[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 47 : 44 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 532 ครั้ง
    12 พ.ย. 60


44



“แค่จะพาแบมมาไทยทำไมต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากแบบนี้หละครับ?” แบมแบมเอ่ยถามคนข้างกายในขณะที่กำลังนั่งย่อยอาหารที่ห้องนั่งเล่น เขาเพิ่งจะรู้เรื่องทุกอย่างจากปากของคุณต้วนไปเมื่อชั่วครู่ที่ผ่านมา แต่การได้มองใบหน้าหล่อๆนั้นทำได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น เมื่อใบหน้าของเขากลับถูกจับให้หันกลับมาที่เดิมโดยฝีมือของคนบนตัก


แบมแบมยกนิ้วขึ้นทาบริมฝีปากเพื่อส่งสัญญาณให้เจ้าก้อนสงบนิ่งชั่วครู่ เพื่อพูดคุยในเรื่องที่เขายังคงสงสัยอยู่บ้างในบางสิ่งที่คุณต้วนไม่ยอมพูดออกมาให้หมด


“บู่วว!”


“ชู่วว ขอมัมคุยกับแด๊ดก่อนนะครับ” คุณแม่ก้มลงจูบลงปากอิ่มที่กำลังยู่แสดงการโดนขัดใจไปหนึ่งที ก่อนจะหันกลับไปคุยกับคุณต้วนจอมแผนการอีกครั้ง อ้อมแขนเล็กกระชับกอดเด็กชายเข้าแนบอกเพื่อเตรียมพร้อมสู่การกล่อมนอนในช่วงบ่าย


อาการงอแงแบบนี้ของบันบันแบบนี้แบมแบมรู้ดีว่าเป็นแค่อาการเริ่มง่วงนอนของเจ้าตัว เขาจึงเลือกที่จะไม่ดุเมื่อโดนเจ้าเล็กขัดขวางระหว่างการสนทนา เขากอดกระชับเด็กชายตัวนุ่มไว้ในความแน่นที่เหมาะสมอีกครั้งก่อนจะเริ่มตบมือลงแผ่นหลังเล็กอย่างเป็นจังหวะ


“พาลูกไปนอนข้างบนก่อนสิ”


“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง บอกมาซะดีๆว่าทำไมต้องลงทุนมากถึงขนาดนี้ครับ?”


“เปลี่ยนอะไร ก็บอกไปหมดแล้ว”


“......” แบมแบมหรี่ตามองคนตัวสูงด้วยความแคลงใจ แต่เมื่อไม่เห็นท่าทางที่ส่อถึงการพิรุธเขาจึงยอมคลายสายตานั้นลง ไม่นานนักแรงดึงเสื้อจากคนในอ้อมกอดก็เรียกความสนใจของแบมแบมไปอีกครั้ง


“มัมมัม น้องง่วง”


“ครับผม บันบันง่วงแล้วต้องทำยังไงน้า?”


“ง่วงแย้วก็หลับตาปี๋” เสียงใสที่กำลังอืดยานทำให้คุณแม่หลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู แบมแบมโน้มใบหน้าลงไปมอบจูบเบาๆลงบนเปลือกตาสีน้ำนมทั้งสองข้างของเจ้าก้อนเพื่อให้รางวัลตามข้อตกลงที่ได้ตกลงกันไว้ วิธีนี้ทำให้เจ้าตัวแสบของเขายอมนอนหลับอย่างไม่อิดออดแม้ว่าในใจจริงของเด็กชายจะอยากวิ่งเล่นมากเท่าใด แต่รางวัลคือรางวัล ไม่ว่าจะมาในรูปแบบใดก็ยังคงล่อใจชักจูงเด็กน้อยวัยใสได้อยู่เสมอ


“Twinkle Twinkle little star, how I wonder what you are...”


“Up above the world so high”


“........”


เสียงรบกวนจากโทรทัศน์เครื่องขนาดกลางถูกหรี่ให้ลดลงอย่างช้าๆจากปลายนิ้วเรียวของร่างสูง เมื่อได้ยินบทเพลงกล่อมเด็กเพลงประจำตัวของเด็กชายมิคาเอลที่เริ่มถูกขับกล่อมโดยเจ้าของเสียงหวาน แบมแบมขยับเอนตัวไปมาอย่างช้าๆตามจังหวะเพลง โยกซ้ายขวาพร้อมกับตบมือลงแผ่นหลังเล็กอย่างเป็นจังหวะ เคลื่อนไหวอยู่อย่างนั้นและรอจนกระทั่งเสียงฮึมฮัมตามเพลงจากเด็กชายเริ่มค่อยๆแผ่วเสียงลงจนเงียบไปในที่สุด


“หลับแล้ว” คุณต้วนเอ่ยบอกพร้อมกับยกมือขึ้นเกลี่ยแก้มใสของมิคาเอลที่ได้นอนหลับเอียงหน้ามาหาตน ก่อนจะค่อยเลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตลงบนศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบาเพื่อส่งเด็กชายเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันที่แสนสุข


