[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 48 : [END]+ Sp.end (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 609 ครั้ง
    26 พ.ย. 60

45

ยังดีที่อาการมวนท้องจากอาหารของคุณต้วนไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่คิด  แผนการเดินทางกลับจึงไม่ถูกเปลี่ยนแผนแต่อย่างใด แต่อาการมันไม่ได้จะหายไปภายในหนึ่งวันอย่างแน่นอน หน้าที่การดูแลคนป่วยจึงกลายเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนตัวเล็กที่มาด้วยกัน


แบมแบมคอยดูแลคนป่วยระโหยโรยแรงตลอดการเดินทางซึ่งก็ได้รับการร่วมมือจากเจ้าก้อนเป็นอย่างดี เด็กชายไม่ดื้อซนจนต้องทำให้คุณแม่ต้องวิ่งวุ่น แต่กลับเป็นเหล่าการ์ดเสียเองที่ต้องรับหน้าที่ช่วยดูแลเป็นเพื่อนเล่นของนายน้อยในขณะที่นายใหญ่ทั้งสองกำลังประคบประหงมกันอยู่


“ไหวไหมเนี่ยพี่มาร์ค?” มือเล็กยกขึ้นวาดวางทับลงบนแก้มของชายหนุ่มที่กำลังนอนราบไปกับพื้นเตียง โดยที่ใบหน้ายังคงติดความอ่อนแรงไว้ให้เห็นอย่างเห็นได้ชัด


“......” คุณต้วนไม่ได้ตอบกลับทำได้เพียงนอนหลับตานิ่งและส่ายหน้าตอบไปเบาๆเพียงเท่านั้น อาการมวนในท้องมันยังมีมาอยู่เป็นพักๆ แถมยังพ่วงมาด้วยอาการวิงเวียนศีรษะที่ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นหลังจากที่ลงมาจากเครื่องบินโดยสารของตัวเอง จนต้องลำบากให้คนตัวเล็กช่วยพยุงตลอดทั้งการเดินทางจนถึงเตียงนอนแบบนี้


“งั้นนอนพักนะครับ เดี๋ยวแบมลงไปเตรียมข้าวเตรียมยามาให้” แบมแบมจัดเครื่องนอนให้คุณต้วนอีกครั้งก่อนจะเดินผละออกมาปล่อยให้อีกคนได้นอนพักผ่อน เผื่ออาการอ่อนเพลียจากการเดินทางจะดีขึ้นมาบ้าง


ในขณะที่กำลังเดินลงที่ด้านล่างของตัวบ้าน ร่างเล็กพลางขบคิดทบทวนเกี่ยวกับอาการของคนป่วยไปพลาง คิ้วเรียวตียุ่งเมื่อคิดทบทวนถึงอาการของอีกฝ่ายอย่างละเอียด ในเมื่ออาการแบบนี้เขาก็เคยเป็น แต่เมื่อได้ขับอาหารส่วนที่ร่างกายไม่ต้องออกจนหมดแล้ว อาการของเขามันก็จะค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ แต่อาการของคุณต้วนกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น แบมแบมจึงทำได้แค่คิดและสงสัยในอาการที่เขาหาชื่อเรียกไม่ได้เพียงเท่านั้น


“มัม!!” ทันทีที่เท้าของแบมแบมแตะลงที่พื้นตัวบ้านเจ้าก้อนที่กำลังวิ่งเล่นกับการ์ดบางคนก็วิ่งดุ๊กดิ์กเข้ามาในทันทีที่สังเกตเห็น  คุณแม่ตัวเล็กจึงรีบย่อตัวลงเพื่อรอรับการพุ่งชนของเจ้าก้อนแก้มที่ยังคงวิ่งไม่ยอมลดฝีเท้าลง


“ฮึบ!”


“บันหิว ท้องย้องจ๊อกๆเยย!” เด็กชายมิคาเอลวาดแขนกอดรอบคอที่ประจำที่คุ้นชินเพื่อเตรียมตัวให้อุ้ม


“มัมก็กำลังจะไปทำให้นี่ไงครับ”


“น้องทำด้วย!!” สองแขนอ้าออกแล้วชูขึ้นสูง แสดงความต้องการอยากเข้ารวมในขณะที่แบมแบมกำลังเดินตรงไปที่ห้องครัว


“อืม ให้ทำด้วยดีไหมน้า?”


“ดีๆๆ น้องเก่ง บันเก่ง!! น้า น้า มัมน้า บันอยากจ่วย!” สองมือเล็กตะปบลงบนแก้มนิ่มของมารดาไว้ก่อนจะโน้มเข้าไปลงจุ๊บรัวๆขอความเห็นใจ เพราะไม่มีข้อแย้งในความออดอ้อนที่แสนน่ารักของเด็กชายแบมแบมจึงอุ้มเด็กชายให้เข้าไปในครัวด้วยกัน ก่อนจะหยิบยื่นงานครัวที่ง่ายแสนง่ายให้เด็กแก้มกลมที่ยังคงนั่งรอทำงานอยู่ไม่ไกล


“หนูหักตรงนี้แล้วดึงให้เส้นใยมันออกมาแบบนี้นะครับ” แบมแบมว่าพลางจัดการสาธิตวิธีการเตรียมถั่วลันเตาให้พ่อครัวฝึกหัดอย่างค่อยเป็นค่อยไป เมื่อเห็นว่าเด็กชายสามารถทำตามที่บอกได้แล้วเขาจึงละมือให้เด็กชายได้ลองทำด้วยตัวเองแล้วเดินออกมาทำในส่วนของตัวเอง


เชฟมือทองถือโอกาสทำอาหารส่วนของตัวเองไปด้วยเพราะตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาบ้างนิดหน่อย แม้จะทานผิดเวลาไปหน่อยแต่เพราะมันมีเหตุผลจำเป็นมาจากการเดินทาง และการทานอาหารบนเครื่องก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอิ่มมากนัก มือเล็กจึงเริ่มขยับจับวัตถุดิบอาหารขึ้นมาหั่นอีกครั้ง


“ทำเยอะแบบนี้แล้วจะทานอาหารเย็นได้หรอคะคุณแบม?” ยองเอกำลังจัดการส่วนของอาหารเย็นร่วมกับแม่ครัวอีกสองสามคน เดินเข้ามาเพื่อหวังจะเข้ามาช่วยงานแต่พอได้เห็นปริมาณอาหารที่คุณแม่กำลังทำ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความแปลกใจ


“ได้สิครับ แปบเดียวก็ย่อยแล้วครับ” ยิ้มแฉ่งถูกส่งให้หัวหน้าแม่บ้านเพื่อสร้างความสบายใจให้ไร้ความกังวล ก่อนจะเบนสายตาดูการทำงานของลูกชายที่กำลังอวดผลงานชิ้นต่อชิ้นให้แม่ครัวที่ช่วยดูแลด้วยความสนุกสนาน


“มัมมัม! ผักของน้องเสร็จแย้ว!!” และทันทีที่ตากลมใสเหลือบเห็นว่ากำลังถูกมารดามองอยู่ก่อนแล้วจึงรีบชูผลงานที่แสนจะภูมิใจให้ได้เห็นในทันที แบมแบมยิ้มรับก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนำเอาผลงานของลูกชายที่นอนกองอยู่ในชามไปประกอบอาหาร และไม่ลืมมอบรางวัลให้แก่เด็กชายด้วยการจุมพิตเบาๆที่ศีรษะเล็กหอมๆนั่นไปฟอดใหญ่


เจ้าถั่วลันเตาของเด็กชายถูกนำไปทำเป็นซุปง่ายๆ ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยเพราะมีวิธีทำที่ไม่ยากนัก แบมแบมปล่อยให้เจ้าก้อนได้ถือชามอาหารออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ๋วว่าจะนำไปป้อนแด๊ดดี้ที่กำลังนอนป่วยเขาจึงยอมให้เด็กชายลงมือทำ เพื่อที่เขาจะได้รอชมปฏิกิริยาน่ารักๆจากสองพ่อลูกที่มักจะผลัดกันประคบประหงมกันอยู่บ่อยๆ


ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ก้าวเท้าขึ้นบันไดของตัวบ้านก็ประสบเข้ากับร่างสูงของคนป่วยที่กำลังเดินลงมาเสียก่อน ใบหน้าหล่อที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีสันแต่งแต้มขึ้นมาบ้างเมื่อได้พักผ่อน


“ดีขึ้นแล้วสินะครับ” แบมแบมยื่นมือออกไปจับมือใหญ่ไว้ก่อนจะจับจูงให้ออกเดินพร้อมๆกัน เมื่อคุณต้วนลงมาถึงด้านล่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


“อืม หายเวียนหัวแล้ว”


“ดีแล้วครับ”


“แด๊ดดี้!!”


