One step closer BTS X YOU

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 444 Views

  • 21 Comments

  • 48 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    151

    Overall
    444

ตอนที่ 2 : ทิวลิปสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 เม.ย. 62





I SEE YOU I FEEL YOU








แสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องเข้ามากระทบเปลือกตาหญิงสาวที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง บ่งบอกว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว เธอกระพริบตาถี่ๆเพื่อขจัดแสงที่ทำให้รู้สึกรำคาญตา วันนี้เป็นวันหยุดของเธอ ร้านจะปิดทุกๆวันอาทิตย์ เห้อ ได้พักสีกที 




เธอบิดขี้เกียจเล็กน้อยและลุกไปอาบน้ำแปรงฟัน ส่วนมากในวันหยุดเธอจะออกไปปั่นจักรยานเล่น ที่ทะเลสาปแต่อากาศที่นี่ค่อนข้างแปรปรวน ฝนตกเกือบตลอดทั้งปี เธอไปลุ้นดวงเอาข้างหน้าตลอดทุกครั้ง...วันนี้ก็เช่นกัน




"อ่า อากาศเป็นใจสินะ" เธอมองฟ้าที่ดูเหมือนจะไม่มีฝนแต่เธอก็เชคสภาพอากาศมาแล้วฝนคงไม่ตก เธอคิดแบบนั้นพร้อมเดินไปหาจักรยานคู่ใจ ที่นี่น่ะฝนปรอยๆและบรรยากาศสีเทาเป็นของคู่กัน แต่เชื่อเถอะว่าคือเสน่ห์ของมัน 







ที่ฉันชอบปั่นเข้าไปนั่งเล่นบ่อยๆ เพราะฉันชอบวิวสวยๆของที่นี่มาก แค่นี้ก็ถือว่าเป็นวันหยุดที่มีความสุขสำหรับฉันแล้วละ วิวสวยขนาดนี้แค่ปั่นจักรยานมาก็ได้ดูแล้ว มันคุ้มสุดๆเลยละที่ฉันเกิดที่นี่ แต่ฉันต้องหยุดความคิดไว้เมื่อสายตาสะดุดไปเห็นดอกทิวลิปสีขาว



 
"ใช่ที่คุณปาร์คบอกเรารึเปล่านะ" เธอสงสัย แต่มันมาขึ้นได้ไงกัน แล้วเธอก็เหลือบไปเห็นทางยาวเข้าไปข้างใน 




"หรือว่าจะมีขึ้นแถวๆนั้นอีก" ด้วยความสงสัยเธอก็ปั่นจักรยานเข้าไป จะว่าไปก็ลึกเหมือนกัน แต่ด้วยความที่ฉันชินกับป่าเลยไม่ได้กลัวหรือสนใจสิ่งรอบข้างเลยว่าควรเข้ามั้ย หึ เรื่องอยากรู้อยากเห็นของฉันนี่เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายเลยสินะ




จนเธอเข้ามาลึกเรื่อยๆ ก็พบสวนดอกทิวลิปสีขาว มันสวย สวยมากๆ ใครมาปลูกมันไว้กันนะ เธอชะเง้อมองเล็กน้อยก็พบกับบ้านคน แปลกแฮะ? แถวนี้มีบ้านคนด้วยหรอ ที่นี่ไม่เหมาะที่จะมีคนอยู่เลยนี่นา เขามาปลูกบ้านที่นี่ทำไมกันนะ สวนทิวลิปนี่ก็ไม่ไกลจากตัวบ้านมากพอเห็นบ้านลางๆ หรือเขาจะเป็นคนปลูกมัน? เห้อเสียดายจัง 













