[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 44 : 41 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 655 ครั้ง
    2 ก.ย. 60


41



เสียงเรียกที่ดังประสานกันทางด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อรีบหันหน้ามองหาที่มาอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมเบิกขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อปรากฏเห็นร่างสูงของคุณต้วนพร้อมกับลูกชายแก้มป่องในอ้อมแขนที่กำลังจ้องมาที่ตนด้วยสายตาที่ดูผิดไปจากปกติ


“พี่มาร์ค?บันบัน?”


“ใครกันหรอ?” รุ่นพี่หนุ่มข้างกายเล็กเอ่ยถามด้วยความสนใจพลันกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความนึกสนุกเมื่อได้สบตากับตาคมแข็งกร้าวของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้า


“พี่คงรู้จักอยู่แล้วมั้งครับ อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เลย” แบมแบมใช้ศอกเล็กกระทุ้งช่วงเอวชายหนุ่มข้างกายไปหนึ่งทีก่อนจะฉีกยิ้มรับบุคคลมาใหม่อีกสองคนที่กำลังเข้ามาหาพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง รุ่นพี่หนุ่มทำได้เพียงหัวเราะเบาๆในลำคอเมื่อแผนการที่วางไว้ดันถูกล่วงรู้อย่างรวดเร็ว


“มัมมัม!” เด็กชายมิคาเอลร้องเรียกแบมแบมอีกครั้งก่อนจะโถมตัวเข้าหาอ้อมอกของมารดาในทันทีโดยมีแรงส่งจากบิดาคอยเอื้อสนับสนุนอยู่ทางด้านหลัง เด็กชายเริ่มกอดรัดร่างหอมที่ตนเคยนอนซุกเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เอียงแก้มนิ่มซบลงบ่าเล็กก่อนจะหันหน้าไปทางชายหนุ่มปริศนาจดจ้องชายหนุ่มร่างสูงเขม็งอย่างไม่วางสายตา


“จะกลับค่ำทำไมไม่โทรบอก?” น้ำเสียงเย็นของร่างสูงทำให้แบมแบมต้องละสายตาออกจากคนในอ้อมแขนเพื่อเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของคำถามอีกครั้ง


“ก็...”


“อย่าบอกว่าไม่มีเวลา”


“แบมลืม” คนตัวเล็กส่งคำตอบไปในทันใดก่อนจะก้มหน้ามุดลงกลุ่มผมของลูกชายเพื่อหลบความผิด


“แบมแบม!” คุณต้วนดุภรรยาด้วยความหงุดหงิดและหงุดหงิดเพิ่มมากขึ้นเมื่อยังเห็นชายหนุ่มแปลกหน้ายังยืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ยอมจากไปไหนทั้งๆที่เห็นว่านี่คือเป็นช่วงเวลาในครอบครัวของคนอื่น


ตาคมเลื่อนจากคนตัวเล็กไปยังชายหนุ่มแปลกหน้าแสดงความไม่เป็นมิตรออกไปอย่างชัดเจน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกไปชายหนุ่มน่าตายตรงหน้ากลับหลุดหัวเราะออกมาระลอกใหญ่เอามือกุมท้องแสดงถึงอารมณ์ขันขั้นสุดของตนเองอย่างเต็มที่


“ฮ่าๆๆ โครต like father like son จริงๆเลยให้ตายสิ ฮ่าๆๆ” ร่างสูงใหญ่หัวเราะออกมาอย่างสุดเสียง แทคยอนอ้าปากกว้างจนเผยฟันซี่ใหญ่เกือบหมดทุกซี่ เขาเพียงแค่อยากจะแกล้งสามีของน้องชายแฟนของเขาเล่นแต่เพียงเท่านั้น ตั้งแต่ที่เห็นสองพ่อลูกกำลังจะเดินเข้ามาหาร่างเล็กเขาจึงใช้โอกาสเดินแทรกเข้ามาพร้อมทั้งยังแย่งจานอาหารที่นิชคุณกำลังถือมาให้แบมแบมมาถือไว้ที่ตัวเองแทน แทคยอนไม่คิดว่าจะได้เห็นปฏิกิริยาราวกับงูหวงไข่จากทั้งพ่อทั้งลูกแบบนี้ ปฏิกิริยาของทั้งคู่ที่มีต่อแบมแบมมันเหนือกว่าที่เขาคิดไว้มากจริงๆ


