UNI-VERSE #เด็กห้องสี่สุดป่วน

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

บทนำ




        17 เมษายน

 

        20.31 น.

 

        “สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยที่สุดแล้วใช่มั้ยคะ!” พิธีกรหญิงพูดขึ้นท่ามกลางผู้ชมนับพันคน

 

        “ไหน ขอเสียงหน่อยครับบบบบ” พิธีกรชายอีกคนเรียกเสียงเชียร์จากผู้ชมรอบๆ

 

        “วู้วววววววววววววว/กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงกรี๊ดและเสียงเชียร์ดังขึ้นทุกสาละทิศ บ่งบอกถึงความนิยมของผู้ที่จะแสดงในรายการถัดไปเป็นอย่างมาก

 

        “ค่ะ ทุกคนทราบมั้ยคะ ว่าต่อไปเราจะไปเจอกับใคร!” พิธีกรหญิงพูดอย่างตื่นเต้น

 

        “ผมจะบอกคำใบ้ครับ ถึงแม้จะอายุน้อย แต่เรื่องหน้าตาและความสามารถไม่เป็นสองรองใคร แถมเสน่ห์เหลือล้น เรื่องคุมเวทีนี่ต้องยกให้เค้าเลยครับบบ”

 

        “รู้มั้ยคะๆ ถ้าจะบอกอีกว่า ความสามารถในการแรปการร้องการเต้นก็ดีไม่แพ้กัน และมีความสามารถในการทำเพลงได้เป็นอย่างดี พอจะทราบกันมั้ยคะ!

 

        “พินเจจจจจจ!!!!!!!!!” เสียงจากผู้ชมรอบๆตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

 

        “ขอเสียงอีกกกกกกกก!

 

        “พินเจจจจจจจจจจจจ!!!!!!!!!!!” เสียงเรียกจากผู้ชมสำหรับการแสดงไฮไลท์และเป็นการแสดงสุดท้ายของค่ำคืนนี้

 

        “ใช่แล้วค่าาาาาา! นักร้องหนุ่มไฟแรง และเป็นผู้ที่อายุน้อยที่สุดที่สามารถคว้า Rookie Of  The Year ได้สำเร็จ!!! คุณ พินเจจจจจจ!!!

 

       ปั้ง ปั้ง

 

        “สวัสดีครับทุกคนนนนน make - some - noiseeeeeee!!!!"

 

        “กรี๊ดดดดดดดดดด!!!

 

.

.

.

 

       หลังการแสดงจบ

 

       ณ หลังเวที

 

        “เหนื่อยหน่อยนะเจ” ผู้จัดการส่วนตัวของพินเจยื่นผ้าขนหนูและขวดน้ำให้เด็กหนุ่มอายุน้อยตรงหน้า เขาเป็นชายวัย 40 กลางๆ เส้นผมเริ่มมีสีขาวแซมบ้างเล็กน้อย หุ่นดูสมส่วนไม่ได้อ้วนหรือผอมจนเกินไป

 

        “ครับ” เด็กหนุ่มตรงหน้าตอนกลับมาเรียบๆ มือข้างหนึ่งรับผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อก่อนคล้องคอไว้ลวกๆ มืออีกข้างรับขวดน้ำมากระดกขึ้นดื่มก่อนจะส่งคืน แล้วออกเดินไปที่ห้องพักรับรองศิลปิน

 

        “แค่นี้ใช่มั้ยครับ วันนี้” พินเจเหล่สายตาไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าเขาเล็กน้อย

 

        “ใช่ นายกลับไปพักผ่อนได้เลย พรุ่งนี้มีงานที่รับรางวัล 1 งาน นายต้องเข้าไปแต่งหน้าแต่งตัวตอนบ่าย 2 ครึ่ง เพราะมีเดินพรมแดงตอน 5 โมงแล้วก็โชว์เพลง 1 เพลงแค่นั้น” ผู้จัดการพยักหน้าให้ก่อนบอกรายละเอียดตารางงานของพรุ่งนี้ให้เด็กหนุ่มฟัง

 

        “ครับ งั้นผมกลับเลย”

 

        “โอเค”

 

.

.

.

