SHORT FIC 《 BTS 》

ตอนที่ 6 : Why you broke me? II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 พ.ค. 60


Why you broke me? II 




" กลับไป แล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก! อ่อ! เลิกยุ่งกับลูกสาวของฉันซะถ้าแกยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อมั่วกับผู้หญิงบนโลกใบนี้ ไป! "
เสียงตวาดลั่นอยู่หน้าบ้านเมื่อมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญและไม่ได้ต้อนรับมากดกริ่งแต่เช้าตรู่ ถึงน้ำเสียงของชายมีอายุจะน่ากลัวมากเพียงใดแต่นัมจุนก็ไม่ก้าวถอยออกจากบ้านด้วยความใจเสาะ

" ผมต้องอธิบายให้(ชื่อคุณ)ฟัง! ผมรู้ว่าพ่อโกรธแต่อย่าไล่ให้ผมไปเลยครับ เพราะผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะได้คุยกับแฟนผม! " 

ปัง! เสียงปิดประตูดังออกมาจากในบ้าน 

" อยากคุยกับ(ชื่อคุณ)หรอ? นี่ไง ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง!! " เพราะเสียงโหวกเหวกที่ทำให้ฉันตื่นจากที่นอนแล้วพอแง้มหน้าต่างเห็นพ่อกำลังไล่พี่นัมจุนอย่างไม่ใยดี เพราะแบบนี้มันถึงหน้าหนวกหูที่เค้ายังด้านกล้าเรียกฉันว่าแฟน 

ทั้งๆที่เมื่อวานพึ่งจะเอาคนอื่นไป 

" (ชื่อคุณ)..." พี่นัมจุนยิ้มแล้วกระชากลูกกรงเหล็กประตูเพราะอยากจะเข้ามาหาฉันมาก 

" จะให้พ่อไปไหม? " ฉันพยักหน้าเบาๆเมื่อพ่อเข้ามากระซิบที่ข้างหู ฉันขอบคุณที่พ่อเข้าใจฉันมากที่สุดถึงจะรู้ว่าพ่อเองก็ร้อนใจไม่ต่างกับฉัน 
ขอบคุณที่ไม่ว่ากี่ปีก็ยังอยู่ข้างๆฉัน.. ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉันไปเหมือนผู้ชายตรงหน้า 

" เปิดประตูหน่อย พี่อยากคุยกับเรา " พี่นัมจุนเขย่าลูกกรงเหล็กประตูแรงขึ้นอย่างร้อนใจ ทำให้ฉันก้าวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็วที่กระชากประตูบ้างจนเสียงดังครึงก่อนจะพูดว่า 

" ทำไมชอบทำให้หนวกหู? รู้บ้างไหมว่ารำคาญ " ถึงจะเป็นน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่ก็คงกัดใจคนฟังได้ไม่น้อย ฉันกระพริบตาถี่ๆเพราะไม่อยากให้ความอ่อนแอเข้ามาครอบงำเมื่อเห็นดวงตาของคนตรงหน้ามีแววตาสับสนและเจ็บปวด 

" ถ้าพี่รู้สึกว่าอยากพอ.. พี่ก็เดินออกไปได้เลยค่ะ ไม่ต้องแคร์ว่าจะดูแย่ในสายตาฉัน เพราะถ้าให้ฉันรั้งพี่ด้วยแหวนวงนี้ฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน  " พูดจบฉันก็หยิบแหวนออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะโยนเบาๆจนหล่นไปอยู่ข้างเท้าเค้า

" นี่มันอะไร.. ไหนสัญญากันแล้วไงว่าต่อให้นานแค่ไหนเราก็จะไม่เลิกกัน! " นัมจุนมองฉันอย่างต้องการหาคำตอบด้วยใบหน้าที่หัวหมุนและอยากกระโจนเข้ามาเขย่าตัวฉันจนใจจะขาด

" รู้อะไรไหม.. จริงๆเราเลิกกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันก็แค่ขอเวลาคืนนึงมาทบทวนว่าห้าปีที่ผ่านมาฉันโง่งมมากแค่ไหน และฉันให้ใจผู้ชายคนนึงไปมากเท่าไหร่ แล้วได้อะไรกลับมาบ้าง คำตอบที่พี่ต้องการจะได้ยินฉันคงพูดให้ไม่ได้ เพราะตัวการที่ทำให้ทุกๆอย่างต้องจบลงก็คือพี่.. มีแค่ฉันคนเดียวมันยาก! ก็อย่ามีฉันเลยซะดีกว่า! " ฉันตัดสินใจจะหันหลังกลับเพราะรู้ว่าตัวเองกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหวแล้ว ความทุกข์กุมหัวใจฉันจนไม่มีช่องว่าง อยากกอดเขาเหลือเกินแต่ก็ทำไมได้ ฉันไม่มีสิทธิ์แล้ว