“อือ คงจะเหนื่อยหนัก ทุกทีเพลงต้องจบไปสองรอบแต่นี่ยังไม่ถึงครึ่งเพลงเลยด้วยซ้ำ”


“เด็กดื้อ”


“ก็แบมบอกแล้วว่าบันบันดื้อ”


“ครับๆ เชื่อแล้ว” คนตัวสูงหัวเราะในลำคอเมื่อการพิพากในหัวข้อเดิมนั้น คนตัวเล็กบัฃไม่ยอมแพ้ที่จะจบมันลงโดยง่าย


ตลอดทั้งบ่ายในวันนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่าย แบมแบมส่งตัวเจ้าตัวเล็กให้นอนหลับใหลลงบนตักของคุณต้วน เพราะบันบันใช้เวลานอนหลับเอาแรงในช่วงบ่ายไม่มากนักเขาจึงไม่ได้พาเด็กชายขึ้นไปนอนที่ด้านบนของตัวบ้าน เมื่อส่งหน้าที่ให้อีกคนได้ดูแลคุณแม่จึงเลือกที่จะเดินออกมาข้างนอกเพื่อสำรวจความเปลี่ยนแปลงรอบๆตัวบ้าน เก็บบรรยากาศที่แสนจะสงบสุขให้ได้มากเท่าที่จะมากได้ ก่อนที่จะลากลับไปที่ต่างเมืองอีกครั้ง


สระบัวหลังตัวบ้านที่มีขนาดไม่ใหญ่มากกลายเป็นจุดหลบแดดร้อนได้เป็นอย่างดี ร่างโปร่งเดินเข้าไปนั่งในศาลาริมน้ำ จ้องมองผืนน้ำที่นิ่งสงบเหม่อมองความนิ่งเงียบ ปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่าเพื่อให้ร่างกายได้ผ่อนคลายไปกับธรรมชาติรอบตัว จนกระทั่งเสียงเรียกหาได้เข้ามาปลุกให้ตื่นจากภวังค์ แบมแบมจึงรีบสะดุ้งตัวและขานรับออกไปในทันที


“มาอยู่นี่เอง ป้าจะมาถามว่าหนูแบมจะไปตลาดกับป้าไหมคะ?” คนมาใหม่เดินเข้ามาในศาลาก่อนจะกล่าวธุระของการเรียกหาให้เจ้าของชื่อได้ฟัง


“ไปสิครับ! แบมนึกอยากกินขนมไทยพอดีเลย” หัวกลมพยักหงึกหงักรัวด้วยความยินดี ก่อนจะรีบลุกเดินเข้าไปหาป้าแจ่มที่กำลังยืนรออยู่ไม่ไกล


“ไม่รอคุณหนูน้อยตื่นก่อนหรอคะ? เผื่อแกอยากไปด้วย”


“ไม่ดีกว่าครับ ปล่อยให้เขานอนหลับกับพ่อเขาไปนั่นแหละครับดีแล้ว”


“อ่อค่ะๆ”


“งั้นเราไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะมืดเอา” แบมแบมเดินเข้าไปหาคนชรากว่าก่อนจะประคองให้เดินออกไปพร้อมกัน


ในตลาดสดขนาดใหญ่ของอำเภอ คนตัวเล็กเลือกจับจ่ายซื้ออาหารพื้นเมืองที่หากินได้ยากมาหลายอย่าง ทั้งอยากลองชิมและสิ่งที่ชอบปะปมกันมาจนเต็มมือทั้งสองข้าง ใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มเป็นที่จับตามองของเหล่าแม่ค้าและสาวๆเมืองเหนือที่นิยมหนุ่มน่ารักหลายคน แต่แบมแบมกลับไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเลือกผลไม้ที่เป็นที่โปรดปรานของลูกชาย อาหารส่วนของคุณต้วนนั้นเขาจะเป็นคนลงมือทำให้เองเพราะกลัวว่ากับข้าวที่เขาได้เลือกไปอาจจะไม่ถูกปากของอีกคน


“หลานชายหรอยายแจ่ม หน้าตาน่ารักเชียว” คุณเจ้าของร้านผลไม้เอ่ยถามหญิงชรากว่าด้วยความอยากรู้ตามประสาเมื่อพบเห็นคนที่ตนไม่คุ้นหน้า


“ใช่จ้า”


“แล้วมาเที่ยวหรอพ่อหนุ่ม แต่มาผิดช่วงหน่อยนะ ช่วงนี้ที่นี้ไม่ค่อยมีอะไรหร๊อก!”