เหมือนเหตุการณ์เดิมถูกฉายซ้ำ เจ้าก้อนที่ไม่รู้วิ่งมาจากทิศทางไหนพุ่งเข้าชาร์ตร่างสูงที่กำลังเดินเคียงคู่มากับมารดาของตน แต่คนประสาทฉับไวรีบย่อตัวรับลูกชายแสนซนของตนไว้ได้ทันก่อนที่จะพุ่งชนจนบาดเจ็บไปด้วยกันทั้งคู่ คุณต้วนจับตัวแก้มกลมแล้วขังไว้ในอ้อมแขน จับอุ้มเมื่อเห็นว่าแขนป้อมได้โอบกอดรอบคอเขาไว้เรียบร้อยแล้ว


“หายยัง?” มือเล็กรีบละออกจากการกอดก่อนจะจับเข้าที่ใบหน้าของผู้เป็นบิดา แล้วแนบหน้าผากเล็กของตนลงส่วนเดียวกันของคนตรงหน้าทันที เมื่อถูกอุ้มขึ้นจนระดับใบหน้าอยู่เสมอกัน


“คุณหมอตรวจดูแล้วบอกหน่อยสิครับว่าคนไข้หายหรือยัง”


“งืม...” เด็กชายมิคาเอลรับบทบาทคุณหมอที่ถูกส่งมาให้โดยการเริ่มขมวดคิ้ว ทำท่าทางครุ่นคิดไปพร้อมกับส่งมือน้อยแปะไปทั่วใบหน้าของคุณต้วน ก่อนที่จะ…


โป๊ะๆ!!


มอบจุมพิตหนักๆลงบนริมฝีปากสวยของผู้เป็นบิดาไปจุ๊บใหญ่ๆหลายที


“หายแย้ว คูมหมอป้อนยาให้แย้ว” บันบันส่งยิ้มแฉ่งเมื่อวินิจฉัยและรักษาคนไข้กิตติมศักดิ์เสร็จสิ้น ใบหน้าน่ารักของลูกชายบวกกับการกระทำที่แสนน่ารักทำให้คนหลงลูกอย่างคุณต้วนอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปฟัดแก้มนุ่มที่เขาแสนจะชอบหนักหนา จนได้เสียงหัวเราะคิกคักของคุณหมอในอ้อมแขนเริ่มที่จะหลุดออกมาจนกลายเป็นเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความชอบใจในที่สุด


เพราะกลัวว่าอาหารจะเย็นไปเสียก่อนแบมแบมจึงต้องยื่นมือเข้าไปหยุด แล้วจูงมือคนตัวใหญ่ที่ยังคงเล่นกับลูกไม่เลิกราให้เข้าไปในห้องทานอาหารด้วยกัน และแน่นอนว่าคุณต้วนก็ยังไม่ยอมปล่อยเด็กชายเพราะยังคงติดลมการหยอกล้อซึ่งกันและกันอยู่ ร่างสูงจัดการจับเจ้าก้อนนั่งบนตักของตนเองก่อนจะเริ่มทานอาหารที่ได้ยินคนบนตักคุยหนักหนาว่าตนเป็นตนมีส่วนในการทำมื้ออาหารนี้ขึ้นมา


แต่เมื่อคำแรกที่เข้าไปในปาก ความหอมละมุนของครีมกลับไม่ใช่สิ่งแรกที่คุณต้วนได้สัมผัส ถั่วลันเตามรสชาติเป็นยังไงเขารู้ดีแต่กลิ่นเหม็นเขียวจนหืนคอแบบนี้ เขาไม่รู้มาก่อนว่าถั่วลันเตามีรสชาติแบบนี้ร่วมอยู่ด้วย


ร่างสูงกล้ำกลืนฝืนทนกลืนซุปครีมสีเขียวละมุนลงท้องไปด้วยความยากลำบากเมื่อเห็นดวงตาใสแป๋วของเด็กชายกำลังมองมาด้วยความคาดหวัง คิ้วเข้มขมวดแน่นเมื่อของเหลวกลับดื้อดึงไม่ยอมไหลลงไปแต่โดยดี แถมยังฝืนจะตีกลับขึ้นมาอีกต่างหาก เมื่อรู้สึกได้ดังนั้นมือใหญ่จึงรีบคว้าแก้วน้ำมายกขึ้นดื่มเพื่อไล่มันกลับลงไปในทันที


“บันบันมานั่งที่ตัวเองมาครับ ให้แด๊ดดี้ได้ทานข้าวเนาะ” แบมแบมที่ยังคอยสังเกตอาการมาโดยตลอดเอ่ยเรียกเด็กชายให้ลุกออกมาจากตัก และก็ได้รับความร่วมมือจากเจ้าแก้มได้เป็นอย่างดี บันบันขยับดุ๊กดิ๊กปีนลงจากตักของคุณต้วนแล้วเดินไปนั่งที่ของตนอย่างว่าง่ายเพราะท้องกลมก็เริ่มโอดครวญส่งเสียงร้องขออาหารมานานสมควร


คลืด!!


หลังจากที่บันบันลุกออกไปได้ไม่นานนัก ร่างสูงที่อดทนกล้ำกลืนจนเริ่มที่จะทนไม่ไหวผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินกึ่งวิ่งออกไปจากบริเวณห้องครัวอย่างรวดเร็ว


“เดี๋ยวมัมมานะครับ ฝากหน่อยนะครับป้ายองเอ” แบมแบมหันไปสั่งความกับลูกชายที่นั่งอยู่ข้างกายและหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนรอให้บริการอยู่ไม่ไกล แล้วรีบออกวิ่งตามใครอีกคนไปอย่างรวดเร็ว


อึ่ก อ๊วก!


เสียงการอาเจียนที่ดังสะท้อนออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ไกลทำให้แบมแบมต้องรีบสาวเท้าเข้าไปให้เร็วกว่าเดิม ทันทีที่ประตูห้องน้ำที่ถูกปิดอย่างไม่สนิทถูกเปิดออก แบมแบมก็พบเข้ากับแผ่นหลังกว้างของคุณต้วนที่กำลังคุดคู้ก้มหน้าขย้อนอาหารอยู่ที่อ่างล้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อช่วยตบแผ่นหลังของร่างสูงที่ยังคงอาเจียนอยู่เรื่อยๆ


ซ่า!!


“ไหวไหมครับ?” เป็นเวลานานหลายนาทีกว่าอาการนั้นจะหยุดลง แบมแบมช่วยร่างสูงที่ดูอ่อนแรงกำจัดคราบสกปรกที่ไม่มีอะไรนอกจากคราบหนีดๆใสๆเพียงเท่านั้น ก่อนจะนำมือที่ชุ่มไปด้วยน้ำปาดเช็ดไปตามใบหน้าคม เช็ดคราบใสที่ยังคงติดตามมุมปากและปลายคางให้เรียบร้อย


“ไหว แต่เหนื่อย” ร่างสูงที่ทิ้งเอวพิงกับขอบอ่างซบใบหน้าลงกับบ่าเล็กพร้อมดึงร่างนุ่มเข้ามาใกล้ ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนจะพรู่ลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่แสดงความเหนื่อยจากอาการออกมาอย่างเห็นได้ชัด


“ไปหาหมอไหมครับ?” แบมแบมเอียงใบหน้าถามคนตัวโตก่อนจะส่งมือเข้ากอดรัดตอบ ลูบมือลงแผ่นหลังกว้างเพื่อปลอบประโลมพ่อของลูกเบาๆ


“ไม่ ขออยู่แบบนี้ซักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น” อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น ดึงคนตัวเล็กให้เข้ามายืนอยู่ในหว่างขาของตนซึ่งแบมแบมก็ยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี


เสียงสูดลมหายใจเพื่อสูดเก็บความหอมจากผิวกายของคนตัวเล็กยังคงเกิดขึ้นอยู่อย่างต่อเนื่อง แม้มันจะกินเวลามานานแต่คนโดนกอดกลับไม่ได้ว่าอะไร แบมแบมทิ้งตัวเอนพิงหามุมสบายให้กับตัวเองเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อไหร่ที่ถูกคุณต้วนอ้อนกอดแบบนี้ เวลาที่ใช้ในการกอดคงไม่ต้องถามให้มากความ ถ้าคุณคนนี้ยังไม่พอใจก็อย่าหวังว่าอ้อมแขนนี้จะยอมคลายอย่างง่ายๆ


“ตัวหอม”


“ก็ปกตินี่ครับ”


“ไม่ มันต่าง”


“จมูกเพี้ยนเพราะป่วยหรือเปล่าครับ?” แบมแบมก้มมองคนที่ยังซบหน้าผากลงบนไหล่ของตนอย่างไม่ยอมห่าง ก่อนจะจิ้มนิ้วไปที่ปลายจมูกโด่งของคุณพ่อขี้อ้อน คุณตัวนขยับจมูกฟุดฟิดหลบปลายนิ้วเล็กแล้วอ้าปากงับปลายนิ้วแสนซนนั่นเบาๆคล้ายกับการหยอกล้อ


“มันจั๊กจี้ อย่ากัดแบบนั้น” เจ้าของนิ้วชักมือดึงออกมากจากคมฟันของร่างสูงที่ขบย้ำปลายนิ้วของเขาอย่างไม่แรงนัก


“กัดตรงนี้ก็ได้” ปลายนิ้วเล็กที่หายใจจากคมเขี้ยวทำให้คนที่เริ่มติดลม ย้ายตำแหน่งไปงับลงที่ต้นคอเนียนก่อนจะไล่ลงไปตามเนินไหล่เล็กแล้ววนกลับมาซุกใบหน้าลงที่เดิม ดอมดมกลิ่นหอมจางๆที่ช่วยกำลังช่วยลดอาการคลื่นไส้ของเขาได้อย่างน่าประหลาดใจอีกครั้ง


“จะแปลงร่างเป็นหมาหรอ ดมๆกัดๆเนี่ย”


“แบมก็เคยเป็น พี่โดนกัดจนช้ำเลือดยังไม่บ่นเลย”


“ตอนไหน?”


“ตอนท้องไง”


“ท้องหรอ? อืม...จะว่าไป อาการของพี่ก็คล้ายแบมตอนนั้นเลยนะ” แบมแบมมีสีหน้าครุ่นคิดเมื่อต้องนึกย้อนไปถึงอดีตที่ผ่านมานานพอสมควร


“......”


“อ้วกบ้างหละ เหม็นอาหารบ้างหละ ไหนจะมากัดๆดมๆแบบนี้อีก ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่นะ แบมก็คิดว่าพี่ท้องไปแล้วหละมั้งเนี่ย ฮ่ะๆ” คนตัวเล็กหัวเราะด้วยความชอบใจเมื่อดันจินตนาการเป็นภาพประกอบร่วมเข้าไปด้วย ยิ่งได้เห็นสีหน้าแหยงๆของคนตัวสูงที่ยังคงซบไม่เลิกราด้วยแล้ว เสียงหัวเราะก็ยิ่งลากยาวมากขึ้นกว่าเดิม


“ตลกเถอะ”


-------------------------


ใช่ ตลกเถอะ


แบมแบมอยากจะยืมคำพูดของคุณต้วนในวันนั้นมาใช้กับตัวเองในวันนี้ ในเมื่อทุกสิ่งรอบตัวของเขาในตอนนี้มันคือ พิธีงานแต่งงานของเขา!!


ยิ่งพอได้สวมใส่ชุดสูทสีขาวล้วน มันก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง


เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณต้วนที่เคยพูดว่า กลับไปแล้วแต่งงานกันเลย แบมแบมไม่นึกปักใจเชื่อเพราะปัจจัยหลายๆอย่าง แต่ไม่นึกว่าคุณต้วนก็ยังคุณต้วนคนเดิม คนที่พูดจริงทำจริงอยู่เสมอ เพราะงานแต่งงานของเขามันดันจัดขึ้นหลังจากที่เขาโดนขอแต่งงานยังไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์เสียด้วยซ้ำ!


“เสร็จแล้วค่ะ”


“โอ๊ย! ฝีมือฉัน ใส่นี่เข้าไปด้วยค่ะคุณน้อง” หญิงสาวเสียงทุ้มที่มาพร้อมกล้ามเนื้อแน่นส่งอุปกรณ์แต่งตัวชิ้นสุดท้ายให้กับเจ้าสาวของงาน แต่ก็ได้รับเพียงความงุนงงส่งกลับมาเพียงเท่านั้น เมื่อดวงตาใสแป๋วของเจ้าสาวกลับแสดงถึงความไม่รู้ว่าของชิ้นนี้คืออะไร และต้องสวมที่ตรงไหน


“ตายแล้ว มาค่ะพี่สวมให้” มือใหญ่ยกขึ้นทาบอกด้วยความตกอกตกใจแต่เพราะเข้าใจในความซื่อของคนตรงหน้า เธอจึงเลือกที่จะเดินเข้าไปเพื่อสวมใส่ให้ซ่อนเก็บมันให้อย่างเรียบร้อย


“ใส่ทำไมครับ?” แบมแบมที่เพิ่งถูกจับให้สวมใส่ของชิ้นสำคัญเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะก้มมองสิ่งที่เพิ่งถูกซ่อนเก็บอีกครั้ง


“มันเป็นธรรมเนียมค่ะ เอาหละขอพี่เช็คความเรียบร้อยอีกครั้งนะคะ”


แกร๊ก!


“แบมแบม!!”


“จินยอง!”


ร่างเล็กของเพื่อนสนิทวิ่งเข้าหาแบมแบมในทันที ซึ่งช่างแต่งหน้าแต่งตัวหลายคนเองก็ยอมหลีกทางให้โดยง่าย จินยองโผเข้ากอดเพื่อนรักของตนเองอย่างแนบแน่นก่อนจะผละออกมาชื่นชมคนที่แต่งตัวเต็มยศด้วยความชื่นชม


“น่ารักจัง”คนตัวเล็กในชุดสูทสีขาว กางเกงขาสั้นเสมอเข่าสีดำเดียวเปิดโชว์เรียวขายาวสวยอย่างน่าดู เสื้อเชิ้ตสีขาวภายในถูกกลัดกระดุมจนครบทุกเม็ด ตกแต่งส่วนลำคอด้วยริบบิ้นสีดำเส้นเล็กผูกเป็นโบว์ประดับไว้เพื่อไม่ให้โล่งจนเกินไป ดูรวมๆแล้วทำให้จินยองรู้สึกถึงนายน้อยตัวเล็กในอนิเมะที่เคยดูยังไงอย่างงั้นจนต้องหลุดปากชมออกมา


“เพราะช่างฝีมือดีต่างหากหละ”

“ยินดีด้วยนะ ในที่สุดครอบครัวที่อบอุ่นของแบมก็กลับมาซักที” จินยองเอ่ยพร้อมๆกับจับมือคู่เล็กทีสู้ฟันฝ่าเรื่องราวๆต่างๆมาด้วยกันมาถือไว้ ก่อนจะบีบกระชับให้แน่นขึ้นเพื่อส่งความรู้สึกต่างๆที่กำลังอัดแน่นให้อีกฝ่ายได้รับรู้


“อื้อ ขอบคุณมากๆนะจินยองที่คอยอยู่ข้างๆมาโดยตลอด ขอบคุณจริงๆ”


“ไม่เป็นไรหรอก นยองเต็มใจ” จินยองส่งยิ้มกลับไปให้เพื่อนตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะอ้าแขนกอดอีกครั้งเมื่อสังเกตเห็นขอบตาสวยที่เริ่มแดงก่ำ มือเล็กลูบแผ่นหลังของแบมแบมตบปลอบประโลมอยู่ชั่วครู่แล้วผละออกมา