“มัมมัมกับๆ เขาจาเอาฟันเฉาะบันแย้วว” เด็กชายรีบตบมือลงบนแผ่นอกบางรัวๆเมื่อเห็นคุณลุงตัวยักษ์ข้างกายเริ่มหัวเราะอย่างไม่ยอมหยุดแถมยังโยกตัวไปมาจนฟันที่กำลังออกมาสู่ภายนอกขยับเข้ามาใกล้ตนเข้าไปทุกทีๆ


คำพูดของเด็กน้อยทำให้แบมแบมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆพลางตบแผ่นหลังเล็กด้วยความชอบใจแล้วยื่นมือออกไปดึงคุณต้วนที่กำลังยืนคิ้วขมวดอยู่ตรงหน้าให้ขยับเข้ามาใกล้เพื่อเริ่มการแนะนำในทันทีก่อนที่เรื่องราวจะเลยเถิดไปมากกว่านี้


“พอได้แล้วน่าอ็ค” ชายหนุ่มแปลกอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับตบต้นแขนหนาเพื่อเรียกสติของร่างสูง นิชคุณยกยิ้มให้ครอบครัวของน้องชายด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวราวกับคุณครูอนุบาลที่แสนใจดีจนเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของแบมแบมเผลอยิ้มตามด้วยความประทับใจ


“ฮ่าๆ ฮะ พอก็ได้ โทษทีๆ” แทคยอนเช็ดน้ำตาที่หางตาปรอยๆก่อนจะถอยหลังเปิดทางให้กับแฟนหนุ่มของตน


“สวัสดีครับคุณมาร์คต้วน”นิชคุณเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าครอบครัวต้วนก่อนจะเอ่ยทักทายพร้อมกับยื่นมืออกไปเพื่อเริ่มการทักทายแบบสากล


“สวัสดี” คุณต้วนกล่าวรับพร้อมกับยื่นมือออกไปจับอย่างเป็นมารยาทก่อนจะดึงตัวภรรยาตัวน้อยของตนให้ขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งแขนโอบรอบเอวเล็กไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ


“ผมชื่อนิชคุณ เรียกคุณก็ได้ครับเป็นพี่ชายของแบมแบมเขาหนะครับ” นิชคุณยิ้มให้กับท่าทางหวงแหนของชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเริ่มแนะนำตัวเองในทันทีเพื่อสร้างความเข้าใจและลบบรรยากาศหนักๆที่อีกฝ่ายกำลังปล่อยออกมาให้จางหายไป


“พี่ชาย?”


“ครับ ลูกพี่ลูกน้องหนะครับ แบมแบมไม่เคยพูดถึงผมเลยหรอครับ?” เจ้าของคำถามเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยก่อนจะส่งสายตาดุให้น้องชายที่ขาดการติดต่อมานานหลายปีอย่างหมายมาด


“ขอโทษนะครับ แบมลืมอีกแล้ว” แบมแบมก้มหน้าสำนึกผิดในความละเลยของตน คุณต้วนเหลือบมองภรรยาตัวน้อยของตนที่กำลังโดนพี่ชายดุสั่งสอนพร้อมทั้งพยักหน้าเห็นด้วยกับนิชคุณแต่มือใหญ่ที่วางอยู่บนเอวบางกลับขยับลูบขึ้นลงเบาๆเพื่อมอบกำลังใจให้อยู่เนื่องๆ


“พี่ไม่ให้อภัยจนกว่าแบมจะยอมส่งเจ้าก้อนในอ้อมแขนมาให้พี่อุ้มบ้าง”


“อ่อ บันบันครับเงยหน้าขึ้นมาสวัสดีคุณลุงหน่อยสิครับ” แบมแบมตบมือลงบนแผ่นหลังเล็กของมิคาเอลที่กำลังซบหน้านิ่งอยู่บนบ่าของตน เด็กชายที่กำลังซุกซบมารดาค่อยๆผุดใบหน้าออกไปมองคุณลุงผู้เป็นญาติของตนด้วยแววตาติดความสงสัย


“สะหวาดดีฮะคุณยุง ว่าแต่คุณยุงคนหนายฮะ?” ต้วนน้อยยกมือสวัสดีทักทายคนสูงวัยกว่าด้วยท่าทางที่ติดขัดบ้างเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความฉงนใจเมื่อไม่สามารถระบุได้ว่าคุณลุงของตนนั้นเป็นใครในชายทั้งสองคนตรงหน้า


