[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 46 : 43 (130%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 601 ครั้ง
    24 ต.ค. 60


43



“อือ” เสียงหวานครางอืออึงในลำคอในช่วงแรกของการตื่นนอน คิ้วสวยขมวดยุ่งเมื่อรู้สึกถึงความปวดเมื่อยที่เกาะอยู่ตามร่างกายโดยเฉพาะช่วงเอวเล็กที่ให้ความรู้สึกที่เด่นชัดมากกว่าบริเวณอื่นๆ แบมแบมลืมตาขึ้นมองฟ้าเพดานด้วยความง่วงงุนก่อนจะหันศีรษะหันมองพื้นที่ข้างกายเพื่อมองหาร่างสูงด้วยความเคยชิน


พื้นที่ว่างเปล่าข้างกายไม่ได้ทำให้แบมแบมงุนงงไปมากกว่าบรรยากาศรอบๆที่ให้ความคุ้นเคยต่อความทรงจำของเขาเป็นอย่างดี คิ้วสวยที่เพิ่งคลายตัวขมวดตียุ่งเข้าหากันอีกครั้งด้วยความมึนงงกับบรรยากาศรอบห้องที่เงียบสงบให้ความรู้สึกอบอุ่นที่ข้างใน เต็มตื้นเหมือนได้กลับบ้านให้ความรู้สึกเหมือนบ้านหลังเล็กของเขาที่ประเทศไทย


กายเล็กยันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆเพราะร่างกายที่ไม่ปกติ หันมองซ้ายขวาเพื่อยืนยันความมั่นใจให้ตัวเอง กรอบรูป โต๊ะไม้บ่งบอกอายุการใช้งาน ผ้าม่านลูกไม้สีขาวที่ปลิวไสวเพราะแรงลมตรงหน้าต่าง ทุกอย่างรอบตัวทำให้แบมแบมมั่นใจว่าที่ตรงนี้คือสถานที่จริงตามความรู้สึกที่เขากำลังรู้สึกอยู่


แกร๊ก!


บานประตูไม้ถูกผลักเข้ามาด้วยมือของผู้มาใหม่ ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มบางเมื่อเห็นภรรยาตัวน้อยกำลังมองมาที่ตนด้วยใบหน้าที่ยังคงงุนงงกับการมาปรากฏตัวที่นี้ ร่างสูงเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงที่ริมเตียงนอนของเจ้าของบ้านตัวน้อย ยื่นใบหน้าเข้าไปจูบอรุณสวัสดิ์ตามกิจวัตรประจำที่เคยทำที่ปากอิ่มที่ยังคงแดงช้ำจากกิจกรรมรักที่เพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน


“มึนหัวไหม?” คุณต้วนเอ่ยถามพร้อมกับยกมือขึ้นเกลี่ยไล่เส้นผมสีสวยออกจากกรอบหน้าเล็ก จับเส้นผมยาวระเกะระกะทัดใบหูให้ก่อนจะลูบใบหน้าเนียนเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิประกอบการถามไถ่อาการ


“นิดหน่อยครับ ลูกหละครับ?” ตากลมจับจ้องคนตรงหน้าก่อนจะหลบสายตามองหาเจ้าตัวเล็กไปรอบๆห้อง


“ช่วยลุงม้ายปลูกต้นไม้” แบมแบมหลุดยิ้มบางๆเมื่อได้ยินการออกเสียงสำเนียงแปร่งๆดูน่ารักจากร่างสูง


“อ่อ”


“จะไม่ถามพี่หรอว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี้ได้?” ร่างสูงนั่งมองใบหน้าหวานด้วยความสงสัยกับพฤติกรรมที่ยังคงนิ่งเฉยของอีกฝ่าย อาการเสียเซลฟ์เริ่มคลืบคลานเข้ามาในความรู้สึกเมื่อการเซอร์ไพส์ไม่ประสบผลตามที่หวังไว้


“เอาไว้ก่อน ตอนนี้แบมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” แบมแบมดับความหวังของร่างสูงในทันที ขยับเคลื่อนร่างกายที่เมื่อยล้าเพื่อลุกออกจากเตียงนอน เท้าเล็กวางลงพื้นบ้านอย่างหมายมั่นหวังจะยืนหยัดให้ดูเป็นปกติแต่ระยะเวลาในกิจกรรมที่ผ่านมาไม่เคยปราณีเรียวขาที่เรียวเล็กให้ได้มีกำลังในการหยัดยืน


ร่างเล็กที่เซซวนกำลังจะล้มทรุดถูกลำแขนแกร่งคว้าเอาไว้ได้ทัน จมูกเล็กพรู่ลมหายใจเฮือกใหญ่ให้กับช่วงเวลาที่น่าหวาดเสียวจากเมื่อครู่ที่ผ่านมา


“ไม่ไหวก็บอกสิ! ถ้ารับไม่ทันจะทำยังไง!!” คุณต้วนตวาดคนในอ้อมแขนด้วยความตกใจ ถ้าเมื่อครู่เขาไม่คอยจับสังเกตท่าทีของภรรยาตัวน้อย การเซล้มในครั้งนี้อาจจะทำให้แบมแบมเจ็บตัวไปไม่มากก็น้อย


“ก็ไม่รู้นี่”


“ยังจะมาเถียงอีก” คุณต้วนหรี่มองดุคนแสนดื้อในอ้อมแขนก่อนจะจัดการช้อนตัวบางของภรรยาขึ้นอุ้มอย่างรวดเร็ว นำพาคนดื้อไปส่งที่ห้องน้ำพร้อมกับยืนกำกับควบคุมคอยดูแลผลของการกระทำของตัวเองอยู่ไม่ห่าง


ก๊อกๆ


“เสร็จหรือยัง?”