“อ่า งั้นหรอครับ น่าเสียดายจังนะครับ” แบมแบมยิ้มแหยๆกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับมา ซึ่งในความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายซักเท่าไหร่ เพราะการมาเมืองไทยในครั้งนี้มันออกจะฉุกละหุกไปหน่อย การวางแผนเดินทางท่องเที่ยวจึงไม่ค่อยมีอยู่ในความคิดซักเท่าไหร่ อีกอย่างเวลาที่จะอยู่ที่นี้มีกี่วันเขาเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ


“ฉันไปก่อนนะยายพริ้ง มีหลายอย่างอีกที่ต้องซื้อ เดี๋ยววันหลังจะแวะมาใหม่”


“จ้าๆ งั้นเจอกันใหม่นะพ่อหนุ่ม มาอุดหนุนป้าบ่อยๆนะจ๊ะ”


“ครับๆ” แบมแบมค้อมศีรษะลาคุณป้าเจ้าของแผงผลไม้ก่อนจะเดินออกมาเพื่อตรงไปยังส่วนอื่นของตัวตลาด การซื้อของยังคงดำเนินต่อไปแม้ว่าในมือของเขาจะมีอาหารมากเกินพอแล้วก็ตามที แบมแบมเดินจับจ่ายซื้ออาหารบ้านเกิดด้วยความเพลินเพลินจนเริ่มรู้สึกถึงการไหลเวียนของเลือดที่มือเริ่มขาดหาย การเดินช็อปตลาดจึงต้องหยุดลงเพียงแค่นั้น


กว่าที่คนต่างอายุทั้งสองจะเดินทางถึงบ้านหลังน้อย แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ก็ลาลับไปจากท้องฟ้าพอดิบพอดี แบมแบมหอบหิ้วถุงข้าวของลงจากรถมอเตอร์ไซค์สามล้อรับจ้างที่ตนได้จ้างมา เหล่าการ์ดน้อยใหญ่ที่กำลังรอการกลับมาของนายน้อยที่แสยดื้อดึงของตนรีบกระวีกระวาดเข้ามารับของในทันทร แต่ก็ยังถูกคนตัวเล็กยื้อยึดขอถือเองอยู่ดี


“โถ่ คุณแบมครับ ขอผมเถอะนะครับ แค่พวกผมไม่ได้ไปส่งก็รู้สึกเสียวหัวเสียวคอจะแย่แล้วนะครับ”


“ไปแค่นี้เองครับ ยกโขยงกันไปหมดชาวบ้านก็ได้แตกตื่นกันพอดี” แบมแบมพูดติดขำก่อนจะยอมส่งของในมือให้อีกฝ่ายถือให้แต่โดยดี เมื่อสีหน้าอันซีดเซียวของเหล่าการ์ดที่ยังไม่ได้ดีขึ้นแม้เขาจะโยนเรื่องตลกให้ก็ตามที


“ไว้ในครัวนะครับ”


“ครับ เดินตามป้าแจ่มไปเลยครับ อ่อ พวกถุงที่อยู่ซ้ายมือเอาไปแบ่งกันทานนะครับ ผมซื้อมาฝาก” มือเล็กชี้ไปที่ถุงขนมทานเล่นที่กำลังอยู่ในมือของหนึ่งในเหล่าการ์ดก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อดูลาดเลาของสองพ่อลูกที่เขารู้สึกว่ามันดูเงียบจนเกินไป


แบมแบมเดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นที่สุดท้ายที่เขาเห็นต้วนเล็กต้วนใหญ่อยู่ด้วยกันเป็นที่สุดท้าย ก่อนที่ร่างเล็กจะหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าทั้งสองยังคงนอนหลับอยู่บนโซฟา ไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีหายไปจากที่เดิมแม้แต่เมตรเดียว


มือเล็กล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาก่อนจะรีบกดบันทึกภาพตรงหน้าไว้อย่างรวดเร็วเพราะกลัวตำแหน่งของทั้งคู่จะเปลี่ยนแปลงไปเสียก่อน เด็กน้อยที่นอนคว่ำหน้าเกาะตัวของบิดาเขี้ยวปากหงุบหงับคล้ายกับตกอยู่ในห้วงความฝันที่มีแต่ขนมหวานที่ตนชื่นชอบ จนแก้มย้วยที่เกยอยู่บนแผ่นอกหนาขยับไหวตามอย่างน่ามันเขี้ยว


แบมแบมหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เพื่อปลุกคนทั้งคู่เมื่อเห็นว่ามันเลยเวลาตื่นมานานพอสมควรแล้ว ซึ่งเด็กชายตัวน้อยที่แสนจะน่ารักคือเป้าหมายแรกที่แบมแบมได้เลือกไว้


“บันบันครับ ตื่นเร็ว มัมมัมซื้อของกินอร่อยๆมาเต็มครัวเลยนะ!” คุณแม่ตัวเล็กก้มลงไปกระซิบข้อความพร้อมกับเขย่าปลุกลูกชายตัวน้อยไปพลาง เขาปลุกแบบนั้นอยู่สองสามครั้ง เจ้าตัวขี้เซาจึงเริ่มขยับและมีปฏิกิริยาโต้ตอบ


“งื้อ~” เด็กน้อยงัวเงียหันหน้าหลบไปอีกด้าน ไม่นานนักเมื่อได้สติดีก็หันหน้ากลับมา ใช้ตากลมแป๋วจ้องหน้าของมารดาด้วยความมึนอึน


“หืม?”


