One step closer BTS X YOU

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 448 Views

  • 21 Comments

  • 48 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    155

    Overall
    448

ตอนที่ 1 : เจ้าสาวของเขา?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    28 เม.ย. 62





I BELIEVED I WOULD FINE YOU










ณ เมือง PORTLAND รัฐ OREGON




เจ้าของใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งสันกรามได้รูป แบบฉบับที่สาวๆต่างหลงใหล ถือน้ำสีอำพันอยู่ในมือแกว่งไปมา ได้แต่นั่งมองไปรอบๆด้วยสายตาที่ 'ว่างเปล่า' รูปร่างกำยำนั่งอยู่ในผับของตัวเองชั้น vip เขาทำธุรกิจทุกอย่างที่เป็นสีเทา ทุกคนที่นี่ต่างก็คิดว่าเขาน่ะมีพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าตาและอำนาจ เพราะเขาเป็นมาเฟียชื่อดังในรัฐแห่งนี้ไงล่ะ 



เขาไม่เคยควงผู้หญิงคนไหนเลย ไม่แม้แต่จะสนใจ เขาเก็บที่ตรงนั้นไว้ให้เจ้าสาวของเขาคนเดียว แต่แปลกทำไมมนุษย์พวกนี้ถึงมองข้ามผิวขาวซีดและดวงตาแปลกๆนี้ของเขาไป และเลือกที่จะเข้าหาเขา  




เขาหลุดจากความคิดนั่น ก็นึกได้ว่านั่งดื่มมาสักพัก เขาควรจะกลับบ้านได้แล้ว 




"ฉันจะกลับบ้าน" เขาหันไปบอก 'เซน' การ์ดส่วนตัวที่ยืนอารักขาเขาอยู่ ก่อนจะวางแก้วลง เขาดื่มแค่พอให้รู้สึกหลับสบาย จริงๆแล้วเขาไม่ต้องนอนก็ได้ แค่พยายามทำตัวเป็นมนุษย์ปกติมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรหนิ




"ครับนายท่าน” เซนรับคำสั่งและเตรียมเรียกรถ





ระหว่างทางเดินออกจากผับ ตึกตัก..ตึกเสียงหัวใจของเขาเต้นเร็ว อยู่ๆหัวใจเขาก็เต้นขึ้นมาทั้งๆที่เขามันไม่มีชีวิต เพียงแปปเดียวแล้วมันก็หยุดไป...เขาได้แต่ชะโงกมองหาต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ แต่คนเยอะเกินไปยังไงเขาก็เดาไม่ได้แน่นอนเพราะมัน...ได้หายไปแล้ว 






 'เธอใช่มั้ย เธอกำลังมาหาฉันใช่มั้ย ฉันสัมผัสเธอไม่ได้เลยที่รัก ' เขานึกในใจ สายตาคมเพ่งมองหาอยู่นานจนเซนสะกิดเรียกสติเขา




"เกิดอะไรขึ้นครับ"




"ไม่มีอะไร ไปเถอะ" พูดจบเขาก็ถอนหายใจและก้าวขาออกจากประตูผับ เขารอที่จะได้พบเธอมาตลอด แต่พระเจ้าให้เขาสัมผัสเธอได้แค่นี้ก็พอใจแล้วละ เขาไม่อยากไปเร่งรัดมัน ให้โชคชะตาเป็นคนกำหนด แค่นี้ก็ดีแล้วอย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเจ้าสาวที่เขารอคอยกำลังจะมา รอเธอมาได้ขนาดนี้จะรอต่ออีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร แต่คราวหน้าจะไม่พลาดแน่





ทางด้าน NIGHTCLUB



มีผู้หญิงร่างบางคนนึงกำลังเดินเข้าไปในผับเอาไวน์ไปให้เจ้าของร้านที่ลืมมันไว้...จนต้องลำบากเธอเอามาให้เขา เธอเดินสวนคนมากมายเข้าไป แต่อยู่ๆก็มีวูบนึง ที่เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น จนเธอตกใจ แต่ก็แค่แปปเดียวเท่านั้น หรือเพราะเธอมาครั้งแรกกันนะเลยตื่นเต้น เธอเลิกสนใจและเอาของไปให้เจ้านายของเธอสักที




