[นิยายแปลจีน] เล่ห์รัก

ตอนที่ 12 : 2.6 คลาดกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,594 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

รังสีอำมหิตสองสายพุ่งแหวกอากาศพร้อมเสียงลมเบาๆ แทงเข้าเบ้าตางูหม่างแล้วทะลุหัวออกไปอย่างแม่นยำ จากนั้นจึงพุ่งไปปักต้นไหวซึ่งอยู่ข้างๆ หลิงเฟิง คมกริชจมมิด ด้ามกริชยังสั่นเล็กน้อยราวยังหลงเหลือพลังอยู่

หลิงเฟิงตะลึงปากอ้าตาค้าง แทบจะลุกขึ้นปรบมือให้ซูอิ่ง กิริยาเมื่อครู่ช่างองอาจนัก งดงามเหลือเกิน!

งูหม่างโงนเงนอยู่ครู่หนึ่ง ลำตัวอ้วนใหญ่ล้มฟาดพื้นอย่างแรง ฝุ่นบนพื้นตลบฟุ้ง จากนั้นหลับตาลงตลอดกาล

หลิงเฟิงนึกชื่นชมในใจ ท่วงท่าคล่องแคล่วเด็ดขาด รวดเร็วแม่นยำ มิหนำซ้ำการเคลื่อนไหวยังนุ่มนวลเป็นธรรมชาติดุจสายน้ำไหล งดงามสะกดตายิ่ง มิน่าเล่านางจึงไม่กลัวทั้งลูกไฟและงูยักษ์ ที่แท้ก็เพราะมีฝีมือเช่นนี้นี่เอง ทว่าเหตุใดคุณหนูที่อุดอู้อยู่แต่ในจวนจึงมีวิทยายุทธ์ร้ายกาจเช่นนี้ได้

ท่านที่อยู่มุมกำแพงตะวันตกดูจนพอใจแล้วใช่หรือไม่ ต้องให้ข้าเชิญท่านมากินแกงงูหรือไม่ซูอิ่งกวาดตามองนิ่ง ริมฝีปากผุดรอยยิ้มเย็นที่ยากสังเกตเห็น

หลิงเฟิงสะดุ้งจนตัวสั่น รู้สึกตกใจอยู่ลึกๆ ที่แท้อีกฝ่ายก็เห็นเขาตั้งแต่แรกแล้ว นอกจากจะสังหารงูอย่างว่องไวเด็ดขาดแล้ว นางยังสังเกตเห็นเขาแม้เพียงปรายตา สตรีผู้นี้คือคุณหนูรองสกุลซูจริงหรือ คุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูแต่ในจวนจะห้าวหาญได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ห้าวหาญหรือ หลิงเฟิงรีบเปลี่ยนคำในพริบตา คุณหนูรองสกุลซูผู้นี้รูปร่างอ้อนแอ้นราวจะล้มได้แม้เพียงลมพัด จะใช้คำว่า “ห้าวหาญ” ได้อย่างไร ทว่าฝีมือของนางนั้นเก่งกล้าถึงขั้นที่แม้แต่เขาเองยังตกตะลึง หลิงเฟิงแปลกใจเหลือเกิน เหตุใดบนโลกนี้จึงมีสตรีที่มีครบทั้งความห้าวหาญและความแบบบางอยู่ในคนคนเดียวกันเช่นนี้

ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาจึงมักรู้สึกแปลกๆ กับคุณหนูรองสกุลซูเสมอ ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในสมอง คุณหนูรองผู้นี้มีฝีมือไม่ธรรมดา คงไม่ใช่แม่นางหน้ากากดอกหมู่ตานที่นายท่านเฝ้าตามหาอยู่กระมัง

ทว่าหลิงเฟิงหยุดความคิดเหลวไหลของตนเองอย่างรวดเร็ว จะเป็นไปได้อย่างไร คุณหนูรองสกุลซูจะออกเที่ยวเตร่ยามค่ำคืนได้อย่างไร นอกจากนี้ นายท่านก็บอกว่าให้มุ่งสืบค้นในยุทธภพเป็นหลัก

