Boss&Me มื้อนี้มีรัก

ตอนที่ 2 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

ร่างกายของซานซานแข็งแรงมาตั้งแต่เล็ก ถึงจะถูกถ่ายเลือดออกไปถึง ๓๐๐ ซีซีก็ไม่มีปัญหา หลังจากวิ่งวุ่นมาหลายวัน พอได้พักผ่อนในช่วงหยุดสุดสัปดาห์หน่อย เธอก็กลับมาทำงานต่อได้แล้ว

ทันทีที่ไปทำงานในเช้าวันที่แปด หัวหน้าแผนกจอมเหวี่ยงก็เรียกซานซานเข้าไปด่าในห้องทำงาน เพราะตัวเลขในแบบฟอร์มที่เธอเซ็นรับรองเกิดข้อผิดพลาดขึ้น เฟิงเถิงเป็นกลุ่มบริษัทใหญ่ที่มีบริษัทลูกทำธุรกิจหลากหลายอยู่ในเครือมากมาย แต่ละบริษัทต่างมีขนาดใหญ่เล็กต่างกัน และมีพนักงานบริษัทหลายคนคอยดูแลอยู่ ซานซานที่เพิ่งเข้ามาใหม่ย่อมยังทำอะไรไม่ได้ทั้งหมด นอกจากคอยดูเพื่อนร่วมงานที่ช่วยทำแทนและให้เธอคอยศึกษางานอยู่ข้างๆ  จากนั้นก็ให้หญิงสาวเซ็นรับรองแบบฟอร์มที่เพื่อนร่วมงานทำให้จนเสร็จแล้วอย่างเดียว ซึ่งเรื่องนี้หัวหน้าแผนกเองก็รู้อยู่แก่ใจ แต่เพราะเขาไม่ชอบใจในคุณสมบัติของพนักงานใหม่คนนี้ จึงจงใจหาเรื่องด่าเธอมากกว่า

จะว่าไปแล้ว ซานซานก็ไม่ได้ทำผิดอะไร ข้อผิดพลาดอย่างเดียวก็คือเธอมีคุณสมบัติอ่อนด้อยอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับได้เข้ามาทำงานในบริษัทใหญ่ที่มีชื่อเสียงชนิดที่ถ้าหากไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัยดังละก็ อย่าหวังจะได้เยื้องย่างเข้ามาเลย แถมยังปัดเอาคนใหม่ที่มีคุณสมบัติดีเลิศ ซึ่งหัวหน้าแผนกคัดสรรมาแล้วคนหนึ่งให้ต้องกระเด็นออกไป ทำให้คนหัวเก่าเข้าขั้นเก๋ากึ๊กอย่างหัวหน้าแผนกการเงินคนนี้ชักจะสงสัยว่าซานซานอาจเดินเข้าทางประตูหลัง[1] จึงเป็นธรรมดาที่จะรู้สึกไม่ชอบใจเธอ

ถึงจะเข้ามาทำงานที่บริษัทเฟิงเถิงได้ แต่บางครั้งบางทีซานซานก็รู้สึกไม่มั่นใจ เพราะถึงเธอจะเป็นนักศึกษาที่จบมาจากมหาวิทยาลัยในโครงการ๒๑๑[2] และสอบผ่านวิชาภาษาอังกฤษระดับหกกับวิชาคอมพิวเตอร์ระดับสองแล้ว แต่ถ้าหากเทียบกับประวัติการศึกษาอันโดดเด่นของเพื่อนพนักงานคนอื่นๆ แล้ว ก็ยังนับห่างชั้นกันอยู่อีกหลายขุม ตอนแรกเธอได้แต่กรอกประวัติสมัครงานทางออนไลน์ตามเพื่อนอย่างไม่คิดหวังอะไรเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าจะถูกเรียกตัวเข้ามาทำงานได้

พอหัวหน้าด่าปิดท้ายว่า “แค่มหาวิทยาลัยเกรดสาม มาตรฐานเกรดซี[3]ไม่รู้ว่าทำไมฝ่ายบุคคลถึงได้เรียกตัวเธอเข้ามา ทางที่ดีเธอกลับไปคิดให้ดีนะว่าจะทำยังไงถึงจะผ่านโปรได้” จบแล้ว ซานซานก็เดินคอตกออกไปจากห้องทำงานเขา 

ช่วงโปรหนอช่วงโปร ไม่รู้ว่าเจ้านายใหญ่จะเห็นแก่ที่เธอบริจาคเลือดให้ฟรีๆ วันนั้นแล้วปล่อยให้เธอผ่านโปรมาได้หรือเปล่า แบบนี้อย่างน้อยๆ ต่อไปเขาก็จะมีคลังเลือดสำรองให้ใช้ได้เป็นครั้งคราวไง

แบบนี้เท่ากับจ่ายเงินเดือนให้ต่อเดียว แต่ได้ประโยชน์คุ้มถึงสองต่อเชียว คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม...