"คุณปาร์คนะคุณปาร์ค ทำไมขี้ลืมแบบนี้เนี่ย ตลอดเลยนะคะ" เธอนำไวน์วางไว้บนโต๊ะที่เจ้านายของเธอกำลังสังสรรค์อยู่ ปาร์คเมื่อได้ยินดังนั้น จึงหันมา ยัยตัวเล็กของเขามาแล้วสินะ เสียงแบบนี้ขี้บ่นแบบนี้ 




"ขอโทษคร้าบบ ก็ลืมนี่นา เดี๋ยวเพิ่มเงินเดือนให้นะตัวเล็ก" เขาเรียกฉันแบบนี้ตั้งแต่สมัครเป็นพนักงานแล้วละ เขาให้เหตุผลแค่ว่ามันเหมาะกับฉัน ตอนแรกก็แค่เรียกเล่นๆ ไปๆมาๆคงจะติด และฉันก็เริ่มชินกับมัน แถมให้ฉันเรียกเขาว่าพี่แต่ฉันเกรงใจยังไงเขาก็เป็นเจ้านายของฉันนี่นา
เขาเป็นคนเข้ากับคนง่าย เป็นคนน่ารักถึงเป็นกันเองกับพนักงานทุกคนไงละ แต่ฉันไม่เคยคิดกับเขาเกินกว่าเจ้านายหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดละ 




"ดีค่ะ เรื่องเงิน'แบม'ไม่เกี่ยง เรียกใช้ได้ตลอดเลยนะคะ" เธอฉีกยิ้มกว้างให้เขา ยิ้มที่ถ้ามีใครเห็นต้องละลายทุกที




"เธอนี่นะ เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ยิ้มขนาดนี้พี่เพิ่มให้อยู่แล้ว ว่าแต่กลับบ้านเลยมั้ยเดี๋ยวพี่ไปส่ง มันมืดแล้ว" เขาตอบเธออย่างเอ็นดู




"แล้วคุณปาร์คไม่สังสรรค์กับเพื่อนแล้วหรอคะ นี่ก็เพิ่งทุ่มนึงเอง"




"ไม่เป็นไรพี่แค่อยากให้พวกนี้ชิมไวน์ตัวใหม่น่ะ ไม่ได้สังสรรค์อะไรมากมาย มืดแล้วกลับคนเดียวมันอันตรายไม่เกี่ยวว่าจะกี่โมง ไปเถอะ"เขาร่ายยาวทีเดียวจบ แล้วดึงมือเธอไปโดยไม่ฟังคำตอบเธอเลย




"ก็แบมเกรงใจ ดะ..เดี๋ยวสิคะ โอ๊ย!คุณปาร์ค" 




เขาหันมาทำหน้าดุใส่เป็นสัญญาณให้ตัวเล็กเลิกขัดเขาสักที ถึงเขาจะเป็นคนร่าเริงนิสัยดี แต่เขาไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ 




"กะ..ก็ได้ค่ะ" จริงๆฉันก็อยากปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่นี่มันดึกแล้วจริงๆ ฉันก็กลัวเป็นเหมือนกัน




พอขึ้นรถมา เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก 




คุณปาร์คน่ะ เป็นเจ้าของฟาร์มองุ่นและทำไวน์ส่งออกขึ้นชื่อเลยละ เขานำของพวกนั้นมาเลี้ยงสังสรรค์ให้ลองชิมลองดมกลิ่นบ่อยๆ สอนพวกฉันดื่มไวน์รู้วิธีการดื่ม จนรู้ยี่ห้อรู้ปีของมันเลยละ แต่เขาชอบกลิ่นของช็อกโกแลตมากกว่าแถมชอบกินอีก จึงมาเปิดร้านของตัวเอง เขาเป็นลูกคนเดียวถึงจำเป็นต้องรับช่วงต่อฟาร์มจากพ่อแม่ เลยเปิดร้านไว้แค่พอให้เขาได้ทำตามสิ่งที่เขาชอบ จะเรียกว่าร้านก็ไม่เชิงเหมือนที่พักใจของเขามากกว่า เวลาเครียดๆก็ไม่พ้นพวกฉันเนี่ยแหละที่นั่งให้กำลังใจเขา แค่เขาได้กลิ่นช็อกโกแลตก็อารมณ์ดีแล้ว 