“เอาหละ ได้เวลาแล้วหละ”


จินยองจับจูงมือเล็กแสนนุ่มนิ่มของเพื่อนสนิมให้เดินออกไปด้านนอกพร้อมๆกัน ตลอดทั้งทางเดินจากห้องเก็บตัวสู่ด้านในของตัวโบสถ์ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้ามันช่างเงียบสงัดจนรับรู้เสียงจากธรรมชาติภายนอกได้อย่างชัดเจน


“คุณลุงคุณป้า” ตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นนายพลธรรมวุฒิกับคุณนายชบาที่ตนเพื่งจะเดินทางไปเยี่ยมเมื่อสองวันก่อนด้วยความตกใจที่กำลังยืนรออยู่ไม่ไกลที่หน้าทางเข้า


“ลุงมาส่ง มาสิ” ผู้หลักผู้ใหญ่ญาติฝ่ายเดียวของคนตัวเล็กที่ยังเหลืออยู่ ยกแขนส่งสัญญาณให้หลานชายของตนเดินเข้ามา แบมแบมกระพริบตาเรียกสติของตัวเองให้กลับมาอีกครั้งก่อนจะยอมเดินเข้าไปใกล้แล้วยกแขนขึ้นคล้องกับลำแขนแข็งแกร่งของคุณธรรมวุฒิอย่างช้าๆ


“งั้นนยองไปรอข้างในนะ” จินยองกล่าวพร้อมกับสำรวจความเรียบร้อยของเจ้าสาวอีกครั้งก่อนจะเดินแยกออกไปอีกทางหนึ่งเพื่อเข้าไปรอร่วมพิธีที่กำลังเริ่ม


“นี่จ้ะ” คุณนายชบายื่นช่อดอกไม้แสนสวยที่ถูกจัดช่อไว้อย่างสวยงามให้แก่เจ้าสาว  ช่อดอกไม้ที่มีดอกบัวสีอมชมพูสวยแซมอยู่ข้างใน


“ขอบคุณครับคุณป้า”


“บัวคงจะมีความสุขมากแน่ๆที่ได้เห็นแบมมีวันนี้ ต่อจากนี้ขอมีความสุขมากๆนะลูก” อ้อมกอดอุ่นเข้าโอบรอบตัวคนตัวเล็กอย่างช้าๆก่อนจะผละออกไปเมื่อนึกถึงเวลาที่จำกัด


“เอาหละ ได้เวลาแล้ว” คุณนายชบาหลีกทางให้เจ้าสาวและสามีของตนเอง ดันมือไปที่แผ่นหลังเล็กให้เดินไปหยุดรอที่หน้าบานประตูที่ยังไม่ถูกเปิดออก


แกร๊ก!


ไม่นานเกินรอ เหมือนกับว่าคนทางด้านในรับรู้ถึงการมาเยือนของเขายังไงอย่างงั้น บานประตูที่เคยปิดสนิทค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆแต่ในความรู้สึกของแบมแบมมันกลับเร็วไปอยู่ดี ในเมื่อเขายังไม่ทันได้สูดลมหายใจเรียกสติที่กำลังกระเจิงให้ชุ่มปอดเลยซักครั้ง


“ไปกันเถอะแบม” ธรรมวุฒิเอ่ยเรียกหลานชายที่ยังคงยืนตะลึงตกใจให้เริ่มออกเดินเมื่อบานประตูเปิดออกกว้างจนสุดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แรงสั่นจากมือเล็กที่กำแขนเสื้อไว้แน่นทำให้ผู้เป็นลุงทราบถึงอาการประหม่าของคนตัวเล็กได้อย่างชัดเจน มือใหญ่ข้างที่ว่างจึงตบลงที่หลังมือเล็กอย่างช้าๆ วางทิ้งอยู่ตรงนั้นเพื่อทำหน้าที่เป็นที่พึ่งพิงเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายให้กับหลานชายก่อนที่จะส่งหน้าที่นี้ให้กับใครอีกคนที่ยืนรออยู่ที่ปลายทาง


เสียงเปียโนเริ่มบรรเลงบทเพลงเมื่อก้าวแรกของเจ้าสาวเริ่มออกเดิน บรรยากาศภายในไม่ได้มากไปด้วยแขก ไม่ได้หรูฟู่ฟ่าสมฐานะ แต่มันกลับถูกตกแต่งด้วยดอกไม้และผ้าสีขาวที่ถูกจัดไว้เป็นสัดส่วน เก้าอี้ที่นั่งถูกจับจองด้วยผู้คนที่คุ้นหน้าและไม่คุ้นหน้า และแน่นอนว่ามันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่น สนิทสนม เป็นมิตรออกมาอย่างเห็นได้ชัด จนคนที่ประหม่าตั้งแต่เริ่มงานค่อยๆผุดรอยยิ้มสวยออกมาอย่างช้าๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แสนจะสบายใจ


แบมแบมเห็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเขาจากเมืองไทยที่มากันครบหน้า เพื่อนสนิทและเหล่าพนักงานคนสนิทที่ร้าน คุณม๊าคุณป๊าของคุณต้วน แจ็คสัน ยูคยอมและชายหนุ่มอีกหลายคนที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของคุณต้วน นั่งปะปนกันไปจนดูคล้ายจะเป็นครอบครัวเดียวกัน เสียงเปียโนแสนจะไพเราะก็ไม่ใช่ฝีมือของใครที่ไหนนอกจากยองแจที่ไม่ได้มานั่งรวมกับใครอีกหลายคน


ระยะทางเริ่มหดสั้นลงเรื่อยๆเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย สายตาที่เคยกวาดมองไปรอบๆเริ่มหยุดนิ่งและจ้องมองตรงไปข้างหน้า จับจ้องไปที่คนคนหนึ่งที่ยืนส่งยิ้มรอรับที่ปลายทาง คนที่จะเป็นคนพาเขาเริ่มก้าวเดินไปในเส้นทางใหม่ เส้นทางที่เรียกว่า การใช้ชีวิตคู่อย่างแท้จริง


“เอาหละลุงมาส่งแค่นี้ ครอบครัวของเรามันได้เริ่มขึ้นแล้ว ช่วยกันดูแลประคับประคองกันไปดีๆนะ ฝากดูแลหลานผมด้วยนะครับ” ธรรวุฒิลูบมือลงที่ศีรษะเล็กอย่างช้าๆ ก่อนจะจับมือเล็กยื่นส่งให้เจ้าบ่าวที่เข้ามารอรับ ตบมือลงหลังมือใหญ่ที่เข้ากอบกุมมือเล็กเพื่อมอบคำอวยพรครั้งสุดท้าย แล้วผละออกไปนั่งข้างคุณนายชบาเมื่อธุระของตนได้เสร็จสิ้นลง


“ไปกันเถอะ”


“ครับ”


ทั้งสองเดินเคียงข้างมุ่งไปยังลานพิธีอย่างไม่รีบร้อน แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าบาทหลวงผู้ที่จะเป็นผู้รับคำสาบานของทั้งคู่ คุณต้วนและแบมแบมยืนรับฟังข้อคำภีร์เรื่องการใช้ชีวิตคู่ด้วยความสงบ จนถึงเวลาสำคัญของงานพิธีนั่นก็คือ การกล่าวคำสาบานต่อพระพักตร์ของพระผู้เป็นพระเจ้าของศาสนา


“มาร์คต้วน ลูกจะรับ กันต์พิมุกเป็นภรรยา จะซื่อสัตย์ทั้งในยามสุข และ ยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติจนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือไม่”


“รับครับ”


“กันต์พิมุก ลูกจะรับ มาร์คต้วนเป็นสามี จะซื่อสัตย์ทั้งในยามสุข และ ยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติจนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือไม่”


“รับครับ”


สิ้นคำสาบาน บาทหลวงผู้ดำเนินพิธีได้เริ่มประกาศการปฏิญาณตนของทั้งคู่ ก่อนนำแหวนที่ถูกนำมาโดยเด็กชายตัวน้อยมาประกอบพิธีเป่ามนต์ศักดิ์สิทธิ์แล้วยื่นให้เจ้าบ่าวเมื่อเสร็จพิธี


