[SEVENTEEN x You] เซบบงอินฮอกวอร์ต

ตอนที่ 11 : เดท(อีกแล้ว??)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ต.ค. 62

T
B

“ขอบคุณนะคะที่พาเที่ยววันนี้” ฉันกล่าวแดงความเคารพต่อรุ่นพี่

“แค่เธอสนุกก็ดีแล้วล่ะ” เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

“คะ??” ฉันทำหน้างุนงงและเอียงคอด้วยความสงสัย เมื่อกี้เหมือนเขาจะพูดอะไรสักอย่าง 

“วันนี้เธอคงจะเหนื่อย กลับเข้าไปพักเถอะ” คนแก่กว่ารีบวิ่งกลับไปที่ห้องทันที แต่เหมือนฉันจะเห็นหูของรุ่นพี่เป็นสีแดงด้วยสิ่






------วันรุ่งขึ้น------

‘ก๊อกๆ’ เสียงประตูดังขึ้นเหมือนกับเมื่อวาน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ

‘ก๊อกๆๆ’ เีสยงเคาะประตูเริ่มถี่มากขึ้น


“โว้ย คนจะหลับจะนอน!!” บังอาจมาปลุกฉันในวันเนี่ยนะ ฉันจึงตะโกนด้วยความโมโหกลับไป

“ฮ่าๆๆๆ นี่เธอนอนกินบ้านกินเมืองจังเลยนะ” เสียงคุ้นอีกแล้ว หรือว่า-

ฉันรีบสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เขามาทำอะไรหน้าห้องแถมยังเคาะประตูปลุกด้วยเนี่ยนะวันหยุดก็ควรพักสิ่

“แหมม วันนี้ฉันกะจะชวนไปเที่ยวฮอกส์มี้ดไหมล่ะ” ห๊ะฮอกส์มี้ดอีกแล้วหรอไม่อยากไปฉันจะนอนนนน 

“ไม่เอาค่ะฉันจะนอนรุ่นพี่ก็พาเพื่อนไปสิ่คะ เพื่อนก็มีตั้งเยอะแยะ”

“ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะเข้าไปลากเธอมานี่แหล่ะ” และเสียงร่ายคาถาก็ดังขึ้น “อาโลโฮโมร่า” จากนั้นกลอนประตูก็ค่อยๆกลายออก

“!!” ฉันตะลึงด้วยความตกใจ ไม่นะตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม

‘แอ๊ดด’ เสียงประตูไม่เสียดค่อยๆสีกับพื้นอย่างช้า มันทำให้ฉันต้องเอามือปิดหู

“ฉันเข้ามาได้แล้วคงต้องลากเธอลงจากเตียงสิ่นะ” หน้าเจ้าเล่ห์นั่นก็เผยขึ้นมาบนใบหน้าสวยของรุ่นพี่ 

“ไม่ๆๆๆๆ ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยรุ่นพี่ออกไปเลยนะคะ” ฉันรีบยกมือห้ามคนแก่กว่าทันที

“ฉันให้เวลา20นาที รีบๆซะนะเพราะว่ามีคนรออีกพวกฉันจะรออยู่ที่โถงทางเดินละกัน” เขายิ้มมุมปาก จบคำพูดฉันก็รีบย้ายร่างไปอาบน้ำทันที พวกฉันหรอไม่น่าจะมีแค่ฉันกับพี่จองฮันแล้วล่ะ










“มาเร็วดีนี่” เมื่อฉันไปถึงโถงทางเดินก็ได้เจอกับพวกรุ่นพี่และเพื่อต่างบ้าน 

“ไม่ได้เจอกันนานนะการท์” เพื่อนหน้าฝรั่งทักทาย

“นั่นน่ะสิ่หาเธอไม่ค่อยเจอเลยอ่ะ” เจ้าเพื่อนตัวกลมเอ่ยเสริม

“หรือว่าเธอเกลียดขี้หน้าเราแล้วหรอการท์” ชานเอ่ยอย่างน้อยใจ

“ไปกันใหญ่แล้วนะฉันแค่-” 

“เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะเที่ยงก่อน” ซึงชอลพูดบทสนทนาของพวกเด็กๆทันที และรีบนำทางไปหมู่บ้านฮอกส์มี้ด ด้วยการขี่ไม้กวาดอ่ะนะ

“มานี่” จู่ๆรุ่นพี่หน้าม้าก็คว้าข้อมือของฉันไปและให้มาขี่ไม้กวาดกับเพราะ

“เธอขี่ไม่ได้นี่นามากับฉันเถอะ” เขาเอ่ยชวน

“เอ่อ” ฉันลังเล

“เถอะน่าฉันขี่เก่งที่สุดในโลกเลยนะ” เขาโม้โอ้อวดถึงสกิลการขี่ไม้ของเขา

“ฮิๆ ก็ได้ค่ะ” ฉันหัวเราะเบาๆให้กับนิสัยที่เหมือนเด็กของเขาและขึ้นไม้กวาดโดยที่มีแขนของรุ่นพี่โอบเอาไว้ ถึงจะแค่กันไว้ไม่ให้ฉันตกจากไม้กวาดอ่ะนะ แต่เหมือนฉันจะแสดงอาการเขินออกไปโดยชัดเจน

“หน้าแดงขนาดนี้เลยหรอเธอน่ะ” เขายิ้มตาหยีส่งมาทำให้ฉันมุดหน้าก้มลงไป ฉันน่ะไม่ได้เป็นคนที่กลัวความสูงขนาดนั้นหรอกนะแต่สูงขนาดนี้ก็ไม่ไหวนะ!!

ด้วยความกลัวฉันจึงมองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว 







“เอาล่ะถึงแล้ว” เมื่อเห็นที่หมายผู้นำทางอย่างซึงชอลจึงเอ่ยบอกผู้ติดตาม

“เตรียมลงจอดคร้าบบบบ” ซอกมินเอ่ยอย่างสนุกสนานราวกับจะได้เล่นรถไฟเหอะ ซึ่ง

“กรี๊ดดดดดดดด” ด้วยความเร็วของไม้กวาดที่กำลังแล่นลงสู่พื้นดินทำให้ฉันใช้มือทั้งสองข้างมาปิดตา รุ่นพี่หน้าม้าจึงคว้าตัวฉันไปกอดเพื่อนความปลอดภัย

--------------------------------------------------------------------------------------------------------


ทอล์กๆกับไรท์ 

ทำไมซอกมินแสบอย่างนี้นะ โอ้ยกลัวแทนนน สวัสดีค่ะรี้ดทุกท่านตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ สนุกกันหรือเปล่าหรือเขินตัวม้วนกันเอ่ย55555 อาจจะไม่ได้อัพถี่มากนะคะแต่จะพยายามมาต่อให้จบเรื่องแน่นอนค่ะ ขอบคุณที่คอยติดตามอ่านกันนะคะถึงไรท์ยังอ่อนประสบการณ์ไปหน่อยแต่ก็ขอบคุณมากๆค่ะ

Theme Cr.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

13 ความคิดเห็น