[นิยายแปลจีน] เล่ห์รัก

ตอนที่ 5 : 1.5 บุรุษลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,807 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

ครู่ใหญ่ผ่านไป ในที่สุดสายตาสอดส่องนั้นก็หายไป ซูอิ่งค่อยพ่นลมหายใจช้าๆ นางปาดหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่คิดเลยว่าในโลกนี้จะมียอดฝีมือระดับสูงขนาดนี้ เหนือฟ้าคงมีฟ้าจริงๆ ต่อไปจะทำอะไรคงต้องระวังมากกว่าเดิม

ซูอิ่งเดินออกจากเงามืด ทันใดนั้นร่างร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้านางราวภูตผี หากเป็นคนธรรมดาคงไม่แคล้วกรีดร้องออกมา ทว่าสำหรับนางแล้ว แม้จะประหลาดใจ แต่ก็เพียงขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนย่อมมีวิธีรับมือเสมอ ในเมื่อหนีไม่พ้นก็ต้องถามให้รู้เรื่อง

ผู้ที่อยู่เบื้องหน้านางสวมหน้ากากน่ากลัว ลักษณะท่าทางราวภูตผีปีศาจ ท่าทีโอหังเผด็จการเช่นนั้นซูอิ่งรู้สึกคุ้นตาชอบกล ภาพเหตุการณ์บนรถม้าในวันนั้นพลันผุดขึ้นในสมอง ซูอิ่งมุ่นคิ้วเล็กน้อย มือทั้งสองกอดอก ปรายตามองคนตรงหน้า ท่านเป็นใคร สะกดรอยตามข้ามา ต้องการอะไรกันแน่

ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง สายตาชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ของเย่เฟยไป๋จับจ้องซูอิ่งดูดุร้ายน่ากลัว เขาพูดประชดนาง อะไรกัน จำข้าไม่ได้แล้วหรือ

ดวงตาซูอิ่งฉายแววสงสัย นางมองอีกฝ่ายสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ สงบเงียบราวสายลม

ต้นไหวในตรอกเย่ว์หยา เจ้าจำได้หรือไม่สายตาของเย่เฟยไป๋คมกริบและเปิดเผย กรามงดงามขบแน่นราวเอ่ยถึงเรื่องอัปยศ

ซูอิ่งครุ่นคิดอยู่สักครู่ ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ นางเพียงกอดอก มองเขา สีหน้าสงบนิ่ง

บนแผ่นดินนี้กลับมีสตรีที่แสดงสีหน้าเฉยชาใส่เขาได้  มิหนำซ้ำนางยังใช้สายตาคล้ายจะยิ้มเยาะมองเขาอีก เย่เฟยไป๋ไม่เคยพบเห็นสตรีเช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะหวายอ๋องหรือคุณชายโยวหลิง

ช่างเป็นสตรีที่กำเริบเสิบสานนัก!เย่เฟยไป๋ยื่นแขนออกไป มือทรงพลังคว้าร่างซูอิ่งมากอดแน่นราวห่วงเหล็ก เขาก้มหน้าลง พ่นลมหายใจอุ่นๆ รดหน้านาง

ซูอิ่งขัดขืนทันทีที่ได้สติ ทว่านั่นกลับยิ่งทำให้เขากอดนางแน่นขึ้น บีบให้นางอยู่ใกล้เขามากขึ้น กลิ่นอายแข็งกร้าวอย่างบุรุษอบอวลไปทั่ว ซูอิ่งทั้งโกรธทั้งอาย เวลานี้เย่เฟยไป๋ถอดหน้ากากปีศาจของตนเองออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ร่างของคนทั้งคู่แนบสนิทไม่มีช่องว่าง รอบด้านถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศคลุมเครือ

ช่างเป็นบุรุษที่เนรคุณนัก!ซูอิ่งส่งเสียงหึ เชิดหน้าขึ้นอย่างยโส จ้องตาเขากลับอย่างไม่กลัวเกรง

