คุณชอบหน้าอ่านนิยายแบบใหม่มั้ย
ช่วยบอกเราหน่อย
คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
4th week : Child

                    ลองแต่งเรื่องสั้นๆเข้าร่วมกิจกรรมดู เป็นตอนที่สั้นมั่กมากเลยลองเข้าไปอ่านกันดูนะครับใช้เวลาไม่นานก็จบแล้ว

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 พ.ค. 62 / 03:12

บันทึกเป็น Favorite




ในยามที่หน้าหนาวมาเยือน หลังคาบ้านทุกหลังเป็นสีขาว ท้องถนนถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ แม้กระทั่งป่าใบเขียวก็ไม่เว้น ทั่วทุกอาณาบริเวณล้วนเต็มไปด้วยหิมะ

 

ท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็นจนสุดขั้วหัวใจ ภายในบ้านหลังใหญ่โตที่มีเพียงเตาผิงเป็นที่ให้ความอบอุ่นหนึ่งเดียว ยังมีเด็กน้อยสองคนที่นั่งคุยกันเสียงจอแจ ผ้าห่มหนาหนึ่งผืนคลุมกายของทั้งสองเอาไว้ในขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนฟูกที่ลากมาปูหน้าเตาผิง

 

“นี่เดรก พ่อกับแม่ไม่อยู่นายไม่เหงาเหรอ” เด็กชายตัวเล็กผิวขาว ตาโตถูกที่มีแว่นกลมบดบังอยู่ หน้าผากมีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าเด่นชัดจนต้องไว้ผมข้างหน้ายาวๆเพื่อปกปิดเอาไว้ แฮรี่ตัวน้อยๆที่บ้านอยู่ตรงข้ามกับบ้านของเดรโก เขาชอบข้ามถนนมาเล่นที่บ้านหลังใหญ่เสมอ และตอนนี้ก็กำลังนั่งอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกันกับเจ้าบ้าน ตากลมภายในกรอบแว่นช้อนขึ้นมองอีกคนอย่างรอคำตอบ

 

“ไม่เหงาหรอก” เด็กชายหัวสีทองก้มหน้าลงตอบคำถามคนที่ตัวเล็กกว่า เขาไม่เคยเหงาเลยเพราะไม่ว่าคนในบ้านจะอยู่หรือไม่อยู่ก็จะมีบางคนมาส่งเสียงเจื้อยแจ้วให้เขาฟังอยู่ตลอด อย่างเช่นตอนนี้

 

“อยากโตเร็วๆจังเลยเนอะ อยากเข้าโรงเรียนเวทย์มนต์” คนตัวเล็กยังคงเจื้อยแจ้วหาเรื่องมาคุยได้ตลอดเวลา ตั้งแต่เข้ามาที่บ้านหลังนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูดเลยสักนิด

        

“ตัวแค่นี้อยากเข้าโรงเรียนเวทย์มนต์แล้วเหรอ” เดรโกขยี้หัวอีกฝ่ายจนคนโดนขยี้ผมยุ่งไม่เป็นทรง

 

“ก็อยากเป็นพ่อมดนี่นา หรือว่าเดรกไม่อยากเป็นเหรอ?” คนตัวเล็กทำหน้าตาสงสัยถามอีกฝ่าย

 

“อยากเป็นสิ” ส่วนคนถูกตามก็ตั้งใจตอบโดยทันที

 

“เราอยากเก่งเหมือนพ่อกับแม่ ถ้าได้เข้าโรงเรียนเวทย์มนต์จะตั้งใจเรียนให้มากๆเลย เดรกอยากเป็นพ่อมดเพราะอะไรเหรอ?” ช้อนตามองอีกคนอีกครั้ง แฮรี่ชอบถาม ชอบพูดจนบางครั้งเขาก็กลัวว่าเดรโกจะรำคาญเขาเหมือนกัน แต่อยากรู้ก็ต้องถามใช่มั้ยล่ะ

 

“อยากเก่งละมั้ง” เดรโกตอบพลางนึกอะไรบางอย่างในหัว เขาว่าเจ้าแว่นน้อยข้างตัวต้องยิงคำถามมาใส่เขาอีกแน่

 

“ทำไมถึงอยากเก่งล่ะ” ไม่ผิดจากที่เดรโกคิด เขาได้คำถามมาอีกหนึ่งคำถาม

 

“อืม” ทำท่าคิดอยู่นานพลางลอบมองคนตัวเล็กที่มีท่าทางตื่นเต้นเพราะลุ้นคำตอบอยู่ “อยากเก่งเพราะจะได้ดูแลใครบางคนได้ยังไงล่ะ”

 