พอคิดถึงตรงนี้ หลิงเฟิงก็ล้มเลิกความคิดที่จะรายงานเรื่องของซูอิ่งอย่างละเอียด นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางตามหาหัวใจที่ลำบากยากเข็ญของเย่เฟยไป๋ในเวลาต่อมา

ในเมื่อครั้งนี้ล้มเหลว เช่นนั้นก็ต้องรอโอกาสหน้าแล้ว

งูหม่างตัวนี้ข้าน้อยขอมอบให้คุณหนูรอง คุณหนูรองโปรดรับไว้เถิด ฮ่าๆๆ!หลิงเฟิงกระโดดผลุง ตีลังกาอย่างคล่องแคล่วกลางอากาศ ทะยานขึ้นไปบนสันกำแพงอย่างรวดเร็ว ก่อนหลบหนีไปท่ามกลางราตรีเวิ้งว้าง

ตอนแรกซูอิ่งยังคิดจะตามไป แต่เหลือบเห็นเสียก่อนว่าฝ่ายตรงข้ามมีพรรคพวกตามมาอีกสี่คน ฝีเท้าของนางจึงชะงักลง นางสามารถรับมือชายผู้เป็นหัวหน้าผู้นั้นได้ แต่หากสี่คนที่เหลือรุมโจมตี นางคงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เรือนฝูหรงกลายเป็นที่สาธารณะให้คนเข้าออกได้ตามอำเภอใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจนัก!

ดวงตาซูอิ่งฉายประกายวาบ มุมปากเหยียดยิ้ม เคราะห์ครั้งนี้นางต้องรับไว้เช่นนั้นหรือ จะให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร นางทำอะไรชายชุดดำไม่ได้ก็จริง แต่หากผลจากเหตุการณ์ครั้งนี้สามารถเปลี่ยนมือได้เล่า เช่นว่าเปลี่ยนไปอยู่กับซุนซื่อจะเป็นเช่นไร เพราะอย่างไรเสียนางก็ต้องจัดการกับศพงูหม่างตัวนี้อยู่ดี

ชายผู้นั้นก็ช่างกระไร เหตุใดไม่เอาซากงูกลับไปด้วยเล่า ทิ้งไว้ในสวนเช่นนี้จะให้พวกเราจัดการอย่างไรลวี่เหินบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

ทิ้งไว้ที่นี่ดีแล้วซูอิ่งมองลวี่เหินอย่างสงบ คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม คุณหนูของเจ้าจะได้ใช้ประโยชน์จากมัน! มิหนำซ้ำยังเป็นประโยชน์อย่างใหญ่หลวงเสียด้วย

เจ้างูนี่มีกลิ่นคาวมากนะเจ้าคะ คุณหนูจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้ลวี่เหินงงหนัก

คืนนี้ท่านพ่อนอนที่ใด คงไม่ใช่เรือนซงเทากระมังซูอิ่งถาม ดวงตาดำสนิทดุจหมึกฉายแววมืดมัว

เรือนอู๋ถงเจ้าค่ะความเคลื่อนไหวใหญ่น้อยในจวนแห่งนี้ล้วนไม่พ้นสายตาลวี่เหิน นางจึงตอบโดยไม่ต้องคิด

เรือนอู๋ถงเป็นเรือนอนุภรรยาคนที่ห้าของบิดา อนุห้าแต่งเข้าจวนมาไม่ถึงห้าเดือนก็ตั้งครรภ์ได้สามเดือน มีทายาทน้อยให้สกุลซู พอซูหลินเฟิงรู้ข่าวจึงดีใจนักหนา เขาโปรดปรานอนุห้าเป็นทุนเดิม ยิ่งนางรู้วิธีเอาใจสารพัดด้วยแล้ว ระยะนี้เขาจึงไปนอนที่นั่นทุกคืน ทำให้ซุนซื่อโมโหจนแทบเปิดสงครามกับอนุห้า ความขัดแย้งระหว่างพวกนางจึงยิ่งเลวร้ายลงจนมิอาจคลี่คลาย ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับซูอิ่ง

