SHORT FIC 《 BTS 》

ตอนที่ 2 : Just friend II (JK) END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

Just friend. II END



ฉันพิมพ์งานบนแป้นพิมพ์ตั้งแต่เช้ายันเย็น ชีวิตวันนี้น่าปวดหัวเป็นที่สุด คอยดูเถอะถ้าฉันมีลูกฉันจะไม่ให้มาเป็นพนักงานบริษัทเหมือนชีวิตฉันหรอก เงินเดือนคุ้มจริงแต่มันก็เหนื่อยเอามากๆ วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยด้วยซ้ำ 

ดึ๊ง! 

ใครส่งข้อความอะไรเข้ามาตอนสองทุ่ม ขอเปิดดูหน่อยละกัน 

จองกุก : รออยู่หน้าบริษัท ออกมาเจอหน่อยได้ไหม 

ปึ้ง! ฉันงับหน้าจอโน๊ตบุ๊คลงทันทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าออกจากห้องทำงาน โดยไม่สนใจเสียงเรียกโวยวายของเพื่อนร่วมงานเลยสักคน



" แกมีอะไรรึเปล่าถึงมาหาถึงเนี่ยอ่ะ " ฉันเหน็บปอยผมที่ปลิวไปทัดไว้ข้างหูเพราะตอนนี้ลมแรงมาก แต่มันก็ทำอะไรจองกุกไม่ได้เลย เค้ายังดูดีเหมือนเดิม ผมสีน้ำตาลเวลาโดนลมก็ปลิวเป็นธรรมชาติ ฉันไม่อยากจะพูดหรอกนะว่าฉันชอบเวลาที่จองกุกใส่แจ็กเก็ตถกแขนสีดำเป็นพิเศษ

" มีเรื่องไม่ค่อยโอเคว่ะ.. อยากคุยกับแก

" อืม เอาสิ " ฉันจับมือจองกุกให้เดินไปนั่งที่ม้านั่งด้วยกัน บรรยากาศอบอุ่นนี้ทำให้ฉันรู้สึกดีแทบบ้า

" เมื่อเช้า... " 
" หลิน.. " 
" โทรมาว่ะ " 

หลิน.. หลินอีกแล้วหรอ.. 
" แล้ว.. มันว่าไงบ้าง? " 

" ไม่ได้รับอะดิ ไม่พร้อม ไม่อยากได้ยินเสียง กลัวผิดหวังอีกรอบ "

กลัวผิดหวัง..หมายความว่าก็ยังหวังว่าจะกลับไปคืนดีได้สินะ 

" ถ้างั้นบล็อคเบอร์ไปเลยมั้ย หรือเปลี่ยนซิม? " ฉันอยากให้จองกุกตอบว่าก็ดีที่สุด จะได้ตัดหลินออกไปจากชีวิตซักทีไง 

" แต่.. " ยังไม่ทันที่จะคุยจบฉันกับจองกุกก็ตกใจที่เห็นคนตรงหน้ามาปรากฏตัว ผู้หญิงที่ทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า วันนี้เธอกลับมายืนตรงหน้าแล้ว 

" หลิน.. " จองกุกเบลอทำอะไรไม่ถูก 

" ฮึก กุก หลินไม่ไหวแล้ว ฮือๆ " จองกุกรับตัวหลินที่วิ่งพุ่งตัวเข้ามากอดแล้วร้องไห้ 

" ใครทำอะไรหลินครับ ไหนบอกกุกซิ " จองกุกรัดกอดหลินให้แน่นขึ้นแล้วลูบหัวปลอบ สายตาเค้ามันเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จองกุกคนเมื่อกี้ยังดูสับสันเสียใจอ่อนแอ.. แต่คนที่กอดหลินอยู่ดูเข้มแข็งและพร้อมจะปกป้องคนที่รักด้วย 

