ตอนที่ 1 : Intro : น้องเเบมหมวกเเดง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ก.ค. 61

“แบมลูก”

“ครับแม่”

“เอาขนมไปให้คุณยายทีจ้ะ”

...

..

.

This is a จุดเริ่มต้นของผม!

 

แกร่บ

ตึก...ตึก...ตึก

เสียงการเยื้องย่างเท้าในแต่ละก้าวของหนุ่มน้อยวัย 17 ปีหน้าตาน่ารักนามว่า แบมแบม ดังขึ้นไม่ดังไม่เบาคลอไปกับเสียงร้องสัตว์ภายในป่าใหญ่

เด็กหนุ่มอยู่ในชุดผ้าคลุมสีแดง ในมือถือตะกร้าที่ข้างในบรรจุขนมที่คุณแม่ตั้งใจทำมาเพื่อให้เขานำไปฝากให้คุณยายที่อาศัยอยู่ภายในป่าลึก แบมแบมฮึมฮัมเพลงในลำคอไประหว่างทางเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันวังเวงเกินไป สายตาก็คอยสอดส่องมองไปทั่วเผื่อมีตัวอะไรโปล่มาจะได้วิ่งหนีทัน

“ฮึมม~ ฟ้าคื้อๆ โฝมาก็โตะ เดี๋ยวก็โตะ เดี๋ยวก็โตะ~

แต่ถึงจะมีเสียงสัตว์ป่าหรือเสียงร้องเพลงของเขายังไง สภาพของป่าที่ดูมืดครึ้มไปหมดไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ยังน่ากลัวอยู่ดี...

เสียงร้องเพลงยังคงดังไปตลอดทางจนเมื่อเจ้าตัวเดินมาถึงจุดๆหนึ่งของป่า...จุดๆที่เขากลัวที่สุดเพราะมันไม่มีเสียงสัตว์เลยแม้แต่น้อย แม้แต่เสียงนกก็ยังเงียบหายไป ทุกๆครั้งที่เขาจะเดินทางมาเยี่ยมคุณยายที่แห่งนี้จึงเป็นที่ๆดูดเอาพลังงานในการวิ่งของเขาไปได้ดีที่สุด ในบริเวณนี้ต้นไม้ที่เขียวชะอุ่มมีอยู่เพียงประปรายแทบจะเรียกว่าไม่มีเลยด้วยซ้ำพืชส่วนใหญ่จะเป็นเถาวัลย์และไม้หนามต่างๆที่ถ้าหากเดินโดยไม่ระวังคงได้เสียแผล แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของแบมแบมเพราะเขานั้นตัวเล็กพอที่จะเดินลอดไปตามทางเดินที่ชาวบ้านในป่าทำไว้ได้อย่างง่ายดาย

แต่เห็นที...ตัวของเขาคงจะโตขึ้นเยอะจากเมื่อหลายปีก่อน

เพราะตอนนี้เขาแทบจะเดินผ่านมันไม่ได้แล้ว! T^T

จากที่คิดว่าจะใช้ตีนผีวิ่งแน่บเพื่อผ่านทางน่ากลัวนี้จึงต้องเปลี่ยนใจไปเป็นค่อยๆเดินลอดไปตามไม้หนามต่างๆอย่างช้าๆ ระวังไม่ให้ส่วนไหนของร่างกายไปโดนมันเข้าจนเกิดแผล

แต่บรรยากาศเงียบๆชวนวังเวงอย่างนี้จึงทำให้แบมแบมต้องเผยอปากออกมาเพื่อร้องเพลงทำลายบรรยากาศอีกครั้ง

“ชีวิตมันแค่โดนทำร้ายยย~

การเดินลอดหนามไม่ใช่เรื่องง่าย ร่างบางจจึงเดินผ่านพวกมันไปอย่างเก้ๆกังๆ และทุกอิริยาบถนั้นถูกจับจ้องด้วยนัยน์ตาคู่คมสีเหลืองอร่ามของสัตว์บางชนิดที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่แบมแบมกำลังเดินนัก ดวงตาของมันจดจ้องร่างเล็กไม่วางตาในขณะที่สี่เท้าก็ก้าวตามร่างบางไปอีกทางอย่างช้าๆ

จนเมื่อแบมแบมเดินหลุดรอดออกมาจากบริเวณไม้หนามนั้นแล้วจึงถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งอกและรู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่ไม่ได้มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เขาตัดสินใจที่จะเดินต่อไปโดยที่ไม่พักเพราะนี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว คืนนี้เขาว่าจะนอนพักที่บ้านคุณยายเลยเรื่องที่อาจจะเดินทางไปถึงบ้านท่านตอนค่ำจึงไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเสียเท่าไหร่

แต่บรรยากาศที่เริ่มเงียบสะงัดของป่าต่างหากล่ะที่น่ากลัว บรื๋อออ

แกร่บ!