เจ้าบังอาจแขวนข้าไว้บนต้นไม้ไฟปริศนาลุกโชนในดวงตาเย่เฟยไป๋ เขาจ้องนางทั้งฉุนเฉียวและจนใจ ทำกับข้าเช่นนี้แล้วยังหวังให้ข้าทดแทนบุญคุณอีกหรือ

แล้วอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนช่วยท่านไว้ซูอิ่งชี้ประเด็นสำคัญ

วันนั้นซูอิ่งแค้นที่อีกฝ่ายทำรุ่มร่ามกับนาง ทว่าก็ไม่อยากให้เขาถูกทหารจับได้ จึงใช้สายรัดเอวมัดเขาแขวนไว้บนต้นไม้ที่มีกิ่งใบหนาทึบ นางหวังดีกับเขาแท้ๆ หากนางคิดร้ายโยนเขาทิ้งข้างทาง เขาคงถูกทางการจับไปตัดหัวประจานหน้าตลาดแล้ว

ไม่อย่างไร เพียงแต่...นิ้วเรียวยาวของเย่เฟยไป๋ค่อยๆ ไล้ไปตามใบหน้าซูอิ่ง ลมหายใจของเขาสัมผัสใบหูนาง เจ้าต้องมอบชีวิตของเจ้าให้ข้าเป็นการทดแทน

นี่คงเป็นวิธีทดแทนบุญคุณของท่านสินะ ข้านึกว่ารับบุญคุณคนมาเท่าไร ต้องทดแทนกลับไปเป็นเท่าตัวเสียอีกซูอิ่งหัวเราะอย่างเย็นชา มือขาวเรียวของนางคว้ามือเย่เฟยไป๋ที่แตะหน้ากากดอกหมู่ตานไว้

สตรีปากคอเราะรายเช่นนี้ไม่น่ารักเอาเสียเลยเย่เฟยไป๋ผู้โหดเหี้ยมยังพอมีความอบอุ่นอยู่บ้าง เขาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากซูอิ่ง

เช่นนั้นก็ดีแล้ว ท่านจะได้ปล่อยข้าเสียทีซูอิ่งผลิยิ้ม

น่าเสียดายนัก ข้าถูกใจเจ้าเสียแล้ว จะให้ทำเช่นไรมือของเขาขยับเงียบๆ เริ่มลูบคลำหน้ากากของนาง

ดวงตาคู่งามเบื้องหน้าใสวาวน่าหลงใหล ชวนให้สงสัยว่าใบหน้าใต้หน้ากากดอกหมู่ตานนี้เป็นเช่นไร เขาอยากรู้จนทนไม่ไหวแล้ว

ซูอิ่งฟาดมือไปที่หลังคอเย่เฟยไป๋ ทว่าชายหนุ่มเตรียมรับมืออยู่แล้ว เขาเบี่ยงกายไปทางขวา นิ้วเรียวยาวแกะตัวเกี่ยวหน้ากากดอกหมู่ตานของซูอิ่ง เสียงผึงดังขึ้น หน้ากากฝีมือประณีตพลันร่วงลงพื้น ส่งเสียงดังเคล้ง โลหะกระทบพื้น

ในจังหวะคับขันนั้นเอง ซูอิ่งงอเข่ากระแทกจุดยุทธศาสตร์ที่น่าภาคภูมิใจที่หว่างขาเย่เฟยไป๋เต็มแรง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังชัด ตามมาด้วยเสียงโทสะที่ชายหนุ่มมิอาจควบคุม นางตัวแสบ!

เย่เฟยไป๋นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าสตรีผู้นี้จะใจกล้าหน้าด้านถึงเพียงนี้ นางทำร้ายกล่องดวงใจเขาเสียได้ นี่มัน...อันธพาลชัดๆ!