“กินไย?”


“อาหารอร่อยๆไงครับ”


“Pancake?”


“ไม่ถูก”


“งื้อ ไม่ยู้แย้ว”


คุณแม่ยื่นนิ้วเข้าคีบแก้มยุ้ยๆด้วยความมันเขี้ยวกับความชื่นชอบแพนเค้กของเจ้าก้อน ก่อนจะยื่นมือออกไปอุ้มตัวต้วนคนเล็กออกมาจากอกของต้วนคนโตที่นอนมองมาที่เขาตาแป๋วเช่นเดียวกับที่คนลูกทำ


“ปลุกแต่คุณลูกแล้วไม่ปลุกคุณพ่อบ้างหรอครับ?”


“ตื่นแล้วก็ลุกสิครับ จะได้ไปทานข้าวกัน”


“........”แต่ประโยคนั้นกลับถูกเมินเฉยเมื่อคุณต้วนยังเลือกที่นอนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับตัวเตรียมลุกขึ้นตามคำพูดของคนตัวเล็กแต่อย่างใด จนแบมแบมต้องยอมลงให้อีกครั้งกับความดื้อดึงของต้วนคนโต


“แล้วจะให้ปลุกยังไงหละครับ?”


“Evening kiss” ร่างสูงพูดก่อนจะแตะนิ้วลงริมฝีปากของตัวเองเบาๆเพื่อระบุตำแหน่ง


“บันด้วย! เอาด้วย!” เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนรีบชูมือขอเข้าร่วมอย่างแข็งขัน


เมื่อแรงสนับสนุนเพิ่มขึ้นมาอีกแรง คุณแม่ตัวเล็กจึงหมดหนทางในการหลบไปหนีไปโดยสิ้นเชิง แบมแบมถอนหายใจยอมแพ้ให้กับคุณต้วนทั้งสอง ก่อนวางเจ้าตัวเล็กลงบนตักของคนที่ลุกขึ้นนั่งเตรียมรับจุมพิตด้วยสีหน้าที่ชื่นมื่นจนน่าหมั่นไส้


จุมพิตแรกประทับลงบนปากจู๋น้อยๆที่เด็กชายได้ยู่ปากเตรียมไว้ให้ ก่อนจะขยับเลื่อนขึ้นไปหาต้วนคนโตที่นั่งยิ้มโชว์เขี้ยวสวย โชว์ท่าทีสมใจปองอย่างออกนอกหน้า


ใบหน้าหวานที่กำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างช้าๆมันกลับช้าจนไม่ทันใจต่อคุณพ่อไฟแรง มือใหญ่ยกขึ้นรั้งท้ายทอยสวยให้เลื่อนเข้ามาใกล้ ส่วนอีกข้างยกขึ้นปิดดวงตาของลูกชายที่อยู่บนตัก ก่อนจะขยับประทับจูบลงริมฝีปากอิ่มที่ลอยอวดโฉมอยู่ไม่ไกล


จูบสายันต์สวัสดิ์เริ่มขึ้นอย่างเชื่องช้าเพื่อรอจังหวะให้คนตัวเล็กได้ปรับตัว ก่อนจะค่อยๆขยับให้แนบชิดมากยิ่งขึ้นเมื่อสัมผัสของความนุ่มนิ่มที่ได้รับยังไม่สมดั่งใจ แต่คุณต้วนแสดงความเอาแต่ใจของตนเองได้เพียงชั่วครู่เพียงเท่านั้นเพราะเจ้าก้อนที่อยู่บนตักเริ่มดีดดิ้นขออิสระของการมองเห็นคืนจนมือที่จับไว้เริ่มฉุดไม่อยู่ ร่างสูงจึงรีบผละออกมาจากปากอิ่มคู่สวยที่เริ่มเปล่งสีสดก่อนจะกดย้ำหนักลงไปอีกครั้งเก็บความชื่นใจหยดสุดท้ายไว้ให้ได้มากที่สุด


จุ๊บ! เสียงการละสัมผัสยังคงดังพอที่จะให้คนที่อยู่ใกล้ได้ยินกันโดยทั่วถึง


“แด๊ดดี้!!”


“หืม?”


“คนมูมมาม!!”