ไปหากระสอบมาซูอิ่งฉีกยิ้มชั่วร้าย

ซุนซื่อวางยาในอาหารนางใช่หรือไม่ ดี ดีมาก! เรื่องวางยานางไม่กล้าทำก็จริง แต่นางมีวิธีที่ดีกว่านั้น ซุนซื่อ ยามนี้ข้าเก็บเจ้าไว้เพราะยังมีประโยชน์อยู่ แต่ข้าก็จำเป็นต้องเอาคืนเจ้าบ้างเพื่อไม่ให้เจ้ากำเริบเสิบสานจนเกินไป

ซูอิ่งจับงูใส่กระสอบกันน้ำ แล้วแบกกระสอบมุ่งหน้าไปยังเรือนซงเทาของซุนซื่อท่ามกลางความมืด

 

ยามนี้เป็นเวลาก่อนรุ่งอรุณ ผู้คนอ่อนเพลียและหลับสนิทที่สุด ทว่าสำหรับซูอิ่งผู้ใช้ชีวิตในความมืดแล้ว เวลานี้เป็นเวลาที่ปลอดภัยที่สุด

ซูอิ่งเข้าออกสะดวกตลอดทาง นางข้ามกำแพงเข้าไป แล้วเร้นกายเข้าห้องซุนซื่ออย่างไร้สุ้มเสียง ภายใต้แสงสลัวจากดวงจันทร์ นางเห็นซุนซื่อนอนหลับสบาย ส่งเสียงกรนเบาๆ บนเตียงป๋าปู้[1] ในขณะที่บ่าวรับใช้นอนหลับอยู่บนเก้าอี้รองเท้าราวหมูตายไม่มีผิด

ซูอิ่งมองซุนซื่อที่นอนหลับสบายอย่างเฉยชา ริมฝีปากคลี่ยิ้มร้ายกาจ ใช่แล้ว สิ่งที่นางจะทำต่อจากนี้อาจเรียกได้ว่าชั่วร้ายและน่าสะอิดสะเอียนมากทีเดียว นางจี้จุดนิทราของซุนซื่อ ก่อนเลิกม่านสีฟ้าอ่อนอย่างระมัดระวัง จากนั้นค่อยๆ วางศพงูหม่างตัวนั้นไว้ด้านในเตียง ให้นอนอยู่ข้างซุนซื่อ ดวงตาดุร้ายน่ากลัวของมันจ้องประจันหน้าซุนซื่อ หากซุนซื่อตื่นขึ้นมายามนี้คงตกใจแทบตายกระมัง ซูอิ่งอยากเห็นเหตุการณ์หลังจากซุนซื่อตื่นนอนตอนเช้าเหลือเกิน แต่เสียดายที่นางคงไม่มีโอกาสนั้น

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ซูอิ่งเตรียมจะผละไป ทว่าเท้านางกลับชะงักกะทันหัน ตอนนำงูไปวางด้านในเตียงนอนนั้น นางสังเกตว่าตรงนั้นมีบางอย่างนูนขึ้นมา ผู้ที่คุ้นเคยกับกลไกอาวุธลับเช่นนางรู้สึกถึงความผิดปกติทันที

ซูอิ่งคลำหาสักครู่จึงเจอปุ่มเปิดปิดกลไก นางเปิดช่องลับออกก็พบตั๋วเงินปึกหนาอยู่ข้างใน

สายตาของซูอิ่งหยุดที่ตั๋วเงินปึกนั้น ว่ากันว่าอัครเสนาบดีใจซื่อมือสะอาด สุจริตโปร่งใส คนในจวนสกุลซูจึงกินอยู่อย่างประหยัด นางยังหลงคิดว่าจวนสกุลซูไม่มีเงินจริงๆ เสียอีก แต่ไม่คิดเลย...