ความเจ็บปวดรุนแรงที่มาอย่างกะทันหันทำให้เย่เฟยไป๋คลายวงแขนที่กอดซูอิ่ง หญิงสาวหมุนตัววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของซูอิ่งนั้นไม่ต่างจากธนูที่หลุดจากแล่ง พุ่งหวือเพียงอึดใจ ร่างที่ผลุบๆ โผล่ๆ เพียงไม่กี่ครั้งของนางก็หายวับไปในค่ำคืนที่เวิ้งว้าง

 

ในคืนที่มืดจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งมือตนเองนี้ บนถนนที่เงียบสงบปรากฏเสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวแมลงปอแตะผิวน้ำ ความเร็วของซูอิ่งนั้นน่าตกใจมาก เย่เฟยไป๋ประมาทเกินไป นางจึงหลุดรอดมือไปได้

ทว่ามีหรือที่ประมุขแห่งหอนักฆ่าจะยอมถูกสลัดทิ้งง่ายๆ เช่นนี้ เย่เฟยไป๋โมโหจนสบถออกมา ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ ในที่สุดเขาก็กัดฟันข่มความเจ็บไล่ตามนางไป หากโอวหยางหลิวอวิ๋นรู้ว่าเขาพ่ายแก่สตรีคนเดิมติดกันถึงสองครั้ง เขาคงถูกอีกฝ่ายหัวเราะเยาะไปจนวันตาย

เนื่องจากตอนแรกเย่เฟยไป๋สั่งลูกน้องให้ถอนกำลังออกไปด้วยความมั่นใจ เวลานี้จึงเหลือเขาไล่ล่านางเพียงคนเดียว

ในราตรีมืดมิด เย่เฟยไป๋สูดหายใจลึก ดวงตาเปล่งประกายขบคิดและตื่นเต้น เขาไม่ได้สัมผัสการไล่ล่าเช่นนี้มานานแล้ว

สาวน้อยจอมพยศผู้นั้นสับหลังคอเขาจนสลบไปคราวก่อน พอมาคราวนี้ก็ทำร้ายกล่องดวงใจของเขาอีก หวายอ๋องผู้สง่างามแห่งแคว้นตงหลิงและประมุขหอรัตติกาลเช่นเขา กลับถูกหญิงสาวเพียงคนเดียวรังแกจนทุเรศทุรัง ที่จริงเขาสมควรแก้แค้นนางอย่างบ้าคลั่ง ทว่า...เย่เฟยไป๋คลี่ยิ้มชั่วร้าย เขาอยากได้ตัวนาง ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม

เย่เฟยไป๋หยิบหน้ากากดอกหมู่ตานขึ้นมาเก็บเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม จากนั้นเขาก็วิ่งตะบึงราวเสือร้ายในยามราตรี เขารู้สึกตื่นเต้นกับการไล่ล่าครั้งนี้มาก

สิ่งเดียวที่เขากังวลก็คือ หากครั้งนี้ปล่อยให้หญิงสาวจอมพยศผู้นั้นหนีไปได้ ครั้งหน้าคงหาตัวนางได้ยากยิ่ง เพราะกระทั่งบัดนี้เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากนั้นเป็นเช่นไร แล้วนางเป็นผู้ใดมาจากที่ใด ไม่ เขาจะไม่ปล่อยให้นางหลุดมือไปเด็ดขาด! เย่เฟยไป๋หัวเราะประหลาด ช่างเป็นสตรีที่เร้าอารมณ์คนได้เก่งนัก

ซูอิ่งวิ่งอย่างรวดเร็วในค่ำคืนที่มืดมิด ทว่าไม่นานนักก็รู้สึกผิดปกติ ลำพังแค่ความเร็วของนาง ไม่แน่ใจว่าจะหนีชายปีศาจผู้นั้นพ้นหรือไม่ ขืนยังหนีต่อไป นางคงถูกจับได้ในที่สุด ถึงตอนนั้นเขาคงเห็นหน้าจริงของนาง และหากเขารู้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับร้านอิ๋นซู นางคงไม่แคล้วถูกเขาข่มขู่ในภายหน้า

ซูอิ่งนึกเสียใจอยู่ลึกๆ หากรู้เช่นนี้แต่แรกนางคงไม่ช่วยชายผู้นั้นด้วยความหวังดีเป็นแน่ นางน่าจะปล่อยให้เขาถูกทางการจับฆ่าเสียตรงนั้น! ดูเอาเถิด นางทำคุณบูชาโทษแท้ๆ ยามนี้ใจของซูอิ่งเคียดแค้นยิ่ง การเป็นคนดีช่างยากนัก โบราณว่าไว้ไม่มีผิด

