Go away ไปไกลๆจากฉัน

ตอนที่ 1 : GO AWAY :1:

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 พ.ค. 61



หลังจากที่ตระกูลเบได้ถูกจับแต่ว่าไม่มีใครรูว่าเบ จูฮยอนลูกสาวคนเล็กของตระกูลเบที่ยัง

เรียนอยู่ที่อเมริกาจูฮยอนอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่เด็กจนมีชื่อใหม่ที่คุณครูตั้งให้นั่นก็คือ

ไอรีน  เป็นชื่อที่ครั้งแรกจูฮยอนได้ยินก็ชอบเหมือนกันจูฮยอนเลยเอาชื่อนี้มาเป็น

ชื่อเล่นของเธอหลังจากที่จูฮยอนกลับมาก็กลับไปที่บ้านสถานที่แรก

แต่เมื่อกลับไปก็เจอเพียงแม่ของเค้าเพียงผู้เดียวที่นั่งอยู่บนโซฟาภายในบ้าน






[เบพาร์ท] 


"แม่คะคนอื่นๆไปไหนหมดหรอคะ"จูฮยอนถามผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาสีขาวเนียน

"......"คนเป็นแม่นิ่งเงียบ

"แม่เป็นอะไรรึปล่าวคะ"

"...."ผู้เป็นแม่นิ่งและเริ่มน้ำตาไหล

"แม่!!!!!เป็นอะไรคะทำไมร้องไห้"

"จูฮยอน..ฟังแม่นะลูกถ้าเกิดบ้านเราไม่มีบ้านอยู่ไม่มีเงินใช้ลูกจะอยู่ได้ไหม"ผู้เป็นแม่ที่

ร้องไห้เอ่ยปากถามคนเป็นลูก

"อยู่ได้ค่ะ...ทำไมแม่ถึงถามแบบนี้ล่ะคะ"

"ลูกรู้ไหม.....ว่าพ่อของลูกน่ะ....ยักยอกเงินบริษัทไป100,000,000วอน"

"...."

"พ่อน่ะเค้าทำแบบนี้เพราหาเงินให้เรานะลูก"

"...."

"พ่อเค้าและคนอื่นๆในตระกูลของเราก็โดนจับและโดนฟ้องเหลือแต่แม่กับหนูนะลูก"

"....."

"เพราะฉะนั้น....ลูกต้องทำงานช่วยแม่นะ"

"ดะ..ดะ..ได้ค่ะแม่หนูจะทำให้เราไม่ลำบากหนูรู้ว่าพ่อจำเป็นต้องทำ"

"แต่แม่มีงานให้หนูแล้วเพราะถ้าหนูไปหางานทำที่อื่นหนูจะถูกจับเพราะว่าบริษัทที่พ่อ

ยักยอกเงินมาเค้าประกาศจับคนที่อยู่ตระกูลเบทั้งหมดเพราะฉะนั้นลูกไปทำงานที่บ้าน

คุณ ซึลกิเค้านะลูก"

"......"

"ตกลงไหมลูกถ้าเราไม่หางานทำเราก็ไม่มีเงินใช้นะลูก"

"ค่ะหนูจะทำเพื่อเราสองคนเองค่ะ"

"งั้นหนูเตรียมของเถอะลูก"

"ค่ะ"



จูฮยอนเดินขึ้นบันไดบ้านแล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไป




ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ยเราเค้าใจว่าพ่อต้องยักยอกเพราะอะไรเราไม่น่า

ไปเรียนเลยถ้าเรียนแล้วพ่อจะทำแบบนี้แล้วใหนจะตระกูลเราทั้งตระกูลที่ถูกจับเพราะมี

ส่วนร่วมในการยักยอกเงินอีกแถมเรากับแม่ยังต้องหาเงินใช้เองอีกแล้วยังต้องไปเป็น

คนใช้อีกยังไม่รู้เลยว่าเราจะทำได้ไหมจะอยู่ได้รึปล่าวเราจะไม่ทำให้แม่เสียใจใช่ไหม

เราจะทำให้ได้เพื่อแม่...และเรา


"เฮ้อ...จัดเสร็จซักทีนี่จะไปเป็นคนใช้หรือว่าจะไปเป็นนักการเมืองเนี่ย"จูฮยอนที่จัด

