SHORT FIC 《 BTS 》

ตอนที่ 1 : Just friend I (JK)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 พ.ค. 60

Just friend I 




' ในวันนี้.. มีเพียงถ้อยคำส่งท้ายลาก่อนรักที่เคยงดงาม 
ไม่โกรธเคืองเธอเลย มีแค่คำยินดี.. และคำอวยพรจากฉันให้เธอ... 
ขอให้ความรักมีแต่ความสุขใจ ไม่ว่าสิ่งไหนเข้ากันหมดทุกอย่าง
ขอให้ความรักเค้าและเธอไม่มีจืดจาง มีเค้าเคียงข้างไม่มีความทุกข์ใด '



เมจตัวละครฟิคสั้น.. 



จองกุก



คุณ 



หลิน


ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ฉันวิ่งตามหาคนๆนึงในร้านเหล้ากว้าง คนเมามากมายนอนก่ายกองบ่งบอกว่าดื่มไปหนักและคงไม่ได้กลับบ้านแน่ บางคนก็นัวเนียกับสาวนุ่งสั้น แล้วไหนเพื่อนฉันล่ะ? 

จองกุกไง..ผู้ชายตัวสูงๆ ผิวขาวเนียนคล้ายผู้หญิง ผมสีน้ำตาลและดวงตาที่คมเฉี่ยวราวกับนกอินทรีย์ ไม่มีใครเห็นเค้าบ้างเลยหรอ

ฉันหยุดวิ่งแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์คนที่โทรไปสิบกว่าสายก็ไม่ยอมรับแล้วโทรหาเค้าอีกครั้ง เวลาห้าทุ่มกว่าๆคงไม่มีใครอยากรบกวนเวลาส่วนตัวใครถ้าไม่ได้มีใครคนใดคนนึงโพสสถานะเฟสบุ๊คว่าอยากตาย ห้าทุ่มก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรแล้ว 

" ทำไมไม่รับสายวะ " สายถูกตัดอย่างนั้นเรื่อยๆ แต่อย่างน้อยก็ทำให้ฉันพอสบายใจได้ว่ามันยังไม่ได้ฆ่าตัวตายเหมือนอย่างที่บอก สำคัญที่สุดตอนนี้คือมันอยู่ไหน

" กรี๊ด! อย่ากระโดดนะคะ! " เสียงผู้หญิงแว่วออกมาจากระเบียง สองเท้าเลยรีบวิ่งตามเสียงนั้นเข้าไปแล้วก็พบกับผู้หญิงจะกระโดดลงจากเก้าอี้.. อืม.. แค่กระโดดจากเก้าอี้จะกรี๊ดทำไมวะ!

" รับสิ รับ.. " ลมหายใจสูดลึกยาวพยายามเรียกสติตัวเองกลับมาว่าเค้ายังไม่เป็นไร ฉันต้องไปทัน.. 

หมับ! ฉันหันไปมองต้นตอของคนที่เอื้อมมาจับไหล่ฉัน ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ฉันตามหาอยู่นี่!

" เฮ้ย! แกโอเคปะเนี่ย " ฉันรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามเดิมแล้วหันไปคุยกับเค้า เหมือนยกภูเขาออกจากอกไปลูกนึงเลย ขอบคุณสวรรค์ที่ยังไม่อยากรับจองกุก ให้อยู่กับคนเลวๆแบบฉันก่อนเถอะ..

" เออะ.. (ชื่อคุณ)แกมาได้ไงว้าา " จองกุกโซซัดโซเอื้อมมือมาประคองใบหน้าฉันไว้ ทำให้ฉันต้องรีบกอดตัวมันเพราะไอคนขี้เมากำลังจะเซล้ม

" แกบอกว่าอยากตายทำไม ไม่คิดว่าจะมีคนเดือดร้อนเพราะสเตตัสของแกบ้างหรอ! " ตอนนั้นที่อ่านฉันแทบทำโทรศัพท์ร่วง น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทุกอย่างสั่งให้ฉันต้องเอาเค้ากลับมาให้ได้ ฉันจะไม่ยอมให้จองกุกเป็นอะไรไปเด็ดขาด แต่ตอนนี้ฉันเจอเค้าแล้ว และฉันก็คิดว่าสาเหตุเดียวที่ทำให้ 'เพื่อน' อย่างจองกุกเสียศูนย์ได้คือ หลิน ก็แค่นั้น..

