[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 5 : [Rw]4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,513 ครั้ง
    8 เม.ย. 60

4



[BamBam’s part]



อึ่ก!


เจ็บ ความรู้สึกแรกที่ผมขยับตัวมันเจ็บรวดร้าวจากบั้นเอวลงไปแถมยังเมื่อยไปทั้งตัว ผมค่อยๆขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดของคนที่เพิ่งหลับสนิทอย่างช้าๆ เวลาตอนนี้ก็ใกล้จะเช้าแล้วการรุกรานของเขาเพิ่งจะจบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี้เอง ผมไม่คิดว่าเขาจะทำตามที่พูดจริงๆมันเริ่มตั้งแต่ช่วงหัวค่ำของเมื่อวานแต่มาหยุดช่วงเข้าวันใหม่ร่างกายผมมันจะไปทนไหวได้ยังไง ผมนอนหลับตาเพื่อรอเวลาให้เขาหลับสนิทก่อนถึงผมจะเหนื่อยล้าเจ็บแค่ไหนแต่จะหลับสบายตอนนี้ไม่ได้!


“โอ๊ะ!” พอลุกขึ้นยืนได้ขาทั้งสองข้างมันก็สั่นจนแทบจะทรุดลงนั่งกับพื้น แถมยังมีน้ำบางอย่างไหลตามลงมาจนชื้นแฉะไปทั่วขาด้านในไม่ต้องก้มลงดูผมก็รู้ว่ามันคืออะไร ผมมองหาผ้าเพื่อมาเช็ดออกจะให้ไปล้างตัวตอนนี้มันก็จะใช้เวลานานเกินไปยิ่งจะทำให้คนนอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมาด้วย


เรี่ยวแรงผมกลับมาเป็นของผมแล้วแต่กลับมาหลังจากสถานการณ์แบบนี้มันเลยไม่ครบร้อยซักเท่าไร ผมเดินเกาะผนังไปเรื่อยจนถึงตู้เสื้อผ้าและเปิดตู้เสื้อผ้าใบใหญ่เพื่อหาผ้าขนหนู ไอ้น้ำนี่มันยังไหลออกมาเรื่อยๆ เขาปล่อยไว้มากขนาดไหนกัน ทำไมมันไหลออกมาไม่หยุดแบบนี้


ผมใช้ผ้าที่หามาได้จัดการเช็ดย้อนตามเรียวขาของตัวเอง จนคิดว่ามันคงใกล้จะหมดและไหลออกมาไม่มากพอที่จะเป็นอุปสรรคได้ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าตัวเองแล้วรีบแต่งตัวเพื่อจะได้ออกไปจากตรงนี้เสียที


ผมเดินออกมาจากตัวตึกด้วยท่าทีอ่อนแรงจนเกือบจะล้มหลายครั้ง มันยากนะครับที่ต้องทำท่าเดินปกติทั้งที่ร่างกายไม่ปกติ ยังดีที่คุณยามเข้ามาช่วยประคองพร้อมกับเรียกแท๊กซี่ให้ เขาคงคิดว่าผมเป็นพนักงานที่เพิ่งจะเลิกหลังจากโหมงานมาทั้งคืนหละมั้ง


ตี๊ด!แกร๊ก!


ในที่สุดก็เดินมาถึงห้องพักของตัวเอง ขอบคุณสวรรค์ที่ไม่ใจร้ายสั่งให้ผมวูบลงระหว่างทาง ซึ่งตอนนี้ผมรู้ดีว่าร่างกายมันเริ่มไม่ไหวแล้ว ลมหายใจของผมมันเริ่มร้อนมากขึ้นทุกทีเพื่อส่งสัญญาณบอกว่าความเจ็บป่วยกำลังมาเยี่ยมเยียนผมในไม่ช้า


ให้ตายสิ! วันนี้ผมต้องเดินทางเพื่อกลับไทยในบ่ายวันนี้ ดังนั้นสิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้คือการกินยาแก้ไขกับยาแก้ปวดดักอาการไว้ก่อนที่มันจะเป็นหนักไปกว่านี้ ผมตั้งนาฬิกาปลุกแล้วทิ้งตัวนอนทันทีหลังจากกินยาไปเรียบร้อยแล้ว ไอ้เรื่องจัดการคราบไคลที่ยังคงหลงเหลืออยู่เอาไว้ที่หลังแล้วกันเพราะตอนนี้ผมเหนื่อยและปวดหัวมากจริงๆ


กริ๊งงงงง!!!