“แหวนวงนี้จะทำให้แบมเป็นของพี่อย่างสมบูรณ์” คุณต้วนเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะสวมแหวนวงเล็กที่ประดับเพชรเม็ดเล็กลงบนเรียวนิ้วนาง เลื่อนให้มันเข้าไปอยู่กับเพื่อนอีกวงที่นอนรอก่อนนานแล้วจนสุด


“แหวนวงนี้ก็จะทำให้พี่เป็นของแบมแต่เพียงผู้เดียวเหมือนกัน” แบมแบมสวมวงแหวนที่มีขนาดใหญ่กว่าเข้าไปครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเป็นทางการแก่คนตรงหน้า เลื่อนวงแหวนเข้าไปชิดแหวนวงเดิมของเขาที่คุณต้วนใส่ติดตัวไม่ยอมถอดตั้งแต่วันที่มอบให้ จนตัวแหวนวงใหม่แนบชิดสนิทกันในที่สุด


จุมพิตสาบานประทับลงบนปากอิ่มที่แสนนุ่มนิ่มในทันทีที่ได้รับคำอนุญาต เจ้าบ่าวค่อยๆมอบความรักให้ทีละน้อย ไม่รีบร้อน ไม่ร้อนแรงจนเกิดความหวาบหวาม แต่กลับเต็มไปด้วยความนุ่มละมุน ทะนุถนอม ช่วยกันสร้างความหมายของจูบนี้ให้ออกมาดีและมีความหมายมากที่สุด ทำให้มันกลายเป็นจูบที่พิเศษและน่าจดจำไปให้นานเท่านาน


“You’re mine”


“of course, I’m yours” แบมแบมส่งยิ้มสวยให้คนที่เข้ามาเป็นเจ้าของชีวิตของเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส ยอมรับคำพูดนั้นอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ยอมกลายเป็นของคุณต้วนผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีและคนที่เขารักด้วยความเต็มใจ





THE END







Special end


แน่นอนว่าการแต่งงานของคุณต้วนผู้ที่เป็นที่จับตาของคนในสังคมย่อมต้องเป็นที่ฮือฮาของสังคมภายนอกที่ไม่ค่อยรับรู้เรื่องราวของคนทั้งคู่มากนัก สำนักข่าวที่ได้เข้าร่วมในพิธีมีเพียงแค่สามสถานีเพียงเท่านั้น หลังงานจบเหล่านักข่าวสองสามชีวิตจึงรีบกล่าวรายงานข่าวที่ตนเพิ่งได้รับกันยกใหญ่และแน่นอนว่าย่อมต้องมีข้อจำกัดในการรายงานเพื่อไม่ให้มีความมากจนเกินไป คุณต้วนผู้เป็นเจ้าของงานไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องจุกจิกมากนัก ในเมื่อพ่องานอย่างแจ็คสันยื่นมือเข้ามารับผิดชอบงานแบบนี้ไปทั้งหมด ทำให้บ่าวสาวได้ใช้เวลาร่วมกันได้อย่างเต็มที่ในวันที่สุดแสนจะพิเศษอย่างเช่นในวันนี้


“เอ้าชน!”


งานเลี้ยงในตอนเย็นถูกย้ายมาจัดที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลต้วน ลานกว้างหลังตัวบ้านถูกจัดเตรียมพร้อมไว้อย่างเรียบร้อยโดยฝีมือของยองแจ เลขาผู้มากความสามารถของคุณต้วนโดยมีจินยองยื่นมือเข้าช่วยในการคิดค้นเมนูอาหารที่จะใช้ในงาน ทุกอย่างภายในงานแต่งล้วนเป็นฝีมือจากคนใกล้ชิดทั้งหมดทั้งสิ้น ทำให้เจ้าสาวผู้ที่เพิ่งจะรับรู้เรื่องราวกล่าวคำขอบคุณยกใหญ่ที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากคนรอบข้างมากถึงขนาดนี้


ตั้งแต่งานแต่งจนมาถึงงานเลี้ยง ทุกอย่างตอบโจทย์ความต้องการของแบมแบมได้หมดทุกข้อ ราวกับคนคิดคอนเซ็ปเดินเข้ามานั่งในใจของเขายังไงอย่างงั้น แบมแบมแค่วาดฝันไว้ในใจว่าอยากมีงานแต่งที่เรียบง่าย ไม่หรูหรา เต็มไปด้วยความอบอุ่นและคนที่เขารักแค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว และพอได้มาเห็นสิ่งที่คิดกลายมาเป็นความจริง เขาก็อดไม่ได้ที่ซาบซึ้งและรู้สึกขอบคุณคนที่มีส่วนร่วมทั้งหมดที่ได้จัดงานนี้ขึ้นมา


“เอาหละ กูอยากสละโสดแล้ว เริ่มได้แล้วไอ้มาร์ค!!” แจ็คสันเดินเข้าไปตบบ่าของคุณต้วนที่กำลังนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนที่ไม่รวมตัวกันมานาน ให้ออกมาดำเนินพิธีการสุดท้ายที่เพื่อนเจ้าบ่าวทั้งหลายเฝ้ารอคอยมานาน


“อะไรของมึง?” ร่างสูงหันไปขมวดคิ้วใส่เพื่อนขาสั้นที่กำลังเร่งเร้าตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ แจ็คสันจิจ๊ะให้กับการรู้ช้าของเพื่อนสนิท ก่อนจะก้มหน้าลงไปกระซิบข้อความถึงสิ่งสุดท้ายที่ตนได้เตรียมไว้ให้แล้วผละออกมาเมื่ออธิบายจบ


เมื่อได้ฟังจบใบหน้าหล่อที่เปล่งประกายไปด้วยความสุขก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดวงหน้าของคุณต้วนอย่างแท้จริง ตาคมเปล่งประกายเผยตัวตนออกมาอย่างเปิดเผยจนแจ็คสันต้องตบมือลงบนบ่ากว้างอีกครั้งด้วยความชอบใจ เมื่อสามารถปลุกเสือร้ายที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาแบบนี้ได้


ร่างสูงของเจ้าบ่าวผุดลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับเสียงเชียร์ของเหล่าเพื่อนสนิท ขายาวภายใต้กางเกงแสล็คสีดำก้าวตรงไปหากลุ่มของแม่กวางที่นั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยิ่งเผยชัดมากยิ่งขึ้นเมื่อไม่เห็นลูกกวางที่ควรจะนั่งอยู่บนตักของแม่กวาง แต่พอคิดถึงเวลาก็พอจะเข้าใจว่ามันคงจะดึกเกินกว่าที่เด็กชายจะฝืนอยู่ต่อได้แล้ว คุณต้วนจึงละความสนใจในจุดนั้นไป ในเมื่อนี้คือบ้านของเขา คนช่วยดูแลเด็กชายก็คงมีอยู่มาก เพราะงั้นในตอนนี้ก็ต้องเทความสนใจมาที่คนที่ยังอยู่สิจริงไหม?


“อ้าวพี่มาร์ค? มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ยองแจที่สังเกตเห็นพี่ชายของตนก่อนใครเพื่อนเอ่ยทักในทันที คนตัวเล็กที่กำลังนั่งหันหลังให้รีบหันกลับมามองเช่นเดียวกันเมื่อได้ยินของชื่อบุคคลที่ยองแจได้เอ่ยทักออกไป


“แบมแบม” คุณต้วนเลือกที่ไม่ตอบ แต่กลับเอ่ยเรียกชื่อเจ้าสาวตาใสที่กำลังมองมาที่ตนด้วยแววตาติดสงสัย ก่อนจะเดินเข้าไปซุกใบหน้าลงกลุ่มผมของคนตัวเล็กที่อยู่ต่ำกว่าด้วยท่าทีดูอ่อนแรง


“ครับ? เวียนหัวอีกแล้วหรอครับ?” แบมแบมส่งแขนโอบรอบเอวหนาของคนที่เริ่มทิ้งตัวเข้ามาอิงแอบหวังจะช่วยประคับประคอง แรงขยับขึ้นลงของคนที่ยังซบหน้าอยู่บนศีรษะคล้ายกับจะเป็นการตอบกลับทำให้แบมแบมเข้าใจและยอมผุดลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆโดยที่ในอ้อมแขนยังคงโอบประคองร่างสูงอยู่ไม่ห่าง