“รีบมากไหม แบมเพิ่งเข้ามาไม่ถึง 5 นาทีเลยนะ!” เสียงตวาดลั่นจากคนในห้องน้ำตอกคำถามของคุณต้วนกลับมาอย่างรวดเร็วก่อนจะมีเสียงบ่นพึมพำตามมาอีกระลอกใหญ่  คนถูกตะคอกกลับไม่ได้ถือสาหัวเราะขำในลำคอก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ข้างเตียงนอน ก้มหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเองขึ้นมาเพื่ออ่านงานสำคัญข้างในแผ่นกระดาษรอเวลาไปพลางๆ


แบมแบมใช้เวลาจัดการตัวเองอยู่ในห้องน้ำตามเวลาปกติของตัวเอง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับผืนผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มทั้งด้านบนและด้านล่าง เมื่อได้สบสายตาเข้ากับสายตาพราวระยับของอีกฝ่ายที่จับจ้องเรือนร่างของเขาอย่างไม่วางตา ตากลมจึงไม่รอช้าที่จะขึงตามองกลับไปด้วยความหงุดหงิดเมื่อนึกถึงร่องรอยบนร่างกายที่มีมากจนเสื้อผ้าที่ควรสวมใส่ในเมืองไทยไม่สามารถปกปิดร่องรอยนั้นได้


“มองทำไม?”


“เมียสวย”


“........” ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อได้ยินคำตอบที่มาพร้อมกับใบหน้าเจ้าชู้แพรวพราวของคุณต้วน เท้าเล็กเผลอขยับก้าวถอยเมื่อร่างสูงเจ้าของคำพูดที่น่าอายผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว


“แถมยังตัวหอมด้วย” กลิ่นหอมอ่อนๆของครีมอาบน้ำ หอมกรุ่นอวดคุณภาพหลังการใช้งานเหมาะสมต่อราคาได้เป็นอย่างดี เรียกจมูกโด่งให้เลื่อนเข้ามาชิดราวกับดอกไม้สวยที่ส่งกลิ่นล่อลวงหมู่ภมรทั้งหลายให้เข้ามาดอมดม


ฟอดด!!


“อื้อ! พอเลยนะเยอะไปแล้วนะเราอ่ะ เยอะไปแล้ว” มือเล็กยกขึ้นผลักหน้าผากของผู้เป็นสามีที่กำลังฝังใบหน้าลงไปตามลาดไหล่เล็กให้ขยับออกห่าง ก่อนจะเดินช้าๆไปยังกระเป๋าเสื้อผ้าที่ยังไม่ถูกจัดเข้าตู้เพื่อแต่งตัวป้องกันภัยให้ตัวเองในช่วงเช้าสายของวัน


----------------------------------------


“นั่นห้องอะไร?” ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเท้าลงบันไดไปยังด้านล่างของตัวบ้าน คุณต้วนกลับเอ่ยถามเจ้าของบ้านข้างกายพร้อมกับชี้นิ้วไปยังห้องปริศนาที่ถูกปิดสนิทไว้ด้วยความสงสัย


“ห้องของพ่อกับแม่” คนตัวเล็กเอ่ยตอบก่อนจะเดินกลับขึ้นมายังชั้นบนของตัวบ้านอีกครั้ง มือเล็กยื่นไปจับมือของเจ้าของคำถามก่อนจะจูงให้เดินตามมาด้วยกัน


“พี่เข้าได้หรอ?” ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับรั้งตัวไว้ด้วยความเกรงใจต่อการกระทำที่กำลังจะเข้าไปแทรกความสงบของคนที่จากไปแล้ว


“ครับ ไปไหว้ท่านพร้อมกันนะครับ” แบมแบมกระชับฝ่ามือใหญ่เพื่อปลอบใจก่อนจะเอื้อมมือออกไปคว้ากลอนประตูเพื่อบิดและเปิดเข้าไปอย่างช้าๆ


บรรยากาศที่เงียบสงบภายในห้องยังคงเป็นบรรยากาศเดิมๆที่แบมแบมแสนจะคุ้นเคย เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะข้างเตียงนอนที่มีกรอบรูปของคนทั้งคู่ที่จากไปอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกลวางตั้งเคียงคู่กันวางอยู่ แจกันที่มีดอกบัวขาวสวยสดถูกวางประดับแสดงถึงการได้รับปรับเปลี่ยนอยู่อย่างสม่ำเสมอ


แบมแบมทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นไม้อย่างช้าๆโดยมีสามีคอยประพฤติตามอยู่ไม่ห่าง เขาไหว้คุณต้วนไหว้ เขากราบคุณต้วนยอมทำตาม พฤติกรรมที่แสนน่ารักของคนทางด้านข้างเรียกรอยยิ้มบางประดับมุมปากเล็กได้ไม่ยากนัก ที่มาของรอยยิ้มแสนน่ารักมองกลับด้วยความฉงนก่อนจะส่งรอยยิ้มสวยส่งตอบกลับมาโดยไม่คิดอะไร


“นี่พ่อของบันบันครับ เอ่อ คนรักของแบมด้วย” เสียงหวานที่เอ่ยเอื้อนออกมาเป็นภาษาไทยทำให้คนข้างกายขมวดคิ้วฉงนให้ด้วยความไม่เข้าใจ แต่คุณต้วนไม่ได้เอ่ยขอให้แปลให้ทราบแต่อย่างใด คีย์เวิร์ดคำสำคัญบวกกับท่าทางที่พอจะจับใจทำความเข้าใจได้ในบางครั้งเพียงเท่านั้น


“สวัสดีครับ ผมมาร์คต้วน เป็นสามีของเขาครับ ยินดีที่ได้พบนะครับคุณพ่อคุณแม่”


“.......”