แฮรี่ได้ยินแบบนั้นถึงกับคอตก ในใจมันรู้สึกห่อเหี่ยวไปหมด ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ อยากให้เดรโกดูแลแฮรี่บ้างจัง “เดรกมีคนที่ชอบมากๆจนอยากดูแลแล้วเหรอ ดีจัง” น้ำเสียงหงอยๆกับท่าทีคอตกทั้งเสียงยังเบาลงเรื่อยๆ คนฟังอย่างเดรโกจึงขมวดคิ้วมองอีกคน เด็กซื่อบื้อเอ้ย คงจะคิดว่าเขาไปชอบใครต่อใครสินะ

 

“อื้อ ก็ต้องมีแล้วน่ะสิ” ได้ยินแบบนั้นแฮรี่ยิ่งห่อเหี่ยวใจ ต่อไปถ้าเดรกชอบคนอื่นมากๆเขาก็จะไม่ได้มาเล่นที่นี่บ่อยๆแล้วน่ะสิ แย่จัง อิจฉาคนที่เดรโกชอบจริงๆเลย

 

เจ้าเด็กแว่นกลมคิดไปเป็นตุเป็นตะ ใบหน้าหงอยๆก้มลงต่ำมองผ้าห่มผืนหนาที่ห่มกายทั้งสองเอาไว้ด้วยกันอยู่ เขาอยากเป็นคนที่เดรกดูแลจริงๆนะ

 

“นี่ทำไมทำท่าทางแบบนั้น” ทุกอากับกิริยาอยู่ในสายตาของเดรโกตลอด เขายกยิ้มกับตัวเองเมื่อเห็นท่าทางหงอยๆของอีกคน ครั้นจะแกล้งต่อก็กลัวแฮรี่จะหงอยจนก้มหน้าไปติดพื้นบ้านเสียก่อน

 

“ไม่รู้สิ” ในใจของแฮรี่มันเฉาไปหมดแล้วในตอนที่รู้ว่าเดรโกที่เขาแอบชอบไปชอบคนอื่นแล้ว มันห่อเหี่ยวมากๆเลยล่ะ

 

“อยากรู้มั้ยว่าเราชอบใคร” เดรโกลอบถามอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะบอกความจริงในใจให้อีกฝ่ายได้รู้ ส่วนคนฟังอย่างแฮรี่ได้แต่นั่งก้มหน้า ไม่อยากรู้เลยว่าเดรกชอบใคร ไม่อยากรู้หรอก

 

“....”

 

“นี่” เดรโกขยับแขนขึ้นไปกอดไหล่อีกคนในผ้าห่มผืนเดียวกัน กระชับอ้อมแขนให้ตัวของอีกคนเอนมาซบที่ไหล่ของเขา “คนที่เราชอบน่ะใส่แว่นนะ” เขาลอบมองคนในอ้อมแขนอีกรอบ อีกคนเอาแต่หลับตาและส่งเสียงตอบในลำคอ

 

“อื้อ”

 

“ตัวก็ขาวๆ ตากลมโต แถมยังมีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าด้วย ตรงนี้” จิ้มนิ้วไปยังตำแหน่งรอยแผลเป็นบนหน้าผากของอีกฝ่าย

 

“ห๊ะ!?” แฮรี่ที่เพิ่งคิดตามทันอ้าปากเหวอด้วยความอึ้ง เดรโกใช้แขนที่ข้างที่ว่างอยู่โอบแฮรี่ ทำให้เจ้าแว่นน้อยอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าหัวทองโดยสมบูรณ์

 

“เดรกจะดูแลเราเหรอ?” ถามอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

 

“อื้อ”

 

“สัญญาแล้วนะ”

 

“อื้อ โตขึ้นเราจะเข้าโรงเรียนเวทย์มนต์ด้วยกัน แล้วเดรกคนนี้ก็จะต้องตั้งใจเรียนให้เก่งๆเพื่อที่จะปกป้องคนที่รักเอาไว้ให้ได้” คนพูดหลับตาซบลงบนไหล่ของคนในอ้อมกอด

 

“มะ ไม่ได้สิ”

 

“หืม?”

 

“เราก็จะตั้งใจเรียนเวทย์มนต์ให้เก่งๆ เพื่อปกป้องเดรกเหมือนกัน เราจะปกป้องดูแลกันและกันนะ” เขาไม่ยอมให้เดรกดูแลเขาฝ่ายเดียวหรอกเขาก็จะปกป้องอีกฝ่ายเหมือนกัน

 

เตาผิงที่ว่าอุ่นก็ไม่สู้อ้อมกอดที่ทั้งสองมีให้กัน เตาผิงเป็นพยานในคำมั่นสัญญาของทั้งสอง ความรักอันบริสุทธิ์ของเด็กน้อยทั้งสองที่เกิดจากหัวใจอันบริสุทธิ์ วัยเด็กที่น่าจดจำและจะไม่มีวันลืมเลือนไปจากหัวใจ คำสัญญาที่ยังคงตราตรึงในหัวใจเสมอมาแม้เวลาผ่านพ้นไปนานแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