เสียงบางอย่างที่ดังมาจากทางด้านหลังไม่เบานักทำให้แบมแบมหยุดฝีเท้าที่กำลังเดินอย่างกระทันหันก่อนที่จะรีบหันกลับไปมองโดยที่ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าได้เจอพวกสัตว์ป่าที่เริ่มออกหากินตอนค่ำเลย

ฟู่วววว

ลมหายใจถูกถอดถอนออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อเจ้าของร่างบางพบว่าที่ด้านหลังของตนนั้นไม่มีสิ่งใดปรากฏอยู่ สองเท้าเล็กจึงออกเดินอีกครั้งด้วยความเร็วที่เร็วขึ้นกว่าเดิมเพื่อเร่งให้ตัวเองไปถึงบ้านคุณยายโดยเร็ว

“ฮื้อออ ในที่สุดก็ถึงซักที! อะ...เฮ้ย!!” เสียงใสอุทานลั่นพร้อมกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างขึ้นเสียยิ่งกว่าเดิมเมื่อตอนที่ตัวเขากำลังจะเดินตรงไปยังบ้านของคุณยายที่วันนี้ไม่มีแสงสว่างลอดออกมาเหมือนอย่างทุกครั้งที่เขามาเยี่ยม แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจจริงๆนั้นคือเจ้าหมาป่าตัวโตขนสีน้ำตาลที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ต่างหาก!!

ดวงตาดุร้ายของมันที่เริ่มเรืองแสงในความมืดที่เริ่มโรยตัวมองมาทางเขาอย่างไม่เป็นมิตรเสียเท่าไหร่

ฮืออออ ถ้ามองเหมือนเป็นมิตรก็แปลกแล้วซี่ T^T

ฮรื่อออออ

หมาป่าตัวโตขู่คำรามภายในลำคอในขณะที่ย่างสามขุมเข้ามาหาคนตัวเล็กกว่าที่ได้แต่ก้าวเท้าถอยไปด้านหลังอย่างไม่มีที่ไป

“คะ คุณ...ยายครับ คุณยาย...” แบมเอ่ยเรียกคุณยายที่อาจจะนอนอยู่ภายในบ้านและยังหวังว่าท่านจะได้ยิน แต่เมื่อเวลาผ่านไปซักพักแล้วยิ่งระยะห่างของเจ้าหมาป่าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆนั้นทำให้เขาต้องเอ่ยเรียกคุณยายเสียงดังขึ้นเรื่อยๆแต่ก็ยังไม่มีท่าทีของคนที่อยู่ในบ้านซักนิด...หรือว่าคุณยายจะเข้าไปในป่า

พระเจ้า!

และยิ่งเมื่อแบมแบมหันกลับไปมองประตูบ้านด้านหลังอีกครั้งยิ่งแน่ใจเมื่อเห็นว่ามันถูกล็อกอยู่

แบมตายแน่ๆเลยฮือออ แบมยังไม่มีสามี เอ้ยมีภรรยามีลูกเลยนะ!

แฮร่!

“โอ้ย!...เฮ้ยปล่อยนะเจ้าหมาป่า!!” เสียงใสร้องลั่นด้วยความเจ็บปนตกใจเมื่อข้อมือบางถูกงับเข้ามาอย่างแรงในตอนแรกก่อนจะถูกผ่อนแรงลงเมื่อเจ้าหมาป่ากระชากเขาจนตัวเขาเซล้มลงไปบนหลังของมันได้ และยังไม่ทันให้ได้ตั้งตัวมันก็เริ่มออกวิ่งด้วยความไวเข้าไปในป่าลึกที่ไม่ได้มีมนุษย์คนไหนทำทางไว้เพื่อเป็นทางเดิน

มันจะพาเขาไปไหนเนี่ย!

จะให้กระโดดลงจากหลังของมันตอนนี้ก็เสี่ยงจะได้เลือดตกยางออกเพราะเจ้าหมาป่ามันวิ่งเร็วมาก แถมมันยังกัดชายเสื้อคลุมสีแดงของเขาเอาไว้แน่นอีก แบมแบมจึงต้องจำใจเกาะตัวมันเอาไว้แน่นเพื่อกันตก

ฉึก! แคว่ก!

“โอ้ย...”

