คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

744

ยอดวิวเดือนนี้

67

ยอดวิวรวม


744

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


64
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 พ.ค. 63 / 13:29 น.
นิยาย (fic)​Kuroko​ no​ basket​ٿoc

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
:)​

'ฟราน​ ซิลเวอร์'​ น้องชายเเท้ๆของ'เจสัน​ ซิลเวอร์​'​เเละเป็นเพื่อนสนิทของเเนช โกล์​ จูเนียร์​ 
ถูกชวนให้ไปเเข่งที่ญี่ปุ่นด้วยเเละได้สู้กับทีมทีมมีชื่อว่าทีมปฎิหาริย์​(Vorpal​ Sword)​

ประวัติ

ผู้เล่นของทีม Jabberwock

ต่ำเเหน่ง​ Power​ Forward

เกิดวันที่​ 16​ ตุลาคม​

ลักษณะ​ เส้นผมสีขาว​ สีผิวสีขาว(ได้เเม่มาเยอะ)​ สูงเท่าเเนช​ ขนาดตัวที่ใหญ่พอกับเจสันผู้เป็นพี่

พรสวรรค์​ 
ความคล่องเเคล่ว, การทำเเต้ม,โซน,พละกำลัง,สมองที่รอบคอบเเละตัดสินใจได้เร็วเเละดีเยี่ยม,สามารถ​มองการเล่นเเค่ครั้งเดียว​ก็สามารถทำตามได้, จู่โจมเเละป้องกัน

*เป็นเอสของทีมJabberwock



"หึ​ ลิงยังไงก็เป็นได้เเค่ลิงอยู่วันยังค่ำ..จริงไหมเเนช"

"หึ​ ไม่ล่ะ...ฉันเป็นเเค่เอสของทีมก็เกินพอเเล้ว​ นายเป็นกัปตันเองเถอะเเนช​ ขี้เกียจ​" 

"Basketball, for me, is just a circus." *บาสเก็ตบอล​บอลสำหรับฉันมันก็เเค่ละครสัตว์​เท่านั้นเเหละ*




คำเตือน เนื้อหาในเรื่องเป็นเหตุการณ์เหมือนอนิเมะตอนเดอะมูฟวี่อยู่มาก ขอความกรุณาไปดูจะได้ไม่สับสนนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 พ.ค. 63 / 13:29


ก็เเค่ลิงจริงๆด้วยเเหะ


ตุบตุบ​ เสียงลูกบาสดังทั่วสนามบาสเเห่งนึงในอเมริกา​ ร่างชายสองคนที่กำลัง1on1กันอย่างดุเดือดอยู่อย่างไม่สนใจโลกภายนอก​โดยต่างฝ่ายต่างตั้งสมาธิ​เล่นเท่านั้น


"นี้นายไม่คิดจะอ่อนให้ฉันจริงหรอ​ฟราน" เเนช​ โกล์​ จูเนียร์​ เอ่ยถามเพื่อนสนิทของตนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์


"หึ​ ถ้าฉันอ่อนให้​ มีหวังฉันได้เเพ้พอดีสิเเนช" ฟราน​ ซิลเวอร์​ เอ่ยตอบก่อนจะเลี้ยงลูกบาสในมือให้ผ่านเเนชเเละชูตลงห่วงได้อย่างเเม่นยำ


"เเพ้อีกเเล้วเเหะ"


"หึ​ นายก็เเพ้ตลอดนั้นเเหละเเนช"


"หึหึ"


ทั้งสองเป็นเพื่อนกันตั้งเเต่สมัยเด็กเเละเล่นบาสด้วยกันเสมอ​ จนเเนชก็ได้เข้าทีมที่มีฝีมือพอสมควรจึงชวนเจสันเเละฟรานเข้าร่วมด้วย


ทีมอิสระ​ที่ไม่มีโค้ชเเละผู้จัดการทีม​ เเต่มีฝีมือเเละความสามารถ​ในการเล่นที่ยอดเยี่ยมเเละหาตัวจับได้อยาก​ การเเข่งทุกการเเข่งล้วนเเต่ไม่ต้องเอาจริง​ เรียกได้ว่ามีเเค่สปอนเซอร์​เข้ามาให้ทุนการเเข่งอย่างเดียวก็เกินพอเเล้ว


"นายจะไม่เป็นกัปตัน​ทีมจริงหรอ" เเนชเอ่ยถามอย่างสงสัยกับเพื่อนของตนขณะดื่มน้ำอยู่​ เพราะตนนั้นรู้ว่าถ้าด้วยเรื่องฝีมือเเละการอ่านเกมออกก็คงจะเป็นฟรานที่เก่งกว่า​ เเต่ถ้าว่าด้วยเรื่องที่ความไม่เอาถ่านเเละขี้เกียจ​ก็ต้องเป็นฟรานเช่นกัน


"เห้อ​ ไม่อ่ะ​ น่าเบื่​อจะตาย​ อีกอย่างถ้าฉันเป็น​กัปตัน​นายจะให้ฉันลงเล่นมากขึ้นรึไง" ฟรายเอ่ยตอบอย่างเบื่อๆ​ เพราะเมื่อมีการเเข่งทีไรเขาก็มักจะถูกเพื่อนซี้ของเขาไม่ให้ลงเสมอ​


"นายก็รู้ว่ามีเเต่พวกลิงเล่นทั้งนั้น​ ถ้าเอานายลงก็เสียฝีมือป่าวน่ะสิ" เเนชเอ่ยตามความจริง​ เพราะฟรานมีฝีมือที่ต่างชั้นกับพวกลิงที่ผ่านๆมาถ้าให้ลงก็จะยังไงอยู่


"ขนาดพี่ชายฉันยังลงเล่นได้เลย"ฟรานเอ่ยถึงพี่ชายของตนอย่างน้อยใจ


"ก็คนมันไม่พอ"


"โครตไม่ยุติธรรม​เลย"


"นินทาอะไรฉันกัน"เจสัน ซิลเวอร์​ พี่ชายเเท้ๆของฟรานที่พึ่งถูกพูดถึงเดินเข้ามาหาทั้งสองคนที่นอนเเผ่อยู่​ที่พื้นสนาม


"ได้ยินมาว่าจะได้ไปเเข่งที่ญี่ปุ่น​สินะเเนช" เจสันเอ่ยถามกัปตันที่มักจะได้ข่าวสารก่อนใครเสมอ


"อ่า​ เเต่ก็คงจบเร็วเหมือนเดิมนั้นเเหละ" เเนชเอ่ยตอบนิ่งๆก่อนจะเเสยะยิ้มออกมาอย่างนึกดูถูก


"เห๋​ ญี่ปุ่นเมืีองเเห่งอาหารน่ะหรอ​ ดีล่ะ​ ถ้าฉันไปเเล้วไม่ได้เเข่งก็ขอไปตะลุย​หาของกินเเทนเเล้วกัน" ฟรานเอ่ยอย่างร่างเริงก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเก็บของตรงม้านั้งเพื่อจะกลับบ้านไปเตรียมของเดินทาง


"เจ้านั้นดูตื่นเต้นดีนะ"เจสันเอ่ยอย่างขบขันเมื่อเห็นน้องของตนดูร่าเริงกว่าเมื่อกี้กับเเค่คำว่า'ญี่ปุ่น'


"ก็นะ​ เห็นเจ้านั้นบอกว่าอยากลองไปซักครั้ง"


"เห้อ​ จริงสิ​ เมื่ออาทิตย์​ก่อนตอนฉันขึ้นไปเรียกมันที่ห้องก็พบเเต่รูปอาหารญี่ปุ่นเต็ม​กำเเพงห้องเลยล่ะ"เจสันเอ่ยออกมาอย่างปลงๆกับสติของน้องชายตนเองที่ร่าเริงเกินคนไปหน่อย


"หึ​ เอาเถอะ​ ยังไงเจ้านั้นก็คงไม่ได้ลงเล่นหรอก​ ที่ญี่ปุ่นก็คงเป็น​อีกประเทศ​ที่มีเเต่พวกลิงเล่นเหมือนเดิมนั้นเเหละ"


...