แต่เอ...จู่ๆ ซานซานก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา หรือว่าจะเป็นเพราะกรุ๊ปเลือดหายากของเธอ ฝ่ายบุคคลถึงได้เรียกตัวเธอเข้ามาทำงาน จำได้ว่าตอนแรกที่มาสมัครงานนั้น ในแบบฟอร์มีให้กรอกเรื่องกรุ๊ปเลือดด้วย เรื่องนี้ทำเอาเธอถึงกับงงไปตั้งนานสองนาน

 

เรื่องที่ซานซานถูกหัวหน้าวีนใส่ไม่ได้เป็นที่สนใจของเพื่อนร่วมงานนัก เพราะพวกเขาต่างคนต่างก็ยุ่งอยู่กับงานของตัวเอง ทำให้ซานซานที่หงอยอยู่แล้วก็ยิ่งซึมหนักขึ้นไปกว่าเดิม

พนักงานใหม่อีกสองคนที่เข้ามาพร้อมกับซานซานต่างก็เจอรุ่นพี่ร่วมสถาบันของตัวเองในที่ทำงาน ทำให้สามารถเข้ากลุ่มกับคนอื่นๆ ได้อย่างไม่ขัดเขิน ในขณะที่ซานซานนั้นเหมือนคนหาประตูไม่เจอเลยเข้าไม่ได้ เรื่องนี้ทำให้ซานซานที่เป็นคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดีและไร้ศัตรูคู่อริมาตั้งแต่เด็กรู้สึกท้อใจ และอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ผิดที่ผิดทางจริงๆ หรือเปล่า

ความจริงแล้ว นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาของเธอเสียทีเดียว เพราะข้อหนึ่ง...วัฒนธรรมองค์กรของบริษัทเฟิงเถิงนั้นเป็นแบบตัวใครตัวมัน และเน้นการสร้างผลงานมากกว่า แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีการปฏิสัมพันธ์กันภายในองค์กรอยู่มาก ข้อสอง...พวกพนักงานคนอื่นๆ ต่างรู้สึกว่า หากวัดกันที่คุณสมบัติแล้ว ซานซานไม่น่าจะเข้ามาทำงานที่นี่ได้ นอกจากจะมีแบ็คอัพอย่างอื่นอยู่ด้วย แต่แบ็คอัพของเธอจะเป็นใครนั้นไม่มีใครรู้ เพราะฉะนั้นทุกคนจึงได้แต่คอยดูอยู่ห่างๆ อย่างไม่กล้าจะมองข้ามเธอไป แต่ก็ไม่กล้าพาตัวเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมด้วย ...นี่ก็เป็นหนึ่งในหลักการการเอาตัวรอดภายในองค์กรใหญ่ที่มีความสัมพันธ์สลับซับซ้อนกันแบบนี้

แต่เรื่องพนักงานใหม่ที่ตามปกติดูซื่อๆ คนนี้ก็เป็นที่โจษจันอยู่เหมือนกัน มีคนในที่ทำงานคอยเนียนๆ ถามอยู่หลายหน แต่ก็ไม่มีเบาะแสร่องรอยอะไรเลย

กระทั่งเที่ยงวันนี้ แบ็คอัพของเซวียซานซานที่คาดเดากันมาเนิ่นนานก็เริ่มปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว

 

ลินดาเลขานุการผู้บริหารที่อยู่ประจำห้องทำงานของท่านผู้อำนวยการ ยืนถือกล่องข้าวใบหนึ่งที่ดูขัดกับภาพลักษณ์สาวสวยรวยทรัพย์สูงศักดิ์ของเธออยู่ที่หน้าประตูแผนกการเงิน “ไม่ทราบว่าคนไหนคือคุณเซวียซานซานคะ”

ซานซานมองหน้าเพื่อนร่วมงานอย่างงงๆ ก่อนลุกขึ้นยืน “ฉันค่ะ”

