เส้นใยบางๆที่อยู่ระหว่างคำว่าเพื่อน//ไปทำบุญมา//

    หลังจากเมื่อวานเข้ากิจกรรมกีฬาสีเราอยู่สีม่วง ส่วนเธออยู่สีแดงอยู่คนละสีก็เลยอดเจอกัน แต่ถ้าเข้ากิจกรรมรมชมเราอยู่รมรมเดียวกับเธอก็จะได้เจอเธอทุกครั้งที่เข้าชมรม

    แต่ยังไงกอดคิดถึงเธอไม่ได้ ก็เลยโทรไปหาว่าจะชวนไปเที่ยวสวนสัตว์สักหน่อย(เนื่องจากตอนสิ้นปีเธอชวนไปเที่ยวทีหนึ่งละ แต่ว่ตอนนั้นมันบ่ายละกลัวว่าถ้าไปจะเที่ยวไม่ทั่วถึงไม่คุ้ม ก็เลยไม่ได้ไป แถมเสาร์ถัดมายังเป็นวันเด็กอีกคนเยอะก็เลยอดอีก) แต่เธอบอกว่าวันเสาร์นี้ต้องส่งพี่มาทำรายงานที่วิทลัย แต่ว่ามาส่งแปบเดียวแล้วก็กลับ ต้องรอดูอีกที

    พอมาวันนี้ตอนกำลังเรียนถ่ายภาพอยู่ จริงๆไมได้เรียนหรอกนั่งอยู่เฉยๆมากกว่าเพราะเคลียงานเสร็จหมดแล้ว เธอได้โทรมาหาเรา (แอบดีใจนะ ห้าๆ) ถามว่าตอนบ่ายโมงถึงบ่ายสองว่างไหม ว่าจะชวนออกไปซื้อของหน่อย เราก็บอกว่าว่างสิ เธอก้บอกว่า งั้นเดียวบ่ายโมงจะลงมาหา(เธอเรียนออกแบบอยู่ชั้นสี่เราเรียนถ่ายภภาพอยู่ชั้นสาม)พอหลังจากนั้นอาจารย์ปล่อยเวลาเที่ยง ปกติมีเรียนวิทต่ออีกชั่วโมง แต่อาจารย์บอกว่าคนที่สอบแล้วเมื่อวันจันทร์ถ้าสอบแล้ววันนี้ไม่ต้องเข้า ก็เลยอยู่ว่างๆ อ่านหนังสือรอเธอไปที่ห้องพักเด็กเทคโนที่ชั้นสาม

พอถึงเวลาบ่ายโมงเธอก็ลงมาหา(เพราะเป็นคาบพักทานข้าวของเธอด้วย) พอจะลงจากตึกเธอบอกให้ลงไปก่อนเลยนะ ขอคุบกับเพื่อนนิดหนึ่ง แต่พอจะเดินลงบันใดเเห็นเด็กรุ่นพี่ท่าทางไม่ค่อยน่าเข้าไกล้สักเท่าไหร่ ก็เลยเดินตามเธอไปเพื่อลงตึกอีกทางหนึ่ง แต่ระหว่างที่เดิตามหลังเธอไปรู้สึกเขินๆยังไงไม่รู้เพราะเหมือนกับว่าเพื่อนเธอจะมองตามเราแปลกๆ เหอๆ แต่พอเราจะเดินผ่านไปเธอเดินคุยกับเพื่อนไม่กี่คำ แล้วก็เดินตามเรามา(เพื่อลงตึก) รู้สึกแปลกๆเหมือนแฟนเดินตามง้อกันเลย เหอๆ

    แต่รู้สึกว่าช่วงหลังๆคือ แบบว่าถ้าเธอเหนเราและถ้าตอนนั้นอยู่ว่างๆเธอจะหาเวลาปลีกตัวมาหาเรา ไม่รู้แอบเข้าข้างตัวเองหรือป่าว บางทีเธอมีชั่วโมงว่างชั่วโมงหนึ่งเธอก็โทรถามเราว่าเราว่างไหมถ้าว่างก้จะชวนออกมานั่งคุย หรือไปไหนมาไหนด้วยกัน อ๊ากกแล้วจะให้เราคิดยังไงละ ไม่อยากคิดไปไหนไกลไม่กล้าคิดเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนด้วย T^T

แต่จริงๆ เราไมได้เดินตามเธอนะเรากลัวพวกรุ่นพี่ ห้าๆเลยเดินตามเธอลงไปเพื่อเดินไปทางลงตึกอีกทาง เหอๆๆๆ

   พอเดินลงมาถึงข้างล่างเธอบอกว่า เพื่อนเธอจะไปส่งซื้อดินสอที่ดวงกมล ไม่ต้องไปซื้อของแล้ว ก้เลยตกลงว่าจะไปทานข้าวกันแทน เพราะเราเองก้ไม่ได้ออกไปซื้ออะไรอยู่แล้ว ส่วนเรื่องสวนสัตว์เธอบอกว่า สงสัยอาทิตย์นี้จะไปไมได้เพราะเธอต้องมาส่งพี่สาวมาทำรายงานจริงๆ เราก็บอกว่าไม่เป็นไร เอาไว้คราวหน้าก็ได้ เพราะเราเองก็ลืมเก็บตังเหมือนกันเอาไว้ไปเที่ยว อันเดอร์เวอร์ด้วย(อุโมงใต้น้ำที่สวนสัตว์) เราเองก็ไม่ได้เกบตังไว้ ลืมไปเหมือนกัน ห้าๆๆ