ภาพตรงหน้าทำน้ำตาฉันมันไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ มันไม่ได้อินกับสองคนนี้แต่ฉันกำลังเจ็บต่างหาก ฉันเจ็บเหมือนถูกเหยียบหัวใจซ้ำๆ เป็นแค่สะพานที่ทำให้เค้าสองคนเจอกัน สะพานพูดไม่ได้นี่เนอะว่ามันเจ็บและหนักแค่ไหน แต่ไม่ต้องห่วง ฉันอดทนอยู่นะ

" ฮือ หลินรู้แล้วว่าหลินมันเลว หลินมันทำร้ายจิตใจกุก หลินไม่อยากเลิกกับกุกนะ ฮึก ให้โอกาสหลินใหม่ได้ไหม สัญญาว่าต่อจากนี้หลินจะรักกุกคนเดียว รักให้มาก ฮึก กว่าที่กุกรักหลินอีก ขอร้องอย่าเลิกกันเลยนะ "

ฉันพร้อมรับฟังแล้ว.. เอาเลยสิ 

" ครับ มาเริ่มกันใหม่นะ " 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ฉันวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที วิ่งแบบไม่หันไปมองสองคนนั้นเลยด้วย ตอนนี้ฉันอยากร้องไห้ ขอเวลาให้ฉันบ้างได้ไหม.. 

" ฮือ .. " ทันทีที่งับประตูห้องน้ำลงฉันก็ทรุดลงพิงกับประตู ม่านตามันปล่อยน้ำตาออกมาเยอะมากจริงๆ ความรู้สึกฉันมันก็หนักอึ้งมากเช่นกัน 
ความผิดหวังซ้ำๆ ความเจ็บปวดซ้ำๆ  ทำไมฉันถึงต้องเจอมันอีกเรื่อยๆ และฉันก็ยิ่งรู้ดีว่าน้ำตาต่อจะให้ไหลออกมามากแค่ไหนก็ไม่มีวันที่ฉันจะเลิกรักและลืมความรู้สึกตัวเองได้ 

ทันทีที่คุณรู้สึกว่าตัวเองรักใคร ก็เหมือนไปสัก.. ยางลบลบไม่ออก ลิกขวิกลบได้แต่ไม่สวยงาม มีทางเดียวคือเจ็บกับเจ็บเท่านั้นแหละ



จองกุก : ไปไหนวะ 
คุณ : นึกได้ว่ามีงานเลยรีบขึ้นไปทำ 
จองกุก : อ่อๆ.. 
จองกุก : ขอบใจมากนะเว้ย หลินกับฉันดีกันละ
คุณ : หรอวะ 
จองกุก : เออดิ.. ทำไม? โกรธหลินอยู่หรอ? 
คุณ : บ้า! จะโกรธเรื่องอะไรล่ะ อย่าทะเลาะกันอีกนะเดี๋ยวเหนื่อยฉันไปลากแกกลับร้านเหล้าอีก คบกันนานๆ ... วันแต่งเลยนะเว้ย
จองกุก : ฮ่าๆๆ หลินฝากขอบคุณแกแล้วก็ขอโทษด้วย
คุณ : ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวขอตัวไปทำงานก่อนนะ บาย 


เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.. อย่าเชื่อจากการพิมพ์คุยผ่านแชทตัวอักษร เพราะคนที่ดูโอเคอาจจะนั่งร้องไห้กัดฟันพิมพ์อยู่ในห้องน้ำก็ได้.. 



ผ่านไป 1 เดือน 
ผ่านไปสามสิบวันนับตั้งแต่ที่หลินกลับมา.. ตอนนี้ฉันก็โอเคขึ้นแต่น้อย ยังมีร้องไห้คนเดียวอยู่บ้าง ฉันพยายามห้ามใจไม่ให้คิดถึงจองกุกแต่มันก็ทำไม่ได้ ฉันเจ็บแบบเจ็บที่สุดในชีวิตก็คราวนี้แหละ 

ส่วนตัวจองกุกเองก็ไม่ได้โทรหาหรือส่งข้อความอะไรมาเลย เรียกว่าถีบหัวส่งล่ะมั้ง.. พอดีกันฉันก็หมาหัวเน่า
บ้าจริง! ฉันไม่ควรตีโพยตีพายอะไรมากไปกว่านี้แล้ว!