[10:20​ ณ​ ประเทศ​ญี่ปุ่น​]


"ได้ยินมาว่าทีมที่จะเเข่งก็อายุเท่าพวกเราสินะ"ฟรานเอ่ยถามขณะกำลังเดินออกจากเครื่องบินที่ในมือถือไม้ไอติมกินอยู่ด้วย


"ใช่​ เเต่ฝีมือก็คงต่างราวฟ้ากับเหวเหมือนเดิมนั้นเเหละ"ซิลเวอร์​ตอบน้องชายของตนก่อนจะเดินนำออกไปจากสนามบิน


"ฟรานใส่หมวกซะ"เเนชเอ่ยย้ำเพื่อนของตน​ ซึ่งก็ได้รับคำบ่นเล็กน้อยก่อนจะโยนไม้ไอติมทิ้งเเละใส่หมวกปิดหน้าให้มิดชิดตามคำสั่ง


เเชะ​ เเชะ


เสียงกล้องถ่ายเเละไฟจากกล้องมากมายสาดส่องมาที่ทีมของพวกเขาทั้ง6คน​ พวกนักข่าวต่างรุมถามถึงผู้เล่นปริศนาคนที่หกที่มักจะปรากฏ​ทุกการเเข่งเเต่ก็ยังคงไม่เคยลงเล่นสักครั้ง


"พวกนักข่าวนี้น่ารำคาญ​จริง" เจสันเอ่ยอย่างรำคาญ​ขณะนั้ง​อยู่ใน​รถเพื่อไปสนามเเข่ง


"นายควรจะชินได้เเล้วนะ" เเนชเอ่ยนิ่งๆก่อนจะมองออกไปนอกกระจกรถ


"คนขับครับ​ จอดให้หน่อย​ ตรองนี้​ เดี๋ยว​นี้เลย" เมื่อเสียงของฟรานพูดจบรถก็เบรก​กระทันหันสร้างความสงสัยให้เเกเพื่อนร่วมทีมคนอื่นอย่างมาก


"ไปละ​ เจอกันที่เเถวๆสนามเเข่ง"ฟรานเอ่ยพลางเปิดประตูออกจากรถ


"จะไปไหนน่ะ​"เเนชเอ่ยถามอย่างสงสัย


"ไปหาของกิน​ เดี๋ยว​ฉันก็ไปเจอพวกนายที่นู้นอยู่ดีเเหละ​ อีกอย่างฉันไม่ได้ลงก็สู้ไปหาของอร่อยกินดีกว่า"


"เดี๋ยว​ก็หลงหรอก" เจสันเอ่ยบอกน้องของตนนิ่งๆถึงจะรู้อยู่เเล้วว่าไม่หลงหรอก(มั้ง)


"ไม่ต้องหวงครับ​ ผมมีGPS"ว่าจบก็ปิดประตูกระเเทกหน้าเเนชที่พยายามจะห้ามทันที


"Bye" พร้อมโบกมือลาขณะที่รถออกผ่านไปสุดสายตา


"ป้าครับ​ อันนี้เรียกอะไรหรอครับ?" ฟรานเมื่อมองไปทางขวาก็เจอกับสิ่งที่เห็นในรีวิว​เเต่ไม่เคยกินซักครั้ง


"ทาโกยากิจ๊ะ​ พึ่งมาญี่ปุ่นหรอ​ หน้าตาก็ดูเป็นคนต่างชาติ​ด้วย​ มาเที่ยวสินะ"


"ใช่ครับ​ งั้นผมขอ2ไม่สิ3กล่องไปเลยครับ"


"จ้า​ รอสักครู่​นะ"


เเละเเล้วการตะลุย​อาหารของฟรานนักกีฬา​บาสผู้เป็นเอสของทีมอเมริกาก็ได้เริ่มต้นขึ้น

 

...

 

"หืม​ การเเข่งพึ่งเริ่มเองหรอเนี้ย"ฟรานเอ่ยนิ่งๆขณะหาที่นั้งเเละกินของที่ซื้อมาอย่างเงียบๆ

 

"พวกนั้นมันหยามกันสินะ"

 

"นั้นสิ​นะ"

ชายใส่เเว่นเเละหญิงสาวผมสั้นที่นั้งข้างๆตนเอ่ยขึ้น​ ทำให้ฟรานเเอบเเหล่ไปมองเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เพราะยังไงทีมของเขาก็มักจะติดเล่นสนุกเเละปั่นหัวคู่เเข่งมากกว่า​จะเล่นเเบบจริงจังอยู่เเล้ว​

 

"จบง่ายกว่าที่คิดเเหะ" ฟรานเอ่ยเบาๆขณะจิ้มทาโกยากิชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

 

"ช่วยพูดอะไรให้กับนักบาสของประเท​ศญี่ปุ่นได้ไหมครับ"พิธีกร​เอ่ยก่อนจะยื่นไมค์​ให้กับเเนชอย่างตื่นเต้น​เมื่อเห็นการเเข่งเมื่อกี้

 

"อยากอ้วกสุดๆ​ ผู้เล่นทั้งหมดของที่นี้​ บาสเก็ต​บอล​ของประเทศนี้​เลิกเล่นไปเถอะ​ เหอะ​ ฉันต้องมาเล่นกับลิงที่อ้างตัวเองว่าเล่นบาสเก็ตบอล​ ยอมรับเถอะว่าเป็นเเค่ลิง"

 

"ลิงคงเล่นบาสเก็ตบอลไม่ได้หรอกนะ" เเนชว่าจบทั้งสนามก็เงียบทันที​ ไม่มีใครกล้าที่จะพูดอะไรออกมา

 

"อะไรกันมันจะมากเกินไปเเล้วนะ"

 

"เเย่ที่สุด"

 

ฮิวงะเเละริกโกะที่นั้งข้างๆฟรานเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บใจ​ เเต่ฟรานก็ได้เเค่ยิ้ม​เพียงเท่านั้น

 

"หึหึ​ ขอโทษ​เเล้วกันนะครับที่เเย่"ฟรานพูดขึ้นจนทั้งสองต้องหันมามองอย่างสงสัยก่อนที่ฟรานจะสวมหมวกเเละผ้าปิดปากปิดหน้าเเละเดินลงไปที่สนามท่ามกลางความสงสัยของผู้ชมทั้งนอกเเละในสนาม

 

"มาเเล้วเรอะ​ ฉันนึกว่านายจะหลงทางซะอีก" เจสันเอ่ยขึ้นกับน้องชายของตนก่อนจะนำมือไปขยี้ที่หัวเล่นเเรงๆอย่างหมั่นไส้​จนหมวกเกือบจะหลุด

 

"ว่าเเต่..ที่นายพูดก็เเรงไปนะเเนช"ฟรานเอ่ยเตือนเบาๆกับเพื่อนเชิงหวังดี​เเต่เเนชก็เเค่เเสยะยิ้มตอบเท่านั้น​ ผู้ประกาศ​เห็นเเบบนั้นก็รีบยื่นไมค์​มาเเละเอ่ยถาม

 

"คุณ​คงเป็นผู้เล่นคนที่หกสินะครับ​" ฟรานดึงหมวกลงมาปิดให้มิดกว่าเดิมเพื่อไม่ให้กล้องถ่ายเห็นใบหน้าตนก่อนที่จะตอบใส่ไมค์​กลับไป

 

"ใช่ครับ"

 

"การที่พวกของคุณพูดเเบบนี้จะไม่เเย่เอาหรอครับ"

