อลวนกลสลับร่าง

ตอนที่ 5 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 ส.ค. 60

ข้าค่อนข้างกลัวขณะยื่นมือไปอังใต้จมูกนางแล้วพบว่านางไม่หายใจแล้ว

ข้ายืนตัวแข็งมองอู๋หมิ่นจวิน ทำอย่างไรดี นางไม่หายใจแล้ว…”

อู๋หมิ่นจวินกลับไม่เป็นกังวล ตรวจชีพจรของนางแล้วกล่าวว่า วางใจเถอะ ยังไม่ตาย คิดว่านางคงถูกแทงเข้าที่เส้นลมปราณ ทำให้มีท่าทางเหมือนกับนอนหมดสติ

ข้าถอนหายใจอย่างโล่งอก กล่าวว่า เช่นนั้นก็ดี

อู๋หมิ่นจวินขมวดคิ้วมุ่น มีอันใดดี นางอยู่ที่นี่กับพวกเรายามนี้ คิดว่าผู้คนคงรู้กันสิ้นแล้ว ข้าอาจถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน ยามนี้นางยังมาเป็นเช่นนี้ แม้นางไม่ตาย แต่ก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดี เสด็จอาของข้าทรงรักธิดาปานแก้วตาดวงใจ  ช่าง…”

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ข้าอดกล่าวไม่ได้ว่า เจ้ายอมอ่อนข้อให้นางมากจริงๆ

อู๋หมิ่นจวินกล่าวว่า นางชมชอบข้า และยังเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ข้าควบคุมเสด็จอาได้

ข้ากล่าวว่า เช่นนั้นหลังจากนี้เจ้าจะแต่งให้นาง แล้วแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาใช่หรือไม่

อู๋หมิ่นจวินมองข้าด้วยสายตายิ้มเยาะเล็กน้อย เจ้าคิดว่าหลังจากข้าขึ้นครองราชย์ ยังปรารถนาให้เสด็จอาทรงอยู่เคียงข้างเหมือนระเบิดที่รอเวลาระเบิดเช่นนั้นรึ

“…ไม่

เช่นนั้นเจ้าคิดว่า หลังจากข้ากำจัดเขาได้แล้ว ข้ายังจะยินยอมให้ธิดาของเขาอยู่ข้างกายเหมือนระเบิดที่รอเวลาระเบิดอยู่อีกรึ

“…ไม่

ถูกต้อง เขาเอ่ยอย่างใจเย็น ในยามนี้ ข้าแค่แสร้งชอบนาง เพื่อให้เสด็จอาคิดว่าข้าเห็นแก่หน้าของนาง หลังจากนี้ข้าค่อยกำจัดทุกคนภายหลัง

เห็นเขามีท่าทางโหดร้ายเลือดเย็นในยามนี้แล้ว ทำให้ข้านึกถึงวันนั้น บุรุษบนแท่นสูงตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า ตัดหัวทันที

เพียงเวลาสั้นๆ ไม่กี่ชั่วยามที่ได้อยู่ร่วมกัน ท่ามกลางความวุ่นวายเสียงดัง ข้าเกือบลืมไปว่าอู๋หมิ่นจวินเป็นคนประเภทนั้น นึกขึ้นได้ ข้าให้หวาดกลัวขึ้นมา

ข้าถามอย่างระมัดระวังว่า ไฉนข้างกายเจ้ามีแต่ระเบิด…”

“…” อู๋หมิ่นจวินมองข้าด้วยสีหน้าซับซ้อน ข้าคิดว่าเจ้ากำลังหลงประเด็นแล้ว…”

ข้าอธิบายว่า มิใช่ ข้าเพียงแต่คิดว่าในใจของเจ้า ข้าคงเป็นระเบิดเช่นกัน

อู๋หมิ่นจวินเม้มปากยิ้ม วางใจเถอะ ถึงจะใช่ แต่ด้วยสถานะยามนี้ของพวกเราย่อมคล้ายระเบิดคู่