 

       ณ คอนโดหรูสักแห่ง

 

        “เฮ้ออออ เหนื่อยจัง กินพลังงานพอสมควรเลยแห้ะวันนี้” พินเจ นักร้องหนุ่มแรง ผู้กวาดรางวัลมานับไม่ถ้วน พินเจพึ่งเปิดตัวได้ประมาณครึ่งปี แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเวลาที่พินเจจะใช้เสน่ห์และความสามารถตัวเอง ในการสร้างฐานแฟนคลับและชื่อเสียง

 

       พินเจเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกประธานบริษัทค่ายเพลงที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงรับมาเลี้ยง ตอนพินเจอายุ 5 ขวบ ด้วยพัฒนาการที่มากกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน ความสามารถที่ฉายแววออกมาเตะตาประธานบริษัทที่มาบริจาคเงินให้บ้านเด็กกำพร้า ซึ่งตัวพินเจก็มารู้ทีหลังว่านั่นคือการสร้างภาพดีๆนี่เอง

 

       พินเจถูกรับเลี้ยงโดยได้รับโปรแกรมฝึกร้องเพลงฝึกเต้นฝึกการแสดงตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ถึงจะฝึกตั้งแต่อายุยังน้อยแต่มันก็ไม่ได้ทรมานอะไรมากเพราะไม่ได้หนักหนาอะไร แล้วพินเจเองก็สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว จนได้ใครๆก็เรียกว่าอัจฉริยะ

 

       พินเจรู้ดีว่าที่ประธานรับเลี้ยงเค้าเพื่อตักตวงผลประโยชน์ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทางบริษัทก็เลี้ยงเค้ามาอย่างดีไม่เคยปล่อยให้ทุกข์ยากลำบากอะไร...หมายถึงด้านกายภาพน่ะนะ ตัวพินเจก็จะถือว่าทำงานทดแทนบุญคุณไปเรื่อยๆแล้วกัน

 

       หวังว่า... ในอนาคตหากตักตวงผลประโยชน์จากเค้าจนพอใจก็ขอให้เค้าไปมีอิสระ ทำสิ่งที่อยากทำบ้าง

 

        “ไปแต่งเพลงต่อดีกว่า” พูดจบขาทั้งสองข้างก็มุ่งตรงไปที่ห้องทำเพลง ที่ตัวเขามักไปหมกตัวอยู่เป็นประจำ ก็ไม่ใช่ว่าไม่รักงานด้านนี้ พินเจน่ะรักเสียงดนตรีมากๆเลยแหละ แต่ความฝันไม่จำเป็นต้องมีเรื่องเดียวเสมอไป อยากเป็นนายกก็อยาก ...แต่อันนี้ตัดออกก็ได้

 

.

.

.

 

       2 ปีถัดมา

 

        “สวัสดีครับบบ คิดถึงผมมั้ยครับบบบ”

 

        “คิดถึงงงงงงงงง!!!

 

        “เสียงดังมากกกกก เชื่อแล้วว่าคิดถึงกันจริง เพิ่งมาเองนะ”

 

        “คิดถึงงงงงงงง”

 

        “4 เดือนเองนะครับ แต่ขอบคุณทุกๆคนที่มาวันนี้มากเลยนะครับ เป็น world tour ครั้งที่ 2 ของผมเลย ....ผมเริ่มที่นี่และไปมา 8 เมืองรอบโลกภายในระยะเวลา 4 เดือน และกลับมาอีกครั้งที่นี่เป็นที่สุดท้าย แล้วก็จะจบ world tour ครั้งนี้”

 

        “โหหหหห่”

 

        “โหหห่ โห่อะไรกันอะ นี่ไงจบ world tour แล้วก็จะได้คัมแบค ไม่ดีเหรอครับ”

 

        “กรี๊ดดดดดดดดด”

 

        “สุดยอดไปเลยทุกคน กรี๊ดตั้งแต่เปิด Intro จนตอนนี้เสียงก็ยังไม่มีตก อย่าลืมกลับบ้านไปทานน้ำมะนาวหรือดื่มน้ำอุ่นๆนะครับ ผมเป็นห่วงสุขภาพคอทุกคนจังเลย55555”

 

        “กรี๊ดดดดดดด”

 

        “55555 กรี๊ดกันอีกแล้ว แต่ว่านะ... เราคงต้องจากกันแล้วล่ะ”

 

        “โห่~~”

 

        “อย่าทำหน้าเศร้ากันอย่างนั้นสิครับ ทุกคนรอชมเพลงสุดท้ายได้เลยยยยยย” ระหว่างที่ไฟค่อยๆหรี่ลงจนมืดพินเจก็หลบเข้าหลังฉากเพื่อไปเตรียมตัว ก่อนจอจะฉาย VCR ที่พินเจร่วมมือกับทีมงานตั้งใจทำให้แฟนคลับ

 

        3

        ‘2’

        ‘1’

 

       หน้าจอปรากฏตัวเลยนับถอยหลังออกมาจนถึงเลข 0 พินเจก็ปรากฏตัวที่กลางเวที

 

       ฟู้วววววววว

 

        Make some noiseeeee! วู้วววววววว”  

        Let’t Dance!!!