 

"หึ​ ไม่หรอก​ เพราะยังไงสำหรับผมบาสเก็ตบอล​มันก็เเค่การเเสดงโชว์​ละครสัตว์​เท่านั้นเเหละ"ฟรานเอ่ยตอบก่อนจะหันหน้าที่เห็นเพียงเเค่ดวงตาเข้าหากล้อง

 

ดวงตาสีเทาควันเรืองรองอันน่าเกลงขามจนขนลุก​ เมื่อถูกจ้องก็เหมือนดั่งมนต์​สะกด​ให้ทำตามทุกอย่าง​ ทำให้รู้ได้ดีเลยว่าผู้เล่นคนที่หกต้องไม่ธรรมดา​

 

"ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ​ฮ่า​ ​ฮ่า​​"คนในทีมหัวเราะ​ขบขันออกมาอย่างชอบใจในคำพูดของฟรานก่อนจะหันหลังเเละทำท่าเดินจากไป

 

"เดี๋ยว​ก่อน​ เจ้าพวกกาก" ชายวัยกลางคนนึงเอ่ยเสียงดัง​ ทำให้ทั้งทีมรวมถึงฟรานต้องหันไปมอง

 

"พวกนายมาถึงที่นี้ทั้งที​ จะรีบกลับไปทำไม"

 

"มาเเข่งกันอีกรอบเป็นไง"

 

"ห๊า​ ทั้งที่เเพ้ไป..." เจสันเอ่ยอย่างหงุดหงิด​เเต่ก็ถูกเเนชเอ่ยขัดก่อน

 

"เดี๋ยว​ก่อนเจสัน​ ถ้าให้พวกฉันเล่นกับลิงอีกสักครั้งก็คงไม่เป็นไรหรอก​ 1อาทิตย์...พวกฉันจะรอ" ว่าจบเเนชเเละทีมก็เดินจากไป​

 

เเละนั้นก็เป็นการประกาศศึกครั้ง​ใหญ่​ระหว่างทีมปฎิหาริย์​เเละทีมของอเมริกา

 

...

 

[อีก1วันก่อนการเเข่ง]​ ณ​ บาร์เเห่งหนึ่ง

 

"ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ​ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​" เสียงหัวเรอะมากมายของทีมบาสจากอเมริกาในโซนวีไอพีดังลั้นร้านสร้างความสนใจเเก่เเขกต่างๆมากพอควร

 

"นายไม่ดื่มรึไง"เจสันเอ่ยถามกับน้องของตนที่นั้งนิ่งเงียบมานานตั้งเเต่เข้าร้าน​เเถมยังไม่กินอะไรอีกเพราะปกติเจ้าตัวมักจะกินเเหลกเสมอ

 

"เห้อ​อออ​ เห็นมุมโน้นไหม​ครับ มีนักข่าวเเละคนบางคนพยายามจะถ่ายภาพผมอยู่"ฟรานตอบอย่างรำคาญใจ​ เพราะคำว่าสมาชิก​คนที่6อันลึกลับ​ค้ำคออยู่ถึงอยากจะกินอะไรเเค่ไหนเเต่ให้เปิดหน้าต่อคนอื่นที่ไม่ใช่คนในทีมก่อนการเเข่งมันก็ไม่ได้ง่ายขนาด​นั้น​

 

"มีธุระอะไรที่นี้งั้นหรอ" เเนชเอ่ยถามคนที่ท้าคนเเข่งเมื่ืีอหลายวันก่อนอย่างสงสัย

 

"เห้อ​ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก​ เเต่ว่า..."ยังพูดไม่ทันจบคนที่ไม่น่าจะอยู่ให้เห็นก็โผล่ออกมายื่นอยู่ข้างๆ​จนทั้งทีมเเละชายคนที่มาคุยก็ต่างตกใจ​ยกเว้นเเต่ฟรานเท่านั้นที่ดูสนใจพอสมควร

 

"สวัสดี​ครับ​ ผมชื่อคุโรโกะ​ เท็ตสึยะครับ​ เป็น1ในทีมรุ่นปฏิหาริย์​ที่พวกคุณ​จะได้เเข่งด้วยในวันพรุ้งนี้"

 

"ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​"เสียงหัวเรอะดังลั้นขึ้นด้วยความขำในขนาดตัว​ ยกเว้นเเต่ฟรานที่นั้งนิ่งมองคนที่บอกเป็นคู่เเข่งด้วยสาตาพิจารณา​

 

"กลับบ้านไปซะไอ้หนู​ กลับบ้านช้าเดี๋ยว​เเม่ก็โกรธ​หรอก" เจสันเอ่ยขึ้นก่อนจะเเสยะยิ้มออกมาอย่างเยาะเย้ย​

 

"ทำไมพูดว่าลิงเล่นบาสล่ะ? สำหรับพวกคุณ​การเล่นบาสของเราอาจจะเหมือนลิง...เเต่ว่า.."

 

"อย่างพวกคุณ​น่ะไม่มีคุณสมบัติ​ในการเล่นบาสด้วยซ้ำครับ"

 

"ห๊าา​ อะไรของเเก​ มาเพื่อพูดเเค่นี้เรอะ" เมื่อคุโรโกะพูดจบเจสันก็ตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย

 

"เจ้าลิงนี้มาเพื่อพูดเเค่นี้สินะ"เเนชเมื่อฟังอยู่นานจึงเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาคุโรโกะเเละเตะเข้าที่ท้องอย่างเเรงจนล้มลงไปกับพื้น​ เเต่เขาก็ยังไม่หยุดเเค่นั้น​เเนชกำคอเสื้อของคุโรโกะขึ้นก่อนจะเอ่ยเเละเเสยะยิ้มออกมา

 

"ฉันไม่ฟังความเห็นของลิงหรอก"

 

ตึก​ ตึก​ ตึก​ เสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งเข้ามาในร้านก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาช่วนคุโระโกะสมาชิก​ของทีมอย่างรวดเร็ว​

"เเกทำอะไรเพื่อนร่วมทีมฉันวะ" คางามิเอ่ยอย่างโมโหออกมา

 

"อะไร​ จะต่อยคืนรึไงเจ้าลิง" เจสันเอ่ยยั่วโมโห​ก่อนจะเเลบลิ้นขึ้นมาอย่างดูถูก

 

"ถ้าเป็นผู้เล่นก็ต้องสู้ด้วยบาสเก็ตบอลอย่างที่นายพูด" อาคาชิเอ่ยนิ่งๆพร้อมมองหน้าคุโรโกะ

 

"ครับรบกวนด้วยครับ"

 

"พรุ้งนี้เตรียมเเพ้ได้เลยเจ้าพวกทีมอเมริกา"อาคาชิเอ่ยนิ่งๆพร้อมจ้องไปที่เเนชอย่างเอาเรื่อง

 

"เห้อ​ พรุ้งนี้เเกเยี่ยวเเตกเเน่"เจสันเอ่ยเสียงดังอย่างดูถูก

 

"หุบปากไปซะ​ ไอ้สวะ​ เตรียมตัว​เเพ้ได้เลยพรุ้งนี้พวกเเกต้องหมอบกับพื้นเเน่"อาคาชิพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ​อย่างดูถูกเเต่ก็ไม่มีผลกระทบอะไรกับทีมอเมริกาเลยสัก​นิด​

 

เเละเมื่ออาคาชิว่าจบทีมฝั่งตรงข้ามก็ทำท่าจะเดินจากไปเเต่ก็ต้องหยุดเมื่อมีเสียงนึงดังขึ้น​ เสียงที่ทำให้ทุกอย่างถูกกดดันดั่งถูกออกคำสั่ง​ เสียงที่น่าขนลุกเมื่อได้ยิน​จนอาคาชิต้องรีบหันไปมองที่ต้นเสียงเเทบจะทันที

