ณ. ฟาร์มแห่งหนึ่งในรัฐแคริฟอร์เนีย มีเด็กหญิงคนหนึ่งอายุสี่
ขวบ คุณพ่อของเธอมีรถบรรทุกคันหนึ่ง ซึ่งคุณพ่อรักมาก
เนื่องจากแต่งซิ่งซะ ดูสดใสใหม่เอี่ยมอยู่เสมอ ถูกใจโก๋แก่ ว่างั้น
อยู่มาวันหนึ่ง เด็กหญิงเอาของแข็งไปขีดรถเล่น จนรถเป็นรอยขูดขีด
ไปทั่วด้วยความโมโหสุดขีด ผู้เป็นพ่อใช้เส้นลวดมัดข้อมือของ
เด็กหญิง แล้วจับเธอมัดไว้ในโรงรถ เพื่อเป็นการทำโทษ และกว่าเขา
จะนึกขึ้นได้ ก็เป็นเวลาที่ร่วงเลยไปเกือบ 4 ชั่วโมงแล้ว
ตอนที่เขากลับเข้าไปในโรงรถอีกครั้ง มือของเด็กถูกรัดจนเลือด
ไม่ไหลเวียน จนต้องรีบนำส่งโรงพยาบาล แพทย์วินิจฉัยว่า....
ต้องตัดมือ ทั้งสองข้างทิ้ง เพื่อรักษาชีวิตไว้ เนื่องจากเซลล์ส่วน
ที่เป็นมือได้ตายไปหมดแล้ว
เด็กหญิงจึงต้องสูญเสียมือ ทั้งสองข้างไป โดยที่เธอก็ยัง
ไม่รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง ของการถูกทำโทษ ในครั้งนี้เลย
มันยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อ ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับความรู้สึก
ผิดอยู่ในใจตลอดเวลา
ครึ่งปีผ่านไป พ่อของเด็กนำรถไปเคาะพ่นทาสีใหม่ ก็ได้รถที่มีสีแสบจ๊าบ
ประดุจรถใหม่กลับมาอีกครั้ง พอถึงบ้าน เด็กหญิงเห็นรถทาสีใหม่
พูดขึ้นด้วยความไร้เดียงสาว่า “คุณพ่อคะ รถคุณพ่อสวยจังเลย เหมือนรถคัน
ใหม่เลย” ในขณะเดียวกัน ก็ได้ยื่นแขนไร้มือคู่นั้นออกมา แล้วถามพ่อว่า
“แล้วเมื่อไหร่ คุณพ่อถึงจะคืนมือให้หนูละค๊ะ”
คุณทราบไหมว่า เมื่อคุณพ่อคนนั้นได้ยินดังนั้น เขาทำอย่างไร...
เขาดึงปืนออกมา แล้วยิงตัวตายต่อหน้าลูกสาวของเขา... ...
ผู้คนมากมายในโลกนี้ ยังแยกไม่ออกว่า สิ่งใดเป็นสิ่งสำคัญกว่าในชีวิต
มัวแต่ลุ่มหลงอยู่กับสิ่งที่ตัวเองชอบ เพราะนึกว่า นั่นคือสิ่งที่สำคัญกว่า
...คุณจะเห็นคนบางคน อุตส่าห์ไปช่วยมูลนิธิต่างๆกวาดถนน แต่ไม่ยอม
แม้แต่จะกวาดบ้านของตัวเอง
...คนบางคน บริจาคเงินมากมายไปสร้างวัด แต่กับญาติพี่น้องตัวเอง
กลับเหนียวหนืด ยิ่งกว่าอะไร
...คนบางคน พูดจาไพเราะอ่อนหวานกับคนรอบข้าง แต่กับคนในบ้าน
กลับตะคอกฉุนเฉียว
...นี่แสดงว่า คุณพ่อของเด็กหญิงคนนั้น ไม่รู้ว่าอะไรสำคัญกว่า
ระหว่างรถ กับลูกของตัวเอง
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้นคือ ในโลกนี้...
ล้วนเต็มไปด้วยเรื่องแบบนี้...
และมีให้เห็นอยู่เป็นประจำ...
แม้แต่ท่ามกลางเธอและฉัน...
อาจารย์มงคล กริชติทายาวุธ (ที่มาของเรื่อง)
ความคิดเห็น