“…”

หลังจากอู๋หมิ่นจวินค่อยๆ ดึงเข็มที่ปักหน้าผากของเซิ่งอันออกแล้ว ข้าก็เรียกคนเข้ามา บอกว่า “ท่านหญิงเซิ่งอันไม่ทันระวัง ล้มหัวฟาดพื้น หมดสติ ให้คนพานางกลับไป

ประจวบเหมาะกับผิงหยางส่งเสื้อผ้าอาภรณ์มาให้แล้ว ข้ามองไปก็เห็นลายเส้นดอกบัวทองคำที่ส่องประกายแวววาว แม้จะหรูหรา แต่ก็ไม่ฉูดฉาด ฝีมือละเอียดอ่อนและประณีต บนเสื้อผ้ายังประดับด้วยเม็ดไข่มุกล้ำค่า เพียงแค่มองผ่านๆ มีไม่ต่ำกว่าพันเม็ด แต่ละเม็ดปักเรียงอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีบิดเบี้ยว กระทั่งเส้นด้ายยังมองไม่เห็น แสดงให้เห็นถึงฝีมือเย็บอย่างประณีตและละเอียดลออ

มองเครื่องประดับ ทั้งหมดล้วนเป็นปิ่นปักผมทองคำที่ประดับด้วยพู่ห้อย ถ้าเอามาประดับทั้งหมดนี้เกรงว่าจะบดบังถึงกึ่งหนึ่งของใบหน้า โดยเฉพาะพู่อันใหญ่ ข้าจึงแนะนำให้อู่หมิ่นจวินเสียบไว้ตรงกลาง เมื่อไม่เห็นใบหน้าย่อมไม่สำคัญแล้วว่าเจ้าจะรูปงามหรือน่าเกลียด

อู๋หมิ่นจวินไม่ได้กล่าวอันใด เพียงแต่รับมาเงียบๆ จากนั้นก็เสียบไว้ด้านหลัง

“…”

อู๋หมิ่นจวินและข้าต่างไม่รู้วิธีการแต่งตัวจริงๆ สุดท้ายก็เรียกนางกำนัลเข้ามาช่วยเขาแต่งตัว ข้าคิดว่าเหล่านางกำนัลคงคุ้นชินกับคลื่นลมในวันนี้แล้ว แม้สีหน้าจะขาวซีดดุจกระดาษและเขียวดุจใบหญ้า ทว่ามือไม้มิได้สั่นเทา ผลที่ออกมาย่อมนับว่าไม่เลว

หลังเรื่องวุ่นวายยุติ พวกนางกำนัลถอยออกไป ข้าพินิจดูอู๋หมิ่นจวิน เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ สามส่วนเป็นหน้าตา อีกเจ็ดส่วนเป็นการแต่งกาย องค์รัชทายาท เจ้างามยิ่งนัก

อู๋หมิ่นจวินยิ้มเยาะ อวิ๋นเจี่ยว เจ้าชมตนเองทางอ้อมเช่นนี้ ช่างน่าไม่อายจริงๆ

ข้ายิ้มให้เขา ถึงอย่างไรก็มิใช่หน้าของข้า

“…”

ในที่สุดก็แต่งตัวเสร็จ พวกเราสองคนหารือกันชั่วครู่ว่ายามเข้าเฝ้าฮ่องเต้จะต้องกล่าวและต้องทำอันใดบ้าง

อู๋หมิ่นจวินหรือก็คือตัวข้าต้องกราบทูลฮ่องเต้ของแคว้นซียางว่า องค์หญิงฉางอี้แห่งแคว้นตงหยวนเสด็จมาเยือนเพื่อทรงเจรจาสงบศึก