กิ่งไม้ตามทางที่รกชัฎบาดไปมาตามร่างกายส่วนที่พ้นผ้าคลุม หรือแม้แต่ผ้าคลุมก็ยังถูกเกี่ยวจนขาดออกไป และเสียงร้องของแบมแบมจึงทำให้ดวงตาสีเหลืองอร่ามเหลือบมามองพร้อมทั้งเบาแรงวิ่งด้วยความร้อนใจลง

เวลาผ่านมานานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าตัวของแบมแบมชาไปแทบจะทุกส่วนแล้วเพราะตลอดทางมาเขาก็ได้แผลมาตลอดถึงแม้เจ้าหมาป่าจะเบาแรงวิ่งลงแล้วก็ตาม

“นี่แกจะพาฉันไปไหนเนี่ย!” แบมแบมอดร้องท้วงขึ้นมาไม่ได้เมื่อรับรู้ได้ว่านี่เขาอยู่ในป่าที่ลึกเกินคนธรรมดาจะเข้ามาแล้ว ถึงแม้ว่าหมาป่ามันจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องก็เถอะ...

ดวงตาที่หยีเพื่อกันสิ่งสกปรกเข้าตาเบิกกว้างขึ้นนิดๆเมื่อเริ่มเห็นสิ่งตรงหน้าที่เจ้าหมาป่ากำลังวิ่งตรงเข้าไปใส่

“ปราสาท...ในที่แบบนี้เนี่ยนะ แถมยังมีหิมะด้วย...”

ปั้ก!

“โอ้ย!...”

งื้ออออ รุนแรงอีกแล้วอ้ะ! แค่นี้ก็ช้ำไปทั้งตัวแล้วเนี่ย!

แฮร่!

เมื่อสะบัดเขาหลุดจนร่างกระเด็นไปชนกับประตูแข็งปั้กของปราสาทหลังเก่านี่ได้แล้วเจ้าหมาป่าก็กลับมาร้องคำรามขู่เขาอีกครั้งจนแบมแบมสะดุ้งเฮือกลืมความเจ็บไปชั่วคราวพร้อมทั้งยันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วไปเกาะที่ประตูบานใหญ่ของปราสาท

เสียงขู่คำรามพร้อมดวงตาดุร้ายที่จ้องมาทางเขาพร้อมทั้งสลับไปมองที่ประตูปราสาททำให้แบมแบมหันมองตาม แต่เมื่อเขายังนิ่งมันก็ทำท่าทางจะเข้ามากัดจนเขาต้องทำใจกล้าออกแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดดึงประตูบานหนักอึ้งนั้นออกมาก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าไปทางช่องว่างของประตู

ทางด้านหมาป่ายักษ์ตัวสีน้ำตาลก็มีแววตาที่อ่อนลงทันทีเมื่อเห็นร่างบางที่ตัวเองพามานั้นเข้าไปในปราสาทของปีศาจน่ากลัวที่อยู่ด้านในนั้นได้สำเร็จ

แต่ที่มันทำ...มันมีเหตุผล

นัยน์ตาสีทองอร่ามสลดวูบลงเล็กน้อยเมื่อมองไปยังปราสาทหลังนั้นอีกครั้งก่อนที่จะตัดสินใจหมอบนอนอยู่ที่ด้านหน้าประตูบานใหญ่ของปราสาทหลังนั้น...

...

..

“อ่ะ เอ่อ...มะ มีใครอยู่มั้ยครับ?




อะเเฮ่มมม มาลงอินโทรด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าเเล่บหลังจากเปิดเรื่องไปเมื่อคืน

น้องหมาป่าที่น่ารักของเราไม่ใช่พี่มาร์คน้าค้า เรื่องมาเเนวบิวตี้เเอนด์เดอะบีสขนาดนี้เเล้วคงเดากันได้ว่ามาร์คต้วนของเราจะเป็นใคร อิ้อิ้ >_<

เรื่องนี้รับรองว่าป่วนเเน่นอนค่ะ ไรท์จะจับคู่ตัวละครจากเรื่องนั้นมาเมคกับเรื่องนี้รับรองว่าคนอ่านปวดหัวเเน่นอน 555 ตอนนี้ก็โผล่มาสองเรื่องเเล้วเด้อ (เดี๋ยวตอนไหนมีเพิ่มไรท์จะมาเขียนเติมให้ในคอมเม้นต์เด้อ)

1. หนูน้อยหมวกเเดง (น้องเเบมมาจากเรื่องนี้นั้นเอง)

2. บิวตี้เเอนด์เดอะบีส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #5 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:50
    รออยู่เลยยยยย อารมณ์ค้างสุดๆเลยค่ะ555 อยากอ่านต่อจริม หมาป่าทำแบมเจ็บทำมัยไม่อ่อนโยลลลล
    #5
    0
  2. #4 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:00
    รอจ้าาา
    #4
    0
  3. #3 ChanapaSakkaboot (@ChanapaSakkaboot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 20:23
    เเค่อ่านอินโทรก้สนุกเเล้วอ้ะ รอนะ สู้ๆ
    #3
    0