“ลุงเลยหรอ? ฮ่าๆ ครับๆ ลุงก็ลุงเนาะ มาๆให้ลุุงคุณอุ้มหน่อยสิครับ มาครับๆ” นิชคุณหัวเราะเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเด็กน้อยก่อนจะตบมือแปะเรียกเด็กน้อยแก้มอิ่มตรงหน้าให้โน้มตัวเข้ามาหาตน แต่เด็กชายตัวน้อยก็ยังคงเกี่ยวคอของมารดาแน่นไม่ยอมปล่อยต้วนน้อยใช้แต่เพียงสายตามองคุณลุงคนใหม่ของตนด้วยความพินิจเพียงเท่านั้น


“แบมลืมบอกไปครับพี่คุณ บันบันเขาค่อนข้างหวงตัวกับคนที่ไม่รู้จักหนะครับ ขอโทษทีนะครับ” สิ้นคำกล่าวของผู้เป็นมารดาของเทวดาตัวน้อย ยิ้มสวยของนิชคุณก็ถูกทิ้งค้างไว้อย่างนั้นก่อนจะค่อยๆเลือนหายไปพร้อมๆกับมือทั้งสองข้างที่ลู่ทิ้งลงข้างตัวอีกครั้ง


“อ่า น่าเสียดายจังนะ”


“พี่คุณยังอยู่อีกนานไม่ใช่หรอครับ? จะมาเล่นกับหลานที่บ้านก็ได้นะครับ..ดีไหมครับพี่มาร์ค??” แบมแบมเสนอหนทางช่วยเหลือญาติผู้พี่ของตนไปในทันทีก่อนจะหันไปถามคนตัวสูงข้างกายที่ทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดีมาตั้งแต่หลายนาทีก่อนเพื่อขอคำอนุญาตและข้อคิดเห็นเพิ่มเติม


“อืม เอาสิ” เจ้าของบ้านตอบรับคำขออย่างว่าง่าย พร้อมทั้งเริ่มจับชิ้นผลไม้ในจานที่ถูกวางละเลยไว้ขึ้นมาป้อนต้วนน้อยที่ชี้มือไวๆแสดงความต้องการเมื่อผู้ใหญ่เริ่มสนทนากันอีกครั้ง


คุณต้วนมุ่งมั่นป้อนอาหารทั้งคาวหวานภายในจานเพื่อเป็นอาหารเย็นให้ลูกชายและละความสนใจจากบทสนทนาตรงหน้าไปโดยสิ้นเชิง  ในเมื่อภายในบทสนทนานั้นยังคงเกี่ยวกับเรื่องของพี่ชายและน้องชายเขาจึงไม่อยากเข้าไปแทรกให้เสียมารยาทจึงกลับมาทำหน้าที่ประจำวันคือ การดูแลลูกชายของตนอีกครั้ง


แม้ว่าจะคุณต้วนจะลองอ้าแขนเรียกมิคาเอลให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนเพื่อให้ง่ายต่อการทานอาหารแต่เด็กน้อยกลับต้องการอยูุ่กับแบมแบมมากกว่าแถมยังแสดงอาการติดและคิดถึงแม่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด พอเห็นท่าทางนั้นของลูกชายเขาจึงยอมที่จะป้อนอาหารให้แต่โดยดีเพราะในปกติเด็กชายจะต้องทานอาหารในแต่ละมือด้วยความสามารถของตนเองเพื่อฝึกกล้ามเนื้อที่กำลังพัฒนาและฝึกการพึ่งพาตนเอง แต่บทเรียนทุกบทก็ต้องมีความยืดหยุ่นตามพัฒนาการของเด็ก คุณต้วนเองก็เข้าใจดีจึงยอมที่ผ่อนปรนให้ในบางครั้งและในครั้งนี้ก็เช่นกัน


“อิ่มหรือยัง?” ร่างสูงเอ่ยถามเจ้าก้อนที่เริ่มวางคางลงบนบ่าของมารดาอย่างเนื่อยๆก่อนจะล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาเพื่อใช้เช็ดคราบอาหารตามขอบปากเล็กให้สะอาดก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะใช้เสื้อของภรรยาของเขาเป็นผ้าเช็ดไปเสียก่อน