" ฉัน..จะอ้วก " จองกุกปิดปากทำท่าผะอืดผะอม

" เออๆ เดี๋ยวฉันพาแกไปอ้วกก่อนละกัน " 


ฉันลูบหลังจองกุกให้มันถ่ายเทความอึดอัดออกมาให้หมด โชคดีที่พามาที่โคนต้นไม้ทันไม่งั้นคงเรี่ยราดกลางร้านลำบากพนักงานน่าดู จองกุกรับขวดน้ำไปดื่มก่อนจะอ้วกอีกรอบ 

" อึก.. โอเคละ " มันตบหน้าตัวเองให้ลืมตากว้างๆก่อนจะทรุดตัวลงกับฟุตบาทข้างทาง 

" เฮ้ย นั่งทำไมกลับบ้าน! " ฉันพยายามฉุดแขนมันขึ้นมาแต่ก็ถูกคนแรงเยอะสะบัดออก

" อึก... " เสียงกลืนน้ำลายเสียงดังของจองกุกกับหน้าตาที่ขมขื่น เค้ากำลังจะร้องไห้.. 
" ทำไมหลินต้องทิ้งฉันไปด้วยวะ " 

" .... " เดาไม่ผิด หลินเป็นต้นเหตุที่ทำให้มันเสียใจจะเป็นจะตายอย่างนี้จริงๆด้วย 

ขอท้าวความกลับไปเมื่อปีก่อนจองกุกเป็นช่างภาพส่วนหลินเป็นนางแบบ ปุบปับอีท่าไหนไม่รู้ถึงตกลงเป็นแฟนกัน 
ฉันไม่ได้จำ..หรือฉันไม่อยากจำก็ยังไม่รู้เลย

ฟุบ.. ฉันนั่งกอดเข่าลงข้างๆมันแล้วนั่งฟัง

" บทจะทิ้ง..ก็ทิ้งเหมือนคนไม่เคยรักกัน บทจะไป..ก็ไปเหมือนคนไม่เคยรักกัน หลินทำทุกอย่างให้ฉันคิดว่าไม่เคยรักฉันเลยว่ะ.. " จองกุกร้องไห้ออกมาแบบไร้เสียงสะอื้น ปรกติมันเป็นคนร้องไห้ยาก แต่ด้วยความเมาและความเสียใจคงเผลอพูดออกมาหมดซะล่ะมั้ง.. ฉันเองก็ได้แต่นั่งฟังมันเงียบๆ ในตอนนี้ที่มันก้มหน้าร้องไห้ฉันก็อยากจะลูบหัวแล้วกอดมัน ให้กำลังใจมัน ฉันอยากให้มันรู้จังว่าต่อให้มันจะเจออะไรคนที่อยู่ข้างๆก็จะเป็นฉันเสมอ ฉันจะไม่ทิ้งมันไปไหน แต่มันก็คงจะไม่ต้องการของแบบนี้จากฉันหรอก.. มันต้องการจากหลินต่างหาก

ตอนนี้กลายเป็นฉันที่ต้องเก็บซ่อนน้ำตาไว้เองบ้างก่อนจะถามไปด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่เต็มไปด้วยความน้อยใจ
" ในเมื่อทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ แกจะรักหลินอยู่เพื่อ? " 

" ถ้าฉันฝืนได้ฉันตัดใจไปตั้งนานแล้ว แกไม่เคยรักใครแกจะไปเข้าใจได้ไงวะ " 

จองกุกพูดถูกทุกคำพูดเลยเนอะ.. ถ้าตัดใจได้ตัดไปนานแล้ว แต่ไอที่บอกว่าฉันไม่เข้าใจ ฉันขอค้าน.. เพราะฉันว่าฉันเข้าใจมันดี คนที่อดทนมาตลอดสี่ปีก็เป็นฉัน ทำไมจะไม่เข้าใจ.. 

" แกรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่เคยรักใคร.. แกเคยถามฉันหรอว่าแอบชอบใครอยู่รึเปล่า.. "

" ... " มันเงียบแล้วหันมามองหน้าฉัน 

ฟรึบ! 
จู่ๆไอคนอกหักก็ดึงฉันเข้าไปประชิดแล้วบดจูบอย่างรุนแรง ฉันไม่เคยเลยได้แต่ทุบอกมันแรงๆให้ได้สติ ถ้าจะบอกว่าฉันฟินคงไม่ได้เพราะจองกุกทำไปด้วยความเมาและคิดถึงหลิน.. มันไม่ได้รู้สึกอย่างที่แสดงเลยซักนิด เพราะแบบนี้มันถึงยิ่งตอกย้ำให้ฉันเจ็บและเจียมหัวใจตัวเอง

เพี้ยะ! 

" ได้สติขึ้นบ้างรึยัง!! " ฉันตวาดออกไปหลังจากที่ฟาดใบหน้ามันเต็มแรง 

" เจ็บ..อ่าาา " 

เจ็บ..คนที่เจ็บคือฉันต่างหาก!