“ก่อนอื่นผมอยากจะขอขมา ที่ไม่ได้มาทำความเคารพตั้งแต่แรกจนเวลาล่วงเลยมาถึงป่านนี้”


“.....”


“อยากจะขอขมาที่ล่วงเกินเขา ร้ายกับเขาทั้งร่างกายและจิตใจ มันจะดูสายไปหน่อยสำหรับการจะมาพูดแบบนี้  แต่ผมก็อยากจะขอโทษและอยากแสดงให้ได้เห็นว่าผมรักลูกของคุณจริงๆ ผมสัญญาว่าต่อจากนี้จะดูแลเขาให้ดีที่สุด ช่วยเฝ้าดูและเป็นกำลังใจพวกเราด้วยนะครับ” คุณต้วนก้มตัวทำความเคารพตัวแทนของผู้ให้กำเนิดของภรรยาข้างกายด้วยความนอบน้อมเมื่อพูดจบประโยคยาว สายลมบางเบาที่ลอยเข้ามากระทบผิวกายของคนทั้งคู่เหมือนกับเป็นสัญญาณแสดงถึงการรับรู้ ร่างสูงปล่อยยิ้มบางรับแล้วค่อยๆยันตัวขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ


มือใหญ่เลื่อนเข้าไปกุมมือของคู่ชีวิตที่ได้เลือกมาแล้วจับนำมาถือไว้ที่หน้าตักของตัวเอง ปลายนิ้วสวยนวดเรียวนิ้วเล็กที่มีแหวนสีเงินวงสวยจดจองมาเป็นเวลานานหลายปีอย่างแผ่วเบา แหวนประจำตระกูลที่ทั้งคู่ได้แลกเปลี่ยนกันสวมใส่อย่างไม่เป็นทางการยังคงถูกสวมไว้ที่เดิมไม่เคยถูกเปลี่ยนตั้งแต่วันทีได้สวมใส่


“รำคาญหรือเปล่า?”


“ครับ?”


“แหวนวงนี้ทำให้รำคาญหรือเปล่า?”คุณต้วนหันหน้ามองเจ้าของแหวนเรือนสีเงินคนปัจจุบันในขณะที่ปลายนิ้วยังคงลูบผ่านตัวแหวนอยู่เป็นระยะ


“ไม่ครับ แบมชินแล้ว”


“แล้วถ้าเพิ่มแหวนแต่งงานเข้าไป คงไม่รำคาญหรอกใช่ไหม?”


“ฮะ?”


“แต่งงานกันได้ไหมครับ? มาเป็นของผมและให้ผมได้เป็นของคุณอย่างเป็นทางการได้ไหมครับ?”


คุณต้วนมองเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยอาการเหมือนคนตั้งตัวไม่ทัน จดจ้องรอคำตอบจากคนตรงหน้าที่ยังคงนิ่งอึ้งด้วยความนิ่งสงบ แม้ว่าจะรู้คำตอบอยู่แก่ใจว่ายังไงคนตัวเล็กก็ย่อมเป็นของตน แต่เขาก็อยากฟังคำตอบจากปากอิ่มนั่นอยู่ดี


“แต่งงาน”


“ครับ แต่งงานกันนะแบมแบม”


“ผมปฏิเสธได้หรอครับ?” แบมแบมเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเล็กที่เริ่มเปิดกว้างมากขึ้นในทุกทีที่ได้มองดวงตาที่ทอประกายไปด้วยความรักที่ส่งมาให้เขาจากคนตรงหน้า


“แน่นอนว่าไม่”


“ถ้างั้น...ก็ช่วยดูแลผมด้วยนะครับว่าที่เจ้าบ่าวของผม


คุณต้วนส่งมือใหญ่ยกขึ้นประคองใบหน้าเล็กเมื่อได้รับคำตอบที่เฝ้ารอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปประชิดอย่างเชื่องช้า มอบจุมพิตนุ่มละมุนลงบนปากอิ่มที่เคยแวะเวียนครอบครองมาหลายครั้งอย่างทะนุถนอม กดย้ำส่งมอบความรู้สึกของความขอบคุณลงบนความนุ่มนิ่มเพียงผิวสัมผัสภายนอก ไม่รุกล้ำให้เลยเถิด รอรับการตอบกลับจากคนตัวเล็กอย่างใจเย็นแล้วค่อยๆผละออกมาเมื่อได้รับการตอบรับกลับมาสมดังตั้งใจ


“ขอบคุณครับ ที่รัก


“อื้อ” แบมแบมทิ้งตัวลงในอ้อมกอดที่แสนแข็งแรงและอบอุ่นด้วยความสุขใจ หยดน้ำสีใสไหลซึมออกมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไปเมื่อถูกปัดออกจากเจ้าของร่าง เพราะรู้ตัวเองดีว่าขืนปล่อยให้มันไหลในตอนนี้ การที่หยุดมันคงเป็นเรื่องยากอย่างแน่นอนในช่วงที่อารมณ์ของเขากำลังพุ่งขึ้นสูงแบบนี้


“กลับไปแล้วแต่งเลยนะ”


“อะไรนะครับ?” คนตัวเล็กผุดออกจากอ้อมแขนแกร่งอย่างรวดเร็วเมื่อได้นยินประโยคที่น่าตกใจจากคุณต้วน ตากลมมองเจ้าของใบหน้าหล่อที่กำลังฉายความเจ้าเล่ห์ออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกด้วยความตกอกตกใจกับความเร่งรีบของอีกฝ่าย


“พี่บอกว่ากลับไปก็แต่งเลย” ร่างสูงขยับใบหน้าเข้าไปชิดก่อนจะเอ่ยย้ำคำตอบออกมาอีกครั้ง