เขาจะมานั่งเฝ้าร้านเล็กๆได้ทุกวันชวนพนักงานคุยแก้เหงาแทนที่จะไปนั่งบริหารงานที่ฟาร์ม เขาเป็นกันเองพวกเราจึงสนิทกัน แต่งานก็คืองานเขาจะไม่มารวมกับเรื่องส่วนตัว การขายช็อกโกแลตของฉันก็ไม่มีอะไรมาก แค่แบ่งวางแยกบนชั้นไล่ตามระดับความเข้มข้นไป ที่ต้องแยกเพราะรสชาติมันไม่เหมือนกัน แบ่งตามกลุ่มของมันแล้วก็ยี่ห้อที่ไล่ราคาถูกไปถึงแพง ฉันก็พอรู้บ้างเพราะต้องตอบคำถามลูกค้า พยายามศึกษาจากเขาเอา




แต่ถึงเขาจะชอบก็ใช่ว่าเขาเป็นเชฟที่จะทำมัน เขานำเข้าของพวกนี้เพื่อคนที่ชอบมันจริงๆ เหมือนเปิดร้านเพื่อตัวเองล้วนๆ แต่ก็มีคนมาซื้อนะ ไม่ได้กำไรมากไม่ขาดทุน อีกอย่างเขาคงไม่สะทกสะท้านอะไร เพราะเขารวยจนไม่รู้จะเอาเงินไปไว้ไหนแล้วละ



 
พอคุณปาร์คขับรถมาได้สักพัก ฉันก็เริ่มเคลิ้มๆแล้วสิ เป็นต้องหลับทุกทีที่ขึ้นรถเลยสินะ นั่นแหละเขารู้ดีถึงไปส่งฉันที่บ้านทุกครั้งที่กลับมืด งานที่ร้านไม่มีอะไรมากหรอก แต่เวลาเขาปิดร้านสังสรรค์ฉันถึงกลับมืดไงละ เลยต้องเพิ่งเขาไปส่งบ้านทุกที 




"จะหลับแล้วหรอ งั้นถึงเดี๋ยวพี่ปลุกนะ"




"โอเคค่ะ"




"ขี้เซาจิงๆเลยนะเรา"
ฉันไม่ได้ตอบเขาอีก ขอพักสักหน่อยละกัน




ไม่นานรถก็มาจอดอยู่หน้าบ้านของฉัน ฉันรู้ได้ไงอ่ะหรอ ก็คุณปาร์คเล่นปลุกฉันตั้งแต่ยังไม่ถึงเลยน่ะสิ เขาปลุกฉันแค่เพราะขี่ผ่านป่าข้างๆถนนแล้วสายตาเหลือบไปเห็นดอกทิวลิป ซึ่งมันไม่น่าจะขึ้นตรงนี้ เขาสงสัยเลยปลุกฉันขึ้นมาดู มันใช่มั้ยเนี่ยย เห้อ แต่ก็แค่นั้นแหละ ฉันก็เลยนั่งคุยเป็นเพื่อนเขามันใกล้จะถึงบ้านฉันแล้วไง




"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" ฉันโบกมือให้เขา เขาพยักหน้ารับและขับรถออกไป ฉันจึงหันหลังเดินเข้าบ้านมา 




