอก แปลกใจมากกว่า ใบหน้าที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงนั่น น่าดีใจจังเนาะ


แปลกที่เจอหน้าคนที่เป็นแฟนเก่าแบบบังเอิญและเหมาะเจาะทุกครั้ง แต่ที่แปลกกว่าคือตัวแบมเองที่ไม่เคยหนีเลยสักครั้ง


น้ำแข็งเย็นที่ประคบอยู่นั้น ทำให้ข้อเท้าชานิดหน่อย และไม่ค่อยรู้สึกปวดมาก พี่มาร์คก้มหน้าก้มตาประคบน้ำแข็งให้ ในใจตอนนี้ก็เผลอคิดถึงจินยอง หายไปไหนกันนะแถมไม่โทรหากันเลยสักสาย


กลับเลยมั้ยครับพี่มาร์คเงยหน้าขึ้นมาพูดเดี๋ยวพี่ไปส่ง


กลับ? นี่ตั้งใจมาเล่นเครื่องเล่นเลยนะ ยังไม่อยากกลับเลย แต่ข้อเท้าก็มาเจ็บ แถมจินยองก็เงียบหายไป ไม่สิ..ยังไม่อยากกลับ


พี่มาร์คใส่รองเท้าคืนให้ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้วางขาแบมลงและตั้งลุกขึ้นยืน แต่แบมยังไม่อยากกลับเลยนะ อย่าเพิ่งสิ


ไวกว่าความคิด มือก็ยื่นออกไปรั้งมืออีกคนไว้ทันที แบมยังไม่ได้เข้าสวนสนุกเลย อยู่ต่อสักหน่อยได้มั้ย นิดเดียวก็ยังดี...


คะ คือว่า แบม....” อยากอยู่ต่อ อยากเล่นเครื่องเล่น


ครับ?” พี่มาร์คเอ่ยขึ้นเมื่อถูกรั้งมือเอาไว้


“....” 


แบมต้องก้มหน้าหลบตา นี่แบมกำลังจะชวนแฟนเก่าอยู่เล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกหรอ จินยองหายไปไหนนะ


กลับกันครับพี่มาร์คอย่าพึ่งสิ แบมยัง..


ยะ ยังครับ แบมยัง.....อยากเล่นเสียงอู้อี้ในลำคอ พี่มาร์คคงไม่ได้ยิน เจ้าตัวจึงนั่งคุกเข่าลง


อะไรนะครับและเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง


เครื่องเล่น...แบมยังไม่อยากกลับ อยากเล่นเครื่องเล่นมันจะแปลกมั้ยถ้าจะชวนให้พี่อยู่เล่นด้วยกันก่อน หรือว่าพี่อยากกลับแล้ว


อ้อ ได้ครับแต่พี่มีข้อแม้นะ





Small Chat 2 

แง ยาวเกินอ่าา เดี๋ยวจะมีต่อพาร์ท2น้าา


Small Chat 1

จบตอนนี้ยังไม่ได้ น่าจะยาวมากๆๆ

ว่าแต่อะไรๆก็เหมาะเจาะไปหม๊ด


Small Chat

มาแล้วววเดี๋ยวมาต่อน้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #32 MM_MB (@maemetggt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:34
    รอนะคร้่าาา
    #32
    0
  2. #31 JKhottest0115 (@JKhottest0115) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:15
    น่านนนนนน.....//เป็นจังหวัดนึงในประเทศไทย #ผิด
    #31
    1
    • #31-1 BasAk1 (@Baskettian1) (จากตอนที่ 18)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:19
      แพร่(แฮร่) ก็เป็นจังหวัด1ที่อยู่ภาคเหนือ #ผิดกว่าเดิม
      #31-1
  3. #30 JKhottest0115 (@JKhottest0115) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:24
    เราว่าพี่บีชวนพี่มาร์คแน่ๆเลย
    #30
    0