กระเป๋าอยู๋ในห้องถอนหายจจากการเหนื่อยล้า


"ไอรีนจัดกระเป๋าเสร็จรึยังลูกถ้าจัดเสร็จแล้วลงมาหาแม่นะลูก"เสียงตะโกนของแม่ดังขึ้น

มาจากชั้นล่างของบ้าน

"ค่ะแม่จัดเสร็จแล้วค่ะกำลังลงไป"


"ไอรีนถ้าไปอยู่ที่นั่นแล้วห้ามทำอะไรที่คิดว่ามันไม่ดีไม่งามนะลูกแล้วก็ทำตามที่เค้าบอก

ห้ามขัดเค้านะลูกเค้าสั่งอะไรให้รีบทำนะลูก"


"ค่ะแม่"


"งั้นเดี๋ยวแม่ไปส่งนะลูก"

"ค่ะ"

ชั้นก็ไม่ได้อยากไปหรอกนะแต่ก็นะเพื่อแม่และเราเองทำๆไปเถอะ





หน้าคฤหาสน์ใหญ่และหรูแห่งหนึ่งที่มีตัวอักษรสีทองติดอยู่ที่หน้ารั้วว่า

KANG





"นี่แหละลูกที่หนูจะมารับใช้เค้าที่นี่"แม่จูฮยอนพูดพลางชี้ไปที่คฤหาสน์


"ค่ะแม่"

"งั้นแม่ส่งแค่นี้นะลูกดูแลตัวเองดีๆนะลูกแม่ไปก่อนนะลูกแม่รักลูกนะ"

"ค่ะแม่หนูก็รักแม่เหมือนกัน"






ติ๊ง ต่อง

เสียงกริ่งหน้าคฤหาสน์ดังขึ้นเมื่อหญิงสาวอายุราว23สัมผัสเข้าไปที่กริ่ง


รั้วของคฤหาสน์อัยแสนหรูหราเลื่อนไปทางซ้าย


"สวัสดีค่ะมีอะไรรึปล่าวคะ"เสียงแม่บ้านคนนึงเดินมาถามฉัน


"เอ่อ...คือว่ามาสมัครเป็นคนรับใช้น่ะค่ะ"


"เอ่อ..คือพอดีว่าคนรับใช้เต็มน่ะค่ะ"


"มีหน้าที่อะไรเหลือไหมคะ"

"มีค่ะ"

"หน้าที่อะไรหรอคะ"


"คนใช้ ส่วนตัว ของคุณคังซึลกิค่ะ"


"อ๋อ...ได้ค่ะได้"

"งั้นเชิญเข้ามาก่อนค่ะ"










"ใคร"เสียงเย็นชาที่แสนจะเต็มไปด้วยความโหดร้ายที่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาหรูและเอกสาร

มากมายกองอยู่บนโต๊ะตรงหน้า


"พามาสมัครงานค่ะ"แม่บ้านคนนั้นก้มหัวลงหลังจากที่พูดเสร็จ


"เต็ม....แต่ถ้าจะทำก็เป็นคนรับใช้ส่วนตัวชั้น"


"ได้ค่ะเป็นได้ค่ะ"


"งั้นก็ตามใจ"เจ้าของเสียงเย็นชาลุกขึ้นจากโซฟาหรูแล้วเดินขึ้นบันไดไป


"เอ่อ....คือว่าท่านชายน่ะค่ะเค้า...บอกว่าถ้าจะมีคนมาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวก็ต้องมีความ

อดทนอดกลั้นเก็บอารมณ์เก่งเรียบร้อยพูดเพราะไม่พูดมากสั่งอะไรให้ทำ"แม่บ้านบอกราว

ยังกับเป็นอับดุล


"เอ่อ..ค่ะ"


"งั้นก็มาทำความรู้จักกับกฎภายในคฤหาสน์กันเถอะค่ะ"แม่บ้านบอกกับฉัน


"ในนี้ก็จะมีทั้งหมดยี่สิบข้อแต่ความจริงแล้วมีทั้งหมด หนึ่งพันสี่ร้อยเก้าสิบหก ข้อ"

แม่บ้านบอก

"..."