บ้านของฉันเป็นบ้านเล็กๆ ฉันอยู่คนเดียว เพราะพ่อกับแม่ฉันเสียไป อุบัติเหตุรถยนต์น่ะ 
ฉันทำใจได้แล้ว ผ่านมาสามปีแล้วน่ะ ตอนนั้นฉันอยู่แค่ม.ปลาย ไม่มีญาติที่ไหน สุดท้ายก็ออกจากโรงเรียนและหางานทำเลี้ยงตัวเองแทน ยังดีที่ฉันยังมีบ้าน ฉันไม่คิดอะไรมากอย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มีความสุขกับงานที่ทำ แค่มีบางทีที่คิดถึงพวกท่านและแอบร้องไห้คนเดียว มันก็ปกติของคนที่สูญเสียอย่างฉันนี่นา




 รีบไปอาบน้ำเข้านอนดีกว่า ฉันจึงถอดสร้อยที่ฉันห้อยแหวนไว้ออกก่อนจะไปอาบน้ำ ฉันกลัวสวมไว้แล้วจะทำมันหาย อย่างน้อยสร้อยก็หนาพอที่จะไม่ขาด ฉันไม่รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน แต่ฉันกลัวว่ามันจะหายไป




แม่เล่าว่า ตอนคลอดฉัน เธอหายเข้าไปห้องน้ำแปปเดียวกลับมาก็เจอแหวนวงนี้วางไว้ข้างตัวฉันแล้ว มันเป็นเหล็กที่มีเพชรสีน้ำเงินฝังไว้ธรรมดาๆ และหลังแหวนสลักเป็น5แฉกหรือสัญลักษณ์ปีศาจนั่นเอง 




จริงๆฉันก็เคยคิดนะว่ามันเป็นลางไม่ดีรึเปล่า แต่แม่ฉันคิดว่ามันอาจจะไม่มีอะไรแค่เก็บไว้ให้จะเก็บหรือทิ้งก็แล้วแต่ฉัน ฉันจึงไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดของที่นี่มันเขียนเกี่ยวกับสัญลักษณ์ไว้แต่ไม่เจออะไร เลยว่าจะหานิยายอ่านสักเล่ม ฉันดันเปิดไปเจอเล่มที่พูดถึงเรื่องแหวนพอดี มันเป็นนิยายที่แต่งเกี่ยวกับแหวนของปีศาจ ตอนนั้นฉันว่างๆก็เลยนั่งอ่าน เลยจับใจความได้ว่า




'ปีศาจมีแหวนคู่ของมัน ของเจ้าสาวเพชรจะสีน้ำเงินส่วนอีกวงจะไม่มีสี เชื่อว่าจะมีสีเดียวกันก็ต่อเมื่อเจ้าสาวได้พบกับปีศาจและปลดคำสาปให้เขาแล้วนั่นเอง แต่สองสิ่งนี้จะสามารถสื่อถึงกันได้ถ้าสวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายไม่ว่าอีกวงจะอยู่ที่ไหน'   




'แหวนมันต้องการคู่ของมัน ยังไงมันก็จะตามหาคู่ของมัน สองสิ่งนี้จะดึงดูดเข้าหากันและกัน เพื่อที่จะให้อีกวงเปลี่ยนเป็นสีเดียวกัน และอยู่คู่กันตลอดไป'




ฉันไม่ค่อยสนใจนิยายนั่นเท่าไหร่ แต่ก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ และฉันก็เก็บมันไว้กับตัวมาตลอดจนชิน เก็บไว้เผื่อสักวันฉันอาจจะรู้ความหมายของมันที่มาอยู่กับฉัน และอีกอย่างชีวิตฉันก็ปกติดี เวลามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ฉันคิดว่าเป็นเพราะมัน ฉันคิดแล้ววางมันลงเพื่อไปอาบน้ำและเข้านอน
.
.
.