" (ชื่อคุณ)!!! " เสียงตะโกนทางด้านหลังจากเขาทำให้ฉันหยุดเดิน ... และรอฟัง 

" พี่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันจบ พี่ขอโทษ แต่ตอนนี้พี่สำนึกแล้วและพี่ก็ไม่รู้ว่าจะเอาใจของ(ชื่อคุณ)กลับมายังไง พี่ไม่รู้ว่าพี่จะเป็นผู้ชายที่แสนดีในสายตา(ชื่อคุณ)ได้อีกไหม แต่ถ้าพี่มีโอกาส.. พี่สัญญาว่าจะกอดเราไว้ให้นานที่สุด " 

แหมะ.. น้ำตาฉันร่วงลงพอดีที่คำสุดท้าย 
อยากจะลงไปร้องไห้กุมหัวใจเพราะตอนนี้มันเจ็บสุดๆ ฉันร้องไห้อยู่แบบนั้นสักพักใหญ่โดยเราทั้งสองต่างไม่พูดอะไรก่อนที่ฉันจะสูดหายใจเข้าแล้วพูดประโยคสุดท้ายบ้าง 

" ไม่ค่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว .. " เหมือนประตูที่ปิดอยู่ปิดแน่นกว่าเดิม ฉันมันคนเก่งแต่ปาก เพราะทำบอกว่าเข้มแข็งนักหนาแต่จริงๆยังรักเค้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่เค้าต่างหากที่เปลี่ยนไปจากเดิม 

ฉันไม่อยากเสียเวลากับน้ำตาตลอดไปหรอกนะ.. เค้าใจร้ายกับฉันก่อนเอง 


" ฮึก .. " ตอนนี้เหมือนกลับมาเป็นฉันคนเดิม เพราะฝืนใจตัวเองไม่ไหวแอบมองพี่นัมจุนที่ยังเกาะประตูไม่ไปไหนจากทางหน้าต่างโดยที่เค้าไม่มีวันสังเกตเห็น ฉันพยุงมือที่สั่นเทาไปแตะกระจกที่เหมือนได้แตะตัวเค้าไปด้วยพร้อมกับเสียงสะอื้นตลอดเวลา เจ็บนะการที่ต้องบอกลาทั้งๆที่เราไม่ได้อยากไป 

ใช่..ฉันยอมถูกด่าว่าโง่ แต่ถ้าเลือกได้ฉันไม่อยากไปจากเค้าเลย ช่วงเวลาที่ผ่านมามันดีมาก ทุกอย่างสำหรับฉันมันคือเขา เขาจริงๆ มันเลยยากที่จะยอมรับว่าฉันจะไม่มีวันได้เจอเขาอีกแล้ว 


' อดทนหน่อยนะ เรื่องเล็กๆน้อยเรายังผ่านไปได้เลย แล้วจะอะไรกับปัญหาใหญ่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่จะอยู่ข้างๆ(ชื่อคุณ) เป็นคิมนัมจุนที่กอด(ชื่อคุณ)ไว้แบบนี้ ลูบผม(ชื่อคุณ)แบบนี้ ไม่ต้องร้องครับ ' 

คำพูดเมื่อนานมาแล้วของเค้าดังก้องขึ้นมา ฉันกำมือแน่นเพื่อยากให้ตัวเองหยุดร้อง อย่างน้อย..ฉันก็ยังรักพี่นัมจุนคนเก่าอยู่นะ ฉันยังเก็บเค้าไว้ในหัวใจเสมอ 

เพราะความรักก็เหมือนเกมส์.. 
ที่มีผู้แพ้ได้ทั้งสองคนเช่นกัน.. 