 

 

“หน้าหนาวอีกแล้วล่ะเดรก” แฮรี่ในวันนี้โตกว่าแฮรี่ในฤดูหนาวในตอนนั้นมากโข หน้าเตาผิงอันเดิมในบ้านหลังเดิม และคนเดิมๆที่ไม่เคยเก่าเลยในใจของเขา “อ้าวเดรกไม่อยู่เหรอ เดรก! เดรกโก! อยู่มั้ย!” แฮรี่ตระเวนเดินรอบๆชั้นหนึ่งของบ้านแต่กลับไม่พบผู้อยู่อาศัยแม้แต่คนเดียว จนเขาเดินมาหยุดที่หน้าเตาผิงอีกครั้ง ทุกๆปีเขาจะมานั่งในผ้าห่มอุ่นๆกับเดรกโกที่นี่ จนวันนี้ที่เขาจบหลักสูตรของโรงเรียนเวทย์มนต์แล้ว ที่นี่ยังเป็นสถานที่โปรดของเขาเสมอ

 

“แฮรี่” เสียงของเดรกโกดังขึ้นจากด้านหลังให้แอรี่หันกลับมามอง

 

พรึ่บ

 

“ดะ เดรก คุกเข่าทำไมลุกขึ้นเถอะ” แฮรี่แทบจะคุกเข่าตามคนข้างหน้าเมื่อจู่ๆหันมาก็เห็นเดรโกคุกเข่าต่อหน้า เดรโกไม่ลุกตามคำขอแต่มือกลับคว้ามือของแฮรี่มาเกาะกุมเอาไว้

 

“แฮรี่จำสัญญาที่เราเคยให้กันในฤดูหนาวตอนนั้นได้มั้ย”

 

“อะ อืมไม่เคยลืมเลยล่ะ”

 

“ตอนนี้ฉันพร้อมที่จะดูแลปกป้องนายแล้วนะ” คนคุกเข่าพูดกับอีกคนด้วยท่าทางและน้ำอันจริงจัง

 

“มะ หมายความว่าไงอ่ะเดรก”

 

“แต่งงานกันนะ”

 

“...”

 

“ให้ฉันได้ดูแลนายแฮรี่ ดูแลนายไปตลอดชีวิต แต่งงานกับฉันจะได้มั้ย”

 

“ฮึก” น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นอย่างห้ามไม่ได้ แฮรี่คุกเข่าลงและสวมกอดคนที่คุกเข่าอยู่ก่อนแล้วเอาไว้ ความอบอุ่นไม่ว่าจะในฤดูกาลไหนๆไหลเข้าสู่หัวใจของคนทั้งสอง แฮรี่ปล่อยให้น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มไหลลงมาอยู่อย่างนั้นในอ้อมกอดอุ่นของเดรโก ภาพจำในวัยเด็กหวนคืนมาอีกครั้ง ตั้งแต่หน้าเตาผิงในวันนั้น พวกเขาผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกันจนนับไม่ถ้วน หลายคนผ่านเข้ามาในชีวิตแล้วจากไป แต่เมื่อหันมองข้างๆจะเห็นกันและกันเสมอ

 

“ตอบก่อนสิครับคนดี” คำสรรพนามเรียกแทนตัวเองที่เปลี่ยนไปทำให้แฮรี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออกมามองหน้าอีกฝ่าย

 

“ตกลงมั้ยครับ?”

 

“อื้ม ตกลงสิ ตกลงแน่นอนอยู่แล้ว”

 

คำสัญญาในวันนั้นจะไม่เป็นเพียงลมจากปากของเด็กน้อยเท่านั้น จากนี้และตลอดไปพวกเขาจะดูแลกัน จะไม่มีคำสัญญาอันสวยหรู แต่พวกเขาจะทำให้กันและกันได้รับรู้ถึงความรักผ่านการกระทำ จะดูแลกันและกันไปตราบนานเท่านาน


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Septile97 จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:43

    งืออออออ น่ารักมากเลยค่ะอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

    #3
    0
  2. วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 04:42

    งืออ เด็กๆน่ารัก อบอุ่นมากเลยย ดูแลกันและกัน

    #2
    0
  3. วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:55

    สนุกดีค่ะ น่ารักมาก

    #1
    1
    • 15 พฤษภาคม 2562 / 23:03
      ขอบคุณมากๆเลยครับ เราว่ามันสั้นอยากขยายเนื้อเรื่องให้ยาวกว่านี้แต่ไม่รู้จะมีคนอ่านรึป่าว แหะๆ
      #1-1