 

"น่าสนใจ​ เเต่ก็ต้องทำให้ได้อย่างที่พูดล่ะ​ ฉันก็อยากจะเห็นคนเป็นๆเล่นบาสครั้งเเรกเหมือนกัน​ นั้งมองเเต่พวกลิงเล่นมาเยอะจนเบื่อเเล้ว..." ฟรานเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะลุกขึ้นค่อยๆเดินไปยืนต่อหน้าทีมฝ่ายตรงข้าม​ ใบหน้าที่เห็นเเค่ดวงตาสีเทาน่าเกรงขามเงยขึ้นมาสบสายตาทั้ง6คู่ตรงหน้าที่มองอยู่​เช่นกัน

 

"เเต่...ฉันไม่อยากดูละครสัตว์​รอบสองหรอกนะ" ว่าจบก็โบกมือลาเเละเดินไปนั้งที่เดิมท่ามกลางบรรยากาศ​อึกอัด

 

"หึ​ ไว้รอดูเถอะ"อาคาชิยิ้มมุมปากอย่างท้าทายก่อนจะเดินออกจากร้านไปกับคนอื่นๆ

 

"พวกนั้นน่ารำคาญ​เป็นบ้า" เจสันเอ่ยเมื่อนั้งที่เดิมของตนเเล้ว

 

"นั้นสิ​ ว่าเเค่ฉันจะได้ลงไหมเเนช" ฟรานเอ่ยเป็นเชิงขอร้องน้อยๆ

 

"ได้เเน่​ ถ้าฝั่งตรงข้ามมีฝีมือพอที่ฉันจะให้นายลง"เเนชเอ่ยเสียงเรียบนิ่งขณะยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ

 

"หึ​ งั้นหรอ" ฟรานหลับตาลงพึมพำเบาๆ​ เพราะเขารู้ว่ายังไงก็ต้องได้ลงเเน่ๆ​

 

ใช่ว่าเขาตามเเค่รีวิวอาหารญี่ปุ่น​ซะหน่อย เรื่องบาสที่ประเทศ​ญี่ปุ่นเข้าก็ตามดูอยู่ตลอดเช่นกัน​ ทีมปฎิหาริย์​ที่เกือบทุกคนสามารถ​ใช้'โซน'​ที่เหมือนกับเขาได้

 

"ชักจะตื่นเต้น​เเล้วเเหะ"

 

...

 

เสียงเชียร์​ดังลั้นสนามที่ใช้ในการเเข่ง​ ทั้งสองทีมเข้าเรียงเเถวทำความเคารพกันยกเว้นก็เเต่ฟรานที่ยังคงนั้งม้านั้งเป็นตัวสำรอง​อยู่​ โดยที่ก็ยังไม่ลืมเอาหมวกกับผ้าปิดปากมาปิดไม่ให้เห็นหน้าเช่นเดิม

 

"การเเข่งบาสระหว่าง​ วอร์ปาซอ​ร์ดVSเเจ๊บเบอร์ว็อก​ จะเริ่มเเล้วครับ"เสียงประกาศ​ดังลั้นทั่วสนามพร้อมเสียงเชียร์​ที่ก้องไปทั่วเช่นกัน

 

"เบอร์​7นั้นคงเป็นสมาชิก​คนที่หกของพวกเเกสินะ​ เมื่อวานเห็นพูดซะดิบดีดันเป็นตัวสำรองซะงั้น" อาโอมิเนะเอ่ยเยาะ​เย้ยกับเจสันระหว่างที่กรรมการ​กำลังประกาศ​อยู่

 

"หึ​ มันขึ้นอยู่​กับว่าพวกเเกจะทำให้เจ้านั้นลงมาที่สนามได้รึป่าวต่างหาก" เจสันเอ่ยสร้างความสงสัยให้เเก่ทีมญี่ปุ่นอย่างมากพอสมควร

 

"ฉันเป็นกัปตัน​ของทีม พวกเเกไม่สงสัยหน่อยรึไงว่าเอสของทีมคือใคร?"เเนชเอ่ยเสริมก่อนจะยิ้มเยาะ​เมื่อเห็นทีมฝั่งตรงข้ามทำหน้าตาตกใจเมื่อรู้กันไม่น้อยเลยทีเดียว

 

ปรี๊ดดดดดด

 

เสียงนกหวีดดังการเเข่งดังขึ้น​ ลูกบาสถูกกรรมการ​โยนขึ้นเหนือหัวก่อนที่ลูกจะถูกคว้าได้เป็นของทีมฝั่งญี่ปุ่น

การเเข่งดำเนินไปเรื่อย​ท่ามกลางสายตาที่กำลังวิเคราะห์​การเเข่งอย่างรวดเร็ว​เช่นกัน

ฟรานมองการเเข่งทั่วสนาม​ สังเกตุ​ทุกอย่างเเละทุกคนในสนาม​ คอยวิเคราะห์​วิธีเล่นของอีกฝั่งเรื่อยๆ

 

"ถือว่าไม่ค่อยน่าผิดหวังเท่าไหร่เเหะ​" ฟรานเอ่ยด้วยรอยยิ้มขณะที่นกหวีด​ก็ถูกเป่าให้จบในครึ่งเเรก

 

[วอร์ปาซอ​ร์ด20-8เเจ๊บเบอร์ว็อก]

 

"ตกใจเหมือนกัน​ พวกนั้นเก่งกว่าที่คิดญี่ปุ่น​มีผู้เล่นเเบบนี้ด้วย​ เเต่ว่า..."

 

"มันก็เเค่ระดับของลิง"เเนชเอ่ยขณะเช็ดเหงื่อ​อย่างสบายๆ

 

"สั่งสอนมันเลยไหม"เจสันเอ่ยขณะกินน้ำ

 

"พี่ใช้คำน่ากลัวจังเลยนะครับ" ฟรานเอ่ยขึ้น​เบาๆเรียกเสียงหัวเรอะให้ทีมได้เป็นอย่างดี

 

"เเล้วที่นายสังเกตุ​มาเป็นยังไงบ้างล่ะ"เเนชเอ่ยถามขึ้น

 

"ทีมนั้นก็ไม่ได้เเย่ซะทีเดียวหรอก​ เเต่ก็ต้องดูต่อไป "ฟรานเอ่ยตอบนิ่งๆ

 

ปรี๊ด​ดดดดดด​ เสียงนกหวีดบอกเวลาพักหมดลงก่อนที่ทั้งสองทีมจะไปประจำที่ของตน

เเละการเเข่งก็ดำเนินต่อไปในเเบบรูปเเบบเกมที่เปลี่ยนโดยทีมอเมริกาได้ลูกหลายต่อหลายเเต้มเเล้ว​ ซึ่งก็เป็นฝีมือของเจสันที่บุกเเละการส่งลูกของเเนชที่ทำให้ตีตื้นเข้่าไปจนคะเเนนนำทีมญี่ปุ่นเเล้ว

 

[วอร์ปาซอ​ร์ด​ ขอเวลานอก]​ทีมญี่ปุ่นขอเวลานอกเเละทำการเปลี่ยนตัวคนที่เป็นกัปตันเเละคนที่เป็นคนโยนลูกได้มากที่สุดออกเเต่นำคนอื่นเข้าเเทน

 

"ฝั่งนั้นมีเเผนจะทำอะไรน่ะ" เจสันเอ่ยนิ่งๆขณะมองดูฝ่ายตรงข้ามทะเลอะกันด้วยเรื่องอะไรสักเรื่องอยู่

 

"เเต่ถึงยังไงก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนเเปลงหรอก"เเนชเอ่ยขึ้น

 