อู๋หมิ่นจวินหรือก็คือตัวข้าได้รับข่าวว่าแคว้นเป่ยชางฉวยโอกาสยามที่แคว้นซียางกำลังเปิดศึกกับแคว้นตงหยวน ลอบบุกโจมตีแคว้นซียาง เพราะยามนี้ไม่มีกองกำลังทหารรั้งอยู่ในแคว้นเลย อีกทั้งแคว้นซียางบุกโจมตีแคว้นตงหยวนเป็นเวลานานแล้ว หากก็ยังไม่ประสบผลสำเร็จ ส่งผลให้เหล่าทหารหาญเบื่อหน่ายกับการทำสงครามยิ่งนัก

แท้จริงแล้ว สงครามรุกรานย่อมมิอาจเปรียบได้กับการประท้วงที่ผู้คนที่ลุกฮือเต็มไปด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน โดยเฉพาะเมื่อเวลาเนิ่นนานออกไป ในยามนี้แคว้นเป่ยชางลอบเคลื่อนไหว อู๋หมิ่นจวินตัดสินใจจะร่วมมือกับแคว้นตงหยวนเพื่อจัดการกับแคว้นเป่ยชางก่อน

การสร้างสันติจะต้องมีการเชื่อมความสัมพันธ์ และการเชื่อมความสัมพันธ์ที่ว่านี้ก็คือ องค์หญิงฉางอี้ ผู้ที่เสด็จมาทรงเยือนกะทันหัน

แน่นอนว่า แคว้นซียางต้องใช้กำลังทรัพย์และกำลังทหารจำนวนมากโขเพื่อทำสงครามกับแคว้นตงหยวน จึงเป็นไปมิได้ที่จะถอนกำลังทหารออกมาโดยง่าย แม้ฮ่องเต้ของแคว้นซียางทรงเห็นด้วย ทว่าเหล่าทหารกลับไม่พอใจยิ่งยวด แคว้นซียางจึงยึดที่ดิน บังคับให้แคว้นตงหยวนจ่ายภาษีครึ่งหนึ่งให้แคว้นซียางในแต่ละปี ทั้งยังต้องมอบเงินทองของมีค่า สุกร สุนัข วัว แกะ ผ้าไหม แพรพรรณ และสินค้าอื่นชดใช้ด้วย

นับแต่นี้ไปทั้งสองแคว้นถือเป็นมิตรแท้ คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันและไม่รุกรานซึ่งกันและกัน

เรื่องนี้ข้าเห็นด้วย วิธีเช่นนี้ดีกว่าให้แคว้นตงหยวนต้องสูญสิ้น หากแม้แต่วิธีนี้ยังใช้ไม่ได้ ฮ่องเต้มิทรงยอมรับปาก เช่นนั้นอ๋องซิวอี้ก็มีสิทธิ์เอ่ยปาก เมื่อถึงเวลานั้น หากอู๋หมิ่นจวินมิอาจรักษาตำแหน่งรัชทายาทไว้ได้ ข้าคงต้องจบชีวิตไปพร้อมกับเขา

ข้าเคยถามอู๋หมิ่นจวินถึงเรื่องนี้ เขากล่าวว่าแคว้นเป่ยชางกำลังจ้องแคว้นซียางราวเสือจ้องตะครุบเหยื่อ ทว่ายังใจไม่กล้ายกทัพบุกโจมตีโดยตรง เนื่องจากแคว้นเป่ยชางกับแคว้นหนานเหวินกำลังคุมเชิงกันอยู่จึงมิอาจเคลื่อนทัพได้

ยามนี้ข้าไม่อาจก้าวก่ายอันใดมากได้ อีกทั้งแคว้นเป่ยชางย่อมมิใช่มิตรที่ดีจะต้องถูกกำจัดในเร็ววันอยู่แล้ว

แผนเชิงรุกของอู๋หมิ่นจวิน ข้ามิได้ปฏิเสธ

หลังจากตรวจสอบว่าเรื่องราวของพวกเราไม่มีจุดใดผิดพลาด พวกเราก็ออกจากตำหนักจ่างเฉียนพร้อมกัน ก่อนไปข้าเน้นย้ำกับเขาว่า ห้ามเรียกข้าว่าอวิ๋นเจี่ยวเด็ดขาด