“ฮ่าๆๆ” แบมแบมถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อได้ฟังประโยคเด็ดจากเจ้าก้อนบันบันจบ ถึงแม้เขาจะไม่รู้ที่มาที่ไปของคำนี้ว่าใครเป็นคนสอน แต่มันก็เป็นคำที่ระบุการกระทำของคุณต้วนได้อย่างชัดเจนเลยเชียวหละ



--------------------------------


“ว้าย น่ารักน่าชังเหลือเกินพ่อคุณ!” เสียงวี้ดวายชอบใจของหญิงสาววัยกลางคนปรากฏขึ้นกลางบ้านกิตติคุณ เมื่อแบมแบมได้พาครอบครัวของตนเองลงมาจากเชียงใหม่เพื่อเยี่ยมเยียนเครือญาติที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก่อนที่จะขึ้นเครื่องกลับเกาหลีในวันพรุ่งนี้เช้าตามภารกิจงานด่วนของคุณต้วนที่เพิ่งมีเข้ามา และทันทีที่คุณนายชบาได้พบกับเด็กชายแก้มกลมก็เกิดเสียงร้องดังที่ได้ยิน


ผู้ใหญ่แปลกหน้ายังคงเป็นสิ่งที่เด็กชายมิคาเอลเลือกที่จะหลีกเลี่ยง เจ้าก้อนกอดคอซุกหน้าลงกับบ่ากว้างของบิดาแน่นไม่ยอมผุดใบหน้าออกมาแม้แต่มิลเดียว เมื่อต้องเจอกับสายตาหลายคู่ที่ตนไม่คุ้นเคย


“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า”


“สวัสดีจ๊ะหลาน! ฮึ่ย!! เรานี่มันน่าตีนักนะ หลานโตจนป่านนี้แล้วป้ายังไม่ได้ให้ของรับขวัญเลยซักชิ้น” คุณนายชบาทำทีตีมือไปที่ต้นแขนเล็กของหลานชายก่อนจะเริ่มบ่นไปตามอารมณ์


“แบมกราบขอโทษครับที่ไม่ได้บอก” แบมแบมพนมมือกราบขอขมาคุณลุงคุณป้าของตัวเองด้วยความเสียใจที่หลงลืมบุคคลสำคัญไปเสียสนิท แม้ตัวเขาจะมีเหตุผลมารองรับความผิดในครั้งนี้แต่เพราะความเป็นเด็กและอ่อนวัยกว่า การขอรับผิดแต่โดยดีก็เป็นเรื่องที่เขาควรกระทำ


“ช่างเถอะๆ ป้าไม่ได้โกรธมากถึงขนาดนั้นหรอกนะจ๊ะ เอ้า! แม่น้อยไปหยิบกล่องสีขาวกล่องใหญ่ข้างบนห้องมาให้ฉันหน่อยซิ” เรียวมือที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควรล้วงเข้าไปในคอเสื้อเพื่อถอดสร้อยจี้กุญแจให้แก่แม่บ้านคนสนิทไปนำของมาให้ตามคำสั่ง


“เอาหละ ไหนขอป้าอุ้มเจ้าแก้มหน่อยได้ไหมฮึ?”


“แบมไม่รู้ว่าบันจะยอมหรือเปล่านี่สิครับ บันบันครับมาหามัมครับ”  มือเล็กยื่นออกไปแตะที่แผ่นหลังของลูกชายก่อนจะอ้าแขนรับมาอุ้มไว้เมื่อบันบันโถมตัวเข้ามาหา คุณนายชบายังคงมองไปที่หลานชายตัวน้อยอย่าไม่วางตายิ่งพอได้เห็นอาการออดอ้อนมารดา


“‘งื้อ มัม”


“สวัสดีคุณตาคุณยายก่อนเร็วครับ”


เด็กชายมิคาเอลค่อยๆคลายอ้อมแขนออกจากคอของมารดาก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนตักนุ่มที่ประจำของตน แล้วค่อยๆพนมมือเล็กเข้าหากันตามที่ถูกสอนมา


“สะหวาดดีงับ!” เสียงใสๆกล่าวยังไม่ชัดถ้อยชัดคำเสียงดังพอให้คนสูงวัยได้ยินกันถ้วนหน้า กล่าวจบบันบันก็โผเข้ากอดแบมแบมซุกตัวลงที่เดิมอีกครั้ง คนเป็นแม่แปลกใจกับท่าทางของเด็กชายที่ดูจะเขินเกินปกติแต่เขากลับทำได้แค่กอดปลอบเด็กน้อยไปแค่นั้น


“ขอโทษด้วยนะครับ”


“ไม่เป็นไรๆ ป้าเข้าใจหลานคงยังไม่ชิน”


“รอไปอีกซักพักนะครับ ถึงตอนนั้นต่อให้จับหลายคนก็ไม่ยอมหยุดหยู่เฉยๆแบบนี้หรอกครับ”


แม้ว่าบันบันจะไม่ยอมออกห่างบิดามารดาในคราแรก แต่เมื่อถึงเวลาทานอาหารเที่ยง บรรดาอาหารน่าตาสะสวยที่วางอยู่เต็มโต๊ะกว้างก็กลายเป็นตัวช่วยสานสัมพันธ์ยายหลานไปในทันที ซึ่งคำแนะนำนี้ไม่ได้มาจากใครที่ไหนไกล นิชคุณที่เคยประสบกับการสานสัมพันธ์ลุงหลานมาที่กระซิบให้คำแนะนำแก่มารดาของตัวเองก่อนที่คาบอาหารเที่ยงจะเริ่ม เพราะความอยากใกล้ชิดสนิทสนมฟัดก้อนแก้มนุ่มๆนั่นทำให้อาหารบนโต๊ะมีมากกว่าครั้งไหนๆ