เมื่อเห็นผู้ไล่ล่าตามติดเข้ามาทุกขณะ ซูอิ่งก็ไม่สนใจเรื่องอื่นใด ตัดสินใจกระโดดข้ามกำแพงสูงแห่งหนึ่งเข้าไป

เย่เฟยไป๋ที่ตามนางคลี่ยิ้ม แล้วรีบไล่ตามเข้าไป เขารู้ว่าสตรีนางนี้ไหลลื่นเสียยิ่งกว่าปลาไหล หากเผลอเมื่อไรก็จะหลุดมือไปได้

ที่แห่งนี้คือสวนดอกไม้ของคหบดีสกุลหนึ่ง เวลานี้รอบด้านเงียบสงบ แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลงมาอย่างอ่อนหวาน กระทบพื้นดินจนสว่างทั้งผืน ไม่มีสิ่งใดเร้นกายได้ใต้ราตรีนี้

ซูอิ่งพุ่งเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง สิ่งแรกที่ทำคือเปิดหน้าต่าง จากนั้นสูดหายใจลึก แล้วหลบอยู่หลังบานประตูที่ถูกกระแทกจนเปิดออก

หลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจเย่เฟยไป๋ก็ตามเข้ามาจริงๆ ชายหนุ่มเห็นหน้าต่างเปิดอยู่ก็กวาดตามองในห้องแวบหนึ่ง ก่อนกระโดดออกทางหน้าต่างไล่ตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่เสียเวลาคิด

ซูอิ่งนึกโล่งใจ ชายปีศาจผู้นี้หลงกลนางแล้วจริงๆ!

ซูอิ่งเดินออกจากประตูอย่างผ่าเผย แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามทันที

เย่เฟยไป๋มองสวนดอกไม้ที่ปราศจากร่องรอยเบื้องหน้าแล้ว รู้สึกราวเห็นรอยยิ้มเยาะหยันของซูอิ่ง เขาลูบหน้ากากดอกหมู่ตานที่ยังอวลกลิ่นหอมของนาง ริมฝีปากค่อยๆ ผลิยิ้มชอบใจ ที่แท้เจ้าก็ไม่ได้เป็นทั้งลูกแมวป่าหรือลูกปลาไหล ทว่าเป็นจิ้งจอกน้อยแสนเจ้าเล่ห์ เขาชักชอบสาวน้อยผู้นี้มากขึ้นทุกที เอาสิ เช่นนั้นข้าจะเล่นวิ่งไล่จับกับเจ้าให้สนุกไปเลย! ดูซิว่าหากข้าวางกำลังดักไว้ทุกทางแล้ว เจ้าจะยังหนีรอดได้หรือไม่

เย่เฟยไป๋ถึงขั้นจินตนาการว่า หากจับสาวน้อยมากเล่ห์ผู้นี้ได้แล้ว เขาจะจุมพิตนางเช่นไรจนนางอ่อนระทวย จะทรมานนางเช่นไรจนนางลุกจากเตียงไม่ได้

เย่เฟยไป๋หยิบขลุ่ยไผ่รูปร่างประหลาดลำเล็กออกมาจากแขนเสื้อ จากนั้นก็มีเสียงเหยี่ยวดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนเงียบสงบ นี่คือคำสั่งเรียกตัวด่วนของหอรัตติกาล นักฆ่าทั้งหมดต้องมารวมตัวกันภายในเวลาหนึ่งเค่อ[1]

 ไม่นานเงาดำมากมายก็มารวมตัวกันรอบกายเย่เฟยไป๋ นับจำนวนทั้งสิ้นได้สิบสามหน่วย นักฆ่าทั้งหมดของหอรัตติกาลต่างมารวมตัวกันในลานบ้านเล็กๆ แห่งนี้ ในขณะที่เจ้าของคฤหาสน์ตัวจริงยังคงนอนกอดอนุภรรยาคนที่สิบเจ็ดที่เพิ่งแต่งงานเข้ามาอย่างแสนสบาย หากเขารู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายนอกห้องคงไม่แคล้วตกใจจนเสียสติ