“ทำไมเร็วแบบนั้นหละครับ แบมนึกว่าจะเป็นหนึ่งเดือนหรือสองเดือนข้างหน้านี่ซะอีก” แบมแบมขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัยกับความรีบร้อนของอีกฝ่าย โดยในความคิดของเขาเรื่องของการแต่งงานถือเป็นอีกหนึ่งเรื่องใหญ่ในชีวิตพอสมควร ทั้งเวลา สถานที่ การเชื้อเชิญแขก การจัดเตรียมต่างๆก็ล้วนต้องใช้เวลาพอสมควร และเขาก็มั่นใจว่าคุณต้วนคงจะอยู่ที่นี้ไม่เกินสามวันอย่างแน่นอนในเมื่อในเวลาว่างเจ้าตัวยังคงหยิบเอกสารติดมือมาทั้งกระเป๋าขนาดนั้น นั้นเป็นสัญญาณที่บอกว่างานของคุณต้วนเองก็คงจะยุ่งอยู่ไม่น้อย เพราะฉะนั้นในช่วงเวลาแบบนี้การจัดงานแต่งแบบเร่งรัดคงเกิดขึ้นได้ไม่ง่ายเท่าไหร่นัก


“ก็ต้องรีบหน่อย เผื่อในนี้มีมาอีกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก” คุณต้วนชี้แจงเหตุผลของตัวเองพร้อมกับเลื่อนมือเข้าไปลูบลงเบาๆที่หน้าท้องที่ยังคงแบนราบของคนตัวเล็ก ฝ่ามือร้อนไล่วนเวียนอยู่บริเวณนั้นราวกับล่วงรู้อนาคตอันใกล้


“บะ แบมว่าเขามาไม่เร็วขนาดนั้นหรอกมั้ง” แบมแบมยกมือขึ้นก่อนจะยื่นเข้าไปร่วมการลูบหน้าท้องของตัวเองที่กำลังถูกมือใหญ่วางทับแสดงความเป็นเจ้าของก่อนอยู่แล้ว


คิ้วเรียวค่อยๆขมวดเข้าหากันอย่างช้าๆเมื่อนึกถึงช่วงเวลาของการมีสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับคนตรงหน้าในตลอดระยะเวลาหลังจากที่ถูกร้องขอต้วนน้อยคนที่สอง แม้ว่าเขาจะมั่นใจในการป้องกันของตัวเอง แต่กับคุณต้วนที่ไม่เคยที่จะยอมให้ความร่วมมือด้วยความเต็มใจเลยซักครั้ง หนำซ้ำยังประชดประชันด้วยการดันตัวเข้ามาจนสุดเมื่อถึงคราปลดปล่อย ปัดคำร้องขอทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ร้ายสุดคือการเดินหน้ากลืนกินเขาต่อด้วยทวงท่าที่ไปเรียนรู้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้!


“ใครจะรู้หละ แต่พี่มั่นใจว่าไม่นานเกินรอหรอก” ร่างสูงกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจก่อนจะค้อมตัวลงไปหาหน้าท้องแบนราบที่เคยนูนป่องอย่างรวดเร็ว จับมือเล็กที่กำลังวางขวางให้หลบออกแล้วยื่นใบหน้าเข้าไปกดจูบหนักลงตำแหน่งของการกำเนิดชีวิตใหม่ ย้ำตำแหน่งเดิมซ้ำๆจนพอใจแล้วจึงค่อยผละออกมา


“มาอยู่กับมัมเร็วๆนะ”


“มั่นใจจังเลยนะครับ” มือเล็กยกขึ้นบีบจมูกโด่งของคนเนียนนอนหนุนตักด้วยความหมั่นไส้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของคุณต้วนทำให้แบมแบมต้องเริ่มทำใจกับการเริ่มเตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับต้วนน้อยคนต่อไป ความมุมานะของผู้ชายคนนี้น่ากลัวมากแค่ไหนเรื่องนี้ที่เขาได้สัมผัสมากับตัวเองแล้วย่อมรู้ดี และค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าคงจะไม่นานเกินรอเหมือนกับที่อีกฝ่ายได้พูดไว้อย่างแน่นอน


“แน่นอน ขนาดบันบันยังมาตั้งแต่ครั้งแรกเลยนี่” คุณพ่อลูกหนึ่งเชิดใบหน้าตอบด้วยความภูมิใจในตัวเองอย่างออกนอกหน้า


“เดี๋ยวเหอะ! ยังจะมาทำหน้าพราวด์ทูพรีเซนต์ ตอนนั้นแบมลำบากแทบตายที่บันบันมาแบบที่แบมไม่รู้ตัว ดีนะที่ไม่ได้เป็นอะไรไปก่อนหนะ” แบมแบมบีบแก้มที่ไม่ค่อยจะมีของคุณต้วนไปหนึ่งทีเมื่อนึกถึงอดีตที่แสนจะบุกบั่นของตน ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโหกับความปากหนักกับนิสัยเจ้าอารมณ์ของอีกฝ่ายที่ยังไม่ได้รับการปรับปรุงที่ทำเขาลำบากไปหลายวัน ดีหน่อยที่ยังพอรู้จักปรับปรุงตัว ขืนถ้ายังร้ายไม่รู้จักสำนึก แบมแบมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะยังได้มานั่งในอีกฝ่ายได้ใช้ตักเป็นเบาะหนุนนอนแบบนี้อยู่หรือเปล่า


“ตอนนั้นถ้ารู้แบมคงไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านหรอก พี่บอกไว้เลย”


“โห เวอร์! แล้วคนต่อไปแบมจะไม่ได้ก้าวขาเดินเลยหรือไงถ้าเกิดพี่รู้แต่เนิ่นๆอ่ะ?”


“ไม่”


“......”