“อืมมมม โอ๊ยย!” ผมฝืนลืมตาตื่นหลังจากได้ยินเสียงปลุกที่แสนจะแสบแก้วหู แต่แค่ขยับตัวเพียงนิดเดียวอาการเจ็บที่ช่วงล่างมันก็วิ่งเข้าเล่นงานทันที ร่างกายที่กำลังแผ่ไอร้อนออกมาทำให้ผมรู้ตัวเองว่ากำลังเริ่มป่วยแล้วจริงๆ แต่มันถึงเวลาต้องเดินทางแล้วเลยผมต้องยอมลุกขึ้นแล้วเดินเซๆเพื่อไปเข้าห้องน้ำโดยประกอบอาการเจ็บท้องหน่วงๆอยู่เป็นระยะ เพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวยบวกกับอาการป่วยมันทำผมใช้เวลาในการจัดการตัวเองนานกว่าปกติ


ผมทำเวลาได้ตามตัวเองที่คาดไว้และมาถึงสนามบินในช่วงบ่ายพอดี ก่อนจะเดินไปเช็คอินโหลดของแล้วพาร่างกายที่ไม่ปกติของตัวเองเดินไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อยามากินอีกครั้ง เรี่ยวแรงของผมตอนนี้ก็แทบจะไม่มีเหลือแล้วผมเลยเลือกนั่งพักสายตารอในเกตเพื่อรอขึ้นเครื่องอย่างเดียว โชคดีที่จองที่นั่งชั้นที่ดีขึ้นมานิดหนึ่งและมันสะดวกสบายพอให้ผมนอนพักผ่อนได้ ผมหวังแค่ไปไทยในครั้งนี้มันจะช่วยให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นจากเหตุการณ์ที่ผมประสบมาบ้าง แค่ซักนิดก็ยังดี


@สุวรรณภูมิ


ผมผ่านด่านตรวจคนเข้าประเทศเข้ามาได้อย่างไม่มีปัญหาก่อนจะเดินออกมาข้างนอกเพื่อมองหาคนที่จะมารับตามที่ทางญาติที่ผมติดต่อมาได้แจ้งไว้ ในตอนนี้ไข้หวัดมันกำลังโจมตีอย่างหนักจนเริ่มรู้สึกหนักหัวมากขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้ดีว่าอาการตัวเองมันไม่ได้ดีขึ้นซักเท่าไหร่แถมยังมีท่าทีว่าจะหนักมากกว่าเดิม


“แบมแบม พี่อยู่นี้!”


ผมหันหน้าไปมองตามเสียงที่เรียก คงเพราะหันหน้าเร็วไปเกินไปอาการเวียนหัวมันวิ่งเข้ามาโจมตีสมองอย่างรวดเร็ว ผมค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหา พี่คุณ ลูกชายของพี่สาวของแม่อย่างช้าๆโดยใช้มือคลึงขมับตัวเองไปพลาง แต่ผมเดินไปยังไม่ถึงตัวพี่คุณดีภาพตรงหน้าของมันก็ดับลงไปพร้อมๆกับเสียงตกใจของพี่คุณ


ตุบ!


“แบมแบม!!!”


[End BamBam’s part]


@โรงพยาบาล


“เมื่อไหร่จะฟื้นครับหมอ”


“ร่างกายของคนไข้อ่อนเพลียบวกกับพิษไข้ที่เกิดจากการบาดเจ็บผมเลยให้ยานอนหลับไปเพื่อให้คนไข้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่ พรุ่งนี้เช้าคงจะตื่นและกลับบ้านได้แล้วครับ ญาติไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” คุณหมอเจ้าของไข้กล่าวออกมาแล้วขอตัวออกไป