“คุงยาย น้องขอนั่น” นิ้วเล็กของเด็กชายที่ในตอนนี้ได้ย้ายที่นั่งไปเป็นตักของคุณนายชบาเป็นที่เรียบร้อยชี้ตรงไปที่ของหวานที่มีชั้นสีสวย


“ครับผม แต่หนูต้องทานข้าวช้อนนี้ให้หมดก่อนนะครับ” คนมากประสบการณ์ในการเลี้ยงดูเด็กกล่าวโน้มน้าวใจเด็กชายอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับยื่นสำหรับเด็กที่มีข้าวสวยโปะด้วยเนื้อปลาทูแสนอร่อยเข้าไปใกล้ปากน้อยๆที่กำลังหงุบหงับรออาหารอยู่ไม่ไกล


“อ่า” เด็กชายมิคาเอลยอมอ้าปากรับข้าวช้อนสุดท้ายของตัวเองโดยไม่อิดออด เมื่อได้ฟังข้อเสนอที่แสนจะง่ายแสนง่ายจากผู้ใหญ่เจ้าของตัก


คุณต้วนนั่งมองลูกชายที่เจริญอาหารด้วยความสุขใจ เห็นเด็กชายทานอาหารได้อย่างเอร็ดอร่อยเขาก็เบาใจ แต่เมื่อเหลียวกลับมามองที่ตนเอง ชายหนุ่มกลับรู้สึกไม่ดีเท่าที่ควรเมื่ออาหารของผู้ใหญ่ที่ภรรยาตัวน้อยของตนกำลังทานอย่างเอร็ดอร่อย เขากลับไม่สามารถแตะต้องมันได้หมดทุกจาน


อาหารทุกจานใช่ว่ารสชาติจะไม่อร่อยถูกปาก มันอร่อย อร่อยจนเขาเองก็อยากทานมันให้ได้มากกว่านี้ แต่ความเผ็ดร้อนที่ยังแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปากในตอนนี้ เป็นตัวการใหญ่ที่ทำให้ร่างสูงต้องหยุดชะงักการกินของตัวเองลง


“เผ็ดมากหรอครับ?” แบมแบมใช้ผ้าผืนนุ่มที่พกติดตัวไว้ยกขึ้นเช็ดตามกรอบใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ และทันทีที่เห็นปากสวยที่แดงระเรื่อของคุณต้วน เขาก็ได้รับคำตอบในทันที


“ตอนแรกมันก็พอได้ แต่นานไปทำไมมันเริ่มแสบมากขึ้นเรื่อยๆก็ไม่รู้” คุณต้วนหันหน้าช้อนตาส่งความน่าสงสารให้แก่คนตัวเล็กข้างกาย พร้อมกับชี้มือไปที่ถ้วยอาหารเจ้าปัญหาที่เขาลองทานมันเป็นสิ่งแรก


ด้วยสี รูปร่าง และกลิ่นที่หอมอบอวนไปด้วยสมุนไพรอ่อนๆของต้มแซ่บกระดูกอ่อน เป็นถ้วยที่มีสีสันคล้ายซุปกระดูกของเกาหลีที่ร่างสูงคุ้นเคย ทำให้เขาพุ่งเข้าหาอาหารชามนี้เป็นสิ่งแรก รสชาติในคราแรกแม้จะดูแปลกปะแล่มไม่คุ้นลิ้นแต่เพราะนี้เป็นสิ่งเดียวที่มีสีสันไม่ฉูดฉาดน่ากลัวเหมือนจานอื่นๆ คุณต้วนเลยปักหลักทานแค่อาหารในชามนี้ ไม่เรื่องมากเลือกของกินให้คนอื่นๆได้ลำบากใจ แต่พอนานๆเข้าช้อนที่สามสี่ ความแสบร้อนก็เริ่มคลืบคลานเข้ามาจนแผ่ความแสบร้อนไปทั่วปากของเขาในที่สุด


เมื่อแบมแบมได้เห็นหน้าตาอาหารชามนั้นก็เข้าใจในทันที เพราะร้านอาหารของเขาก็มีอาหารชามนี้อยู่ในเมนูเหมือนกัน ก่อนจะอมยิ้มขำเพราะความไม่รู้ที่น่าเอ็นดูของอีกฝ่าย


“เห็นสีใสแบบนั้นเลยคิดว่ามันไม่จะไม่เผ็ดสินะครับ”


“พี่ไม่รู้ ก็มันดูเหมือนจะไม่มีพริกนี่”