ดึ๊ง! 
จองกุก : ว่างป่าว ไปกินข้าวกัน ข้าวหน้าซอสของโปรดแกไงนี่ฉันสั่งไว้แล้ว มากินดิ ร้านเมดคาเฟ่ตรงหน้าคอนโดแกอ่ะ 
คุณ : ไม่..ค่อยว่างว่ะ
จองกุก : มาเหอะ ไม่ได้คุยกันเดือนนึงละนะ คิดถึง

คิดถึง  ใช่ฉันก็คิดถึงมากเหมือนกัน

คุณ : ก็ได้ 

แล้วฉันก็หลวมตัวอีกจนได้.. น่าสมเพสชะมัด ถ้ากลับมาร้องฟูมฟายอีกอย่าได้โทษใครเลยล่ะ


ไม่ผิดจากที่เตือนตัวเอง.. ฉันตักข้าวเข้าปากแต่ตาก็ยังมองหลินกับจองกุกที่นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงมีความสุข 
ฉันไม่ขำตัวเองเท่าไหร่ที่จุดจบต้องเดียวดายทุกครั้ง แต่ฉันสงสารมากกว่า สงสารตัวเองอ่ะผิดไหม? 

" เราเป็นคนบอกให้จองกุกชวน(ชื่อคุณ)มาเองแหละ " 

" อืม มีเรื่องอะไรหรอ? " ฉันรับไปอย่างงั้น

หลินหันไปยิ้มให้จองกุกแล้วพูดต่อ
" เรากับกุกกำลังจะแต่งงานกันนะ อ่ะนี่ การ์ด " 

ฉันค่อยๆวางช้อนลงแล้วรับกระดาษแข็งสีฟ้าอ่อนมาอ่าน ฉันพยายามควบคุมมือที่สั่นไหวรวมไปถึงม่านน้ำตาด้วย ถ้าปล่อยใจตรงนี้คงความแตกแถมเรื่องความรู้สึกของฉันก็ไม่ได้มีประโยชน์กับใครอยู่แล้ว อย่าเปิดเผยเลย

" ยินดีด้วยนะ " ฉันยื่นการ์ดคืนให้ก่อนจะทำก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ ฉันก็แค่ใช้ความหิวบังความเสียใจไว้ก่อนเท่านั้นแหละ

" นี่เราสองคนบอกเธอเป็นคนแรกเลยนะ มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันหน่อยสิ(ชื่อคุณ) " 

" ใช่ๆ ฉันอยากให้แกมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้หลินว่ะ " จองกุกยิ้มแล้วหันมาบอกฉันหน้าซื่อๆ จังหวะนึงฉันก็มองมันกลับด้วยอารมณ์จากหัวใจฉันจริงๆ แค่นั้นจองกุกก็เงียบแล้วไม่พูดอะไรต่อ

" หลินก็มีเพื่อนเยอะแยะไม่จำเป็นต้องเราหรอก มาบอกแค่นี้ใช่มั้ยอ่ะ ถ้าใช่งั้นเราขอกลับก่อนนะ ชวนมาฝากเลี้ยงด้วยแล้วกัน " ฉันปลีกตัวออกจากร้านอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ผ้าเช็ดหน้าที่ดีที่สุดคือหลังมือ ฉันเช็ดจนมันเปียกปอนไปหมด โครตเจ็บเลย 

" เชี้ยเอ้ย เจ็บไรขนาดนี้วะ!! " ฉันตะโกนใส่กระจกในห้องน้ำอย่างเหลืออด มองเข้าไปสิผู้หญิงที่กำลังร้องไห้ตาแดงกร่ำ ไม่มีใครมาปลอบเลยซักคน คนๆนั้นก็คือฉันที่สะท้อนเงาออกมาจากกระจกนั่นแหละ สมเพสตัวเองได้รึยัง

