[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 6 : [Rw]5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,405 ครั้ง
    8 เม.ย. 60


5



ร่างเล็กที่หลับใหลมาหลายชั่วโมงค่อยๆลืมตาขึ้นมาในเช้าวันใหม่ จมูกเล็กเริ่มขยับไหวไปมาเมื่อได้กลิ่นสะอาดฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ดูจะไม่คุ้นจมูกซักเท่าไหร เปลือกตาบางขยับเบาๆเตรียมพร้อมที่จะเปิดออกเพื่อให้ดวงตาคู่สวยที่หลบซ่อนอยู่ภายในได้เริ่มทำหน้าที่ของมัน เพดานสีขาวและเสาน้ำเกลือที่แบมแบมเห็นเป็นสิ่งยืนยันความคิดของเขาได้ในทันทีว่าสถานที่ที่เขากำลังนอนอยู่ตอนนี้คือเตียงของโรงพยาบาลไม่ใช่เตียงนอนของที่บ้านหรือโรงแรมอย่างที่ควรจะเป็น


“ตื่นแล้วหรอลูก” ผู้หญิงวัยกลางคนท่าทางดูมีภูมิฐานเดินเข้ามาหาแบมแบมตรงข้างเตียงก่อนจะยกมือที่เริ่มเหี่ยวย่นขึ้นมาลูบที่ใบหน้าเล็กเบาๆด้วยความทะนุถนอม มือเล็กๆแต่อบอุ่นที่กำลังเกลี่ยที่แก้มนิ่มไปมามันสร้างความอบอุ่นให้กับจิตใจของร่างเล็กไม่น้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่คล้ายมือของแม่บัวที่เขาแสนจะคิดถึงทำให้แบมแบมยอมหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ


“ปวดหัวหรอจ๊ะ?” คงเพราะความคิดถึงไออุ่นจากมารดา ทำให้แบมแบมเผลอปล่อยหยดน้ำเม็ดใสออกมาจากดวงตาที่กำลังปิดสนิทอย่างห้ามไม่ได้ สายน้ำอุ่นยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่องไหลหยดลงเปลือกหมอนนุ่มหยดแล้วหยดเล่าจนเปลือกหมอนขาวเริ่มเปียกเป็นวงกว้างในเวลาไม่นาน


“เปล่าครับ” ศีรษะเล็กส่ายไปมาเบาๆเพื่อช่วยประกอบคำพูดที่แสนแห้งแหบของตน


คุณนายชบาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่ข้างหัวเตียงก่อนจะค่อยใช้มันช่วยเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าหวานของหลานชาย เธอกุมมือน้อยๆของคนป่วยเพื่อปลอบประโยนและส่งความอบอุ่นให้ด้วยความเข้าใจ แบมแบมเริ่มตั้งสติก่อนจะกลืนก้อนสะอื้นของตัวเองลงไปและใช้มืออีกข้างยกขึ้นมาปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกเมื่อรู้ว่าตัวเองว่าเผลอปล่อยให้ด้านอ่อนแอออกมาควบคุมอารมณ์จนเผลอร้องไห้ออกมาขนาดนี้


“ดื่มน้ำก่อนนะจ๊ะ” คุณนายชบาที่ได้ยินน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนแรงของหลานชายขยับร่างกายไปหยิบแก้วน้ำที่ข้างเตียงพร้อมกับรินน้ำสะอาดลงในแก้วให้โดยไม่ต้องรอคำร้องขอ


“ลุกนั่งไหวไหม มาป้าช่วย” มือเล็กๆแต่ทว่ากลับแข็งแรงเกินกว่ารูปร่างของมันช่วยประคับประคองร่างเล็กของคนป่วยขึ้นให้ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆเพื่ออำนวยความสะดวกให้คนป่วยสามารถดื่มน้ำได้อย่างสะดวก แบมแบมค่อยๆขยับร่างกายที่ยังไม่สมประกอบของตัวเองขึ้นอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต แม้เขาจะรู้สึกติดขัดหรือเจ็บตรงส่วนนั้นมากเพียงใดแต่แบมแบมก็ไม่อยากให้คนในครอบครัวมาทุกข์ใจกับปัญหาของเขา การเจอกันควรจะเป็นเรื่องที่ดีเพราะฉะนั้นเขาไตร่ตรองดีแล้วที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว


“ขอบคุณครับ คุณป้าชบา?” ร่างเล็กพนมมือขอบคุณคนสูงวัยกว่าด้วยความขอบคุณ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาในตอนท้ายเมื่อเริ่มไม่แน่ใจในชื่อของอีกฝ่าย


“แหม่ ลืมป้าแล้วหรอเนี่ยแต่ก็ไม่แปลกหรอก หนูไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ยังเล็กนี่นะยังดีที่พอจะพูดภาษาไทยได้ ป้าชื่อชบาถูกแล้วจ๊ะ นั่นลุงธรรมวุฒิ เรียกลุงวุฒิก็ได้จ๊ะ” คุณนายชบาเอ่ยกับหลานชายตัวเล็กอย่างไม่ถือสาในความไม่แน่ใจของอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มแนะนำตัวเองกับสามีอีกครั้งด้วยความยินดี


“สวัสดีครับ ผมแบมแบมนะครับคุณป้าคุณลุง” แบมแบมยกมือทำความเคารพคนทั้งคู่อีกครั้ง พร้อมกับแนะนำตนเองตามมารยาทที่ควรทำ


“ไหว้พระเถอะลูก เป็นไงมาไงหละเนี่ย พอมาถึงปุ๊บก็เข้าโรงพยาบาลปั๊บ ป้าเป็นห่วงแทบแย่”


“พอดีผมพักผ่อนไม่เพียงพอหนะครับ โหมงานที่ร้านมากไปหน่อย” คำโกหกคำโตถูกแบมแบมเลือกใช้อย่างไม่มีทางเลือก คนตัวเล็กหลุบสายตาลงมองมือของตัวเองที่กำลังกุมเข้าหากันด้วยความรู้สึกผิดที่กำลังโกหกผู้ใหญ่แบบนี้


“อืมอย่างงั้นหรอจ๊ะ ป้ารู้หรอกว่าวัยรุ่นก็ยังไฟแรงอยู่แต่หนูก็ควรห่วงสุขภาพบ้างนะ จะได้ไม่ต้องล้มป่วยแบบนี้อีก”


“ครับ”


“แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง ฮึ? ปวดหัวบ้างหรือเปล่า”


“ดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะเลยครับ ขอบพระคุณคุณป้ามากนะครับที่ดูแล”


“ไม่เป็นไรจ๊ะ แบมก็หลานป้าทั้งคนนี่นา”คุณนายชบายกมือขึ้นลูบศีรษะกลมของแบมแบมด้วยความรักและเอ็นดูจนทำให้คนตัวเล็กสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของผู้เป็นป้าที่ส่งมาให้ คนตัวเล็กส่งรอยยิ้มน่ารักให้คนในครอบครัวของตนด้วยความขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะแอบพ่นลมหายใจออกมาเพื่อทิ้งความรู้สึกมัวหมองของตนเองที่เคยมีเกี่ยวกับครอบครัวทิ้งไปให้หมด เพื่อที่จะเริ่มต้นสร้างความทรงจำดีๆ ความรู้สึกใหม่ๆกับครอบครัวในเช้าวันแรกที่ประเทศไทยแห่งนี้

.

.

.


ทางด้านคุณต้วนที่หลังจากเสร็จกิจกรรมแสดงความเป็นเจ้าของร่างเล็กแล้ว เขาก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียเพราะเสียพลังงานเกือบทั้งหมดไป ร่างสูงหลับใหลโดยไร้ความกังวลใจใดๆ เพราะมั่นใจว่าแบมแบมคงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะหนีเขาไปได้หลังจากที่ผ่านกิจกรรมที่ร้อนแรงกันมาจนเกือบเช้าขนาดนี้ แต่ความมั่นใจนั่นก็ต้องถูกทำลายลงเมื่อการลืมตาตื่นในเช้าวันใหม่ของเขากลับไร้ร่างของคนข้างกายที่เขากกกอดไว้ตลอดทั้งคืน