"แกมีเจ้าของแล้วสินะ ฉันคงเอาแกกลับไปด้วยไม่ได้ซะแล้ว" เธอมองด้วยสายตาตัดพ้อ และหันหลังกลับไปขึ้นรถและปั่นจักรยานกลับออกไป เพื่อไปนั่งเล่นที่ทะเลสาบ เธอได้แต่คิดในใจคงต้องไปทำความรู้จักเจ้าของบ้านซะแล้ว ว่าจะขอมันมาปลูกบ้าง และถ้าเธอจะเข้ามาดูบ่อยๆเขาคงไม่ว่าอะไร สวนก็ห่างจากบ้านพอตัวเขาคงไม่ทันสังเกตุว่ามีคนมาดูหรอก แค่เธอเข้ามาชมดอกไม้คงไม่ดูเหมือนขโมยหรอกมั้ง หวังว่าเขาจะเห็นกระดาษข้อความที่เหน็บไว้นะ ไม่เกรงใจแล้วละกัน 







บ้านกลางป่าของเจเค




เพล้ง!! เสียงแก้วตกลงกระทบกับพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ




วันนี้เขาหยุดงานว่าจะพักผ่อนอยู่บ้านสักหน่อย เพราะเรื่องเมื่อคืนทำเขาคิดมาก เลยไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไรทั้งนั้น เขารู้สึกคอแห้งนิดหน่อยเลยลงมาหาอะไรดื่ม แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง




 "เป็นไปได้ยังไงกัน" เขาพึมพัมและกุมมือไว้ที่หัวใจของเขาที่กำลังเต้นแรง แน่นอนเขายังไม่ชินกับมัน




ที่ตรงนี้ไม่มีบ้านคนอยู่มีแค่บ้านเขาหลังเดียว เป็นไปไม่ได้ หรือเธออยู่ใกล้ๆแถวนี้ เขาคิดไปต่างๆนาๆ และใช้พลังลองมองหา จนเขามองไปเห็น.....เห็นหลังของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังปั่นจักรยานออกจากสวนดอกไม้ของเขาไป เห็นแค่ภาพจางๆเพราะเธอกำลังออกไปจากเขตของเขาแล้ว!




คิดได้ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งออกมาดู เพื่อที่จะได้เห็นหน้าเธอ 

.

.

.





แต่.....เธอหายไปแล้ว เขาพลาดอีกครั้ง 






"โถ่เว้ย!" ผมสบถออกมา ผมพลาดกับเธออีกแล้ว เขาได้แต่ยืนนิ่งๆ มองไปทางที่เขาคิดว่าเจ้าสาวของเขาออกไปอยู่แบบนั้น ก่อนจะถอนหายใจพร้อมกับความรู้สึกผิดหวัง และหันหลังเดินกลับบ้าน




 ฟึบ จู่ๆเท้าของผมก็ดันไปเหยียบอะไรเข้า อะไรกันผมดูแลมันอย่างดีทำไมถึงมีขยะเข้ามาได้ละ ผมก้มลงไปดูมันเป็นเศษกระดาษเล็กๆที่เขียนอะไรสักอย่างไว้ ผมจึงหยิบมันขึ้นมาอ่าน 




'สวัสดีค่ะ พอดีฉันผ่านมาเห็นสวนนี้ฉันเดาว่าคุณเจ้าของบ้านน่าจะเป็นเจ้าของมัน คือ...ฉันจะบอกว่าสวนนี้มันสวยมาก ฉันขอเข้ามาดูบ่อยๆนะคะ ถ้าคุณเห็นฉันแสดงว่าฉันไม่ใช่โจรนะคะ ฉันจะขอเข้ามาชมบ่อยๆได้ใช้มั้ยคะ ฉันขอโทษด้วยที่เสียมารยาทแบบนี้ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ แต่ถ้าไม่อนุญาติติดป้ายเล็กๆไว้เตือนฉันก็ได้นะคะ ฉันจะไม่มารบกวนค่ะ'  