ฉันได้อ่านทั้งหมดและก็ทำความเข้าใจกฎในบ้านเอ้ยไม่สิไม่ควรจะเรียกว่าบ้านควรจะ

เรียกว่าคฤหาสน์ซะมากกว่าฉันอ่านไปอ่านมาก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันกฎมันน่ากลัวเอา

มากๆเลยล่ะ


"อ่านเสร็จแล้วใช่ไหมคะ"แม่บ้านถามฉันทันทีที่เอากระดาษลง

"ค่ะ"

"มีอีกอันนึงค่ะเป็นของคนที่มารับใช้ส่วนตัวของท่านชายโดยเฉพาะค่ะ"แม่บ้านยื่น

กระดาษใบใหญ่มาให้ฉัน


ฉันทำความเข้าใจกับมันแต่มันเยอะมากเลยนะคนอะไรเข้มงวดเหลือเกินแล้วอีกอย่าง

ทำไมคนในบ้าน=คฤหาสน์ต้องเรียกผู้หญิงเรื่องมากนั่นว่าท่านชายด้วยฉันไม่เข้าใจจริงๆ



"เอ่อถ้าคุณ....."

"ไอรีนค่ะ"

"อ่างั้นถ้าอ่านเสร็จแล้วก็ตามฉันมานะคะ"

"ค่ะ"

ฉันตามแม่บ้านคนนั้นไปเค้าพาฉันขึ้นไปบนบันไดแล้วเลี้ยวซ้ายไปทางที่ท่านชายอะไร

นั่นน่ะแล้วเค้าก็พาฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องของท่านชายคนนั้น


"ท่านชายคะเรียบร้อยแล้วค่ะ"แม่บ้านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดกับโทรศัพท์


"อืม"เสียงจากโทรศัพท์ของแม่บ้าน


"คุณไอรีนคะเชิญด้านในค่ะห้ามเค๊าะประตูห้องนะคะเปิดเข้าไปได้เลยค่ะ"แม่บ้านบอกกับ

ฉันเมื่อวางโทรศัพท์ลง

"เอ่อ..ค่ะ"


ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องของอีคุณท่านชายนั่นเปิดเข้าไปห้องนี่บับเรียบร้อยกว่า

ห้องฉันอีกอ่ะคือแล้วกลิ่นห้องไม่ต้องถามกลิ่นห้องนี่เป็นกลิ่นมหาสมุทรกลิ่นทะเล

กลิ่นแบบว่าเย็นๆอะไรงี้แล้วแบบนี่ชุดอยู่บ้านหรือชุดไปเรียนนอกจ้ะคือบับ

ใส่สูทอยู่บ้านจ้าเจริญเถอะแล้วพอเข้าไปนี่ต้องเกร็งอ่ะไม่รู้ทำไม



"ชื่อ"เสียงเย็นชาปนความเลือดเย้นถามขึ้นคำเดียว

"อะ..อะ..ไอรีนค่ะ"ฉันตอบแบบเก้งๆกังๆ

"อายุ"

"ยี่สิบสามค่ะ"

"แม่ชื่อพ่อชื่อ"

"แม่คิม ซอกจิน พ่อ คิม นัมจุนค่ะ"

"พ่อเธอชื่ออะไรนะ"เสียงเย็นชาถามฉันอีกรอบ

"คะ..คะ..คิม นัมจุนค่ะ"


"อืม ออกไป"เสียงเย็นชาพูดเสร็จแล้วหันเก้าอี้กลับไปยังหน้าคอมพิวเติร์ของเค้า

























จบ


















   




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น