“ไม่ได้ก้าวเท้าออกจากเตียงเลยต่างหาก”


“โหหหหห พี่มาร์ค!! ท้องนะไม่ได้พิการ!!” เจ้าของตากลมอ้าปากหวอด้วยความตกใจกับความห่วงแบบเว่อร์วังของคนบนตัก คนจอมเว่อร์หัวเราะชอบใจเมื่อได้เห็นท่าทางจากภรรยาตัวน้อยที่ดูตกใจจนออกหน้าออกตามาอย่างชัดเจน


“ล้อเล่นน่า แค่จะระวังให้มากกว่าเดิมเท่านั้นเอง” คุณต้วนส่งคำตอบที่แท้จริงปลอบใจก่อนจะยกมือขึ้นบีบแก้มนุ่มทั้งสองข้างด้วยความสนุกมือ แม้ว่าส่วนอวบอิ่มต่างๆจากการตั้งครรภ์ลูกคนแรกจะลดเลือนหายไป แต่เจ้าก้อนแก้มทั้งสองข้างก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่างขนาดอาจจะลดลงตามน้ำหนักแต่ความนุ่มมือก็ยังคงอยู่เช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง


“อ่า แบมหวั่นใจนิดๆแฮะ”


“งั้นก็อย่าดื้อมากเหมือนท้องแรกก็แล้วกัน”


“ไปดุบันบันนู่น ลูกขอให้แบมทำ จริงๆแล้วแบมไม่ได้เป็นแบบนั้นซักหน่อย” แบมแบมยู่ปากแย้งประโยคของคุณต้วน ปฏิเสธความประพฤติที่ผ่านมาของตัวเองไปอย่างไม่ได้คิดว่าจะมาจากตนเลยแม้แต่น้อย


“หรอ”


“แน่นอน”


“ขี้โม้ เอาจมูกมากัดทีดิ มันเขี้ยว” คุณต้วนไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยกขึ้นจับท้ายทอยของคนตัวเล็กให้โน้มลงมาตามที่ต้องการ พร้อมกับยกตัวขึ้นมุ่งตรงไปหาปลายจมูกเล็กที่กำลังเดินทางเข้ามาใกล้ในทันที


หงับ!


“อื้อ!”


เพียะ!


“ไหนว่าจมูกไง! นี่มันปากนะ!!” แบมแบมตบมือลงที่แก้มตอบไม่แรงนักเมืื่อโดนงับเข้าที่ริมฝีปากแทนที่จะเป็นจมูกตามที่ได้อีกฝ่ายได้แจ้งบอก มือเล็กยกขึ้นลูบริมฝีปากล่างของตนเองเบาๆเพื่อบรรเทาอาการเจ็บแปล็บจากการโดนงับเมื่อครู่


“อ้าวหรอ ถึงว่าทำไมมันนิ่มๆ งั้นเอาใหม่”


“ฮื่อ พอแล้วน่า แล้วก็ลุกได้แล้ว ป่านนี้บันบันคงปลูดต้นไม้ได้หลายไร่แล้วมั้งแบมว่า” แบมแบมเขย่าร่างของคนบนตักให้ลุกออกขึ้นนั่งเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอก เมื่อเห็นว่าตนใช้เวลาในห้องนี้มานานพอสมควร ยิ่งพอนึกถึงลูกชายตัวแสบที่ได้ปล่อยทิ้งไว้ให้ลุงไม้ดูแลมานานหลายชั่วโมงแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำซักเท่าไหร่


“ลูกกำลังสนุก ไม่ต้องรีบก็ได้” คุณต้วนกล่าวตอบก่อนจะขยับพลิกตัวหันเข้าหาหน้าท้องของแบมแบม กอดกระชับรอบเอวเล็กทำท่าเตรียมพร้อมคล้ายจะนอนหลับเข้าไปทุกที


“แต่แบมเกรงใจ”


“บันบันเข้ากับคุณลุงคุณป้าได้ดีกว่าพี่ซะอีก ไม่ต้องห่วงหรอก” ่


“เฮ้อ พี่นี่นา ง่วงก็ไปนอนบนเตียงดีๆสิครับ เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไง?” แบมแบมถอนหายใจให้กับการตีมึนของอีกฝ่ายที่หาข้อแย้งนั่นนี่จนเขาหมดหนทางที่ยื้อต่อ นิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยเส้มผมสีดำสนิทของคนบนตักให้พ้นออกจากรอบดวงตาคมที่กำลังหลับพริ้ม ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วไปรอบๆดวงตาที่บวมและคล้ำกว่าปกติอย่างแผ่วเบา


“ก็ต้องดูแลทั้งลูกและเมียที่กำลังหลับปุ๋ยนี่ครับ” ร่างสูงงึมงำตอบอย่างไม่เต็มเสียง เมื่อความง่วงงุนเริ่มคลืบคลานเข้ามาจากการถูกลูบกล่อมจากมือเล็กและกลิ่นหอมชวนให้รู้สึกสบายใจจากกายของแบมแบมที่ตนกำลังซุกกอด


“ปลุกแบมก็ได้นี่”


“เพราะรู้ว่าแบมคงตื่นไม่ได้นี่ไงพี่ถึงไม่ปลุก”


“นั่นสิ แล้วทำไมเมื่อคืนแบมถึงไม่รู้สึกตัวเลยหละ?” คิ้วเรียวเริ่มวิ่งเข้าหากันด้วยความฉงนใจ เมื่อนึกถึงการนอนหลับของตนเองในคืนที่ผ่านมา แม้ว่าแบมแบมจะเหนื่อยจากกิจกรรมนั่นมากซักเท่าไหร่แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่รู้สึกตัวเลยซักครั้ง การเดินทางมาที่นี้ต้องอาศัยทั้งทางบกและอากาศเลยเชียวนะ! แล้วทำไมกันหละ?!