คนที่กำลังตกใจรับเช้าวันใหม่เริ่มสำรวจข้างกายและรอบๆห้องที่เงียบงันอย่างละเอียดถี่ถ้วน ความเงียบงันที่เป็นคำตอบให้ร่างสูงได้เป็นอย่างดีว่าคนที่เขากำลังตามหาไม่ได้อยู่ที่นี้แล้ว ข้างกายหนามีเพียงรอยยับย่นของผ้าปูและคราบเลือดสีจางของคนตัวเล็กเพียงเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนจะหายไป ฝ่ามือใหญ่ลูบไปบนร่องรอยนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเย็นชืดของผ้าปูที่แสดงให้เขารู้ว่าที่ตรงนี้ถูกทิ้งว่างมานานหลายชั่วโมงแล้ว คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อกระบวนการประมวลการของสมองทำให้เขาทราบถึงเวลาโดยประมาณที่แบมแบมหนีไป


“อย่าให้จับได้นะแบมแบม”


ทั้งวันของวันนั้นนักธุรกิจหนุ่มที่เคยมาดนิ่งกลับแสดงอารมณ์หงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจนจนพนักงานและฝ่ายบริหารเข้าหน้าเขาไม่ติด คนที่พอจะพูดคุยได้ก็มีเพียงแต่ ยองแจ ลูกพี่ลูกน้องที่มาทำงานเป็นเลขาให้กับเขา แต่ใช่ว่ายองแจจะสามารถจัดการอารมณ์ร้ายของพี่ชายตัวเองได้อยู่หมัด ยองแจเองก็ยังโดนสะเก็ดของอารมณ์ร้ายนั่นมาบ้างนิดหน่อย จนเขาต้องภาวนาให้วันนี้มันรีบผ่านไปโดยเร็ว


คุณต้วนให้คนของตัวเองไปสืบข้อมูลจากพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าบริษัทเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเช้าตรู่ของวันนี้ และได้ข้อมูลกลับมาว่าในช่วงเช้าตรู่นั้นมีพนักงานคนหนึ่งกำลังกลับบ้านด้วยท่าทีที่อ่อนแรงเพียงเท่านั้น พนักงานคนนั้นที่พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้าใจคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแบมแบม คนที่กล้าหนีจากอ้อมกอดของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต!


ช่วงเวลาสั้นๆเพียงแค่สามสี่ชั่วโมงที่เขากำลังหลับใหลแบมแบมกลับใช้มันเพื่อหลบหนีแทนที่จะพักผ่อนร่างกายของตัวเองที่ถูกใช้งานมาอย่างหนักเกือบทั้งคืน ชายหนุ่มรู้ตัวเองดีว่าเมื่อคืนเขาเผลอทำตามใจตัวเองและรุนแรงกับอีกฝ่ายมากแค่ไหนทั้งที่นั่นเป็นครั้งแรกของแบมแบม และเพราะความเป็นห่วงในสุขภาพและอาการเจ็บป่วยของแบมแบมมันกลับยิ่งทำให้คุณต้วนอารมณ์เสียให้กับการไม่ดูแลตัวเองของแบมแบม


ร่างสูงตัดสินใจออกจากงานก่อนเวลาเพื่อตรงไปยังบ้านของแบมแบม เมื่อไปถึงเขากลับเจอแค่บ้านที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนไม่มีสิ่งมีชีวิตหรือการเคลื่อนไหวใดๆในบ้านหลังนั้นเลยแม้แต่น้อย นักธุรกิจหนุ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจเพราะเขาไม่มีข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้องกับแบมแบมเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสะเพร่าและใจร้อนมากขนาดนี้ การเสียเวลาในระหว่างรอข้อมูลมันยิ่งเป็นตัวเพิ่มเวลาให้แบมแบมได้มีเวลาในการหลบหนีเขามากขึ้นกว่าเดิม