ตั๋วเงินปึกนี้มีมูลค่าต่ำสุดห้าสิบตำลึง สูงสุดหนึ่งพันตำลึง รวมกันทั้งหมดแล้วมูลค่าหนึ่งแสนตำลึงได้ นี่หมายความว่าอย่างไร ด้วยฐานะของซูอิ่งแล้ว เงินที่นางได้รับในแต่ละเดือนนั้นไม่เคยเกินห้าตำลึง มิหนำซ้ำยังถูกค้างจ่ายทุกเดือน เดือนใดได้ถึงสามตำลึงก็นับว่าดีมากแล้ว ทว่าที่นี่กลับซ่อนเงินไว้ถึงหนึ่งแสนตำลึง เทียบเท่ากับกำไรครึ่งปีของร้านอิ๋นซูทีเดียว

ตั๋วเงินพวกนี้คงไม่ใช่เงินที่ซุนซื่อแอบเก็บมาตลอดหลายปีนี้กระมัง ทว่าขุนนางสกุลซูใจซื่อมือสะอาด ต่อให้ทำบัญชีปลอมก็ไม่มีเงินให้โยกย้ายได้มาก ดังนั้นตั๋วเงินพวกนี้น่าจะเป็นสินเดิมของมารดาบังเกิดเกล้าของตนมากกว่า

ซุนซื่อคงเอาเงินสินเดิมของมารดานางซึ่งตายไปแล้วไปให้ซูหลวนซื้อของฟุ่มเฟือยที่ร้านอิ๋นซูกระมัง เช่นนั้นเวลานี้ก็คืนให้เจ้าของเดิมเถิด! ซูอิ่งฉีกยิ้มร้าย ยัดตั๋วเงินทั้งหมดใส่อกเสื้อตนเองอย่างไม่เกรงใจ ไม่เหลือไว้ให้ซุนซื่อแม้แต่ใบเดียว

เมื่อเห็นซุนซื่อนอนกอดซากงูหม่างตัวนั้นแทนซูหลินเฟิง ซูอิ่งก็แทบหัวเราะ นางอยากเห็นปฏิกิริยาของซุนซื่อตอนเช้าวันรุ่งขึ้นจริงๆ!

ซูอิ่งเม้มปากที่กระดกขึ้น แล้วย่องออกจากห้องอย่างไร้สุ้มเสียง กลับห้องของตนเอง

ทุกอย่างกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

 

ฟ้าสว่างช้าๆ กลุ่มดาวไม่กี่ดวงที่ยังหลงเหลือบนท้องนภาค่อยๆ เลือนหาย ดวงอาทิตย์สีแดงค่อยๆ ลอยขึ้นจากทะเลตะวันออก ทำลายความมืดช่วงรุ่งสางเพื่อต้อนรับวันใหม่

บ่าวไพร่ในจวนตื่นเช้าตามความเคยชิน แม้แต่กุ้ยหมัวมัว บ่าวคนสนิทของซุนซื่อก็เช่นกัน เพียงแต่เช้านี้กุ้ยหมัวมัวไม่ได้ตื่นเอง ทว่าถูกปลุกด้วย “เสียงฝน” ดังติ๋งๆ

กุ้ยหมัวมัวลืมตาอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติ เพราะตอนที่นางใช้มือเช็ดหน้านั้นพบของเหลวเหนียวข้นเปื้อนเต็มใบหน้า มิหนำซ้ำของเหลวนั้นยังหยดลงมาทีละหยดๆ อย่างสม่ำเสมอ กุ้ยหมัวมัวอาศัยแสงยามเช้าค่อยๆ เพ่งดูดีๆ ก่อนตกใจจนตาค้าง สวรรค์ นี่มันเลือดนี่นา มิหนำซ้ำยังเป็นเลือดที่มีกลิ่นคาวคล้ายเลือดสัตว์ประเภทงูเสียด้วย เลือดหยดลงมาจากบนเตียง เช่นนั้นฟูเหริน...