เวลานี้เย่เฟยไป๋สวมหน้ากากประหลาดตาอีกครั้ง ผมดำราวไม้มะเกลือปลิวเบาๆ ตามแรงลม แต่ละช่อพลิ้วไหวราวแพรต่วนสีดำ ทุกคนเห็นเพียงแววตาเย็นชาคมกริบประดุจเหยี่ยวคู่นั้น มุมปากเขายกขึ้น หน้ากากที่กระทบแสงจันทร์เปล่งรัศมีประหลาด ทว่าวิจิตรตระการตา

หาตัวสตรีผู้นั้นให้พบ ไม่ว่าต้องแลกกับอะไรก็ตาม!แววตาเขาโหดเหี้ยมและหยิ่งทะนง น้ำเสียงราบเรียบ ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

ขอรับ!เสียงขานรับพร้อมเพรียงฟังดูทรงพลังมาก

เพียงพริบตา เงาดำประดุจวิญญาณเหล่านั้นก็แยกย้ายไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ



[1] หน่วยนับเวลาของจีน หนึ่งเค่อประมาณสิบห้านาที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.807K ครั้ง

1,055 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 23:42
    หาผู้หญิงคนนึงถึงกลับยกมาทั้งหน่วยโอ๊ย555555555555
    #747
    0
  2. #396 sosana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 10:15

    เริ่มด้วย ในคืนที่มืดจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งมือตนเอง...

    และต่อมา.. แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลงมาอย่างอ่อนหวาน กระทบพื้นดินจนส่ว่างั้งผืน ไม่มีสิ่งใดเร้นกายได้ในราตรีนี้...


    ตกลงมันเป็นอย่างไรกันแน่? จะให้สว่างเดือนหงาย หรือรัติกาลเดือนดับ งงในงง??

    #396
    0
  3. #242 Kornfern Chayaboon (@k0rnfern) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 20:09
    ํทำไมพระเอกเถื่อนขนาดนี้
    #242
    0
  4. #196 IIaom (@iiaomjompoan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:44
    กลัวแล้วค่ะคุณ ขนลุกไปหมดแล้ว
    #196
    0
  5. #161 นัท (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 08:47

    ในที่สุดก็รู่ฐานะที่แท้จริงเป็นท่านฮ่อง และอีกฐานะคือประมุขหอรัตติกาล บุรุษหนุ่มรูปงามอันดับ 1 แห่งแคว้นที่สาวๆหมายปอง ชายหนุ่มที่ใครก็หมายปองเป็นคู่ครอง หุหุ หากใครรู้ว่าบุรุษ

    ที่หยิงทรนง ไม่สนใจสตรีนางใดอย่างท่านประมุข วิ่งตามสาวน้อยแสนแสบนางหนึ่งเข้า อย่างเอาเป็นเอาตายคงจะขำพิลึก ดูท่าท่านประมุขน่าจะมีว่าที่นายหญิงเสียแล้ว หุหุ

    #161
    0
  6. #97 plang265758 (@plang265758) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 15:49
    ดูโรคจิตนิดๆ55
    #97
    0
  7. #83 minhara2 (@mInhara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 00:30
    ชอบนางเอกเรื่องนี้อ่ะ แสบและน่ารัก???5555
    #83
    0
  8. #10 Earthkid (@Earthkid) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:22
    ผู้ชายอะไรไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยข้างหลังแกทั้งเอาเปรียบผู้หญิงเก่งจริงก็ตามคนเดียวสิเรียกคนมาอย่างนี้ไม่สมกับเป็นผู้ชายเลย
    #10
    0
  9. #9 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 11:45
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #9
    0
  10. #8 AYTHAI (@AYTHAI) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 07:57
    แล้วน้องจะหลบพ้นเหอรป่าวอ่ะเราของให้น้องหนีพ้นล่ะกัน
    #8
    0
  11. #7 PattyQ (@PattyQ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 06:32
    สนุก ขอบคุณมากค่ะ
    #7
    0