    หลังจากทานข้าวเสร็จเธอก็ชวนเราไปเที่ยววัดเจดีหลวงระหว่างทางก็คุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อย แต่เวลามีใครมามองก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน เพราะผุ้ชายกับผู้หญิงเดินด้วยกันสองต่อสองอะนะบางคนถ้าไม่คิดอะไรเขาก้คงคิดว่าเป็นเพื่อนกันละ แต่ก็กลัวครูเขาเข้ามาว่าให้นั่นแหละเพราะมันดูไม่ค่อยสักดีเท่าไหร่ถึงแม้ว่าความจริงจะไม่มีอะไรก็ตามที พอเดินไปถถึงวัด เขากำลังยกหัวช้างขึ้นประกอบ(ที่วัดเขากำลังจัดงานศพของเจ้าอาวาสวัด ซึ่งเปนพระระดับสูง ปราสาทของท่านเลยเป็นรูปนกอะไรสักอย่าง มีเกล็ดเป็นเกล็ดปลา แต่หัวเป็นรูปช้างสีดำ)

   แต่เขายังสร้างไม่เสรจเลย เหนว่าจะเผาวันจันทร์เดียวพรุ่งนี้ ถ้าว่างๆค่อยชวนเธอมาดูอีกทีหนึ่ง

     หลังจากออกจากวัดนั้นแล้วก็เดินไปวัดประจำของเราไปชอบไปทำบุญด้วยกัน ไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ให้เจ้ากรรมนายเวร เสียหน่อย แต่ตังเราไม่พอมี17บาท แต่เขาเปิดให้บูชา 19 บาท เธอเลยแสดงความเป็นสุภาพบุรุษเอาเงินสองบาทมาให้เรายื้มก่อน เนื่องจากเธอเองก็เหลหือเหรียญบาทสองเรียญพอดีเลย ซื้อเทียนสะเดาะเคราะกับจุดธูปเทียบบูชาพระ แต่แปลกที่เทียนคนอื่นลมพัดมาดับหมด แต่เทียนของเราสองคนกลับไม่ดับ แปลกดีจริงๆ

    หลังจากนั้นก็ไปเสี่ยงเซียมซีต่อ เราได้เบอร์ยี่สิบ เหอๆ ส่วนเธอได้เบอร์อะไรไม่รู้ แต่ดูเหมือนเธออ่านแล้วมองเราแล้วมีอาการแปลกๆ ห้าๆๆ เวรกรรม...

    ดูนาฬิกา อ้าว บ่ายสองแล้ว เธอเข้าเรียนตอนบ่ายสอง เธอบอกไม่เปนไรเลทได้ เพราะวิชาบ่ายที่เธอเรียนเป็นวิชาที่เรียนต่อจากภาคเช้านั้นแหละอาจารย์เขาจะสั่งงานเข้าๆออกๆห้องได้ เธอเองก็ขี้เกียจเข้าห้องไวเหมือนกัน งานเยอะขี้เกียจ(ไม่รู้อยากคิดเข้าข้างตัวเองเหมือนกันนะว่าเธออยากจะอยู่กับเราห้าๆ ทั้งที่มันเปนเวลาบ่ายสองยี่สิบนาทีละ เหอๆ)

    หลังจากออกจากวัดเธอก้บอกแวะ7-11แปบ เราก้เลยเข้าตามไปแต่เนื่องจากเราขี้เกียจกินอะไรเลยไม่ได้ซื้ออะรออกกมา แต่เธอซื้อขนมติดไม้ติดมือมาชิ้นสองชิ้น แล้วก็แยกย้ายกกันขึ้นไปเรียน

   พอเราแยกย้ายกันไปก็เข้าโฮมรูมพบอาจารย์ที่ปรึกษาพอดีเลยอะไรจะเหมาะเจาะขนาดนี้ เหอๆ

-----------------------------------------------------------------

                   คำว่าเพื่อนรัก บางทีมันอาจจะดูใกล้

      แต่ถ้ามีอะไรบางอย่างเพิ่มเข้ามาทำให้จิตใจเราหวั่นไหว

                   มันก็ทำให้เราทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

                ไม่รู้ ไม่กล้าคิดเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน

                ไม่รู้ ไม่กล้าคิดเกินกว่าจะเข้าข้างตัวเอง

               ไม่รู้ ไม่กล้าที่จะบอกความในใจออกไป

           ไม่กล้า กลัวจะเสียคำว่า"เพื่อน"ไป ตลอดกาล....

เส้นใยบางๆที่อยู่ระหว่างคำว่าเพื่อน//ไปทำบุญมา//

ความคิดเห็น