“แบมพาพี่มาร์คไปพักก่อนนะเดี๋ยวมา” คนตัวเล็กบอกกล่าวเพื่อนคุยอีกสามสี่คนก่อนจะเดินประคองคนตัวอ่อนให้เดินออกมาด้วยกันหลังพูดจบ


สายตานับหลายสิบคู่มองตามหลังของคู่บ่าวสาวด้วยแววตาที่ต่างกันออกไป คนไม่รู้เรื่องราวมองตามด้วยความเป็นห่วง ส่วนที่เหลือที่รู้ดีอยู่แก่ใจก็คงไม่พ้นแววตาเหลือร้ายไม่ต่างจากผู้เป็นเจ้าบ่าวพร้อมกับคิดคำนึงคำพูดที่ดันคิดเหมือนกันภายในใจ ‘จะได้กลับมาแน่เหรอ ไม่มีทางซะหรอก’


“ฮ่อว แม่งร้ายสัส” คำพูดสุดท้ายของแจ็คสันพูดทิ้งท้ายไว้พร้อมๆกับแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่หายออกไปจากการมองเห็นที่ทางแยกตรงหน้า แต่ไหนๆวันนี้เขาก็เป็นพ่องานอยู่แล้ว ช่วยดูแลแขกในยามที่บ่าวสาวไม่อยู่อีกซักหน่อยก็คงไม่เกินแรงเขาซักเท่าไหร่หรอก!

.

.

.


“ดื่มเยอะหรือเปล่า แบมบอกให้ระวังก็ไม่ฟัง...” หลังจากประคองร่างสูงให้นั่งลงเก้าอี้ที่ปลายเตียงเสร็จเรียบร้อย แบมแบมจึงเริ่มสำรวจอาการของคน(แสร้ง)ป่วยในทันที มือเล็กลูบปัดเส้นผมให้หลุดออกจากกรอบหน้าหล่อเพื่อสังเกตดูอาการและสีหน้าใหัชัดๆ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้มหน้าลงไปดู โลกตรงหน้ากลับถูกเหวี่ยงอย่างรวดเร็วมารู้ตัวอีกทีแบมแบมก็เห็นว่าตัวเองถูกคร่อมไว้โดยคนป่วยอย่างเสร็จสมบูรณ์


เพียะ!


“เล่นบ้าอะไรเนี่ยพี่มาร์ค!!!” คนตัวเล็กที่เพิ่งฟาดมือลงแผ่นอกกว้างตวาดดุคนตัวโตกว่าด้วยความตกใจ ก่อนจะทำท่าจะเลื่อนตัวออกจากการคุมขังที่มีตำแหน่งที่สุ่มเสี่ยงมากเกินไป


“ไม่ได้เล่น อย่าเพิ่งขยับสิ พี่มีเรื่องจะพูดด้วย”


“อะไรครับ?”


“พิธีสุดท้ายแล้ว ไม่ทำมันก็จะยังไงอยู่นะ” มือใหญ่ที่เคยวางนิ่งอยู่บนพื้นเตียงยกขึ้นมาวางแปะลงเหนือเข่าของเรียวขาสวย วนปลายนิ้วหยอกล้อเนื้อผิวส่วนนั้นและไม่ได้ขยับขึ้นสูงหรือลงต่ำไปมากกว่านี้


“อะ อะไร ก็หมดแล้วไม่ใช่หรอ?”


“ก็...นี่ไง” นิ้วเรียวที่ไล้วนเลื่อนหายเข้าไปในขอบกางเกงขาสั้นของภรรยาตัวน้อย ก่อนจะวกกลับมาถลกขากางเกงขาสั้นให้ร่นขึ้นจนเผยให้เห็น ‘สายรัดขา’ ที่ยังไม่ได้ถูกถอดออกให้คนขี้สงสัยได้เห็น


“งั้นก็ทำให้มันจบๆไปสิครับ แค่ถอดใช่หรือเปล่า” คนไม่รู้เรื่องราวพูดสั่งตาใสแป๋ว ไม่รับรู้อันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาแม้แต่นิด เพราะมัวแต่จดจ้องเครื่องแต่งกายชิ้นน้อยที่ไม่เข้าใจในความหมายทำให้คนตัวเล็กพลาดที่จะเห็นรอยยิ้มร้ายของคุณต้วนที่กำลังเผยจนเต็มริมฝีปากในตอนนี้


“ปลดกระดุมกางเกงสิ”


“ฮะ?”


“ถอดออกสิ พี่จะได้ถอดได้สะดวก”


“เดี๋ยวๆแค่ดึงออกไปมันจะยากอะไร เฮ้ย! อย่ามายุ่งวุ่นวายกับกางเกงแบมนะ!” มือเล็กตีรัวด้วยความตกใจเมื่อกระดุมกางเกงตัวสวยที่ใส่มาตลอดทั้งวันถูกปลดออกจากรังอย่างรวดเร็ว


“แป๊บเดียวครับ” คุณต้วนจับมือเล็กที่กำลังขวางทางมารวบไว้ แล้วเริ่มจัดการสิ่งกีดขวางที่เหลืออย่างรวดเร็ว


“ก็แค่เกี่ยวดึงลงมาไม่ใช่หรือไง!?” คนตัวเล็กที่หมดทางหลบหลีกทำได้เพียงหนีบเรียวขายื้อเวลาไว้เพียงแค่นั้น


“แบมคงยังไม่รู้สินะว่าเนี่ยหนะ เขาไม่ให้ใช้มือถอด


“เขาไหน?! ฮื่อ พี่มาร์ค!!” คนที่เพิ่งถูกแย่งกางเกงรีบตะครุบรื้อผ้าห่มขึ้นมาคลุมท่อนล่างที่ไร้เสื้อผ้าในทันที แม้ว่าชายเสื้อมันจะยาวจนสามารถปกคลุมสะโพกเล็กได้ดี แต่เสื้อพอดีตัวก็คือเสื้อขนาดเล็กที่ไม่ได้ยาวจนสามารถปกคลุมความน่าอายนั่นได้หมด ชั้นในสีขาวที่โผล่พ้นออกมาเพียงน้อยกลับกลายเป็นตัวจุดคำว่า ‘เซ็กซี่’ ให้ผุดขึ้นมาในความคิดของคุณต้วนได้อย่างง่ายดาย


“เอาผ้าออกสิ”


“รีบๆดึงออกไปซี่ จะมายุ่งอะไรกับผ้าบะ อื้ม!” ข้อโต้แย้งที่หลุดออกมาไม่หยุดหย่อนทำให้ร่างสูงเลือกที่จะรุดหน้าเข้าไปปิดปากคู่นั้นด้วยตัวของเขาเอง


รสหวานละมุนของอาหารชิ้นล่าสุดที่คนตัวเล็กได้ทานเข้าไป ปลายลิ้นชื้นไล่เล็มเก็บรสชาติร่วมชิมรสไปพร้อมๆกับการเก็บเกี่ยวความหวานไปพร้อมๆกัน แต่รสชาติของแอลกาฮอล์รสขมจากใครอีกคนเริ่มมอมเมาร่างเล็กให้หลุดเคลิ้มไปด้วยกันอย่างช้าๆ ตากลมเริ่มปรือปรอยและปิดยอมรับสัมผัสไปในที่สุด เมื่อความกล้าที่จะจ้องตาสู้กับผู้รุกรานเริ่มเหลือน้อยลงไปทุกที


“อื้อ” แรงบีบเคล้นที่สะโพกอิ่มปลุกสติที่กำลังเผลอไผลให้รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง


ปึกๆ!