7 เดือนถัดไป-- 

" คิดถึงจัง ไม่ได้เจอแกนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย " ฉันสวมกอดส้มเพื่อนตั้งแต่สมัยประถมที่สนิทกันมากๆ แต่เพราะโชคชะตาที่ทำให้ส้มต้องจากฉันไปอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่มัธยมต้น ตอนนั้นฉันเฮิร์ทมากๆ เสียใจมากๆด้วยที่ต้องเสียเพื่อนที่ดีแบบส้มไป แต่ถีงอย่างนั้นเราก็ยังติดต่อกันมาตลอดนะ แต่ก็คงไม่ได้บ่อยเพราะต่างคนต่างงานยุ่ง 

วันนี้วันดี.. ส้มบินกลับมาประเทศบ้านเกิดอย่างโซล.. ฉันก็เลยมารับด้วยตัวเอง

" คิดถึงแกเหมือนกัน.. ไม่ชินเลยอ่ะมีเพื่อนผมแดง " ฉันพูดติดตลกแบบไม่ได้คิดมาก เพราะส้มเป็นสาวเปรี้ยวชอบแต่งเซ็กซี่และล่าสุดก็พึ่งย้อมผมสีแดงมาก ค่อนข้างต่างกับฉันที่ไม่ชอบหวือหวา แต่เราคบกันที่นิสัย ไม่ได้มองที่จุดอื่น

" เออ! ละนี่แฟนแกไปไหนอ่ะ? ไม่มาด้วยหรอ? " ฉันสูดหายใจเข้านิดหน่อยก่อนจะตอบคำถามส้มด้วยรอยยิ้มฝืด

" เลิกกันเจ็ดเดือนแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้บอกแกนะ " ถึงเวลาจะผ่านมาเกือบปีแต่แผลในใจฉันก็ยังสดอยู่ เหมือนมีเลือดไหลซิบๆออกมาตลอดเวลาทั้งๆที่มันควรจะหายได้แล้ว เห้อ.. แต่ฉันก็บังคับตัวเองไม่ได้อีกแหละ

" เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอก!! ชอบเก็บไปร้องไห้คนเดียวใช่มะ! " ส้มดึงตัวฉันเข้ามากอดเหมือนอยากปลอบ 

" หายร้องแล้ว ตอนนี้ก็..โอเค " คำว่าโอเคมันพูดยาก เพราะจริงๆฉันไม่โอเค ทุกคืนก่อนนอนก็ยังร้องไห้อยู่ แค่พอนึกถึงแหวนที่ฉันเคยสวมหรือภาพที่เค้าทำดีตัดกับภาพที่เค้าทำเลวฉันก็ร้องไห้เป็นเต่าเผา 

เจ็บเหมือนวันแรกไม่มีผิด

" ขอถามหน่อยนะ.. ทำไมต้องเลิกอ่ะ พี่นัมจุนเป็นคนดีมากไม่ใช่หรอ " 

" เค้ามีคนอื่นอ่ะ " ฉันตอบจบปัญหาทุกอย่างทำให้ส้มเงียบแล้วบีบมือฉันแน่นขึ้น 

" งั้นก็ช่างแม่ง! หลงคิดว่ามันเป็นคนดีอยู่ตั้งนาน!! " 

" เราเลิกกันแล้วส้ม.. อย่าด่าเขาอีกเลย " ส้มทำหน้าจิ๊จ๊ะไม่พอใจ

" ไรอ่ะ! นี่ยังรักมันอยู่อีกหรอ! " 

" ... "

" ผู้ชายห่วยแตก!! บ้านอยู่ไหนอ่ะจะขอไปคุยหน่อย! "

" เจ็ดปีกว่าเราจะทำใจได้มันไม่ง่ายนะ ส้มอย่าทำให้เราต้องเจ็บกว่าเดิมเลย ป่านนี้เค้าก็มีความสุขอยู่กับแฟนใหม่ไปแล้ว เค้าลืมแฟนเก่าแบบเราไปแล้วส้ม! ฮึก " อาการฉันมีนคือคนจิตตกดีๆนี่เอง เจ็ดเดือนเท่ากับสองร้อยยี่สิบเอ็ดวันที่เราไม่ได้เห็นหน้ากัน ฉันไม่รู้ว่าเค้าจะกินจะอยู่ยังไงด้วยซ้ำ 

" โอเคๆ.. ขอโทษนะแก ไม่ร้องง " ส้มใช้มืออีกข้างปาดน้ำตาให้ฉันก่อนจะบีบแก้ม 

" ไหนๆก็โสดแล้ว ไปผับกันหน่อยไหม " 

ฉันคิดว่าบางทีการไปเปิดหูเปิดตาในครั้งนี้อาจทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นได้บ้างก็ได้ 

" อือ .. " 















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

14 ความคิดเห็น