“ขอนอนก่อน แล้วจะตื่นมาเล่าให้ฟัง” รอยยิ้มสวยผุดขึ้นมาริมฝีปากสวย เจ้าของคำตอบของปริศนาทั้งหลายขยับกระชับกอดพรมจูบลงบนหน้าท้องนิ่ม ก่อนจะหลับไปทิ้งให้แบมแบมจมอยู่กัับคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่อย่างนั้น


เมื่อคืนที่ผ่านมา


ก๊อกๆ


เสียงเคาะที่บานประตูดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่แจ็คสันกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ร่างสูงที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการสวมเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายกับคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะก้มหน้าติดกระดุมเม็ดสุดท้ายที่ยังอยู่ให้เสร็จเรียบร้อย


“เข้ามา”


สิ้นคำอนุญาตบานประตูที่ถูกประสนิทตามคำเตือนที่เพื่อนสนิทได้ทิ้งไว้ยั่วโมโหเขาก็เปิดเข้ามา เผยให้เห็นแขกผู้มาใหม่ที่มาพร้อมกับกล่องที่ติดสัญลักษณ์กากบาทสีแดง ยูคยอมเดินยิ้มกริ่มเมื่อเห็นสภาพของพี่สะใภ้และเตียงนอนที่เขาพอจะเดาได้ว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน


“ยิ้มอะไร?”


“เปล๊า!”


“รีบๆทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จได้แล้ว เสียเวลา” คุณต้วนเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงที่หัวเตียงข้างตัวของแบมแบมอย่างระมัดระวัง เพื่อเฝ้าดูการทำงานของน้องชายของตนเองอย่างใกล้ชิด แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชี่ยวชาญทางด้านนี้มากกว่าตนก็ตามที


“คร้าบๆ แหม่ ไม่มีน้องงานนี้ก็ไม่สำเร็จหรอกนะจะบอกให้” ยูคยอมยู่ปากตอบก่อนจะเริ่มจัดการหน้าที่ของตัวเองตามที่ได้ตกลงกันไว้ คุณหมอหยิบจับอุปกรณ์ต่างๆขึ้นมาวางไว้บนเตียงนอนด้วยความคล่องมือ


ที่ยูคยอมต้องเข้ามาทำงานในส่วนนี้เพราะคุณต้วนต้องการให้แบมแบมนอนหลับสนิทจนถึงปลายทางอย่างปลอดภัยมากที่สุด วิธีนี้แม้จะมีความเสี่ยงแต่มันก็ยังอยู่ในความดูแลของแพทย์ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาทำใจยอมรับแผนพิเศษของแจ็คสันได้ แม้จะดูเป็นการเล่นใหญ่จนเกินไปแต่เขาเพียงต้องการให้แผนทุกอย่างที่วางไว้มันดำเนินไปอย่างไม่ติดขัดเพียงเท่านั้น


“เรียบร้อย”


“แบมจะไม่มีอาการหลังการใช้ใช่ไหม?” คุณต้วนเอ่ยถามโดยที่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่คนที่กำลังหลับสนิท


“อาจจะเวียนหัวนิดหน่อย เดี๋ยวผมเตรียมยาไว้ให้ ปริมาณที่ผมให้ไปยานอนหลับยังแรงกว่าอีกมั้งพี่” คุณหมอหนุ่มเริ่มอธิบายไปพร้อมๆกับค้นกล่องยาเพื่อจัดเตรียมยาแก้ให้กับพี่ชายที่ห่วงภรรยามากจนเขาเองเริ่มเหม็นเบื่อ แม้อยากจะออกปากบ่นไปเต็มทนแต่ผลตอบแทนของการบ่นจากพี่ชายคนนี้มันคงไม่คุ้มซักเท่าไหร่ ดังนั้น ‘มีหน้าที่อะไรก็จงก้มหน้าทำซะนะคิมยูคยอม’


“งั้นผมกลับหละนะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว” ยูคยอมจับกระเป๋าคู่ชีพขึ้นพาดบนบ่ากว้างอีกครั้งก่อนจะเดินออกมาเมื่อได้รับปฏิกิิริยาตอบกลับจากพี่ชาย


คุณต้วนจัดการแต่งตัวสวมเสื้อคลุมให้กับร่างเล็กที่กำลังนอนหลับใหล ก่อนจะช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นอุ้มเมื่อเห็นถึงเวลาอันสมควร ร่างสูงเดินตรงไปยังลิฟท์โดยมียองแจคอยกดเปิดรอก่อนอยู่แล้ว ตัวลิฟท์ค่อยๆเลื่อนขึ้นไปตามคำสั่งที่ได้รับ ไม่นานเกินรอบานประตูลิฟท์ที่ปิิดสนิทค่อยๆเลื่อนเปิดออกเมื่อถึงชั้นปลายทาง ขายาวจึงก้าวออกจากห้องเล็กตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่ได้ติดเครื่องรออยู่แล้วด้วยความระมัดระวัง กระชับผืนผ้านุ่มที่กำลังโอบรอบศีรษะเล็กให้แน่นเพื่อป้องกันแรงลมที่กำลังถูกพัดด้วยความเร็วจากใบพัด ใบหน้าหวานแสดงอาการหงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อร่างกายรับรู้ได้ถึงการรบกวนแต่เปลือกจาสีสวยยังคงปิดสนิทไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด


จุดหมายปลายทางของเฮลิคอปเตอร์ลำนี้มุ่งตรงไปยังสนามบินนานาชาติที่ที่มีเครื่องบินลำหนึ่งได้จอดเตรียมพร้อมรอก่อนอยู่แล้ว การเคลื่อนย้ายคนถูกเซอร์ไพรส์ดำเนินไปอย่างลื่นไหล คุณต้วนจัดการวางร่างเล็กที่ยังคงนอนหลับสนิทลงบนเตียงบนเครื่องอย่างแผ่วเบา มือใหญ่จัดการดูแล ห่มผ้าให้ภรรยาของตัวเองด้วยความเคยชิน ก่อนจะเดินจากออกไปเมื่อทุกอย่างอยู่ในความเรียบร้อยสมความตั้งใจ


“แด๊ดดี้!” เสียงใสที่ฟังดูคุ้นหูที่ได้เอ่ยเรียกตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินออกมาทำให้คุณต้วนต้องเปลี่ยนทิศทางตรงไปหาเจ้าของเสียงนั้นอย่างช่วยไม่ได้


เจ้าก้อนที่กำลังนั่งซ้อนอยู่บนตักของผู้เป็นลุงโบกมือไหว แขนป้อมอ้ากว้างส่งสัญญาณขอให้อุ้มไปให้ผู้เป็นบิดา พลันเสียงใสก็หัวเราะชอบใจเมื่อได้กลับเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นที่ห่างหายไปตลอดทั้งวัน แก้มยุ้ยแนบลงบนบ่ากว้างตำแหน่งทีชื่นชอบก่อนจะเริ่มถูไถไปมา ออดอ้อนชดเชยช่วงเวลาที่ห่างจากกัน


“คิดตึง”


“แด๊ดก็คิดถึง”


“ไม่จิง ถ้าแด๊ดคิดตึงบันคงมาหาบันตั้งนานแย้ว!” เด็กชายมิคาเอลสะบัดหน้าหนีใบหน้าหล่อของผู้เป็นบิดา หลบสายตาจากรอยยิ้มอ่อนโยนที่กำลังมอบมาให้ตนเพื่อแสดงอาการงอนให้นานมากกว่านี้ ปากอิ่มที่มีส่วนคล้ายแบมแบมยู่ใส่คุณต้วนอย่างน่านักจนผู้พบเห็นทำได้แค่หัวเราะออกมาเบาๆ


“ทีบันบันเที่ยวสนุกอยู่กับคนลุงจนลืมแด๊ด แด๊ดยังไม่เห็นว่าอะไรเลยนะ”


“ฮื่อ! แด๊ดง่า” เด็กน้อยตาใสหันกลับมาในทันทีเมื่อได้ยินคำตัดพ้อ  มือป้อมยกขึ้นจับใบหน้าของผู้เป็นบิดาไว้แน่นเพราะกลัวจะโดนสะบัดหน้าใส่เหมือนที่ตนทำ


“.......”


“งุ้นๆๆ น้องขอโตดด I’m sorry ” คำขอโทษเสียงอ่อนพุ่งชนคนหลงลูกให้กระเด็นออกจากบทนิ่งในทันที คุณต้วนพุ่งเข้าไปฟัดแก้มยุ้ยๆทั้งสองข้างจนแดงปลั่ง เด็กน้อยหัวเราะเสียงใสด้วยความจั๊กจี้จนเริ่มหายใจไม่ทัน เมื่อเห็นดังนั้นร่างสูงจึงหยุดการฟัดและตบลูบแผ่นหลังเล็กช่วยเจ้าตัวเล็กให้ปรับจังหวะการหายใจอีกครั้ง


“ใครสอนให้ใช้คำแทนตัวว่าน้องกันฮึ?”


“คุนยุง! ยุงคุนบอกว่า พูดแทนตัวว่าน้อง บันจะน่ายัก!”


คุณต้วนหันไปมองตามนิ้วมือเล็กที่กำลังชี้ไปที่พี่ชายของภรรยาที่กำลังส่งยิ้มละมุนมาให้เด็กน้อยที่กำลังพูดเจื้อยแจ้ว นิชคุณสบตาคมอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะแบ่งปันรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นของตัวเองให้กับร่างสูงเมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มบางที่หาได้ยากส่งมาให้ตน ที่มาพร้อมกับการขยับปากพูด’คำขอบคุณ’ สั้นๆเพียงเท่านั้น


นิชคุณมองภาพความรักความอบอุ่นภายในครอบครัวใหม่ของน้องชายด้วยความสุขใจ หลังจากที่ความกังวลเกี่ยวกับแบมแบมได้ติดอยู่ในใจของเขามาเนิ่นนาน เมื่อจู่ๆการติดต่อของแบมแบมก็ขาดหายไปอีกครั้งแต่เพราะการงานที่ยุ่งทำให้เขาไม่สามารถปันเวลามาสนใจได้มากนัก จนไม่นานมานี้เขาได้การติดต่อจากคนที่แจ้งตัวว่าเป็นสามีของแบมแบม ในตอนนั้นนิชคุณรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยแต่เมื่อได้รู้ว่าปลายสายคือใคร เรื่องที่แบมแบมมีสามีก็กลายเป็นเรื่องเล็กไปในทันที


คุณต้วนเพียงแจ้งเรื่องที่ตนต้องการจะทำให้เขาได้รับรู้เพียงเท่านั้น ส่วนเรื่องให้ความร่วมมือนั้นล้วนขึ้นอยู่กับความสมัครใจของเขาทั้งสิ้น โอกาสที่นิชคุณจะได้เห็นน้องชายมีความสุขได้ถูกยื่นมาให้ตรงหน้ามีหรือที่เขาจะไม่ยอมให้ความร่วมมือ การตกลงเข้าร่วมแผนการไม่ได้ผ่านการกรองคิดเลยแม้แต่นิด นิชคุณตกปากรับคำเข้าร่วมในทันทีและออกเดินทางมาที่เกาหลีตามช่วงเวลาที่ได้ตกลงกันไว้ แสร้งทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องบังเอิญตามที่ได้ตกลงกันไว้