“มะ ไม่ได้นะ!” ทันทีหลุดออกมาจากห้วงแห่งความหวานแบมแบมรีบยกมือขึ้นหยุดยั้งคนตัวโตกว่าในทันที


“ทำไม?” คนถูกขัดใจตีหน้ายุ่งถามแต่ในน้ำเสียงกลับไร้ซึ่งความขุ่นเคือง


“เพราะ...เพราะลูกจะเจ็บ” เหตุผลที่มาพร้อมกับการถูกชักนำให้สัมผัสโดยมือเล็กของคุณแม่ลูกหนึ่งที่


ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าคุณแม่ไม่สังเกตการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของตัวเอง แต่เพราะเวลาส่วนมากแบมแบมมักจะนำไปทุ่มให้การดูแลคุณต้วนทั้งสอง ความไม่แน่ใจที่เพิ่งจะสังเกตเห็นจึงไม่เคยได้รับการตรวจเช็คให้แน่ใจซักที และโอกาสนั้นเพิ่งจะเปิดให้เขาในเมื่อวานที่ผ่านมา เมื่อจินยองต้องการเพื่อนสนิทคนนี้ไปช่วยลุ้นอยู่ข้างๆว่าตนกำลังจะมีสมาชิกใหม่หรือไม่ แบมแบมจึงถือโอกาสนั้นตรวจเช็คตัวเองไปพร้อมๆกันในคราเดียว แต่เพราะใช้อุปกรณ์อำนวยความสะดวกที่สามารถให้ทราบได้เพียงผลทำให้แบมแบมไม่รู้ว่าอายุครรภ์ที่แน่ชัดมากนัก


“จริงดิ๊!!” น้ำเสียงหลุดโทนของคุณต้วนทำให้แบมแบมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะให้กับท่าทางหลุดมาดของคุณต้วน


“ครับ”


“......”


“......”


ฟุ่บ!


“ฮ่ะ! ฮ่าๆๆ ดี ดีจริงๆ” คุณต้วนโถมตัวเข้ากอดคุณแม่ตัวน้อยแน่นพร้อมกับปล่อยเสียงหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ จมูกโด่งและริมฝีปากสวยกดหอมกดจูบไปทั่วใบหน้าเล็ก แสดงความดีอกดีใจที่มีมากจนล้นอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้


“อือ เพราะงั้นก็ปล่อยได้แล้ว”


“ก็ได้ๆ ฮ่ะๆ วันนี้พี่จะยอมให้ก็ได้” คุณต้วนยอมลุกออกจากคนตัวเล็กแต่โดยดี แต่ก็ยังมิวายโน้มตัวเข้าไปจุกพิตหนักๆลงบนปากอิ่มด้วยความสุขใจไปหลายครั้ง ทว่าเป้าหมายของการขึ้นมาบนห้องกลับย้อมกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง คนที่กำลังเคลื่อนย้ายตัวพ้นตรงเข้าครอบคลุมพื้นที่เดิมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนทำให้คนตัวเล็กที่กำลังลุกขึ้นนั่งผงะหงายหลังนอนราบไปกับพื้นเตียงอีกครั้งด้วยความตกใจ


“อะไรของพี่อีกเนี่ย!”


“พี่ลืมว่าไอ้นี่นะยังไม่ได้ถอดให้เลย” ปลายนิ้วเรียวสัมผัสลงบนผ้ายางยืดชิ้นเล็กที่ยังโอบรัดรอบเรียวขาสวยไว้เช่นเดิม ก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วเข้าไปดึงยืดออกจากเนื้อผิวแล้วปล่อยมันกลับคืนสภาพอีกครั้ง


“มันเจ็บนะครับ จะถอดก็ถอด แบมจะได้อาบน้ำนอนซักที ง่วงแล้ว” ขาเรียวตั้งข้างที่มีผ้าชิ้นสำคัญตั้งชันขึ้นอำนวยความสะดวกให้ร่างสูงจัดการถอดมันออกไป ทำไปโดยความไม่รู้ตัวว่าการชันขาขึ้นแบบนั้นมันจะทำให้ชายเสื้อที่ตนกำลังสวมใส่ร่นลงไปจนเผยเรียวขาสวยจนหมด ผิวเนื้อส่วนเอวที่โผล่ออกมาวับๆแวมๆเรียกมวลน้ำลายให้คนเห็นได้กลืนลงคอไปหลายอึกใหญ่ ความเซ็กซี่ที่ไม่ได้ตั้งใจของคุณแม่กำลังเข้าทดสอบความอดทนของเจ้าบ่าวหมาดๆอย่างหนักหน่วง ยิ่งแบมแบมขยับมากเท่าไหร่เสื้อผ้าชิ้นเดียวก็ยิ่งร่นสูงขึ้นไปจนน่าใจหาย


“งะ งั้นก็นอนนิ่งๆสิครับ”


“แล้วตอนนี้แบมทำอะไรอยู่หละ ไม่ได้นอนให้พี่ขังไว้หรือไงครับ?” คนตัวเล็กนอนกอดอกขมวดคิ้วถามคุณต้วนด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มคุกกรุ่นขึ้นทีละนิด ความเหนียวเหนอะไม่สบายตัว ไหนจะความเมื่อยล้าที่จับมือมาพร้อมกับความง่วงงุน ทำให้แบมแบมรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยกับความชักช้าของอีกฝ่าย


“หน้าบึ้งแล้ว น่าๆเดี๋ยวพี่พาไปแช่น้ำส่งเข้านอนนะครับ” มือใหญ่ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มตรงต้นขาขาวก่อนจะเคลื่อนตัวลงไปที่ส่วนล่างของภรรยาตัวเล็ก พรมจูบไปตามแนวผ้าคล้ายจะขออนุญาต ขบเม้มทิ้งร่องรอยไว้ตามที่ใจนึก จนเกิดร่องรอยสีช้ำประปรายไปโดยรอบก่อนจะอ้าปากงับชิ้นผ้า ดึงรั้งลงมาตามเรียวขาสวยอย่างช้าๆจนหลุดพ้นออกมาในที่สุด


“เดี๋ยวพี่มา” คุณต้วนปล่อยชิ้นผ้าในปากลงสู่มือของตัวเอง พร้อมกับมองผลงานชิ้นเองของตัวเองด้วยความพอใจ ก่อนจะเดินผละออกไปที่ระเบียงห้องนอนด้านที่ยื่นออกไปตรงส่วนที่งานเลี้ยงเล็กๆได้ตั้งอยู่


แบมแบมผุดลุกขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความไม่เข้าใจ เฝ้ารอดูว่าคุณต้วนจะทำยังไงกับชิ้นผ้าชิ้นเล็กที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของงานแต่งงานจริงๆหรือเปล่า จนกระทั่งไดยินเสียงตะโกนอันดังลั่นที่มาจากร่างสูง ระดับน้ำเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน


“พวกมึง!!”


“........”


“ใครอยากแต่งงานก็มาเอา!!!” พูดจบของที่อยู่มือก็ถูกขว้างออกไปอย่างสุดแรง เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ด้านล่างยังคงเล็ดลอดให้ยินมาเป็นระยะจนกระทั่งบานประตูตรงระเบียงถูกปิดลง เสียงโวยวายที่แบมแบมคอยรับฟังจากทางด้านล่างก็ถูกปิดไปด้วย เขายังคงนั่งแหมะอยู่บนเตียงจ้องมองเจ้าบ่าวของตัวเองอยู่อย่างนั้นจนร่างกายถูกรวบอุ้มขึ้น


“มันคืออะไรครับ?”


“เจ้าสาวมีโยนดอกไม้ เจ้าบ่าวก็ต้องโยนไอ้นี่นี้ไงครับ”


“อ่า แบบนั้นเองหรอครับ”


“เอาหละ ได้เวลาอาบน้ำกันแล้วครับ”


“อื้อ เร็วๆนะง่วงแล้ว” ท่อนแขนเล็กยอมยกขึ้นโอบรอลำคอหนาอย่างว่าง่าย ไม่ดิ้นรนปฏิเสธการอาบน้ำร่วมกันให้เปลืองแรง ในเมื่อคนตัวเล็กก็คุ้นชินมาบ้างแล้วและกลับดีมากกว่าเสียอีกที่มีคนคอยบริการในยามที่ร่างกายมีความอ่อนล้าเหน็ดเหนื่อยแบบนี้


คู่บ่าวสาวใช้เวลาแสนสุขด้วยกันในห้องน้ำอยู่นานพอสมควร อ่างน้ำอุ่นที่เป็นตัวช่วยคลายความเมื่อยล้าทำให้ทั้งสองเลือกที่จะใช้เวลาในการแช่น้ำมากเป็นพิเศษ จนกระทั่งคุณต้วนสังเกตเห็นอาการง่วงงุนของภรรยาตัวน้อยที่ดวงตาปรือปรอยใกล้จะปิดอย่างน่าเห็นใจ การอาบน้ำจึงต้องหยุดลงเพียงแค่นั้น และเพราะเห็นว่าสติของแบมแบมสามารถดับไปได้ทุกเมื่อ คุณต้วนจึงต้องโอบอุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากอ่างน้ำ จัดการแต่งตัว วางลงบนเตียง อำนวยความสะดวกต่างๆให้ด้วยความเต็มใจ


“พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลกันนะ” ลำแขนแกร่งโอบกระชับร่างนุ่มนิ่มเข้ามาชิด พรมจูบลงบนเส้นผมที่หอมกรุ่นก่อนจะเอ่ยถึงสิ่งที่ควรทำในวันพรุ่งนี้ให้คนในอ้อมแขนได้รับรู้


“อือ”


“รักแบมแบมนะครับ”


“อือ”


“.........”