 

       พินเจร้องเพลงสุดท้ายด้วยความสดใสร่าเริง เพลงนี้เป็นเพลงที่ฮิตติดชาร์ตที่ 1 นาน 5 วัน และปัจจุบันยังอยู่ในท็อป 20 แม้เพลงจะถูกปล่อยไปนานกว่า 5 เดือน เนื้อเพลงเกี่ยวกับความรักของวัยรุ่นหนุ่มสาวที่จะรักกันก็ไม่รัก ทำให้เป็นเรื่องยากอย่างตลกๆ ทำนองฟังแล้วติดหู สามารถโยกได้จนจบเพลง

 

        “ถ้าเธอยอมบอกรัก ก็รับใจไปได้เลย~ จุ๊บ~” พินเจจบเพลงด้วยการส่งจูบไป 1 ทีอย่างน่ารัก เรียกเสียงกรี๊ดจากผู้ชมได้อย่างมาก

 

        “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

        “ขอบคุณนะครับ บ้ายบายยยยยยย” พินเจโบกมือให้แฟนคลับ ขณะเดียวกันส่วนพื้นที่เหยียบก็ค่อยๆเลื่อนลงข้างล่างเวที จอภาพขึ้นคำว่า THANK YOU โดยมีกราฟฟิกอย่างสวยงาม

 

.

.

.

 

       22.11 น.

 

        [PIN J PART]

 

       แม้การแสดงคอนเสิร์ตของผมจะจบลงแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้กลับไปที่ห้องพัก สองขาค่อยเดินไปกลางเวที แหงนมองที่นั่งผู้ชมที่ตอนนี้ว่างเปล่า ไม่มีแสงสีเสียงอะไรนอกจากแสงสีขาวๆตรงเวทีที่ไม่ทำให้สถานที่แห่งนี้มืดเกินไป

 

        “เหมือนฝันเลยนะ ที่ได้มายืนอยู่ตรงนี้” ผมพูดกับตัวเอง ปล่อยความรู้สึกให้ไหลไปตามลมเรื่อยๆ

 

       22.22 น.

 

        “อยากลองตื่นจากฝันดูเหมือนกันน้าาา” ผมกล่าวติดตลกกับตัวเองเบาๆ ก่อนหัวเราะออกมาเล็กน้อย

 

        “กลับดีกว่า”

 

       ครืดดด ครืดดด

 

        “เฮ้ยยยยย!!!

 

       เคร้ง!ๆ เคร้ง!

 

.

.

.

 

       เจ็บจัง.... เจ็บจนจะไม่รู้สึกแล้ว

 

       ....ใครก็ได้ ช่วยด้วย

 

.

.

.

 

       เราอยู่ทางนี้ มองมาสิ

 

       นั่นใครน่ะ

 

        ทางนี้ๆ ได้ยินเสียงเรามั้ย

 

       อึก.... ไม่ไหวแล้ว นี่เรากำลังจะตายเหรอ แม่ฟ้าครับผมยังไม่ได้เจอแม่เลย หากผมต้องตายจริงๆ ผมหวังว่าทรัพย์สินเงินทองของผมแม่ฟ้าและบ้านเด็กกำพร้าจะได้รับนะครับ 


        ขอบคุณที่ดูแลผมมาอย่างดีตั้งแต่เล็ก

 

       ...แก้วรักแม่ฟ้านะครับ

 

฿ ฿ ฿ ฿ ฿ ฿ ฿ ฿ ฿ - ฿ ฿ ฿ ฿


       ลงไปแล้วววววว แอบเขินเล็กๆ(จริงๆคือมากกกกก) แล้วก็ทุกคนไม่ต้องตกใจนะคะทำไมไม่ตรงปก ถูกเรื่องแล้วค่ะ55555 ติชมได้เลยคับ เป็นกำลังใจให้เราแต่งต่อไปปปปป 

       ใครใจดีสามารถไปเปิดแท็กให้เราได้เลยน้าาา จะขอบคุณมากๆเลย55555 ชื่อแท็กคือชื่อเรื่องเลยนะคะ #เด็กห้องสี่สุดป่วน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Liracu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 16:56
    แงงง อยากอ่านต่อมากเลยค่ะ! รอนะคะไรท์!!!!
    #3
    0
  2. #2 Stay1610 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:03
    ไรท์สู้ๆนะ
    #2
    0
  3. #1 jone (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 21:22

    ชอบอ่ะไรท์ ขอบคุณนะคะ รอติดตามนะคะ

    #1
    0