(BTS KookMin) เล่นเซ็กส์กับแม่เลี้ยง

ตอนที่ 12 : Chapter 12 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    17 ต.ค. 61

ตอนนี้ได้ผ่านไปแล้วประมาณชั่วโมงกว่าๆไม่มีวี่แววที่หมอจะออกมาเลยสักนิด แทฮยองกับจีมินที่เฝ้ารอแต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเขาทั้งสองได้หวังเพียงว่าขอให้คนที่เขารักที่สุดปลอดภัยก็พอ....

‘คุณวี...จองกุกจะรอดรึเปล่าครับ.....ฮึก....’

‘มันต้องรอดสิจีมิน อย่าร้องไห้นะ.....วีเชื่อว่าต้องรอด’ ในที่สุดตุดจบที่ดีก็กลับกลายเป็นอีกสิ่งหนึ่งแทนที่จะดีให้สุดแต่ในที่สุดมันก็ไม่ดี จบอย่างสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป....







แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินแสดงผลปรากฏว่าตอนนี้คุณหมอได้ออกมาเป็นที่เรียบร้อยก่อนจะถือผลตรวจในกระดาษสีขาวพร้อมเดินมาด้วยสีหน้าที่เครียดครึมนิดๆ

‘คุณหมอครับ..ลูกผมเป็นยังไงบ้าง?!’ แทฮยองวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปกอดจะจับแขนคุณหมอไว้หวังคำตอบที่ได้ออกมา ภาวนาไม่ให้ลูกของตนเป็นอะไร

‘.....หมอ....เอ่อ....’ คุณหมอมีสีหน้าที่เครียดเอามากๆพร้อมขยับแว่นนิดๆเชิงเป็นลางร้าย....

‘ทำไมครับหมอ?!!’ จีมินที่ทนไม่ได้จึงระเบิดคำถามใส่หน้าคุณหมออย่างดังก่อนแทฮยองจะพยายามห้ามเอาไว้ก่อน

‘คนไข้เขา.....เขา.....’

‘ทำไมครับ?! บอกผมมาสิหมอ!!!!’ แทฮยองเค้นคำตอบจากหมออย่างเร็วส่วนจีมินก็เช่นกัน

‘คนไข้เขา...เป็นโรคซึมเศร้าครับ....’ เมื่อหมอพูดเสร็จทั้งสองที่ยืนอยู่จีมินถึงกับล้มลงทั้งยืนส่วนแทฮยองก็ตกใตเมื่อเห็นคนรักของตนไปล้มลงที่พื้นจึงรีบประคองไปนั่งที่เก้าอี้ทันที

‘หมอขอถามหน่อย..หมอคิดว่าเขาจะน่าจะเป็นมานานแล้ว..คุณพ่อได้รู้เรื่องนี้รึเปล่าครับ?’ คุณหมอถามแทฮยองด้วสีหน้ากังวล

‘ครับ...ผมรู้มานานแล้ว...แต่ไม่คิดว่ามันจะกลับมาอีก....’ แทฮยองกล่าวตามความจริงไม่ปดใดๆทั้งสิ้นส่วนจีมินที่ได้ฟังกลับคิดในใจว่าทำไมเขาถึงไม่รู้...เขาควรจะรู้ตั้งนานแล้วแต่จองกุกไม่บอกเขาเลยสักนิด...

‘ทำไม...ทำไมคุณไม่บอกผมคุณวี?...ผมไม่เข้าใจ...’

‘เรื่องนี้ค่อยเคลียร์นะจีมิน...ผมขอเข้าไปเยี่ยมลูกผมได้รึเปล่าครับ?’

‘เดี๋ยวจะพาไปที่ห้องพักฟื้นให้นะครับ...ตามมาเลยครับผม’ ทั้งสองคนตามคุณหมอไปต้อยๆเพื่อจะไปที่ฟ้องพักฟื้นของจองกุก




                         (BTS) Step-Mother





ณ ห้องพักฟื้นของจองกุก
ร่างสูงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไร้เสียงใดๆทั้งสิ้นเมื่อสองคนที่เข้ามาใฟม่เห็นจึงรีบพุ่งกระโจนเจ้าไปกอดอย่างห่วงหาอาลัยอาวรโดยเฉพาะจีมิน เขาเกือบจะฆ่าจองกุก เกือบไปแล้ว....ถ้าแทฮยองไม่ถามเขา...

‘ฮึก...ไอลูกคนนี้นิ ตื่นสักทีดิวะ! อย่าให้พ่อต้องด่ามึงนะเว้ย!...’ แทฮยองพยายามเรียกหรือทำอย่างใดจองกุกก็ไม่มีทีท่าว่าตื่นเลยสักนิด

‘จองกุก...’ จีมินเรียกได้แค่อย่างแผ่วเบาเท่านั้น..เขาไม่กล้าที่จะบอกแทฮยองว่าเขาเป็นคนทำให้จองกุกเป็นแบบนี้แต่ในทางกลับกันทำไมแมฮยองถึงไม่บอกหรือจองกุกไม่บอกเขาเลยว่าตนนั่นเป็นโรคซึมเศร้า..ทำไมถึงปิดบังมาตลอด...

เขาไม่ใข่คนที่โง่จนดูอะไรไม่ออกหรอกนะ..แต่แค่ไม่เข้าใจแค่นั้นเอง...

‘คุณวี..เรามีเรื่องที่ยังคุยกันไม่จบทีนะครับ...’ 

‘ฮึก...เดี๋ยววีจะเล่าให้ฟัง....’ จากนั้นแทฮยองก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ในวันวานอันแสนหอมหวานและแสนเจ็บปวดไปตามไปกัน









ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน

‘ฮึกแท...แทจะไม่รับลูกของเราใช่มั้ย...’ หญิงสาวนิรนามคนหนึ่งกล่าวกับคนเป็นแฟนด้วยกัน ในยามคับขันนี้คนที่เป็นฝ่ายชายได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

‘.....’ 