9.30 pm




"ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดี" ฉันนอนอยู่บนเตียงและพูดขึ้น ฉันจะพูดแบบนี้ทุกครั้งก่อนนอนเสมอ มันทำให้รู้สึกดี ทุกครั้งที่พูดฉันจะจับแหวนที่คล้องคอไว้ทุกๆครั้ง คงเพราะมีมันที่อยู่กับฉันมาตลอดมั้ง ไม่ทันรู้ตัวก็หวงแหวนวงนี้ไปซะแล้ว แต่ฉันไม่เอามันไปโยงกับนิยายพวกนั้นหรอกนะ เธอมองโลกความเป็นจริงซะมากกว่า.......ฉันหยุดความคิดและเลือกที่จะเข้านอนจริงๆสักที





ณ บ้านกลางป่าของเจเค










เขาเดินไปยังระเบียง ที่สามารถเห็นท้องฟ้าและป่าไม้ได้ชัดเจน เขาคิดถูกแล้วละที่ตั้งบ้านที่นี่มันทั้งอากาศดีและไม่มีผู้คน ตอนนี้เขานึกถึงแต่เจ้าสาวของเขา จากตอนแรกที่เขาจะไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้นั่นคงไม่ได้ไปแล้วละ เพราะตอนนี้ไม่ใช่ดาวไม่ใช่ดอกไม้ที่เขาอยากจะชม สิ่งที่ทำใจเขาล่องลอยออกไปตอนนี้ก็คือเธอ ถึงจะยังไม่เคยเห็นหน้าเธอก็ตาม




"เธอจะรู้ตัวมั้ยว่าทำฉันบ้าคลั่งแค่ไหน" เขากุมหัวใจตัวเองและนึกถึงตอนที่มันกำลังเต้นแรง เขาไม่เคยสัมผัสมันมาก่อน มันทำให้เขารู้สึกมีชีวิต 




เขารู้สึกจะตายในทุกวันเพื่อรอเธอ และมันก็ใกล้เข้ามาแล้ว ชีวิตที่เดียวดายตลอดมากลับมีชีวิตขึ้นถึงจะเพียงแค่แปปเดียว แต่มันทำให้เขาตื่นเต้นได้มากมายทีเดียว




เมื่อไหร่กันนะ ที่เธอจะมาพบเขา ถึงจะบอกว่าไม่เร่งรีบก็ไม่ได้แปลว่าจะหยุดตามหาเธอ ได้แค่รอเวลานั้นมาถึง เขาไม่มีทางที่จะพลาดกับเธออีกเป็นอันขาด เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้ตามหาเธอ








"Time has brought your heart to me bae" เขาพูดและใช้สายตามองไปที่แหวนนิ้วนางข้างซ้ายของเขาที่สวมมันไว้ และยิ้มออกมาอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น แต่เขาจะซ้อมมันไว้....เพื่อยิ้มให้กับเธอ















เย้ จบไปแล้ว1ตอน เค้าจะพยายามนะคะ สามารถคอมเม้นได้นะคะว่าต้องเพิ่มหรือขาดอะไร แก้หลายรอบมากๆจริงๆ 555 ฝากติดตามด้วยนะคะ และขอขอบคุณล่วงหน้าคนที่เข้ามาอ่านมาสนใจกันนะคะ รู้สึกแค่อยากจะลองแต่งสักครั้ง ก็เลยไม่คาดหวังอะไรมาก คิดว่าแต่งให้จบก็พอค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #5 mochi mochi narek (@mewnarek-2507) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:26
    ชอบมากๆเลยค่ะ สู้ๆน้าา
    #5
    1
  2. #1 fameffox09089323 (@fameffox09089323) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:12
    ชอบมากเลยค่ะ แต่งดีมาก รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะอยากให้มาต่อเร็วๆ555 เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ ไฟท์ติ้ง
    #1
    1
    • #1-1 Bambijk (@Bambijk) (จากตอนที่ 1)
      17 เมษายน 2562 / 21:19
      ขอบคุณนะคะ แต่ยังปรับแก้อยู่เลยค่ะ ให้เรียบร้อยกว่านี้จะมาต่อนะคะ รายละเอียดเยอะมากจริงๆ บางทีเขียนให้นางอยู่แต่แทนตัวเป็นพระเอกก็มี เบลอมากค่ะ555
      #1-1