"อย่าประมาท​สิเเนช ใช่อยู่ว่าฝีมือก็พอใช้...เเต่ก็ไม่ควรประมาท​อยู่​ดี" ฟรานเอ่ยขึ้นนิ่งๆขณะนำสายตาสีเทาของตนมองไปรอบๆทีมฝั่งตรงข้ามที่ถกเถียง​กันไม่เลิก

 

เสียงนกหวีดทำให้การเเข่งเริ่มขึ้นอีกครั้ง เเละคำเตือนของฟรานก็ถูกเสมอเมื่อฝั่งนั้นรูปเเบบการเล่นเปลี่ยนไป​ จนทีมญี่ปุ่นกำลังจะตามเเต้มทันเเล้ว​ สร้างความกดดันเล็กๆที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยเเก่ทีมอเมริกาพอสมควร

 

"หึหึ..เอางี้เลยหรอ​ เเต่ก็ยังได้เเค่นี้เเหละนะ" ฟรานยกยิ้มพอใจก่อนจะเดินไปหากรรมการ​เพื่อขอเวลานอก

 

โครม​ เจสันหัวเสียจนใช้เท้าถีบเก้าอี้อย่างเเรงจนพัง​ เเต่ถึงยังนั้นก็ถูกหยุดโดยเเนชที่กำลังอารมณ์​เสียพอควรเช่นกัน

 

"ไอ้พวกลิงจ๊อ ควอเตอร์​ที่3ฉันไม่ยอมง่ายๆเเน่" เจสันเอ่ยออกมาอย่างเหลืออด

 

"ไม่ต้องห่วง​ ฉันจะให้นายอาละวาด​ในควอเตอร์​ที่3​ เเล้วฟรานนายวิเคราะห์​ไปถึงไหนเเล้ว"เเนชเอ่ยขึ้นเสียงเรียบอย่างสะกัดกั้นอารมณ์​ในการเป็นกัปตัน​ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศ​อึดอัดได้พอสมควร

 

"ถ้าพวกนายไม่ทำลายการป้องกัน​ ก็พอมีทางอีกเยอะให้จัดการ"ฟรานเอ่ยนิ่งๆก่อนจะหยิบน้ำให้เเนชดื่มเเก้เครียด​

 

"ดีเลย..ฉันจะลงโทษ​พวกมันเอง"

 

"หึ​ ยังไม่ถึงเวลาฉันลงสินะเนี้ย"เมื่อเเนชว่าจบฟรานก็เอ่ยขึ้นเล่นๆทำให้บรรยากาศ​ตึงเครียด​หายไปเป็นเสียงหัวเรอะเเทน

 

ปรี๊ด​ดดดดด​ เสียงนกหวีดการเเข่งขันควอเตอร์​ที่3ดังขึ้น​ การเล่นของเเนชเริ่มเปลี่ยนไปทันที​ จนฝั่งญี่ปุ่นได้เเต่อึ่งเมื่อเห็น​ การส่งลูกผ่านช่องว่างที่รวดเร็ว​จนมองไม่ทัน​ คิเสะก็ได้เเต่เจ็บ​ใจที่ตนนั้นประกบเเนชเเต่ก็ปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ​ เเถมเจสันก็เริ่มคลั่งถึงขั้นไม่มีใครหยุดลูกที่เขาดั้งได้เเม้เเต่อาโอมิเนะก็ตาม

"จะเป็นยังไงต่อไปนะ​ อย่าทำให้ผิดหวังนักสิ" ฟรานเอ่ยเบาๆกับตนเองขณะนั้งดูการเเข่งเงียบๆ

[วอร์ปาซอ​ร์ด42-61เเจ๊บเบอร์ว็อก]

 

จนกระทั้งคะเเนนของทีมอเมริกาก็นำโด่งไปไกล​ ถึงขนาดที่โค้ชของฝั่งตรงข้ามขอเปลี่ยนตัวคุโรโกะออกเป็นอาคาชิเเทน​ เเถมยังรูปเเบบการเล่นที่เปลี่ยนไปอีกด้วย​โดยการเอาผู้เล่นทั้งสองคนที่คนนึงใช่เฟอร์​เฟคก็อปปี้เเละคนนึงที่ใช้โซนมาประกบเพื่อหยุดเจสัน

 

"เห๋​ เอาเเบบนี้เลยหรอ​ เสี่ยงใช้ได้เลยเเหะ"ฟรานเอ่ยอย่างตกใจเล็กน้อยเพราะดูจากรูปเเบบการเเข่งเเล้วเจสันค่อนข้างเสียเปรียบ​เเต่ฝั่นนั้นก็เสียเปรียบ​ที่เลือกประกบเจสันตั้งสองคน​ อีกอย่างใช้โซนก็เสียงพลังไปมากเเล้วด้วย

 

การเเข่งดำเนินไปเรื่อยจนคิเสะขอประกบเจสันคนเดียวเเถมยังใช่โซนได้อีก ถึงช่วงเเรกจะทำได้ดีเเต่ก็ไปไม่รอด​เพราะ​ใช้งานขนาดนั้นก็คงจะหมดเเรงไปซะก่อนเเน่นอนอยู่เเล้ว

 

"เอาจริงดิ" ฟรานเด้งตัวลุกขึ้นมองอย่างตกตะลึง​ เมื่ออาคาชิกัปตัน​ทีมของฝ่ายนั้นสามารถ​ใช้เอเพอเรอร์อายได้เหมือนกับเเนชเพื่อนของตน

 

การเเข่งดำเนินไปเรื่องอย่างตื่นตระหนก​จนกระทั้งความอดทนของเเนชเริ่มหมดลง​ เเนชใช้เอเพอเรอร์​อายออกมาเเละนั้นก็ทำให้เกมเปลี่ยนเเทบจะทันที

 

เพราะเอเพอเรอร์อายที่อาคาชิใช้นั้นมองเห็นเเค่ตัวบุคคล​เเต่เอเพอเรอร์อายของเเนชนั้นมองเห็นทั้งสนาม

 

"ให้ตายเถอะ​ สุดท้ายนายก็ยอมใช้ตานั่นเเต่ไม่ยอมให้ฉันลงเล่นเนี้ยนะ​ น่าขำชะมัด" ฟรานเอ่ยขำๆเเละมองการเล่นของเพื่อนของตนไปด้วย

 

...

 

"ชักไม่สบอารมณ์​เเล้วสิ" ฟรานมองการเล่นมาโดยตลอดทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีถ้าไม่นับรวมเจสันล้มทับไปที่เเขนของผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามจนต้องเปลี่ยนตัวของคุโระโกะ

 

ใช่...ทุกอย่างมันควรจะเป็นไปด้วยดี​ เเต่ตอนนี้ฝั่งตรงข้ามเริ่มตามคะเเนนมาทันเเละเอเพอเรอร์​อายของเเนชก็ถูกสกัด​ได้โดยเอเพอเรอร์​อายของกัปตัน​ฝ่ายตรงข้ามที่ดูจะเหนือกว่าเเล้วในตอนนี้

 

ปรี๊ด​ดดดดดด​ เสียนกหวีดหมดเวลาควอเตอร์​ที่4ดังขึ้นทำให้อารมณ์​ของฟรานเริ่มเเย่ลงเข้าไปอีก

 

"เเนช...ควอเตอร์​ที่5ให้ฉันลงซะ" ฟรานเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ​ ก่อนจะเงยหน้าไปสบตากับเพื่อนของตน​ ไม่ใช่การขอร้องเเต่เป็นการคำสั่ง

 

"อ่า" เเนชตอบกลับอย่างจำยอมก่อนจะเลี่ยง​การสบตาสีเทาของคนตรงหน้าเท่าที่จะทำได้

 

ดวงตาสีเทาเเห่งการพิพากษาไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ไม่สามารถ​ขัดคำสั่งได้

 

...