“ฮะ บันอิ่มแล้ว”


“ต่อไปก็กินยา” คุณต้วนพยักหน้าเบาๆพร้อมกับเขย่าขวดยาในมือที่ถือรอไว้ก่อนอยู่แล้วโดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของแบมแบมที่กำลังจ้องมองขวดยาเจ้าปัญหาด้วยความไม่เข้าใจ ประโยคสนทนาที่กำลังดำเนินไปถูกหยุดชะงักลงชั่วครู่เมื่อนิชคุณสังเกตเห็นใบหน้าที่เริ่มเคร่งเครียดของน้องชายตัวเล็ก


“ยาอะไรครับ?” แบมแบมเอ่ยถามเสียงเครียดกับคนตัวสูงข้างกายที่กำลังหมุนเปิดฝาขวดยาด้วยความมุ่งมั่น


“ยาแก้ปวดหนะ รสหวานๆพี่ว่าลูกน่าจะกิน...” คนที่กำลังตั้งหน้ารินยาหวานใส่ช้อนน้อยหยุดชะงักลงในทันทีเมื่อพลันนึกขึ้นว่าตนยังไม่บอกเรื่องราวแสนซนของเด็กชายมิคาเอลให้ภรรยาฟังแม้แต่คำเดียว


“ทำไมลูกต้องกินไหนพี่ลองบอกแบมมาหน่อยสิครับ”


“แบมอ่า..อย่าเพิ่งโมโหสิครับ ลูกไม่ได้เป็นอะไรมากก็แค่ลื่นล้มพี่ก็พาไปหาหมอมาแล้ว ส่วนผลตรวจ….”


“......”


“เอ่อ….แค่หัวโน นวดยาสองสามวันก็หายแล้วเนาะ”


“พี่มาร์ค!!” เสียงตวาดของแบมแบมทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งตกใจจนยาน้ำในกระฉอกหกไปเป็นบางส่วน ร่างเล็กจ้องผู้เป็นสามีเขม็งพร้อมติดสายตาคาดโทษสถานหนักรอลงอาญาแถมให้อีกต่างหาก มือเล็กยกขึ้นลูบศีรษะเล็กของคนในอ้อมแขนที่กำลังเริ่มซุกตัวเข้าหาอย่างออดอ้อนเพื่อกลบเกลื่อนความผิด นิ้วมือเรียวลูบหาหลักฐานของอาการอย่างระเอียดถี่ถ้วนในทุกพื้นที่ พลันใบหน้าหวานก็เริ่มตึงขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ถึงความปูดนูนผิดปกติทางด้านหลังศีรษะของลูกชายที่ในตอนนี้ก็กำลังเริ่มเงยหน้าขึ้นส่งหน้าบ้องแบ๊วมาให้ไม่ต่างจากบิดา


“ขอพี่ป้อนยาลูกก่อนเนาะ เดี๋ยวมันจะหกหมดนะครับ”


“กลับไปเจอดีแน่ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย!!”


ความเกรี้ยวกราดของคุณภรรยาที่คุณต้วนไม่สามารถหลีกหนีได้ทำให้เจ้าตัวทำได้เพียงส่งยิ้มออดอ้อนให้ไปเพียงเท่านั้น แบมแบมยืนคุยกับพี่ชายของตนต่อไปได้ไม่นานก็ต้องขอตัวกลับก่อนเมื่อเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนเริ่มงอแงง่วงนอนตามประสาเด็กที่เหนื่อยจากการวิ่งซนมาทั้งวัน แต่ก่อนที่จะออกไปจากบริเวณงานจริงๆแบมแบมยังคงตรงไปยังภายในตัวบ้านเพื่อกล่าวอำลาบ่าวสาวให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินออกมาจากงานเลี้ยงในทันทีเมื่อจัดการธุระต่างๆของตนเสร็จเรียบร้อยแล้ว


รถยนต์คันสวยถูกจอดสนิทในโรงรถของบ้านหลังงามอีกครั้งหลังจากเวลาผ่านไปนานพอให้ทั้งแบมแบมหลับพักผ่อนสายตาช่วงอึดใจหนึ่ง คุณต้วนเหลือบมองคนข้างกายที่ยังคงนอนหลับคออ่อนพิงประตูรถด้วยความอ่อนใจก่อนจะเริ่มปลุกคนหลับให้ฟื้นตื่นเพื่อออกไปนอนพักในที่ที่ดีกว่านี้