เวลาเพียงแค่หนึ่งวันกว่าๆข้อมูลทั้งหมดที่คุณต้วนต้องการได้ถูกรายงานมาอย่างรวดเร็ว แต่ในความเป็นจริงแล้วข้อมูลที่เขาต้องการมันควรจะได้ภายในวันนั้นเลยด้วยซ้ำ สาเหตุของความล่าช้าก็มาจากข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับคนตัวเล็กมันมีน้อยและยากที่จะค้นหาเพราะแบมแบมไม่ได้ใช้ชีวิตหวือหวาหรือยุ่งเกี่ยวกับใครมากนัก การใช้ชีวิตที่มักจะอยู่แต่ในอาณาเขตของตัวเองมีชีวิตเรียบง่ายที่แสนจะธรรมดาทำให้ข้อมูลพื้นฐานที่ได้มาไม่ค่อยจะเป็นประโยชน์มากนัก แบมแบมไม่ได้ไปสมัครงานที่ไหนทั้งๆทีเรียนจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยที่จัดอยู่ในหมวดดีมากซะด้วยซ้ำ และถือว่าโชคดียังเข้าข้างคุณต้วนอยู่บ้างเมื่อแบมแบมมีเพื่อนสนิทเพียงน้อยนิดมันเลยทำให้ขอบเขตการตามหาดูแคบลง


การตามหาต้องหยุดชะงักไปชั่วครู่ใหญ่เมื่อการงานของเขาดันเกิดปัญหาขึ้นมาเสียก่อน การจัดการปัญหาที่คุณต้วนต้องลงมือเองทำให้เขาต้องพับแผนการบินไปตามคนตัวเล็กที่เมืองไทยลง ก่อนที่นักวางแผนอย่างมาร์คต้วนจะหันหน้ากลับไปทำงานเขาได้ยืมมือเจบีหรือคนสนิทของเขาให้ไปติดตามเพื่อนสนิทของแบมแบม คนที่อยู่ตัวคนเดียวในเกาหลีอย่างแบมแบมไม่มีทางที่จะไม่ติดต่อกลับมาหาเพื่อน ไม่ช้าก็เร็วคนตัวเล็กที่เขาเฝ้ารอต้องหวนกลับมาที่เกาหลีแน่ๆ เขามั่นใจ


เมืองไทย


แบมแบมออกจากโรงพยาบาลทันทีเมื่อน้ำเกลือกระปุกที่สามหมด คุณนายชบาอยากให้หลานชายตัวน้อยได้นอนพักอีกซักคืนแต่แบมแบมกลับขอไปพักต่อที่บ้านเพราะเขาไม่ชอบการนอนที่โรงพยาบาลซักเท่าไร คนตัวเล็กขอร้องอ้อนวอนชักแม่น้ำทั้ง5อยู่นานจนกว่าคุณนายชบาจะยอมทำตามที่เขาต้องการและในที่สุดแบมแบมก็ได้กลับมาพักที่บ้านของคุณป้าของตัวเอง แบมแบมได้เจอนิชคุณอีกครั้งในเช้าวันใหม่เพราะหน้าที่การงานที่รัดตัวทำให้นิชคุณไม่มีเวลามาเยี่ยมหลังจากที่กลับไปเอารถที่สนามบิน เพราะการได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากคนในครอบครัวพอเข้าวันที่สามอาการป่วยของแบมแบมเริ่มดีขึ้นและใกล้จะหายเป็นปกติ


“แบมจะกลับบ้านตอนไหนลูก?” คุณนายชบาเอ่ยถามหลานชายที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอทีวีด้วยอาการเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด เธอสังเกตได้หลายครั้งแล้วว่าทุกครั้งที่ว่างหรือเผลอหลานชายคนนี้ของเธอมักจะเหม่อลอยอยู่แทบจะทุกครั้ง แม้จะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่แบมแบมกลับเลี่ยงที่จะตอบทุกครั้งไป แต่เพราะความเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจว่าคงเป็นเพราะเวลาของความสัมพันธ์ถูกทิ้งห่างมานานเกินไป เวลาเพียงน้อยนิดไม่สามารถทำให้คนคนหนึ่งสามารถเชื่อใจคนที่คล้ายจะเป็นคนแปลกหน้าได้ในทันทีหรอก เพราะความเข้าใจนี้ทำให้คุณนายชบาไม่แย้งหรือถามเพื่อสร้างความลำบากใจอะไรให้แบมแบมอีก  


ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งย่อยอาหารกันที่ห้องนั่งเล่นของบ้านกิตติคุณ บ้านหลังใหญ่ที่มีเค้าโครงของสถาปัตยกรรมสมัยก่อนที่ยังคงมีสภาพดี บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่ใช้อาศัยมาหลายรุ่นหลายช่วงอายุสกุล ส่วนเจ้าของบ้านก็คือคุณลุงธรรมวุฒิสามีของป้าชบาหรือลุงของเขานั่นเอง บ้านของป้าชบาและแม่บัวของแบมแบมอยู่ที่เชียงใหม่ซึ่งตอนนี้ถูกปิดไว้เพราะไม่มีใครเข้าไปอาศัย แต่บ้านที่เชียงใหม่ยังคงได้รับการดูแลจากคนเก่าคนแก่ของบ้านที่คุณนายชบาจ้างไว้เพราะเธอไม่อยากให้บ้านทรุดโทรมและอยากจะเก็บสถานที่ที่เป็นความทรงจำในวัยเด็กที่ใช้ร่วมกับครอบครัวไว้


“แบมว่าจะออกเดินทางเย็นนี้ครับ  แบมอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ที่บ้านของแม่”


“แล้วไปคนเดียวได้หรอลูก ช่วงนี้พี่คุณก็ไม่ว่างซะด้วยสิ” คุณนายชบาพูดด้วยสีหน้าสีแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน


“ได้สิครับคุณป้า ไม่ต้องเป็นห่วงแบมหรอกครับ ที่นั่นก็มีลุงไม้กับป้าแจ่มอยู่ด้วยไม่ใช่หรอครับ?”  


“เอางั้นก็ได้จ๊ะ ตอนนี้เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”


“เรียบร้อยแล้วครับ เอ่อ แบมต้องกราบขอโทษและขอบพระคุณป้ากับคุณลุงไว้ล่วงหน้านะครับ ที่มาแล้วสร้างความลำบากตั้งแต่ก้าวแรกที่มาประเทศไทยเลย แบมขอฝากขอบคุณพี่คุณด้วยนะครับ” แบมแบมกล่าวขอบคุณญาติผู้ใหญ่ไว้ล่วงหน้าเพราะหลังจากที่เขากลับมาจากเชียงใหม่แล้ว เขาต้องตรงบินกลับที่เกาหลีต่อเลยจึงไม่มีเวลาที่จะกล่าวคำอำลากับป้าของตน


“ไม่เป็นไรจ๊ะ มาครั้งหน้าก็อยู่ให้นานกว่านี้หน่อยนะจ๊ะ ป้าจะได้พาเที่ยวให้ทั่วเลย”คุณนายชบายิ้มให้หลานชายตัวเองอย่างเอ็นดูถึงน้องสาวของเธอจะจากไปตั้งแต่แบมยังเด็กๆแต่แบมแบมก็สามารถโตขึ้นมาเป็นอย่างดี เพียงเวลาไม่กี่วันที่เธอได้ดูแลหลานชายตัวน้อย คุณชายชบาก็ได้สัมผัสถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนและมารยาทที่น่ารักของแบมแบม ถึงแม้เธอจะเข้าใจว่าเป็นเพราะแบมแบมไม่สนิทกับเธอจึงไม่แปลกที่จะเกิดความเกรงอกเกรงใจต่อกัน แต่กิริยาท่าทางนั้นมันแสดงได้ว่าแบมแบมคุ้นชินกับการปฏิบัติอย่างนี้มาโดยตลอดนั้นมันทำเธออดภูมิใจแทนน้องสาวของเธอไม่ได้จริงๆ