 

เมื่อใกล้ได้เริ่มการเเข่งควอเตอร์​สุดท้าย​ฟรานจึงทำการถอดหมวกเเละผ้าปิดปากออก​ ใบหน้าที่ถูกปกปิดมานานถูกเปิดออก​ เส้นผมสีขาวสะอาดเเละดวงตาสีเทาอันเยือกเย็น​ที่ใครถูกจ้องมองจำต้องทำตาม​ ภาพชายหนุ่มรูปงามดั่งภาพวาด

 

เสื้อเบอร์​7สดุดตาทุกคนในสนามต้องให้หันไปมอง​ ฟรานเดินไปประกบอาคาชิเเละให้เเนชไปประกบคางามิเเทน

 

"ไม่คิดเลยว่านายจะยอมลงมาได้" อาคาชิเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่งกับฟรานที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่เช่นกัน

 

"ก็เเค่​ เบื่อกับการเเสดงละครสัตว์​เเล้วน่ะ​" ฟรานเอ่ยเสียงเรียบ​ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับอาคาชิตรงๆ

 

ดวงตาสีเทาที่มองทะลุ​ทุกอย่าง​ ไม่ว่าจะเป็นนิสัย​ การเล่​นเเละ...อนาคต

 

ปรี๊ด​ด​ด​ดดดดดด

 

"เกมมันพึ่งเริ่มต้น"ฟรานเอ่ยกับอาคาชิก่อนเเนชจะส่งลูกมาให้กับตน

 

ตุบ​ สวบ

 

ทั้งสนามต่างเงียบ​ ความเร็ว​ที่เกินมนุษย์​จนมองไม่เห็น​ เพียงเเค่ส่งลูกมาให้ไม่ถึง5วิฟรานก็สามารถ​วิ่งเลี้ยงลูก​ได้อย่างรวดเร็ว​เเละกระโดดชูต3เเต้มลงในทันที

 

"เร็วเกินไปเเล้ว"อาโอมิเนะ

 

"มองเเทบไม่ทันเลย"คางามิ

 

"ชิ" มิโดริมะ

 

"เอาล่ะ...ถึงเวลาฝึกสัตว์​เเล้ว" ฟรานเดินไปที่อาคาชิก่อนจะประกาศพูดด้วยรอยยิ้ม​ ดวงตาสีเทาทอประกายกระหายความชนะ​ สิ่งที่เรียกว่าโซนถูกเอาออกมาใช้​บ้าง​ สร้างความตกใจให้เเก่ฝั่งญี่ปุ่นอย่างมากเลยทีเดียว

 

ตุบ​ ตึง​ ตึง​ ตุบ

 

ฟรานวิ่งด้วยความเร็ว​ผ่านการป้องกันของอาคาชิได้อย่างง่ายดายเเม้จะใช้เอเพอเรอร์​อายเเล้วก็ตาม

 

"ความสามารถ​มันต่างกัน"ฟรานเอ่ยนิ่งๆก่อนจะทำท่าดั้งเเต่คางามก็กระโดดขึ้นมาป้องกันเช่นกัน

 

"ใครจะยอมฟระ"

 

สวบ​ ตุบ​ ตุบ​ ลูกบาสลงห่วงอย่างเเรงจนเเป้นถึงกับโยกสร้างความตกตะลึง​เเกผู้ชมที่เห็นอย่างมาก

 

"จะให้พูดอีกสักกี่ครั้ง​ ว่านี้เป็นเเค่การฝึกสัตว์​ เเละสัตว์​ก็ไม่ควรจะเเหกปากนะ" ฟรานเอ่ยขณะมองไปที่คางามิที่นั้งลงกับพื้นเพราะเสียหลังตอนที่​ตนนั้นดั้งลูก

 

"หน็อย"

 

"เป็นอะไรไป​ ทั้งที่ฉันตั้งความหวังไว้มากเเท้ๆ​ ได้เเค่นี้เองหรอ​ เเบบนี้ก็เหมือนมาดูโชว์​ละครสัตว์​อีกรอบน่ะสิ"

การเเข่งดำเนินต่อจนคะเเนนของฝั่งอเมริกาเริ่มมากขึ้นจนเสมอกับทีมญี่ปุ่น​ได้

 

ความหวังเเละความทุ่มเทของทั้งสองทีมเเสดงออกมาผ่านการเล่นอย่างดุเดือด​โดยไม่มีใครยอมใคร​เเม้เเต่ฟรานเองก็ดูสนุกอยู่ไม่น้อย

 

"หืม​ พวกนายจะดับเบิ้ลทีมเพื่อกันฉันงั้นหรอ​ หึ​ คิดตื้นเกินไปเเล้ว" ฟรานเอ่ยบอกเบาๆกับอาโอมิเนะเเละคางามิที่มาประกบตนเเถมยังใช้โซนด้วยอีกต่างหาก

 

ตุบ​ ตึง​ ว่าจบฟรานก็พยายามเลี้ยงลูกให้ผ่านทั้งสองคนเเต่มันดูง่ายกว่าที่ตนคิดไปหน่อย

 

"ไม่ใช่2เเต่3ต่างหาก"

 

"?" ไม่ทันที่ฟรานจะได้คิดว่าทำไมถึงหลุดมาง่าย​เกินไป​ คุโรโกะที่มาจากไหนก็ไม่รู้ก็โผล่มาที่ด้านหลังของฟรานเเละใช้มือปัดบาสออกจากมือของฟรานไปครองได้สำเร็​จ​

 

"ชิ​ โดนหลอกจนได้" ฟรานยืนนิ่งอย่างหัวเสียเมื่อรวบรวมสติกลับมาได้ก็วิ่งไปเพื่อป้องกันอย่างสุดกำลัง​ เพราะตอนนี้เสมอกันอยู่ถ้าฝั่งญี่ปุ่น​ได้คะเเนนไปมีหวังคงได้เเพ้

 

"อย่าหวังที่จะทำเเต้มได้ตราบใดที่มีฉันคนนี้อยู่"

 

ฟรานวิ่งมาดักคุโรโกะได้อย่างรวดเร็วเเต่ทว่า...

 

"ใช่ครับ​ ผมไม่หวังที่จะทำเเต้ม​ เพราะผมเป็นเเค่เงา"เมื่อคุโรโกะว่าจบก็โยนบอลไปที่เเป้นเเละให้คางามิเเละอาโอมิเนะที่อยู่​ล่างเเป้นกระโดดดั้ง

 

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก" ฟรานไม่ยอมเเพ้เขากระโดดขึ้นไปตามเพื่อจะพยายามดันลูกไม่ลงห่วง

"ย๊ากกกกกก" ×3

 

ตุบ​ สวบ​ ตึง​

 

ปรี๊ด​ดดดดดดดดด​ เสียงนกหวีดหมดเวลาการเเข่งขันดังขึ้นพร้อมกับเสียงเฮดังก้องไปทั่วสนาม

ลูกบาสลงไปที่ห่วงอย่างเเรงจนฟรานถึงกับเสียหลักนั้งลงพื้นทันทีด้วยความเจ็บใจ

 

[ผู้ชนะ​ของการเเข่งครั้งนี้คือ​ วอร์ปาซอ​ร์ด​]​

 

"เอาลุกขึ้นมาซะ​ นั้งหง๋อย​เป็นหมาเลย" เเนชเดินเข้ามาหาฟรานก่อนจะยื่นมือมาให้ลุกด้วยท่าทางล้อเลียนหน่อยๆ

 

"ขอโทษ​นะ" ฟรานเอ่ยเสียงเบาจนเกือบจะไม่ได้ยินเเต่เเนชก็ยังคงได้ยินอย่างชัดเจน

 

"ไม่เห็น​ต้องขอโทษ​ ครั้งนี้ที่เเพ้เพราะพวกเรายังไม่เก่งพอต่างหาก" เเนชนำมือไปจับไหล่ฟรานเเละเอ่ยกับเพื่อนของตนอย่างจริงจัง