นับแต่ยังเด็ก ผู้คนมักจะเรียกข้าว่าองค์หญิงหรือฉางอี้ คงมีแต่ท่านแม่ที่อยู่ในความทรงจำที่รางเลือนของข้า เรียกข้าว่า อวิ๋นเจี่ยวตอนที่ข้ายังเล็กมาก และยามข้าเรียนคัมภีร์ซือจิง[1] ท่านอาจารย์พูดถึงคำว่า แสงจันทร์ส่องแสงสุกสกาว ซึ่งหมายถึงชื่อของข้า ข้าเกือบจะลืมแล้วว่าชื่อของข้าคือ อวิ๋นเจี่ยว

อู๋หมิ่นจวินรู้ชื่อของข้า ข้าหาได้แปลกใจไม่ แต่เมื่อเขาเอาแต่เรียกชื่อข้าบ่อยครั้ง มันทำให้ข้ารู้สึกแปลกพิกล

เมื่ออู๋หมิ่นจวินได้ยินวาจาของข้า พลันแย้มยิ้ม เช่นนั้น เจี่ยวเอ๋อร์?”

“…เจ้าเรียกข้าว่าอวิ๋นเจี่ยวเถอะ



[1] คัมภีร์ซือจิงหรือคัมภีร์บทกวี  เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์เล่มแรกและเล่มเดียวที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นคัมภีร์ และเป็นหนึ่งในสิบสามเล่มที่ใช้ในหลักสูตรการสอบคัดเลือกข้าราชการในสมัยโบราณ ผู้ที่จะสอบจอหงวนล้วนต้องศึกษาซือจิงให้แตกฉาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #79 hellheart (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 00:16

    เรารอเธอมา อีก1เดือนจะครบ1ปีแล้วหนา

    #79
    0
  2. #75 Si-Siri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 13:56
    จะมาต่อไหมคะ??
    #75
    0
  3. #70 ฺBedroom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 19:54
    จะซื้อแน่นอนค่ะ น่าอ่านมากเลย
    #70
    0
  4. #64 Bewtii006 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 10:25
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ
    #64
    0
  5. #62 Linlij (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:17
    งื้อออ เขิลอ่าา รอน้าา
    #62
    0
  6. #61 raya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 11:47
    เป็นอันว่าตกหลุมรักเรื่องนี้อย่างแรง
    #61
    1
  7. #58 wanlovetom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 17:36
    ไม่อัพต่อแล้วใช่ไหมคะ
    #58
    1
  8. #54 amm4747 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 09:27
    มันดูเครียดๆแบบฮาๆไงไม่รู้ คือผู้หญิงเครียด แต่ผู้ชายทำเรื่องเครียดให้ฮาตลอด เออใครหญิงใครชายหว่าเริ่มงงแล้ว
    #54
    1
    • #54-1 เพ่ยเพ่ย_editor(จากตอนที่ 5)
      23 สิงหาคม 2560 / 11:58
      ตัวเพศเดิม ใจสลับกันนะค้า
      #54-1
  9. #52 A0bb1e (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:54
    ชื่อแคว้นแยอะไปหมดเลย คงต้องอ่านทวนใหม่ตอนออกเช้มมานะคะ ว่าแต่ หนังสือจะออกเมื่อไหร่เหรอคะ
    #52
    1
    • #52-1 เพ่ยเพ่ย_editor(จากตอนที่ 5)
      23 สิงหาคม 2560 / 11:57
      ประมาณต้นเดือนกันยายนค่า
      #52-1
  10. #51 nutfloksong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 20:45
    มาแล้ว เย้ เอาอีกๆๆๆๆ กำลังหนุกเลย
    #51
    0