จากเสียงซุบซิบและสีหน้าแปลกๆ ของเพื่อนร่วมงานทำให้ซานซานพอจะเดาได้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน จึงอดที่จะโอดครวญในใจไม่ได้

คงไม่หรอกมั้ง แค่ทำตัวเลขผิดนิดเดียว ผู้บริหารระดับสูงถึงกับแตกตื่นกันขนาดนี้เลยเหรอ ทำให้พนักงานที่แม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ต้องหิ้วกล่องข้าวมาไล่จับคนแบบนี้ หรือว่าวันนี้เธอจะต้องม้วนเสื่อกลับบ้านแล้วจริงๆ

เซวียซานซานยืนตัวเกร็งขณะมองดูลินดาเดินเข้ามาหา และหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

ลินดายิ้มน้อยๆ ขณะเอ่ยว่า “สวัสดีค่ะคุณเซวีย ฉันชื่อลินดา นี่เป็นอาหารกลางวันที่ท่าน ผอ.เฟิง ให้ฉันเอามาส่งให้คุณค่ะ”

ผอ.เฟิง? อาหารกลางวัน?

เหล่าพนักงานต่างเผลออ้าปากกันจนกรามค้าง...ว่าไงนะ...ที่แท้แบ็คอัพของซานซาน...ก็คือท่าน ผอ. หรอกหรือนี่

แต่หากพวกเขาจะมีแก่ใจหันมามองซานซานกันสักนิด ก็จะพบว่าตอนนี้ปากของซานซานอ้ากว้างกว่าพวกเขาเสียอีก

 

ลินดาสะบัดชายแขนเสื้อจากไป เหลือไว้เพียงกล่องข้าวเท่านั้น ส่วนเพื่อนพนักงานทั้งหลายต่างพากันออกไปกินอาหารกลางวันทั้งๆ ที่ยังค้างคาใจกับเรื่องนี้อยู่ ภายในออฟฟิศจึงเหลือแค่เพียงซานซานที่เปิดกล่องข้าวซึ่งได้รับมาจากน้ำใจของนายทุนอยู่เพียงลำพัง

ถึงแม้จะไม่มีหูฉลามปลิงทะเลอย่างที่ซานซานวาดหวังไว้ แต่มื้อกลางวันนี้ก็นับว่าหรูหรามากอยู่ ทั้งข้าวสวย ตับหมูผัด เนื้อวัวผัด ผักขมต้ม สลัดสาหร่ายทะเล และเห็ดหูหนูผัดไข่

แถมยังมีหัวไชเท้าแผ่น กับน้ำแกงหวานใส่ถั่วแดงกับพุทราจีนแดงอีกชามหนึ่งด้วย

อาหารคาวสองอย่างผักสดสามอย่าง กลิ่นหอมเตะจมูก แต่มัน...เป็นอาหารบำรุงโลหิตทั้งนั้นเลยนี่นา

ซานซานที่ตกอยู่ในภวังค์น้ำใจอันการุณย์ของนายทุนเริ่มมีลางสังหรณ์บางอย่าง คงไม่ใช่ว่าน้องสาวของบอสใหญ่มีเค้าว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีกหรอกนะ เจ้านายใหญ่ก็เลยกะจะขุนเธอเอาไว้สูบเลือดอีกหรอกนะ = =

 




                [1] หมายถึงพวกเด็กเส้น หรือคนที่ใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวเพื่อให้ได้งานหรือผลประโยชน์บางอย่างอย่างไม่เป็นธรรมสำหรับคนอื่นๆ

                [2] เป็นนโยบายการศึกษาที่ดำเนินการโดยรัฐบาลจีนในปี ๑๙๕๕ มีวัตถุประสงค์เพื่อยกระดับสถาบันการศึกษาในแต่ละเขตพื้นที่อันจะนำไปสู่การพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจ 

                [3]  หมายถึง มหาวิทยาลัยที่ไม่ค่อยดีนัก และระดับมาตรฐานความสามารถไม่โดดเด่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #17 ปลานึ่งตากแห้ง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 01:50
    ชอบ ๆ แลดูทุกคนอึ้งกับนางเอก 555555555555555
    #17
    0
  2. #6 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 17:45
    ถังเลือดฉุกเฉินเดินได้
    #6
    1
  3. #5 1964 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 02:06
    ธนาคารโลหิตส่วนตัวของท่านผอ.คือซานซานเลยต้องบำรุงมาก

    ขอบคุณค่ะ...สนุกมากรอตอนต่อไปนะค่ะ
    #5
    0