ขอได้ไหม ถ้าจะรัก

ตอนที่ 2 : โชคชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

 ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง

         ' ฮ่า ๆ ๆ ' เสียงของเด็กๆ กลุ่มหนึ่ง ที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน ส่วนฉันนั้น นั่งห่างจากเด็กกลุ่มนั้น ฉันนั่งมองเด็กกลุ่มนั้นเล่นกันอย่างสนุกสนาน ฉันอยากมีส่วนร่วมด้วยจัง

' เจน ใครสั่งให้เธออกมานอกบ้านกัน กลับเข้าไปข้างในบ้านเดี๋ยวนี้ ' มากาเร้ต แม่บูญธรรม ของฉันสั่งให้ฉันกลับเข้าไปในบ้าน หล่อนไม่ต้องการให้ใครพบฉัน เพราะฉันมันน่ารังเกลียดยังไงล่ะ 'ครั้งหน้า ถ้าเห็นเห็นเธออยู่ข้างนอกบ้านอีกละก็ ฉันจะลงโทษเธอ โดยไม่ให้กักบริเวณเธอ ไม่ให้ออกจากนอกห้องใต้หลังคาของเธอ ' เมื่อหล่อนพูดจบ หล่อนก็จับข้อมือฉันแรงๆ ก่อนจะลากพาไปขึ้นห้องใต้หลังคา แน่นอน นั่นห้องนอนของฉันเอง มันทั้งรก และมีกลิ่นอับ มียักใย่ ฉันยังเคยถามตัวเองเลย ว่าฉันทนกับมันได้อย่างไรกัน แต่สิ่งที่ฉันเกลียดก็คือ กระจก เพราะ ฉันไม่สามารถมองเห็นตัวเองในกระจกได้ ยังไงล่ะ

'เห้อออ.... ' เสียงถอนหายใจของฉัน ฉันเดินตรงดิ่งไปที่กระจก ฉันเห็นเพียงเสื้อผ้าที่ฉันใส่

'ฮึก....ฮืฮๆ.....ฮืออ  ' จู่ๆฉันก็ร้องไห้ ทำไม ทำไมกัน ทำไมฉันมองไม่เห็นตัวเองละ ทำไมกัน ต้องรังเกียจฉันด้วย ฉันผิดสินะ ผิดตั้งแต่ที่ฉันเกิดมาแล้ว ฉันก็แค่อยากที่จะมีอิส....

กรื้งงงง!! กรื้งงง!! ( เสียงโทรศัพท์ )

' อะ...อะ ฮัลโหล '

เจน ทำไมถึงรับโทรศัพท์นักละ

' อ่อ...เอ่อ ฉันขอโทษด้วยแล้วกัน ฉันแค่....เอ่ออ '

อะไรล่ะเจน แค่....?

' ........ '

เจน!! เจนนี่!!

' ......... '

นี่ตกลงฉันคุยอยู่กับใครเนี่ย เจนนี่ !!!

' ฮึก...ขอโทษนะ ฉันอาจเป็นเพื่อนที่ดีให้กับเธอไม่ได้ ขอโทษจริงๆ ฮืฮ....ฮึก '

แก เป็นอะไรไป ไหนเล่าให้ฉันฟังสิ

' พอแค่นี้เหอะ ฉันบอกไปแล้วไง ว่าฉันเป็นเพื่อนที่ดีให้แกไม่ได้ '

แกนะ เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ สำหรับฉันเลยนะ

' แกไม่เข้าใจหรอก ฉัน ฉันน่ะ ผิดตั้งแต่เกิดมาแล้ว ไม่มีอะไรดีเลย สักนิด ฮึก...ฮึก... '

พรุ่งนี้แกต้องมาโรงเรียนน่ะ

' อืม.... ' ขอโทษนะ แต่ฉันจะไม่โผล่ให้แกทุกข์ใจอีกแล้ว ^^ แกมีเพื่อนที่ดีกว่าเราเหอะนะ

ตรู้ดดด !!

ก๊อกๆ!!

กึก... ( เสียงเปิดประตู )

' ว่าไงค่ะ น้ามากาเร็ต '

' เธอกำลังทำอะไรอยู่ละ หืม?'

' อ่อ หนูกำลัง เอ่อ.... '

' ว่างไละ ?? '

ฉันเหลือบมองที่ตู้หนังสือ และฉันก็นึกอะไรบางอย่างได้

'อ่อ เอ่อ หนูว่าจะไปหอสมุดค่ะ คุณน้ามีอะไรรึปล่าวค่ะ '

' ฉันอยากให้เธอ เอาสิ่งนี้ไปให้คนๆ นึง '

' เอ่อ.... นั่นมัน. ' ฉันมองสิ่งนั้นที่อยู่ในมือของแม่บุญธรรม

' อืม ใช่อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ เจน '

' เอ่อ.. ค่ะ ที่เดิมใช่ไหมค่ะ '

อืม ฝากด้วยนะ  พูดจบคุณแม่บุญธรรมของฉัน ก็เดินออกจากห้องไป พร้อมวางของบางอย่างที่ท่านต้องการให้ฉัน เอาสิ่งนั้นไปให้บางคนที่อยู่ในตรอก' เดดทรีก '


ณ เวลา 18.45 น. ตตรอก ' เดดทรีก '

   ฉันออกจากหอสมุด ฉันแต่งตัวอย่างสบาย แต่งยังไงนั้นหรอ ก็ประมาณว่า เสื้อสีขาว กับเอื้อมยีนส์ สีซีด รองเท้าผ้าใบสีขาว ที่ไม่ค่อยสะอาดนัก

เอ๋ นี่มันก็ถึงเวลาแล้วนิ ทำไมเขาถึงยังไม่มาน่ะ หรือจะเบี้ยว บ้าหน่าาาา

ตึก...ตึก...

มีคนกำลัง ใครกัน ฉันหันไป เขาใส่ผ้าคลุมสีดำ คลุมใบหน้า พร้อมกับแสงพระอิทย์อ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามา ฉันไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้  เขาค่อยๆ เงยใบหน้านั้น ดวงตาสีแดงคู่นั้นกำลังมองฉันด้วย จะกลืน กินฉันทั้งตัว เขาค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างช้าๆ เมื่อเขาใกล้ฉันทุกเมื่อ ฉันยืนทื่อ ทำไมกัน ฉันสนใจอะไรในตัวเขากัน ทำไมไม่หนีละ เขาค่อยๆ เอามือมาจับมือของฉัน และค่อยลูบขึ้นเทียมบ่าของฉัน มือของเขาเย็นมากๆ และนุ่มมาก -////-

อ้ะ...!!!

เขาบีบไหล่ของฉัน แรงมาก

มะ....มาเรีย.... ข้าคิดถึงเจ้า เจ้าหนีข้าไปทำไมกัน ข้า.....รัก..เจ้า มาเรีย.....

จากนั้นเขาโผลกอดฉันแน่น ฉันพยายามทุบอกร่างใหญ่ที่กำลังกอดฉัน ร่างกายเขาเย็นมาก นี่ไม่ใช่ช่วงที่หิมะตกนะ ทำไมเขาถึงตัวเย็นนักละ

เขา... คือ ใครกันนะ....



     


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น