“พี่ไม่รู้จักพริกขี้หนูสินะครับ นี่หนะ สุดยอดพริกของเมืองไทยเลยนะ” คนตัวเล็กกวาดช้อนของกลางลึกลงไปในชาม ก่อนจะตักพริกเม็ดเล็กจ้อยสีเขียวสดใสที่ถูกทุบจนบี้แบนขึ้นมาให้ร่างสูงได้เห็น เพราะสีสันที่กลืนไปกลับเครื่องสมุนไพรและไม่มีมันพริกลอยขึ้นมาให้เห็นจึงไม่แปลกที่คนไม่สันทัดเรื่องอาหารจะรู้จัก ยิ่งเป็นอาหารต่างถิ่นแบบนี้โอกาสในการเข้าใจผิดก็เลยยิ่งเพิ่มมากขึ้น


คนที่โดนพริกเม็ดเล็กแผลงฤทธิ์ใส่มองดูต้นเหตุของปัญหา จดจำลักษณะของมันไว้เพื่อระวังตนในครั้งหน้า ก่อนจะจับมือเล็กให้วางช้อนอาหารของชามนั้นลงด้วยความแขยงกับความเผ็ดร้อนของมัน


“งั้นแบมตักให้ก็แล้วกันนะครับ”


“อือ ไม่แกล้งนะ”


“ฮ่ะๆ ครับๆ”


แบมแบมหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะยื่นมือออกไปตักแกงที่มีมันสีแดงของพริกมาจนช้อน จัดการวางลงจานข้าวของอีกฝ่ายโดยไม่มองดวงตาที่กำลังเบิกกว้างของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย


“ลองสิครับ อร่อยนะ”


“ไหนบอกว่าไม่”


“โถ่พีมาร์ค นี่หนะอร่อยมากๆเลยนะ ลองชิมสิครับ”


“ถ้ามันเผ็ดหละ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่แบมแบม” ตาคมหรี่มองภรรยาของตัวเองอย่างคาดโทษก่อนจะยอมยกมือขึ้นจับช้อนที่วางนิ่งมานาน ใช้ปลายช้อนคลุกข้าวให้เข้ากับน้ำแกง ตัดแบ่งชิ้นอาหารให้เล็กลง แล้วตักรวบให้อาหารเข้ามาอยู่ในช้อนเตรียมรอรับประทาน


“อือ ลองดูเถอะน่า”


เพราะถูกคะยั้นคะยอบวกกับโดนบังคับโดยตรงจากมือเล็กที่ยื่นเข้ามาจับช้อนดันเข้าปาก ทำให้คุณต้วนยอมอ้าปากรับอาหารสีส้มแดงเข้าปากอย่างช่วยไม่ได้ คิ้วสวยที่เคยขมวดเข้มเริ่มคลายออกอย่างช้าเมื่อต่อมรับรสเริ่มทำงาน กลิ่นหอมหวานและรสชาติที่ไม่ได้เผ็ดเหมือนหน้าตาทำให้การขยับเคี้ยวเริ่มต่อเนื่องกันขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งท่าทางนั้นทำให้แบมแบมที่กำลังคอยจับสังเกตอยู่เผยรอยยิ้มของคนเหนือกว่าออกมาในทันที


“เป็นยังไงครับ มัสมั่นอร่อยใช่ไหมหละ?”


“ก็ อร่อยดี”


“ก็แบมบอกแล้ว”


“แฟนเราทานเผ็ดไม่ได้หรอแบม?” นิชคุณเอ่ยถามน้องชายเมื่อประสบโอกาสหลังจากที่เขาสังเกตการกระทำของคนทั้งคู่มานาน


“เขาแค่ทานไม่เก่งหนะครับ”


“ให้แม่ครัวทำให้ใหม่ไหม ฝืนทานไปพี่กลัวว่าจะท้องเสียไปซะก่อน”


“นั่นสิแบมก็ลืมไป งั้น...เดี๋ยวแบมไปทำเอง แปบเดียวครับ” แบมแบมรีบหันไปแปลข้อความเป็นอีกภาษากับคนข้างกายที่ยังคงทานได้แค่มัสมั่นเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ได้รับฟัง ก่อนจะลุกออกไปจากที่นั่งของตนเองอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว


ไม่นานเกินรอไข่เจียวสีทองฟูฟ่องก็ถูกวางลงตรงหน้าของคนทานเผ็ดไม่ค่อยได้อย่างคุณต้วน กลิ่นหอมของอาหารที่ถูกปรุงขึ้นมาใหม่หอมอบอวนชวนให้น้ำลายไหล แบมแบมจัดการวางจานไข่เจียวนุ่มฟูลงใกล้ๆจานข้าวของคุณต้วน ก่อนจะเริ่มทานในส่วนของตัวเองเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว


“แบม”


“หือ?” เจ้าของชื่อที่กำลังเคี้ยวข้าวหงุบหงับหันมองคนตัวสูงข้างตัวอีกครั้ง


“พี่รู้สึก….” มือใหญ่ที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่น เมื่ออาการหวิวๆที่ภายในร่างเริ่มตีรวนมากขึ้นเรื่อย อาการมันเริ่มเกิดตั้งแต่ที่แบมแบมเดินออกไปแต่คุณต้วนกลับคิดว่าคงเป็นเพราะร่างกายไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ และเป็นอาการที่เขามักพบเจอบ่อยในยามที่โหมทำงานหนักติดต่อกันหลายวันแบบนี้ จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนัก แต่เมื่อแบมแบมเดินกลับเข้ามาพร้อมกับกลิ่นฉุนบางอย่าง และกลิ่นนั้นคือตัวชูโรงชั้นดีที่กำลังช่วยเพิ่มอาการของเขาให้หลุดออกมาทุกทีๆ


“.....?”