 

"เห้ย​ เป็นครั้งเเรกที่เเพ้ เเต่เอาเถอะ...มันจะไม่มีอีกครั้งต่อไป"เจสันเดินเข้ามาหาน้องชายตนเองก่อนจะนำมือมาขยี้หัวอย่างหมั่นใส้

 

"ฮ่า​ ฮ่า​ฮ่า​ ฮ่า​"ฟรานหัวเรอะออกมาอย่างสบายใจ​ เพราะตลอดมาเขาไม่เคยเเพ้​ พอมาเเพ้ครั้งเเรกก็รู้สึกผ่อนคลาย​อย่างบอกไม่ถูก

 

"ถึงฉันจะเเพ้​ครั้งนี้ก็เถอะ​ เเต่เป็นเกมที่สนุกที่สุดในชีวิต​ฉันเลยล่ะ ขอบคุณ​พวกนายมากทีมญี่ปุ่น​ ฉันคงต้องถอนคำพูดที่ว่าเป็นลิงเเล้วล่ะ​ ฮ่า​ฮ่า​"ฟรานเดินไปทางฝั่งญี่ปุ่น​ก่อนจะเอ่ยอย่างเป็นมิตร​ต่างจากตอนเเข่ง

 

"ยินดีที่คุณชอบครับ​ ไว้มาเล่นกันใหม่นะครับ" คุโร​โกะ​เมื่อเห็นคนในทีมกำลังอึ้งไม่หายที่ได้เห็นหน้าของผู้เล่นปริศนา​คนที่หกชัดๆก็เอ่ยขึ้นเเทน

 

"อ๊ะ​ จริงสิ​ ฉันชื่อฟราน​ ซิลเวอร์นะ​"ว่าจบก็ยื่นมือไปทำความรู้จักกับกัปตัน​ทีมฝ่ายตรงข้าม​อย่างร่าเริงเเละเป็นมิตร​เหมือนคนละคนกับคนเเข่ง

 

"ฉันอาคาชิ​ เซจูโร่"อาคาชิเอ่ยนิ่งๆก่อนจะนำมือมาจับตามมารยาท​

 

"ไว้มาเล่นด้วยกัน... " ฟรานยังว่าไม่จบก็ถูกเจสันผู้เป็นพี่ลากตัวออกจากสนามไปเเทบจะทันที

 

"เเล้วเจอกันใหม่นะทุกคนนนนนนน"เเต่ก็ยังไม่วายที่จะตะโกนส่งท้ายก่อนจากลากัน

 

ประสบการณ์​ครั้งเเรกที่เเพ้สำหรับพวกเขาก็ถือว่าไม่ได้เเย่สักทีเดียวหรอก...

 

:)​

(End.)​

 

.

 

.

 

.

 

.

[ตอนพิเศษ​]

เดอะมูฟวี่

 

"ฟรานหายหัวไปไหนน่ะ​ ฉันยังไม่เห็นเลย​ เครื่องก็จะออกเเล้วด้วย" เเนชเอ่ยอย่างเป็นห่วงเพื่อนของตนขั้นสุด

 

"อย่าห่วงเลย​ เจ้านั้นบอกว่าจะกลับอีก2วันเพราะอยากจะตะลุยกินอาหารที่ญี่ปุ่นก่อนน่ะสิ​ ก็เลยให้พวกเรากลับกันก่อน" เจสันเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ

 

"เเล้วทำไมนายไม่ห้ามน้องนายไว้​ เจ้านั้นมันยิ่งร่าเริงเกินมนุษย์​อยู่ด้วย​ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำไง เดี๋ยว​ฉันจะไปตามเอง" เเนชเอ่ยอย่างหัวเสียน้อยๆ​ ใครจะว่าเขาติดเพื่อนก็ได้เเต่เขาไม่เเคร์

 

"ก็นายก็เป็นซะเเบบนี้เเหละเจ้านั้นถึงไม่ยอมบอก"เจสัยเอ่ยก่อนจะล็อคตัว​เเนชขึ้นเครื่องทันที​ เพราะเเนชทำท่าจะห่วงน้องชายเขาจนจะกระโจนออกเครื่องได้ทุกเมื่อ

 

...

 

"ขนมจากร้านสะดวก​ซื้อก็ถือว่าไม่เลวเลยเเหะ"ฟรานในสะบายๆเเต่ใส่ฮูดเเละเเว่นกันเเดดไว้เอ่ยเบาๆขณะนำขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

 

"โอ๊ะ​ พวกนั้นคงจะกลับไปก่อนเเล้วสินะ"ฟรานเงยหน้ามองเครื่อนบินที่บินผ่านไปบนหัวก็นึกถึงทีมของตนที่บอกให้กลับไปก่อนขึ้นมา

 

"จะว่าไปรีวิวบอกว่าร้านคาเฟ่​ก็น่าจะอยู่เเถวสนามบินนินา​ ตรงไหนกันนะ" ฟรานบ่นน้อยๆก่อนจะก้มมองโทรศัพท์​สลับกับมองทางที่ตนยืนอยู่ไปด้วย

 

"โอ๊ะ​ Hi"ฟรานเดินมาเรื่อยเปื่อยก็เห็นเหล่าทีมที่ตนพึ่งเเข่งด้วยนั้งอยู่ตรงม้านั้งพอดีเลยเดินไปทักสร้างความตกใจอย่างหนักเเก่พวกนั้นอย่างมาก

 

"เอ๋​ ไม่ใช่ว่าคุณ​กลับอเมริกา​ไปเเล้วหรอครับ" คิเสะเอ่ยอย่างตกใจกับคนที่ควรจะกลับไปที่ที่ตนมาตั้งนานเเล้ว

 

"หรือนายตกเครื่อง" อาคาชิเอ่ยเสริมอย่างสงสัย

 

"ป่าวหรอก​ ฉันจะกลับอีก2วันข้างหน้าน่ะ​ ว่าจะมาเที่ยวหาของกินอีกสักพัก" ฟรานเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะนำเเว่นกันเเดดออกเผยให้เห็นดวงตาสีเทาที่ร่าเริงต่างออกไปจากเมื่อเเข่งที่ดูน่ากลัว

 

"ว่าไปนั้น​พวกนายรู้จักคาเฟ่ร้านนี้ปะ" ไม่ว่าปล่าวฟรานก็ยื่นโทรศัพท์​ให้พวกเขาดูประกอบด้วย

 

" ฉันรู้นะ​ อยู่​เเถวนี้นี้เเหละ"มุราซากิบาระเอ่ยขึ้นเบาๆเพราะตนนั้นก็เป็นพวกชอบกินของหวานจึงรู้มากเป็น​พิเศษ​

 

"ว้าว​ ดีเลย งั้นพวกนายก็มาด้วยกันเลยสิ ฉันเลี้ยงเอง"ฟรานเอ่ยชวนกับอดีตคู่เเข่งของตนด้วยรอยยิ้ม

 

"นายเนี้ยนิสัยต่างจากวันเเข่งเลยนะ" มิโดริมะเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนจะนำมือไปขยับเเว่น

 

"นั้นดิ"อาโอมิเนะเอ่ยเสริมเบาๆ

 

เมื่อตกลงกันเเล้วทั้งกลุ่มก็มุ่งหน้า​ไปที่คาเฟ่ตามที่ฟรานบอกทันที

 

"ร้านบรรยากาศ​ดีเเหะ​ สมกับที่รีวิวดี" ฟรานพูดจบก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก​

 

"ผมเอา อันนี้​ครับ​ เเล้วก็อันนี้​ อันนี้​ กับอันนี้ครับ​ ส่วนน้ำก็เอาเป็นน้ำส้มเเล้วกันครับ"ฟรานเอ่ยเมนู​กับพนักงานจบก็มองไปนอกร้านดูวิวเพลินๆ