" ฮึก " ฉันเดินไปที่ฝักบัวอาบน้ำแล้วเปิดก๊อกแบบแรงสุดปล่อยให้น้ำเย็นๆไหลผ่านกายอยู่หลายนาที มันกลับทำให้ฉันเริ่มคุมสติและน้ำตาตัวเองได้บ้างแล้ว 

มือเล็กๆสั่นเทาเพื่อเอื้อมไปปิดก๊อกน้ำ แต่ทำไมน้ำในตายังไหลอยู่? หยุดไหลสิ หยุดเถอะได้โปรด

ยะ..หยุดซักที.. หยุดแล้ว 
ฉันหยิบผ้าขนหนูออกมาซับน้ำให้ทั่วตัวและซับหน้าซับผม ฉันไม่กล้าแม่งกระทั่งจะหลับตาเพราะภาพหลอนของสองคนนั้นที่กอดกัน การ์ดงานแต่งงานวนเวียนหลอกหลอนฉันซ้ำซากไม่ไปไหน ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว ... ฉันต้องทำอะไรซักอย่างใช่ไหม


อยากเรียนต่อป.โท ป.เอก ต่างประเทศทำยังไงคะ? 
ฉันว่าฉันคิดดีแล้วที่ตัดสินใจหาข้อมูลเสริชลงในอินเทอร์เน็ตแบบนี้ ฉันตัดสินใจแล้วจริงๆ






2 สัปดาห์ผ่านไป 
" นี่ค่าเช่าเดือนสุดท้ายค่ะ " ฉันส่งเงินให้เจ้าของคอนโดที่เช่าอยู่มาตลอดหลายปี วันนี้ถึงเวลาที่ฉันจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว
หมายถึง.. เรียนต่างประเทศน่ะ ฉันกรอกใบสมัครเรียนต่อแฟชั่นดีไซน์ป.โทที่มหาลัยในอเมริกา ฉันยังไม่ได้บอกใครหรอก.. จองกุกเองฉันก็ไม่ได้บอก แต่วันนี้.. 

จะเป็นบันไดสู่ฉันคนใหม่ ฉันที่ไม่อ่อนแอแพ้ง่ายๆอีกแล้ว


@สนามบินอินชอน
" อินชอนสู่อเมริกา โปรดรอซักครู่.. เครื่องจะดำเนินออกอีกครึ่งชั่วโมงค่ะ " 

ฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้นั่งรอในสนามบินนั่นแหละ จู่ๆอะไรดลใจฉันก็ไม่รู้ถึงได้กดเข้าไปในห้องแชทที่ฉันเคยคุยกับจองกุก ตอนนั้นเราสนุกกันมากๆ มีทั้งเศร้า เฮฮา ตลก แต่..ฉันบอกแล้วว่าฉันกำลังจะเป็นคนใหม่ 

คุณ : ขอโทษสำหรับสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกว่าคงไปงานแต่งแกไม่ได้ .. กว่าแกจะอ่านข้อความ ฉันคงไปที่ไหนซักที่ที่แกจะไม่ได้เห็นฉันไปอีกนานเลยล่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องปีหนึ่งที่แกปกป้องฉันจากรุ่นพี่ชมรมดนตรีที่เข้ามาลวนลาม ขอบคุณปีสองที่แกสอนฉันปั่นจักรยานทั้งๆที่ไม่เคยได้ลองปั่น ขอบคุณปีสามที่แกดุฉันเรื่องใส่กระโปรงทรงเอสั้นเกินไป ขอบคุณปีสี่... ที่แกอวยพรให้ฉันเจอผู้ชายที่ดีที่เหมาะกับฉันจริงๆ
.... เรื่องที่ฉันกำลังจะบอกแกมันคงแย่หน่อย แต่แกจะบอกหลินก็ได้นะเพราะฉันไม่ได้ห้ามอยู่แล้ว ฉันชอบแกมานานแล้ว ตั้งแต่ปีหนึ่ง จนปัจจึบัน จนวันที่แกเอาการ์ดมาให้ แม่งตลกเนอะ ฮ่าๆ ไม่อยากเห็นแกผิดหวังกับฉันเลยว่ะ แต่ห้ามใจแกไม่ได้อยู่แล้วนี่เนอะ.. แกคงสงสัยว่าฉันมาบอกตอนนี้เพื่ออะไรใช่ไหม ก็เพราะว่าฉันรู้ดีไงว่าคนแบบฉันแกไม่มีวันชอบ สายตาแกที่มองฉันมันไม่เหมือนหลินเลย แต่ฉันโอเคแล้วนะ 
ส่วนหลิน... ถ้าแกบอกเรื่องนี้ก็ฝากขอโทษด้วยที่ทำให้ไม่สบายใจ
พิมพ์โครตยาวแต่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพิมพ์มาหาแก ฉันจะไม่บอกว่าแกเป็นคนที่ทำให้ฉันเจ็บมากถึงมันจะเป็นเรื่องจริง แต่อยากให้แกจำไว้อย่างนึงว่า เวลาไหนที่แกเหนื่อยและท้อ ถ้าแกยังคิดถึงเพื่อนนิสัยเสียที่คิดกับแกเกินเพื่อนก็ลองหลับตานึกย้อนไปวันเก่าๆนะ 
ขอโทษที่อยู่สร้างปัจจุบันด้วยไม่ได้ แต่ฉันทนยืนตรงนี้ไม่ไหว 
เออ แล้วอย่าคิดจะสืบที่อยู่ล่ะ.. ไม่มีใครรู้และที่สำคัญคือ ยิ่งแกพยายามตามหาฉันเท่าไหร่หลินก็จะยิ่งไม่สบายใจ 
ไปแล้วนะ ♡ บาย

ปึ๊บ ฉันกดส่งข้อความไปก่อนจะรีบออกจากระบบไลน์นี้แล้วจะไปสร้างไลน์ใหม่ เฟสใหม่ เบอร์ใหม่ เอาที่นู่น 

ความรู้สึกเสียใจมันเกิดขี้นได้กับทุกๆคน แต่ความรู้สึกที่รู้ว่าทำถูกแล้วมันน่าชื่นใจกว่าไหนๆ 
ต่อให้ฉันรักจองกุกมากเท่าไหร่ ถ้าฉันคิดแต่จะแย่ง ฉันก็ไม่มีความสุขหรอก 
และวันนี้ ขอให้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะเสียน้ำตานะ 

ลาก่อนเกาหลี บาย♡



End☆

♤ ขออภัย ถ้าแจ้งเตือนบ่อย ไรท์แก้ไขหน้าบทความค่ะ ♤

เจอกันเรื่องสั้นหน้านะ 


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #14 natthicha saenkhot (@natthicha_123456) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:02

    เราอยากเห็นข้อความที่กุกส่งกลับจังเลยอ่ะไรท์~~~

    #14
    0
  2. #12 ยุนกิของแทแท (@g_u_b_g_i_b_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:25
    เศร้ามากอ่ะ ไม่อยากให้จบแบบนี่เลยไรท์ อยากเห็นข้อความที่จองกุกส่งกลับอ่ะ
    #12
    1
  3. #8 wichuda26vi (@wichuda26vi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:00
    อยากเห็นกุกส่งข้อความตอบกลับง่ถ
    #8
    0
  4. #5 pigin (@2Eve111131) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:06
    จะบอกว่านี่ร้องไห้เลยนะ โอ๊ยยย กลับมาเถ๊อะ~มาเปลี่ยนตอนจบที😭😭😭
    #5
    0
  5. #4 ct_nugaa (@nugaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:32
    นึกว่าจะจบแบบแฮปปี้ ฮืออ สนุกมากเลยปวดใจดี 55555 รอตอนของคนอื่นต่อน้าา
    #4
    0