‘แทจะไม่รับเด็กคนนี้จริงๆหรอ?!...’ หญิงสาวนิรนามคนนั่นกล่าวถามอีกครั้งอย่างหนักแน่นก่อนคนตรงหน้าจะส่ายหน้า...และมีน้ำตาไหลออกมา...

‘ไม่รับใช่มั้ย..เขาเป็นลูก...ฮึก...ของเรานะแท! ทำไมแททำแบบนี้!’ หญิงสาวเขาไปทุบตีอกของแฟนหนุ่มอย่างแรกทำให้เกิดเสียงดังขึ้นมาก่อนที่ลูกน้อยนั้นจะร้องออกมาอย่างดังจนสามารถเรียกร้องความสนใจได้ไปนิดเดียว

‘เธอมั่นใจหรอ...ไอรีน...ว่าเขาเป็นลูกของเราจริงๆ....’ ชายหนุ่มย้ำคำถามจนเมื่อหญิงสาวได้ยินก็นิ่งเงียบไปทันที....

‘ใช่สิ...นายมันก็เอากับชั้นตลอดเวลา...เอากันจนแตกใน!! นายมันบ้า!!!บ้าที่สุด!!!!’ หญิงสาวตะโกนออกไปสุดเสียงพร้อมกับพ่นคำหยาบๆใส่หน้าแฟนหนุ่มจนทนไม่ไหวจึงตบไปที่หน้าของหญิงสาวอย่างแรง


เพี๊ยะ!!!

‘มึงกล้าด่ากูหรอไอรีน?!! มึงบอกกูเองไม่ใช่หรอว่ามึงไปอยู่กินกับคนอื่นแล้ว มึงยังลอยหน้าลอยตามาบอกกูอีกหรอว่าเด็กคนนี้มันเป็นลูกกู!’ ชายหนุ่มชี้นิ้วไปที่เด็กไร้เดียงสาที่นอนอยู่บนเปล

‘มันไม่ใช่อย่างงั้น! ที่ชั้นบอกหมายถึงเพื่อนชั้นไม่ใช่ชั้น! นายมันไม่ฟังไง!!’

‘งั้นถ้าเธอพูดจริง เธอก็ไปฆ่าตัวตายให้ชั้นดูสิ...ส่วนเด็กคนนี้ชั้นจะดูแลเอง...และต่อแต่นี้ไปชั้นจะหาแม่คนใหม่มาดูแลเด็กคนนี้เอง!!! ไปซะ!!!!!’ ชายหนุ่มตะโกนอย่างดังลั่นบ้านก่อนที่หญิงสาวจะรีบวิ่งออกไปทิ้งให้ลูกน้อยกลอยใจของเขาอยู่กับพ่อแค่สองกาย...ในใจกลับเจ็บปวดเหมือนถูกตัดโซ่ใยความรักออก...มันเจ็บใจเหลือเกิน...





และหลายวันที่ผ่านมาคำพูดของชายหนุ่มคนนั้นทำให้หญิงสาวได้ฆ่าตัวตายจริงๆ...ชายหนุ่มอึ้งนิ่งไปสักพักก่อนจะคิดว่ามันคือเรื่องที่สร้างขึ้นมาแต่เมื่อมีสายรายงานมาบอกความจริงก็ร้องห่มร้องไห้เก็บตัวอยู่คนเดียว ฝากลูกน้อยไว้กับคนอื่น..นั่นคือคิมนัมจุนและคิมซอกจิน...




‘ฮึก...ไอรีน...ผมขอโทษนะ...ต่อจากนี้ผมจะดูแลลูกเอง..ไม่ต้องเป็นห่วง...ฮืออออ...’ 

สายลมพลิ้วไหวไปตามอากาศเป็นสัญญาณเหมือนกับร่างวิญญาณของหญิงสาวมากล่าวลาและขอบคุณต่อคนรักตลอดมา...

‘ขอบคุณนะแทฮยอง...ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้ได้รักกันอีกนะ.....’ 

ก่อนสายลมนี้จะพัดพาหายไป กลับกลายเป็นความเศร้าที่เขาไม่เคยลืมเลือน....



และเมื่อเด็กหนุ่มโตขึ้น เขาคอยถามแต่แม่และเมื่อรับรู้ความจริงในอายุได้ 10 ปีก็กละบกลายเป๋นคนที่เศร้าหมองตลอดเวลา...จนตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ รอ...รอคนที่จะมารักษาให้เขากลับมาเป็นคนเดิม..จองกุกที่เคยสดใสเหมือนเดิม....




กลับมาปัจจุบัน

‘นี่แหละสาเหตุที่ทำให้จองกุกเป็นแบบนี้...มันผิดที่แทเอง...’

‘ไม่เป็นไรนะ...ต่อไปนี้จีมินจะดูแลคุณวีเองครับ...เชื่อใจผมนะครับ^^’ จีมินยิ้มสู้ให้กับแทฮยองก่อนทั้งสองจะกอดกันอย่างอบอุ่น เราจะสู้ๆไปให้ได้เพื่อจองกุก...





                         (BTS) Step-Mother
                


สารจากไรท์

นี่ไม่ใช่ตอนจบนะอย่าเข้าใจผิดกันล่ะ มันแค่เศร้าเฉยๆเอง ก็ฝากไว้ด้วยนะคะ ฝากให้น้องจกุกหายให้ได้เลยนะ เฟบกันไลค์กันเยอะๆนะ ฝันดีคร่าาา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #11 peeradear (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 01:10
    พีคใากมาย
    #11
    0