แผนการถูกวางไว้อย่างง่ายๆและแน่นอนว่ามันได้รับการร่วมลงมือจากหลายฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทหรือแม้กระทั่งครอบครัวทั้งสองฝ่าย คุณต้วนต้องการมาสู่ขอแบมแบมกับพ่อแม่ของแบมแบมที่เมืองไทยและถือเป็นการเซอร์ไพรส์การกลับบ้านของภรรยาไปในตัว และการเซอร์ไพรส์คือการที่จะต้องทำให้คนรับไม่รู้ตัว ดังนั้นสิ่งแรกที่คุณต้วนต้องทำ คือ การจับแม่ลูกแยกกันและทำยังไงก็ได้ให้แบมแบมนอนหลับจนกว่าจะถึงเมืองไทย เมื่อคุณต้วนและแบมแบมอยู่ที่เมื่องไทยในส่วนที่เหลือที่ยังอยู่ที่เกาหลีจะต้องดำเนินการจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด เพื่องานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า







-----------------------------------
มันก็จะยาวๆหน่อย
ให้สมกับเวลาที่หายไป
ไม่มีไรจะทอร์ค
เอาเป็นว่าขอบคุณที่ติดตามที่เมนท์ที่ชอบกันเด้อ
ยิ้มกริ่มทุกครั้งที่ได้อ่านfeedbackจากคนอ่าน
เจอกันตอนหน้าจ้า
---------------------------------

ล้อเล่น 
ถถถถถถถถถ
จะจบแล้ววว
พล็อตจบมาแล้วแต่ยังไม่ได้แต่ง
อารมณ์มันไม่มาอ่ะ
รอฝนตกอีกก่อนมาแน่ๆ
อารมณ์มาแน่ ยิ้วววว















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 601 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6205 lek0868909108 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 06:10

    เล่นใหญ่มากคุณต้วนนนงือ

    #6,205
    0
  2. #6173 YanisaCH (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:54
    ดีดีที่สุดเลยยย
    #6,173
    0
  3. #6151 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 09:05

    ทำไมมาร์คช่างดีแบบนี้ อยากได้ แต่ไม่ได้ชื่อแบมก็ยากหน่อยนะ ตัวเรา????????????????

    #6,151
    0
  4. #6134 junekimsa93 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:35
    ทุกอย่างดีเพอร์เฟค
    #6,134
    0
  5. #5938 Spices_smile (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:39
    น่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #5,938
    0
  6. #5875 uromtbb (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 11:46
    เจ้าแผนเจ้าการ
    #5,875
    0
  7. #5812 KattyGD (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 18:59

    ตื่นมาอีกทีคืออยู่ไทยแล้ว
    #5,812
    0
  8. #5646 ฺBeau (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 10:16
    โหหหหหหห เห็นเงียบๆ หื่นไปวันๆ ไม่นึกไม่ฝันว่าพี่มาร์คจะมีอารมณ์แบบนี้กับเขาด้วยยยย
    #5,646
    0
  9. #5603 Spices_smile (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 22:08
    เเหม๊ เตรียมการมากงดีเหลือเกินนน
    #5,603
    0
  10. #5541 AOYSOZA (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:12

    งานใหญ่งานยักษ์คุณต้วนสั่งลุย แผนการเวอร์วังมาก????????????

    #5,541
    0
  11. #5512 pickmy_OGS (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 23:42
    ถ้าคุณต้วนเค้าจะเตรียมงานขนาดนี้แล้ว เดี้ยนว่าคงไม่ต้องถามแม่ของลูกแล้วมั้งว่าแต่งมั้ยอ่ะ-_-
    #5,512
    0
  12. #5278 meto9397 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 05:46
    น่ารักจัง มีเซอร์ไพรส์ด้วย
    #5,278
    0
  13. #5188 litterrabbitza (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 09:23
    เซอไพรส์ใหญ่มากกก
    #5,188
    0
  14. #5140 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    น่ารักอ่ะ
    #5,140
    0
  15. #4853 Nuthathai Por (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
    เพื่อเมียสุดที่รักคุณต้วนทุ่มสุดตัวอยู่แล้วเนอะ
    #4,853
    0
  16. #4725 Mee_chutikarn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 02:52
    คุณต้วนจะอบอุ่นไปแล้วววน่ารักมากเลยงื้อออ
    #4,725
    0
  17. #4679 ojay2 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 00:53
    คุณต้วนน่ารักกกกกก
    #4,679
    0
  18. #4416 Sisisaline2739 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 14:06
    รออยู้น้าาาาาา
    #4,416
    0
  19. #4413 อาอีซือ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 10:00
    ฮือออ อิจฉาแบมๆ ได้สามีน่ารักกกกก อบอุ่น
    #4,413
    0
  20. #4402 Kang Chul (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 00:52
    วางแผนเก่งดีจริงๆนะคุณต้วน
    #4,402
    0
  21. #4378 너만이♡ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 05:39
    มีความร่วมมือกันเป็นขบวนการ 5555
    #4,378
    0
  22. #4377 너만이♡ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 05:39
    มีความร่วมมือกันเป็นขบวนการ 5555
    #4,377
    0
  23. #4373 yingyui2528 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 17:19
    แผนคุณต้วนนี่แยบยลมากๆ
    #4,373
    0
  24. #4369 yadara (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:57
    วางแผนเป็นขั้นเป็นตอนดีมากๆๆค่าคุณต้วนนน ก็เค้ารักของเค้ามากนินาเนอะ
    #4,369
    0
  25. #4366 DarkST (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 19:41
    วางแผนดีจริงง
    #4,366
    0