กุ้ยหมัวมัวรีบคลานไปหน้าเตียง พอเห็นภาพบนเตียง นางก็แทบเป็นลม เตียงป๋าปู้ในเวลานี้เปียกชุ่มไปด้วยเลือด ทั้งม่าน ผ้าห่ม เก้าอี้ รองเท้า พื้น...ล้วนเต็มไปด้วยเลือดคาวเป็นดวงๆ ชวนคลื่นเหียน

อาจพูดได้ว่ากุ้ยหมัวมัวเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่ง แม้กลัวจับใจ ก็ยังข่มความกลัวยื่นมือไปเลิกม่าน มองเข้าไปด้านในทั้งที่ตัวสั่นเทา และภาพที่เห็นก็ทำให้นางถึงกับหน้ามืดซวนเซ สิ่งแรกที่กุ้ยหมัวมัวเห็นคือส่วนหัวที่ดุร้ายน่ากลัวของงูหม่างสีสดตัวลายขนาดใหญ่ เลือดเหนียวข้นหยดติ๋งๆ ลงมาจากดวงตาเละยุ่ยคู่นั้น และดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นตลอดคืน เหตุใดงูยักษ์เช่นนี้จึงมาอยู่บนเตียงได้ แล้วฟูเหรินเล่า ไม่สิ สมควรพูดว่าศีรษะของฟูเหรินมากกว่า กุ้ยหมัวมัวรีบเปิดผ้าห่ม ลำตัวของฟูเหรินยังอยู่ แต่ศีรษะเล่าหายไปไหน หรือถูกเจ้างูนั่นกินไปแล้ว

กุ้ยหมัวมัวไม่ทันสังเกตว่าศีรษะของซุนซื่อถูกงูหม่างทับอยู่ นางมิอาจสะกดกลั้นความกลัวอีกต่อไป พออ้าปาก เสียงกรีดร้องบาดแก้วหูก็ดังสะท้านไปทุกชั้นฟ้าเหนือจวนสกุลซู

กรี๊ด...



[1] เป็นเตียงโบราณขนาดใหญ่ทำจากไม้ ลักษณะเด่นคือมีเพดาน เสา และระเบียงรอบเตียงนอนคล้ายห้องขนาดเล็ก 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.594K ครั้ง

1,055 ความคิดเห็น

  1. #1044 Bonefitty (@Bonefitty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 21:44
    งูนะคะ ไม่ใช่ผัว กอดทำไม
    #1044
    0
  2. #187 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 19:22
    เป็นฉัน ฉันก็กรี้ด555555
    #187
    0
  3. #87 minhara2 (@mInhara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 04:27
    นี่แค่จิ๊บๆ รอเจอของจริงคงแสบถึงทรวง5555
    #87
    0
  4. #80 Karwpupu (@Karwpupu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 21:49
    นางเอกแซ่บจริงๆ
    #80
    0
  5. #78 CrescentMoonStar (@CrescentMoonStar) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 17:43
    ซูอิ่งแสบจริงๆ
    สะใจดี ชอบๆ รอค่าาาา
    #78
    0
  6. #77 3327Wiehle (@3327Wiehle) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 10:37

    มาต่อเร็วๆ นะค่ะ

    #77
    0
  7. #76 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:40
    อิเฟิงสมควรถูกลงโทษบางอย่างควรรายงานไม่ทำรายละเอียดว่าที่ชายาเชียวนะ..เก่งขนาดนี้ยังมิงข้ามไม่เล่าสมควรโดดนถีบบ่อยๆ
    #76
    0
  8. #75 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:35

    น้องเด็ดกว่าที่คิด 55555

    #75
    0
  9. #74 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:14
    เจ๋งมากซูอิ่ง อยากจะเห็นหน้านังแม่เลี้ยงนักว่าจะเป็นอย่างไร555
    #74
    0
  10. #73 Panjarat56 (@Panjarat56) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:12
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ
    #73
    0
  11. #72 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:07
    จะเจอกันเมื่อไร รอๆๆ
    #72
    0
  12. #71 Bowwan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 08:52

    ลุ้นมาก หนังสืออกวันไหนคะ

    #71
    0
  13. #70 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 08:25
    สมควรโดนเอาคืนบ้าง ต่อไปเป็นพ่อที่ลำเอียงมากมาย ใช่จะอกตัญญู
    #70
    0
  14. #69 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 06:43
    แจ่มมากค่ะ
    #69
    0
  15. #68 queentea (@fairy-pitta) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 06:15
    ซูอิ๋งไปสุดมากลูก
    #68
    0