“ใครทำแบบนี้กับน้องกัน” นิชคุณยกมือขึ้นลูบหัวน้องชายของตัวเองที่กำลังนอนหลับสนิทบนเตียงคนไข้ เขาตกใจมากที่เห็นน้องชายทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาหน้าตาที่ซีดเซียวไร้สีเลือดมันทำให้นิชคุณลนลานจนทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่ง ตอนที่เขาจับตัวแบมแบมเขาถึงกับต้องตกใจเพราะตัวของแบมแบมร้อนมากซะจนเขากลัวน้องจะช็อคเพราะพิษไข้ นิชคุณเลยต้องรีบพาแบมแบมขึ้นของรถโรงพยาบาลที่ทางเจ้าหน้าที่ของสนามบินได้เตรียมไว้ในทันที


นิชคุณโทรไปแจ้งข่าวของแบมแบมให้กับครอบครัวที่กำลังเตรียมตัวต้อนรับหลานชายที่ไม่ได้เจอหน้านาน แต่การพบเจอครั้งแรกในรอบหลายปีกลับต้องมาเปลี่ยนสถานที่เป็นโรงพยาบาลแทน แม่ของเขาตกใจไม่น้อยเมื่อได้ทราบข่าวและในตอนนี้คงกำลังจะเดินทางมาที่นี้ และบอกไปแค่ว่าแบมแบมป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ เขาไม่อยากให้คนรู้สาเหตุที่แท้จริงโดยที่ไม่ถามเจ้าตัวและไม่อยากให้แม่ของเขาต้องเป็นกังวล คนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไรยิ่งดีต่อแบมแบมมากเท่านั้น



“น้องเป็นยังไงบ้างลูก” คุณนายชบาที่เพิ่งจะมาถึงเอ่ยถามลูกชายของตัวเองเกี่ยวกับอาการของหลานชายที่กำลังนอนนิ่งบนเตียงผู้ป่วยด้วยความเป็นห่วง


“ตอนนี้ไข้ลดแล้วครับ พรุ่งนี้หมอก็ให้กลับบ้านได้แล้ว”


“ ไม่เจอน้องตั้งนาน แต่พอมาได้เจอก็ต้องมาเจอที่โรงพยาบาลซะงั้น” คุณนายชบาลูบหัวหลานชายของตัวเองเบาๆด้วยความอาดูร เธออยากรับหลานของเธอมาเลี้ยงตั้งแต่รู้ว่าน้องเขยของเธอจะแต่งงานใหม่แต่แบมแบมกลับเลือกที่จะอยู่กับพ่อ และเธอเพิ่งจะรู้ข่าวว่าน้องเขยเสียชีวิตก็เมื่อต้นปีที่ผ่านมาพร้อมๆกับการติดต่อกลับมาครั้งแรกในรอบหลายปีของหลานชาย


คุณนายชบาดีใจที่แบมแบมติดต่อกลับมาพร้อมกลับบอกว่าจะกลับมาที่ไทยเพื่อเยี่ยมอัฐิแม่บัวของตัวเอง เธอเฝ้ารอการมาของหลานชายคนนี้ตลอดทั้งสี่เดือนที่ผ่านมาแต่การพบเจอครั้งแรกกลับไม่น่ายินดีซักเท่าไหรเมื่อเธอกลับต้องมาเจอหลานชายในสภาพแบบนี้ หลานชายตัวน้อยกับร่างกายที่ดูผายผอมบวกกับต้องมานอนป่วยในโรงพยาบาลแบบนี้ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียใจไม่น้อยที่ไม่ได้ดูแลลูกชายคนเดียวของน้องสาวเธอในตลอดหลายปีที่ผ่านมา


“เอาน่าคุณ ตอนนี้หลานก็ปลอดภัยแล้ว” คุณธรรมวุฒิ ท่านนายพลที่พึ่งเกษียณยกมือไปโอบบ่าของภรรยาเพื่อปลอบใจภรรยาตัวเองที่กำลังยืนนิ่งมองหน้าหลานชายด้วยความเสียใจ


“อ่อ แม่ครับ คุณขอไปเอารถที่ทิ้งไว้อยู่สนามบินก่อนนะครับพอดีตอนมาคุณนั่งรถพยาบาลมากับน้องหนะครับ” นิชคุณขอตัวผละออกเดินออกมาในทันทีเเมื่อได้รับการตอบรับจากมารดา