“อื้อ ถึงแล้วหรอครับ?” คนตัวเล็กสลึมสลือตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆเมื่อโดนเขย่าเรียกเบาๆติดต่อกันหลายครั้ง มือเล็กประคองคนในอ้อมแขนที่นอนหลับซุกตัวของตนออกอย่างช้าๆเพื่อย้ายตำแหน่งไปยังไหล่อีกข้างเมื่ออาการเหน็บชาเริ่มเข้าจู่โจม


“ครับ ขึ้นไปพักบนบ้านเถอะเดี๋ยวพี่อุ้มลูกเอง”


“ขอบคุณครับ”


มือใหญ่ยื่นออกไปอุ้มลูกชายตัวน้อยออกมาจากอ้อมแขนของแบมแบมก่อนจะประคองกอดเจ้าก้อนที่กำลังหลับใหลให้ซบลงบนบ่าของตนอย่างช้าๆแล้วจึงค่อยๆออกจากตัวรถไปอย่างระมัดระวัง แบมแบมเองก็ค่อยๆลุกออกไปจากเบาะรถแสนนุ่มด้วยความเสียดาย กายเล็กที่ยืดขึ้นเต็มความสูงบิดกายซ้ายขวาเบาๆเพื่อไล่ความเมื่อยล้าตามร่างกายก่อนจะปิดท้ายการบิดขี้เกียจให้ตัวเองด้วยการยืดแขนขึ้นจนสุดแล้วบิดเอนกายไปมาอยู่อย่างนั้นจนภาพความนวลเนียนของหน้าท้องแบนราบเปิดโชว์เป็นอาหารตาให้คนที่ยืนรออยู่ไม่ไกล


การลอบแทะเล็มภรรยาทางสายตาคือสิ่งที่คุณมักเผลอตัวทำอยู่บ่อยครั้งเมื่อร่างกายที่ถูกกักเก็บไว้มานานหลายปีเริ่มแสดงความต้องการออกมาเรื่อยๆตามขีดจำกัดของความอดทนที่เริ่มจะถดถอยลงไปเรื่อยๆในทุกๆวัน ความหอมกรุ่นและความนุ่มเนียนมือที่ได้สัมผัสในทุกวันมันเริ่มไม่พอต่อความต้องการที่ชักพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆจนเขาเองก็ไม่รู้ว่าวันไหนจะเป็นวันที่เขาจะไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป


แปะๆ


“แด๊ด! เฮ้!” มือเล็กของเด็กชายตบลงแก้มสากของบิดาเพื่อเรียกสายตาที่กำลังเหม่อลอยให้กลับเข้าสติ คุณต้วนละสายตาออกมาจากหน้าท้องเนียนที่วับๆแวมๆอยู่ตรงหน้ากลับมาสนใจลูกชายในอ้อมแขนที่ควรจะนอนหลับไปแล้วอีกครั้ง


“ฮึ?”


“ไปเร็ว มัมกะลังเป๋อ!” มือเล็กตบรัวๆราวกับการเชียร์ให้บิดารีบพาตัวเองเข้าไปในบ้านก่อนที่แบมแบมจะเดินเข้ามาสมทบอีกคน


“จะรีบไปไหน รอมัมก่อนสิ”


“ไม่จัวมัมดุ?” ตากลมใสจ้องมองเจ้าของเค้าโครงใบหน้าอีกครึ่งของตัวเองตาแป๋วด้วยความสงสัย


“หึ อ้วนเอ้ย! ถ้ามันจะดุมันคงดุไปนานแล้วหละน่า” คุณต้วนก้มหน้าฟัดแก้มนิ่มของลูกเสือน้อยที่เริ่มโชว์ความแพรวพราวด้วยความเอ็นดู


คุณต้วนเลือกที่จะรอภรรยาสุดที่รักของตนแทนที่จะแว่บหายเข้าบ้านไปก่อนตามคำแนะนำของลูกชาย เหตุการณ์ที่ปกติมาตลอดทั้งการเดินทางและสีหน้าหารเคลื่อนไหวของแบมแบมยังคงปกติดีไม่มีเค้าโครงของความคุกกรุ่นทางอารมณ์ตามที่คิดไว้ พอเห็นดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะวางใจและไม่กล่าวอะไรที่จะไปสะกิดกล่องความทรงจำเรื่องนั้นขึ้นมาอีก