 

"ว่าเเต่พวกนายไปนั้งอะไรที่สนามบินกัน?"ฟรานเอ่ยอย่างสงสัย

 

"เจ้าคางามิน่ะสิ​ มันไปอเมริกาเลยเเค่ไปส่งเฉยๆ" อาโอมิเนะเอ่ยตอบนิ่งๆ

 

"โอ้​ งั้นหรอ"

 

"นี้ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ" อาคาชิเอ่ยขึ้นขณะรอของมาเสิร์ฟ​

 

"ว่าาาา" ฟรานเอ่ยตอบลากเสียง

 

"ทำไมนายถึงไปเล่นให้ทีมอเมริกาได้ล่ะ​"เมื่ออาคาชิว่าจบก็สร้างความสงสัยให้ทั้งทีมได้เป็นอย่างดี

 

"อ๋อ​ ฉันเป็นเพื่อนสนิทของเเนชน่ะ​ เจ้านั้นก็เลยชวนมาเล่นด้วยถึงจะไม่ได้ลงเลยก็เถอะ"ฟรานเอ่ยตอบอย่างปลงๆ

 

"ทำไมไม่ได้ลงล่ะ"คิเสะเอ่ยอย่างสงสัย

 

"ก็เจ้าเเนชน่ะสิ​ชอบบอกว่าจะลงให้เสียฝีมือ​ไปทำไม​ มีเเต่พวกลิงเล่นทั้งนั้น" ฟรานเอ่ยตอบสบายๆก่อนจะมีสายเข้าที่โทรศัพท์​ของเขาพอดี

 

"อ๊ะ​ ตายยากจริงๆ​ พวกนายอยากจะเห็นอีกด้านของเจ้านั้ยไหมล่ะ"ฟรายเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

"""???"""สร้างความสงสัยให้เเก่ทีมปฎิหาริย์​พอสมควร

 

[ทำบ้าอะไรของนายน่ะฮะฟรานนนน​ ทำไมนายไม่บอกฉันก่อน​ รู้ไหมฉันเป็นห่วงขนาดไหน​ นายอยู่ไหน​ ทำอะไรอยู่กันห๊ะ รีบกลับมาซะนี้เป็นคำสั่ง]​เมื่อฟรานเปิดลำโพงให้ทีมปฎิหาริย์​ฟังด้วยเสร็จ​ก็โดนคำถามรัวๆทันที

 

"บ่นเป็นคุณ​เเม่เลยนะ" ฟรานเอ่ยอย่างขำๆจนทีมปฎิหาริย์​เกือบทุกคนต้องกลั่นขำเอาไว้กับท่าทางของกัปตัน​ทางฝ่ายนู้น​ เพราะไม่ว่าจะตอนการเเข่งหรือก่อนเเข่งก็ทำตัวกร่าง​เเละดูเป็นผู้ใหญ่​ตลอดเเต่ตอนนี้ไม่ใช่เลยสักนิด

 

[ฉันบอกเเล้วว่าควรจะบอกเเนชไว้ก่อน​ รู้ไหมพอรู้ว่านายไม่ขึ้นเครื่องเจ้านั้นก็อาละวาดจะกระโจนลงไปตามนายตลอดเลย​ ดีนะที่ฉันจับล็อกไว้ได้ก่อน]​เสียงของพี่ชายอย่างเจสันดังขึ้นสร้างความกลั่นขำอย่างหนักเเก่ทีมปฎิหาริย์​เข้าไปอีก

 

[นายอยู่กับใครน่ะ​ ฉันเหมือนได้ยินเสียงคนด้วย]​เเนชเอ่ยเสียงต่ำเชิงกดดันให้ตอบเเต่ก็ไม่ทำให้ฟรานกลัวเลยสักทีตลกซะมากกว่า

 

"ก็พวกทีมญี่ปุ่น​ที่เราพึ่งเเข่งไปตอนนั้นไง​ ฮ่า​ฮ่า​ฮ่า​ ฉันไปเจอกันโดยบังเอิญ​น่ะ​ก็เลยชวนมาคาเฟ่เเถวนี้" ฟรานเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆซึ่งก็รู้เลยว่าที่ปลาย​สายเงียบเเบบนี้ก็คงจะช็อคที่ตนหลุดมาดออกไป

 

ปีบ​ ปีบ

 

"โอ๊ะ​ ตัดสายไปซะเเล้วล่ะ​ สงสัยคงจะช็อกจัด ฮ่า​ฮ่า​" ฟรานเอ่ยขึ้นขำๆออกมา

 

"ทีมนายโครตฮาเลย ฮ่า​ฮ่า​"อาโอมิเนะขำเเบบขีดสุดถึงขนาดต้องกุมท้องกันเลยทีเดียว

 

"นั้นสิ​ เทียบกับตอนเเข่งไม่ได้เลย"อาคาชิเอ่ยเสริมเเม้ตนจะเเค่อมยิ้มหน่อยๆก็ตาม

 

"ของที่สั้งได้เเล้วค่ะ" พนักงานเดินออกมาพร้อมเมนูที่ฟรานพึ่งสั่งไป

 

"โอ้​ น่ากินสุดยอดเลย"

 

ทุกคนกินของที่ตนสั่งเเละพูดคุยกันบ้างเล็กน้อยก่อนจะเเยกย้ายกันไป

 

ส่วนฟรานก็เพียงเเค่กลับที่พักเตรียมป่วนเล่นที่ญี่ปุ่น​อีกวันก่อนกลับไปฟังคำบ่นของเพื่อนสนิทตนที่อเมริกาก็เท่านั้น

 

" :)ก่อนกลับก็ขอตะลุย​ให้สุดก่อนเลยเเล้วกันนะ​ ฮ่า​ฮ่า"

 

(End.)​

 

ขอบคุณ​ที่​อ่าน​จนจบนะครับ​ เนื้อเรื่องอาจจะเเปลกๆหรือมีคำผิดบ้างก็ต้องขอโทษ​ด้วยนะครับ​ สามารถ​คอมเมนท์​บอกความคิดเห็นกันได้ครับ​ ตามอ่านกันในนิยายเรื่อง​อื่นด้วยนะครับ:)​ ขอบคุณ​ครับ​

ผลงานอื่นๆ ของ พระอาทิตย์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 MonthakanKasa (@MonthakanKasa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 00:10
    น่ารักมากๆเลย อยากให้ทำเป็นเรื่องยาวต่อเลยแบบเกี่ยวกับฟรานตอนอยู่อเมริกา
    #6
    0
  2. #5 Noppawan04 (@Noppawan04) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 13:05
    สนุกกก
    #5
    0
  3. วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 16:45
    ตรงเนื้อเรื่องอ่ะ ทำไมเราอ่านไม่ได้~~~เเเงงงงงง
    #4
    2
    • 26 พฤษภาคม 2563 / 16:49
      อ่าว ผมจะเเก้ให้ครับ สักครู่
      #4-1
    • 11 มิถุนายน 2563 / 16:28
      อ่านไม่ได้ง่าาา
      #4-2
  4. วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 15:28

    แนชรีบวางสายเลยน้าา55 น่ารักกันจังเลย~~
    #3
    1
  5. #2 ugimigok (@ugimigok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 14:20

    มันดีจ์~~~~~จริงๆ
    #2
    1
    • #2-1 ~Sun~ (@BaiporLoveeiei) (จากตอนที่ 1)
      26 พฤษภาคม 2563 / 15:03
      ขอบคุณที่อ่านครับ
      #2-1
  6. วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:31

    ชอบก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ ผิดพลาดตรงไหนผมจะช่วยเเก้ให้โดยเร็วhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 พฤษภาคม 2563 / 15:04
    #1
    0