คุณหญิงชบามองหน้าตาหวานๆของหลานชายที่กำลังหลับใหลด้วยความเอ็นดูพลางคิดในใจด้วยความอาดูร หลานชายที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่รูปร่างอ้อนแอ้นบอบบางแบบนี้เธอยังอดภูมิใจในความสมารถของแบมแบมไม่น้อยที่สามารถเอาตัวรอดใช้ชีวิตในต่างประเทศคนเดียวได้ขนาดนี้ การอยู่ตัวคนเดียวในโลกกว้างแบบนั้นเด็กคนนี้คงจะเหนื่อยไม่น้อย คุณนายชบานั่งลูบหัวจับมือหลานชายตัวน้อยอยู่อย่างนั้นเพื่อหวังว่าสัมผัสนี้จะทำให้คนป่วยนอนหลับฝันดีและหายจากความเจ็บป่วยโดยเร็ว




--------------------

ไม่มีอะไรทอร์ค

เอาเป็นว่าไปตอนต่อไปโลด

555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.513K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6254 StandbyBam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 07:42
    สงสารลูกอะ
    #6,254
    0
  2. #6215 lek0868909108 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 10:33
    น้องป่วยแล้ว
    #6,215
    0
  3. #6159 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 22:30
    น้องป่วยเลย
    #6,159
    0
  4. #6097 junekimsa93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 16:52
    สงสารแบม แต่แบมสู้อยู่แล้ว
    #6,097
    0
  5. #6064 premmiii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:44
    ง่ะ ให้มาร์คขังน้องงไว้ด้วยจะดีกว่าอีกทแงง อย่าเอาน้อนไปปป
    #6,064
    0
  6. #6009 premmiii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:29
    มาร์คไม่รักน้องหรอ!!
    #6,009
    0
  7. #5976 YanisaCH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:42
    กลับมาแล้วว
    #5,976
    0
  8. #5900 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:03
    น้องลูก เเงงงงงงง
    #5,900
    0
  9. #5835 uromtbb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:53
    น้องเก่งมากที่ไหว
    #5,835
    0
  10. #5825 PMarkNBam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:25
    กินซะลูกแกะป่วยเลยนะ
    #5,825
    0
  11. #5769 KattyGD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 12:03
    น่าจับพี่มาร์คมาตีสัก10ที
    #5,769
    0
  12. #5745 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:02

    โหดมากคร่าพรี่

    แบบนี้พี่คุณจะเอาคืนไหม

    #5,745
    0
  13. #5713 R_Jummar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:28
    มาร์ค โหดมากน้องไม่สบายเลยเกือบช๊อค
    #5,713
    0
  14. #5609 ฺBeau (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:31
    ยังโมโหพี่มาร์คอยู่ เล่นซะน้องไม่สบายเลยยยย ไม่น่ารักเลยจริงๆ
    #5,609
    0
  15. #5564 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 06:01
    ม๊าคคคคคคคค
    #5,564
    0
  16. #5552 VivoV5 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 09:56
    รุนแรงกับน้องจัง
    #5,552
    0
  17. #5415 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 14:15
    ม้าครู้ยังเนี่ย
    #5,415
    0
  18. #5379 0849803120 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:49
    สงสารน้องงง
    #5,379
    0
  19. #5341 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:34
    ทำน้องป่วยเลยนะคุณต้วนนนน
    #5,341
    0
  20. #5310 Karaket Saeninkam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 09:09
    แบมผู้น่าสงสาร
    #5,310
    0
  21. #5215 ppploycb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 23:57
    สงสารน้อง
    #5,215
    0
  22. #5088 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 14:35
    ถ้ามาร์คตื่นมาไม่เจอแบมนี่คงจะพาลใส่ลูกน้องไม่ก็สั่งให้หาน้องแน่ๆ
    #5,088
    0
  23. #5041 ATENNILE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 21:04
    สงสารลูกเจ้ามาร์คนี่น่าตีจริงเชียว
    #5,041
    0
  24. #5000 litterrabbitza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 13:24
    มาร์คตื่นมาแล้วจะเกิอะไรขึ้น
    #5,000
    0
  25. #4876 babyB_ig7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 10:54
    จะมีงานตามล่าข้ามประเทศมั้ย
    #4,876
    0