“อยากอ้วก”





-----------------------

ตอนหน้าตอนจบเด้อ

ฮจะพยายามให้จบภายในอาทิตย์นี้เด้อ

เรื่องใหม่รอคิวเดบิวท์เยอะแยะไปหมด

อุอิ


-----------------------

มาแว้ววว

ซอยี่ที่หายไปนาน

จะจบก็ไม่จบซักที เบ่ื่อตัวเอง

ตัวขี้เกียจเข้าตัวติดนิยายเข้าแทรก

มันเลยช้าประการฉะนี้

ตอนนี้ไม่มีอะไรมาก กรุบกริบเบาๆพอ

อยู่ไทยซักตอนเดี๋ยวจะไม่คุ้มค่าเครื่องบิน

5555555












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 532 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6206 lek0868909108 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 06:44

    มาแล้วววว

    #6,206
    0
  2. #6174 YanisaCH (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:59
    อ้าวคุณพ่ออ
    #6,174
    0
  3. #6135 junekimsa93 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:45
    คนที่สองมาแล้ว
    #6,135
    0
  4. #5939 Spices_smile (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:50
    หลานมาเเล้ววววววววว
    #5,939
    0
  5. #5876 uromtbb (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:18
    แหมแพ้แทนเมียรักมากกกกก
    #5,876
    0
  6. #5813 KattyGD (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:00
    เอ้ะ แหม
    #5,813
    0
  7. #5702 Pent SG (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 16:27
    แพ้แทนแบมแนๆ
    #5,702
    0
  8. #5647 ฺBeau (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 10:47
    อะไรจะขนาดนั้นนนนนมาร์คต้วนนนนน ได้ข่าวว่าเพิ่งส่งมาร์คน้อยเข้าไปหาน้องวันก่อนเองงงงง นิแพ้ท้องแทนเมียละหรอออออ น้ำยาดีแท้ๆๆๆๆ
    #5,647
    0
  9. #5604 Spices_smile (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 22:18
    น้องมาเเล้ววววววว
    #5,604
    0
  10. #5542 AOYSOZA (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:39

    หึยๆๆๆๆๆยังงัยๆแล้วคุณต้วน ต้วนน้อยอ่ะเปล่า

    #5,542
    0
  11. #5445 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:31
    แพ้ท้องแทนเมียแน่
    #5,445
    0
  12. #5279 meto9397 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:08
    อาการอย่างนี้ ชัดเลย55555
    #5,279
    0
  13. #5211 mnnnnnnn (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 20:37
    งุ้ยยยย คุณต้วนน้อยคนที่2กำลังจิมาาาาา
    #5,211
    0
  14. #5189 litterrabbitza (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 09:39
    หน่ะ!!! ยังไงค่าา
    #5,189
    0
  15. #5141 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 23:55
    แพ้ท้องหรอ
    #5,141
    0
  16. #5117 ATENNILE (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    ต้วนแพ้ท้องใช่มั้ยตายแล้วๆ
    #5,117
    0
  17. #5035 PaulaPum (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:25
    แพ้ท้องแทนเมียแน่ๆ555555555
    #5,035
    0
  18. #4971 babyB_ig7 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 01:27
    แพ้ท้องแทนเมียโว้ย555
    #4,971
    0
  19. #4854 Nuthathai Por (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 20:10
    แพ้ท้องแทนเมียเหรอคะคุณต้วน ก็นะทั้งรักทั้งหลงเมียขนาดนี้แพ้แทนก็เป็นเรื่องธรรมดา
    #4,854
    0
  20. #4682 ojay2 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 01:03
    แพ้ท้องแทนเมียแหงงงงง รักขนาดนี้ น้องมาแน่ๆๆ บันๆน่ารักกกกก
    #4,682
    0
  21. #4610 vviez (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 12:33
    วงวารพี่มาร์ค
    #4,610
    0
  22. #4606 lovebam2x (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 04:32
    แบมมีน้องแน่ๆเลย
    #4,606
    0
  23. #4579 MBY_626 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 00:53
    แพ้ท้องแทนมั้ยน้าา แบบนี้มีน้องแน่ๆ
    #4,579
    0
  24. #4572 หนูน้อยตะเกียงแก้ว (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 10:14
    รออยู่~~~~ มาต่อนะ
    #4,572
    0
  25. #4571 My love markbam (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 01:10
    แบม พี่มาร์คแพ้ท้องแทนป่าว 555
    #4,571
    0