" แกเมามากแล้ว กลับบ้านเถอะ " ฉันดึงมันให้ลุกขึ้นและโชคดีที่จองกุกให้ความร่วมมือเลยสามารถพามันขึ้นรถได้ง่ายๆ ระหว่างทางกลับคอนโดจองกุกก็หลับส่วนฉันก็นั่งคิดถึงจูบเมื่อกี้ ความรู้สึกตัวเอง.. หลิน และ จองกุก 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเป็นห่วงโซ่.. 

ฉันชอบจองกุกมาตั้งแต่ปีหนึ่งและหลินก็เป็นเพื่อนร่วมมหาลัยเดียวกันแต่ไม่ได้สนิทกันเลยซักนิด แถมตอนเรียน..จองกุกก็ไม่ได้ให้ความสนใจหลินด้วย เพราะแบบนั้นมันถึงทำให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าเราเป็นมากกว่าเพื่อนได้ เวลาผ่านไปความรู้สึกที่มีก็ยังเหมือนเดิม ต่อให้วันนั้นวันเกิดฉันจองกุกจะไม่มาเพราะมันบอกว่าหลินไม่สบายเข้าโรงพยาบาล วันเกิดปีที่สองมันบอกว่ามาไม่ได้พาน้องหลินไปตรวจสุขภาพ วันเกิดปีที่สามก็มาไม่ได้อีกเพราะหลินอยากไปปาร์ตี้กับเพื่อนและรบเร้าให้มันไปด้วย ลามไปยันปีที่ห้า.. หลินอยากไปภูเก็ต 

ตั้งแต่สองคนคบกัน.. หัวเพื่อนที่ฉันเคยดูเหมือนสำคัญที่สุดก็มีแต่คำว่า หลิน หลิน หลิน หลิน และ หลิน ... หลินเต็มไปหมด ไหนที่สำหรับฉัน..ไม่มีเลย ฮ่ะ

เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่อยากเรียกร้องอะไร เราๆก็โตทำงานกันหมดแล้ว แต่หัวใจคนเราจะเข้มแข็งเหมือนตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่ดี

" ... " ฉันลากมันขึ้นมาบนคอนโดสำเร็จก่อนจะปล่อยมันนอนที่โซฟาใหญ่.. วันนี้ฉันจะนอนเฝ้ามันบนเตียงเอง ตื่นมาตอนเช้าคงแฮงค์แน่ 



10.00 เช้าแล้ว .. 

" อืม .. ใส่พริกไทยลงไปหน่อยละกัน " ฉันกำลังทำซุปมันฝรั่งเป็นอาหารเช้าสำหรับสองที่อยู่ จริงๆฉันตื่นตั้งแต่แปดโมงแล้วแต่ป่านนี้จองกุกก็ยังไม่ตื่น 

" ทำไรอ่ะ " เสียงมันแว่วมาจากด้านหลัง จองกุกเดินขยี้ผมออกมาจากห้องนอน

" อ้าว ตื่นแล้วหรอ! นั่งก่อน ฉันทำซุปมันฝรั่งของชอบแกให้นะ นี้ววววว ! หอมฉุยเลยอ่ะ " น้ำเสียงสดใสของฉันมันคงไม่ทำให้จองกุกอินไปด้วย ถึงได้ทำแต่หน้าอึนแบบนั้น

" แกกลับไปเถอะ " มันไล่ฉันงั้นหรอ.. 

" ไม่.. นั่ง! " ฉันกดไหล่มันให้นั่งลงแล้วหยิบถ้วยซุปที่เสร็จแล้วมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าจองกุก ก่อนจะวางช้อนและชาจีน

" กินซะ ถ้าแกไม่อยากแฮงค์ตาย " จองกุกทำหน้าบึ้งแต่ก็ยอมตักกินในที่สุด

" เรื่องหลิน..แกจะทำยังไงต่อ " ช้อนที่อยู่ในมือหยุดชะงักทันทีที่ฉันถาม ถึงมันจะเจ็บแต่ชีวิตคนเรามันต้องมีทางไปต่อ ไม่ทางไหนก็ทางหนึ่ง และเราต้องรีบหาทางนั้นให้เจอ 

" ไม่รู้ " คำตอบสั้นๆบ่งบอกว่าจองกุกยังทำใจไม่ได้และไม่อยากยอมรับความจริง ฉันเลยพูดขึ้น

" เมื่อคืนตอนแกเมา .. แกบอกว่าแกจะตัดใจ และแกกำลังจะตัดได้ ไม่ใช่หรอวะ? " เออ ฉันโกหก! คงเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของฉันมั้งที่อยากให้มันตัดใจจากผู้หญิงใจร้ายอย่างหลิน 

ด้านมืดเล็กๆของฉันมันกระซิบว่า..ฉันกำลังจะมีสิทธิ์ไง 

" เมา.. ไม่ได้ตั้งใจพูด ฉันไม่มีวันลืมหลินได้หรอก " 

จุกระดับล้าน.. คำพูดของจองกุกทำให้ฉันตบหน้าตัวเองแรงๆในใจแล้วฝืนยิ้ม

" ไปเที่ยวกันมั้ย " 

" หือ? " 

" ในเมื่อลืมไม่ได้.. ก็ไปเที่ยวปลดปล่อยกัน! " อะไรดลใจให้ชวนก็ไม่รู้ ฉันอยากทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกับมัน อยากกินข้าว อยากถ่ายรูปเล่นเหมือนตอนที่หลินยังไม่ก้าวเข้ามาในชีวิตมัน ฉันอยากสำคัญบ้างก็เท่านั้นเอง.. 