"หึ เธอมาแล้วสินะ" เขาได้แต่อมยิ้มกับข้อความน่ารักๆนั่น คาบมาเฟียหายไปจนหมดสิ้น ใช่ต้องใช่เธอแน่ๆ แต่เจ้าสาวผมคนนี้คงบื้อมากเลยละ ใครเขาใช้ให้มาเหน็บกระดาษบางๆเล็กๆไว้ตรงดอกไม้กัน!! มันก็ปลิวหมดน่ะสิ 




ดีนะที่ผมรีบมาตามหาเธอไม่งั้นคงไม่เห็นกระดาษใบนี้แล้ว อาการตื่นเต้นของผมหายไป แต่เป็นยินดีแทนแล้วสิ ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ แต่การที่เธอจะรักผมมันคงยากกว่านี้ เขาหุบยิ้มลงทันทีเมื่อคิดแบบนั้น




เธอคงอยู่แถวนี้ ไม่มีใครน่าจะเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ได้ ปากทางเข้าบ้านเขามันก็ชัดแล้วว่าดูยังไงก็ไม่มีใครอยู่ ถึงมันจะมีทางเป็นเส้นตรงยาวเข้ามาลึกพอสมควร ดอกไม้ที่ผมไปปลูกไว้ก็เพื่อหาทางเข้าบ้านให้ง่ายขึ้น ก็ทางเข้ามันเป็นป่าเหมือนกันหมด.....แต่ก็ไม่แปลก



 
บางทีคนอาจจะมาเพราะสงสัยเรื่องดอกไม้ แต่เพราะผมไม่เคยออกไปให้ใครเห็น โดยเฉพาะตอนกลางวัน เลยไม่มีคนกล้าเข้ามายุ่ง ถึงผมจะเอาไว้ชม แต่ใช่ว่าผมจะชมดอกไม้ของผมตอนกลางวันหนิ




ใช่ผมชอบดูมันในตอนกลางคืน ผมชอบมาเดินเล่นชมดอกไม้และมองไปบนฟ้าที่มีดวงดาวอยู่บนนั้น ทุกอย่างเหมือนเป็นสิ่งประดับให้มันสวยงามเป็นที่น่ามองและลงตัว 




ผมจ้างคนมาปลูกไว้ มันเป็นดอกไม้ที่ไม่มีกลิ่น แต่ธรรมชาติก็ไม่ลำเอียงที่จะสร้างสีสันให้กับมัน ผมไม่ค่อยสนใจความหมายแต่ละสีของมันหรอก ที่เลือกสีขาวเพราะผมไม่ชอบอะไรที่มีสีสีนเหมือนชีวิตของผมที่ไม่มีสีสันนั่นแหละ 




ให้อารมณ์ต่างไปอีกแบบในตอนกลางคืน อีกอย่างผมไม่ชอบแสงแดดเท่าไหร่....ถึงผมจะโดนได้ก็เถอะ ผมถึงเลือกที่จะมาอยู่รัฐนี้ เหมือนมันสร้างมาให้เหมาะกับปีศาจอย่างผม 







พอผมเดินมาถึงหน้าบ้าน ก็ต่อสายหาการ์ดส่วนตัวของผมทันที




 "สั่งคนมาปลูกดอกทิวลิปเพิ่มตั้งแต่ปากทางเข้า...มาถึงหน้าบ้านฉันให้เร็วที่สุด" เขาตัดสายทิ้งและก้มลงมองกระดาษที่อยู่ในมือ




"ฉันควรจะติดป้ายต้อนรับเจ้าสาวของฉัน หรือ ติดป้ายให้มาชมสวนได้ทั้งชีวิตดีละ" เขาพูดจบก็เก็บกระดาษใส่ในกระเป๋ากางเกง วันนี้โชคคงเข้าข้างปีศาจอย่างเขาสินะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #4 PattiyaTh (@PattiyaTh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:15

    รออยู่น้าไรท ์สู้!?
    #4
    0
  2. #3 fameffox09089323 (@fameffox09089323) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 12:09
    มาล้าวววว
    #3
    0
  3. #2 natphii (@natphii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 02:02
    มาล้าวววว
    #2
    0