“รักเหมือนกัน”





-------------------------------------------

มาช้า แอมซอยี่

เวลาอ่ะมีเยอะแต่อารมณ์มันไม่ค่อยมา

เข้าใจน้องหน่อยเด้อ

ก็นะ ผลก็ตามที่คิดแหละ

อันที่จริงก่อนจบจะลาด้วยความหื่น

แต่งแล้วนะ แต่ลบ จบด้วยความหวานชื่นและความน่ารักของคุณต้วนดีกว่า

คิๆ

แล้วเจอกันเด้อ ส่วนเล่มฟิคจะเปิดสอบถามแน่นอนเด้อ

ปล.เรื่องใหม่ชอบแบบไหนระหว่าง

กด1. แบบนี้ผู้ชายอบอุ่น ท้องได้ คุณต้วนสไตส์

กด2. แวมไพร์ (อันนี้แอบยาก พล็อตยังไม่ชัด)

กด3. (ไม่เอาอะไรเลย มึงไปแต่งอันเดิมให้จบซักทีเถอะ 5555)

-----------------------------------------

จบล้าววววว

ฮืออออ

ขอบคุณที่ติดตามกันเยอะขนาดนี้

ขอบคุณทุกฟีดแบค ทุกกำลังใจ

ดีใจที่ชอบกัน ฮือออสิไห้

แต่ขอบอกไว้ก่อนนี่คือส่วนหลักที่จบจริงๆ

สเปเชี่ยลเอ็นเรามีให้แต่พอดีติดฉากที่ต้องใช้จินตนาการมากอีกแล้ว

มันเลยช้าไม่ทันกำหนด

ขออภัย

เอาเป็นว่า ใครอยากได้เล่ม(จะมีไหมหละก็อีกประเด็น5555)

เราจะมาคุยกันอีกทีหลังลงสเปเชี่ยลเอ็นเสร็จ

โอเคบ่

แล้วเจอกันในเรื่องที่เหลือและเรื่องใหม่

ขอบคุณทุกคนค่ะ

#มายมบ

--------------------------------------------------





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 609 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6207 lek0868909108 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 07:00

    จบรอบสามมมชอบบขอบคุณสหรับฟิคดีดีนะคะ

    #6,207
    0
  2. #6175 YanisaCH (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 01:08
    งื้อออออ ขอบคุณนะคะ
    #6,175
    0
  3. #6166 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:28

    จบรอบสองงชอบมากชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่งเลยขอบคุณนะคะ

    #6,166
    0
  4. #6152 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 11:08

    ไม่อยากให้จบเลยยยสนุกอ่ะชอบ ยิ้มเยอะมาก ขอบคุณสำหรับฟิคดีดีนะคะ

    #6,152
    0
  5. #6136 junekimsa93 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:59
    น่ารักจัง
    #6,136
    0
  6. #6038 KCHPU (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 18:16
    กด1 กับ กด3 ได้มั้ยคะไรท์555555
    #6,038
    0
  7. #5969 0924643697 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:03

    นิยายเรื่องนี้สนุกมากเลย ชอบมาร์คแบมในเรื่องนี้มาก อยากให้แต่งแนวนี้อีกเยอะๆเลย ชอบมาก. ฟินสุดๆ ไม่มีดราม่า เบาสมอง รวมๆคือดีเวอร์ สู้ๆนะคะแอด

    #5,969
    0
  8. #5958 Nong_c (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:30
    กด1ค่า555
    #5,958
    0
  9. #5956 Harlyquine (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 09:45

    เราขอรวบยอดคอมเมนต์ในคอมเมนต์เดียวเลยนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่งที่ดีมากกกกก ดีที่สุดไปเลยอ่านแล้วดีต่อใจฟินมากๆเลย มันมีแต่ความละมุนความน่ารัก ไม่มีดราม่าเลยเป็นอะไรที่เราชอบมาก เรารู้สึกว่าคนแต่งคิดพล็อตเรื่องได้น่ารักมากเลยมันไม่จำเป็นต้องมีอะไรมากมายแค่เขาทั้งสองแสดงความรักที่มีต่อกันในแต่ตอน มันก็ดีต่อใจมากๆแล้ว ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่แต่งเรื่องที่ดีมากๆแบบนี้ขึ้นมา มันดีมากๆจริงๆค่ะ เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่องต่อไปนะคะ เราเชื่อว่ามันต้องดีแน่นอนค่ะ
    #5,956
    0
  10. #5940 Spices_smile (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 11:00
    เเงงงงงงงงงงงงงงงง ล้องห้ายย ดีมากๆๆๆ อ่านกี่ทีก็ไม่เบื่ออ
    #5,940
    0
  11. #5877 uromtbb (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:56

    ขอบคุณไรท์สนุกมาก ฟินมาก พระเอกรักนายเอกมาก คิดแล้วมาอ่านตัดสินใจตั้งนานสองนานกว่าม่า

    แต่สรุปฟิลกรู้ดดด
    #5,877
    0
  12. #5814 KattyGD (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:01

    สนุกมากค่ะ
    #5,814
    0
  13. #5765 ploylaksi (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:53
    สนุกมากค่า แพ้คุณต้วนเรื่องนี้ รอเรื่องถัดๆไปค่า
    #5,765
    0
  14. #5763 PuiPui--r (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 10:42
    อ่านจบแล้วสิ่งแรกที่อยากทำคือขับรถออกไปหาซื้อลูกพีชมากิน แบมแบมเอ้ยบาปกรรมจริงๆที่ทำให้ป้าอยากกินตาม ซู้ดดดด..
    #5,763
    0
  15. #5691 Notetoaki (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 15:55
    สนุกมากค่ะ..รอเรื่องต่อไปน้าา
    #5,691
    0
  16. #5648 ฺBeau (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:17
    ดีมากกกกก พี่มาร์คดีตั้งแต่ต้นเรื่องยันบรรทัดสุดท้ายเบยยยยยย
    ขอบคุณนะคะ :)
    #5,648
    0
  17. #5605 Spices_smile (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 22:33
    เเงงงงงงงงงง ดีทากๆๆๆๆๆๆ
    #5,605
    0
  18. #5543 AOYSOZA (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 21:29

    บันบันมีน้องแล้วววว น้องแฝดรึเปล่าน้าาาา

    #5,543
    0
  19. #5503 นิรญา กลางเบิด (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 08:44
    ออแพ้ท้องแทนเมีย
    #5,503
    0
  20. #5494 อาจุมม่า (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    หินและจิ๊ดหมอนเลย
    #5,494
    0
  21. #5446 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:41
    แงงงงน่ารักจังเลยยย
    #5,446
    0
  22. #5335 [ May! Nie! Mo! ] (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 16:21
    สนุกมากเลย ขอบคุณค่า
    #5,335
    0
  23. #5333 moji-jinyoung (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:02
    ว้าวว จบแล้ววดีใจจังง
    #5,333
    0
  24. #5280 meto9397 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 08:13
    หวานชื่นจริงๆ ครอบครัวต้วนน่ารัก
    #5,280
    0
  25. #5243 Bameverthing (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 03:37
    โหหห พล็อตเรื่องใหม่ชอบทั้งสองเลยได้หมดกรี้ด
    #5,243
    0