" อือ... " จองกุกไม่ปฏิเสธ 


พอกินซุปเสร็จเราก็แยกกันอาบน้ำแต่งตัว โชคดีที่ห้องจองกุกมันมีเสื้อผ้าน้องสาวอยู่ฉันเลยเอามาใส่ได้ ก่อนจะใส่เกียร์มุ่งขับรถไปยังย่านฮงแดที่สมัยวัยรุ่นเราชอบไปกัน 

" ว้าว.. ไม่เปลี่ยนเลยแฮะ " ฉันหยิบกล้องถ่ายภาพของจองกุกขึ้นมากดแชะภาพตลาดจากภายในรถ แต่ก็ถูกมือใหญ่ดึงกล้องกลับไป

" เซ็ตค่าแสงหน่อยดิ อ่ะ " มันหยิบไปกดปรับๆอะไรก็ไม่รู้ สงสัยจะเป็นค่าแสงแล้วยื่นมาให้ฉัน 

ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองเลยซักนิด... ว่าเหมือนเรามาเดตกันซะมากกว่า

" อืม ขอบใจ " ฉันรับกล้องมาทำทีเป็นแชะรูปทางนู้นทางนี้แต่จริงๆก็เก็บยิ้มอยู่ต่างหาก




" ยิ้มหน่อยน้าาาาา " 

" ถ่ายรูปกันจองกุกอ่า ~ " 

 " ว้าววววว ร้านไก่ย่างในตำนาน อยากกินนน " 




เรียกได้สนุกกันจนลืมเวลาว่าเย็นแล้ว ฉันดีใจที่วันนี้เห็นจองกุกกลับมายิ้มได้ ถึงมันจะไม่ใช่ยิ้มกว้างที่ออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจ แต่อย่างน้อยมันก็เกิดในเวลาที่เค้ารู้สึกแย่ที่สุดในชีวิต.. และก็เป็นฉันที่ได้เห็นรอยยิ้มด้วย ดีเนอะ

ตอนนี้เรามายืนเกาะราวสะพานมองดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน มือหนาเอื้อมมือมายีผมฉันจากด้านหลัง 

" ฉัน..ขอโทษนะ " จองกุกพูดออกมาแบบงงๆ

" เรื่อง? " 

" มาคิดๆดูแล้วตั้งแต่ฉันคบกับหลินฉันก็ไม่ค่อยสนใจแกเหมือนเดิม.. ต่างจากแก ไม่ว่าเวลาไหนก็เป็นห่วงฉันตลอด ละอายใจว่ะแม่ง " 
ฉันยิ้มแล้วตบไหล่มันแรงๆ

" พึ่งคิดออกหรอยะ! ฉันจะหาเพื่อนใหม่อยู่แล้ว! " 

" ฮ่าๆ.. แต่แกก็ยังไม่ไปหาซักทีใช่มั้ยล่า.. " 

เกลียดความรู้ทัน!!

" เออ มีเรื่องจะถาม เมื่อวานที่เมาอ่ะ ฉันจูบแกปะวะ? " 

..... ฉันกลืนน้ำลายลงคอ แล้วมองหน้ามันเงียบๆ

" เอ่อ.. คงไม่ใช่หรอกเนาะ ฉันว่าฉันน่าจะฝันว่ะ หลอนชิบ ฮ่าาาาาๆ " มันขำยาว 

" เออ แกแค่ฝัน ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก " 

จองกุกคงไม่ได้เป็นเหมือนฉันถ้ารู้เรื่องจูบ.. 
ฉันอ่ะอยากเก็บมันไว้ แต่มันคงไม่ได้รู้สึกแบบฉันหรอก.. 



































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #3 natthicha saenkhot (@natthicha_123456) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 11:14
    หน่วงอ่ะต่นะคะ
    #3
    0
  2. #2 Creamykooky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 10:11
    มาต่อไวๆน้าา. สู้ค่ะ!!하위팅!!

    #2
    0
  3. #1 ct_nugaa (@nugaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:59
    ยังไม่จบใช่มั้ยคะ? มาต่อไวๆน้าาาา
    #1
    0