ในตอนเย็นแบมแบมกราบลาคุณลุงกับคุณป้าของเขา ก่อนจะเดินขึ้นรถที่คุณนายชบาจัดเตรียมไว้ให้เพื่อไปส่งที่สนามบินเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจากกรุงเทพมาถึงสนามบินเชียงใหม่เท้าแบมแบมก็แตะลงที่บ้านเกิดเมืองนอนของมารดาตัวเอง คนตัวเล็กเลือกใช้บริการแท็กซี่เข้าบ้านตัวเองเพื่อกระชับเวลาและเพื่อความสะดวกในการขนสัมภาระ


และในที่สุดแบมแบมก็ได้มายืนที่หน้าบ้านของมารดาของเขาบ้านที่ของเขาสมบัติชิ้นสุดท้ายที่แม่ได้ทิ้งไว้ให้แบมแบมตัวน้อยได้พักพิงเมื่อยามที่เขาไม่เหลือใคร





-----------------------

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีอะไรเน้อ

แค่ช่วงเวลาพักกาย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.405K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6255 StandbyBam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 07:45
    อยากจะบีบคอว่าที่ลูกเขย
    #6,255
    0
  2. #6216 lek0868909108 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 20:07
    เอาแต่ใจนะคุณต้วน
    #6,216
    0
  3. #6098 junekimsa93 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 17:29
    สู้ๆนะแบม
    #6,098
    0
  4. #6034 R_Jummar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 07:32
    มารอบที่สี่ ^^
    #6,034
    0
  5. #6010 premmiii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:30
    พี่มาร์ค.....หนูเกลียดพี่แล้ว!!
    #6,010
    0
  6. #5977 YanisaCH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    ตามให้เจอนะพี่มาร์ค
    #5,977
    0
  7. #5901 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:10
    ฮืออออ น้องงงง
    #5,901
    0
  8. #5836 uromtbb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 02:06
    มีพี่มาร์คนะลูก555
    #5,836
    0
  9. #5826 PMarkNBam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:31
    สู้ๆนะลูก
    #5,826
    0
  10. #5770 KattyGD (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 12:25
    น้องสู้ๆนะครับ
    #5,770
    0
  11. #5758 PuiPui--r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:55
    ยังดีที่น้องมีครอบครัวที่อบอุ่นคอยซับพอร์ทที่เมืองไทย
    #5,758
    0
  12. #5746 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:07

    ฮ่อยย

    ทำไมรุนแรงกับน้องขนาดนี้

    #5,746
    0
  13. #5714 R_Jummar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:35

    แบมสู้ๆ ยังไงสะก็มีลุงป้าและพี่คุณเป็นญาติไม่ห่างหายไปไหน
    #5,714
    0
  14. #5660 Pent SG (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 11:25
    แบมแบมน่าสงสารจัง
    #5,660
    0
  15. #5610 ฺBeau (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:42
    สงสารน้องแบมมมมมม บอบช้ำทั้งร่างกายทั้งจิตใจเบยยยยย
    #5,610
    0
  16. #5565 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 06:10
    ฮือออ น้องเเบม
    #5,565
    0
  17. #5490 อาจุมม่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 16:28
    พักกายพักใจนะตาหนู อย่าพึ่งให้มาร์คหาเจอนะ ให้ตาหนูดื่มดำกับบ้านเกิดก่อนน๊าาา
    #5,490
    0
  18. #5416 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 15:12
    น้องเข้มแข็งมาก
    #5,416
    0
  19. #5380 0849803120 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:54
    น้องเก่งมาก
    #5,380
    0
  20. #5342 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:43
    โธ่ น้องแบมของพี่
    #5,342
    0
  21. #5311 Karaket Saeninkam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 09:23
    แบมเก่งมากลูกกก
    #5,311
    0
  22. #5288 Mermaidtears (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 22:22
    ครอบครัวอบอุ่นนะดีแล้วล่ะ
    #5,288
    0
  23. #5216 ppploycb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:10
    ยังดีมีมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้นะ
    #5,216
    0
  24. #5089 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 14:46
    แบมแบมน่าสงสารอ่ะ
    #5,089
    0
  25. #5042 ATENNILE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 21:12
    แบมน่าสงสารยังดีที่ครอบครัวป้าให้ความรักความอบอุ่น มาร์คแกรักน้องให้มากๆนะ
    #5,042
    0