มือใหญ่ยื่นออกไปจับมือเล็กที่กำลังยกขึ้นขยี้ดวงตาของตัวเองมากุมไว้ก่อนจะจับจูงเข้าไปในบ้านโดยพร้อมกัน แบมแบมเดินตามคนตัวสูงด้วยอาการสะลึมสะลือบวกกับร่างกายที่อ่อนล้ามาตลอดทั้งวันทำให้พลังงานในขณะนี้อยู่ในช่วงขั้นต่ำสุดแบบสุดๆ ปากอิ่มอ้าหาวหวอดใหญ่จนหลุดเสียงตามออกมาเบาให้ได้ยิน


คุณต้วนหันไปมองคนที่กำลังตาเชื่อมเยิ้มไปด้วยน้ำใสจากการหาวด้วยความอ่อนใจก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนทิศทางจากห้องของลูกชายเป็นห้องนอนของตน


“เดี๋ยวพี่ส่งลูกเข้านอนเอง รีบอาบน้ำแล้วพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”


“อืม ฝากด้วยนะครับ มาม่ะก้อน ให้มัมเติมพลังหน่อย” แบมแบมกวักมือเรียกเจ้าก้อนในอ้อมแขนของคุณต้วนพร้อมๆกับหาวออกมาอีกครั้ง อ้อมแขนเล็กเปิดอ้ารับลำตัวส่วนบนของลูกชายที่เอนเข้ามาหาแล้วกดจมูกหอมแก้มนุ่มที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆไปหลายฟอดใหญ่ก่อนจะปล่อยให้มิคาเอลกลับเข้าสู่อ้อมกอดของคุณต้วนอีกครั้ง


“นอนนะมัม พักเยอะๆทางเน้บันจัดกานเอ๊ง!” มือเล็กโบกไหวล่ำลามารดาที่กำลังเดินหายเข้าไปในห้องด้วยความเข้าใจ ไม่งอแงให้คนเหนื่อยได้ลำบากใจ แบมแบมส่งยิ้มให้กับลูกชายของตัวเองอีกครั้งก่อนจะปิดประตูลับหายไป


“เห็นไหม มัมไม่ได้โกรธ”


“อื้อ! มัมไม่โจด!”


สองหนุ่มตระกูลต้วนเดินหัวเราะร่าหน้าตาผ่องใสอย่างคนโล่งใจเมื่อความผิดที่หวาดระแวงกับไม่มีบทลโทษตามที่คิด เส้น่ทางไปยังห้องนอนของเด็กชายจึงเต็มไปด้วยบทสนทนาเรื่องใหม่ไร้ความกังวลจนกระทั่งลับหายเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลจากห้องเมื่อครู่


“บันบัน แด๊ดขอถามอะไรหน่อย” คุณต้วนที่กำลังนอนเอียงตัวเปิดหน้าหนังสือนิทานอยู่บนเตียงนุ่มเอ่ยกับเด็กชายในอ้อมแขนที่กำลังนอนพิงกอดเจ้าตุ๊กตุ่นตัวโปรดรอรับฟังนิทานด้วยความใจจดใจจ่อ


“ไย?” หัวกลมขยับไหวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบิดาที่กำลังมองมาที่ตนอยู่ก่อนแล้วด้วยความสงสัย


“รักมัมไหม?”


“ยัก! บันยักมัมมัมที่ซู๊ดดดด ยักแด๊ดดี้ย้วย!” เจ้าก้อนตอบกลับเสียงดังฟังชัดพร้อมทั้งอ้าแขนเปิดกว้างแสดงท่าทางประกอบปริมาณความรักของตนก่อนจะหันมาสอดแขนโอบกอดร่างหนาของบิดาด้วยความออดอ้อนในตอนท้าย คุณต้วนฉีกยิ้มชอบใจกับความฉอเลาะของลูกชายพลางมอบรางวัลด้วยการก้มลงหอมหัวเล็กไปฟอดใหญ่ก่อนที่จะจับพลิกร่างป้อมให้ขึ้นมานั่งคาบทับบนหน้าท้องเพื่ออำนวยความสะดวกในการพูดคุยท่ยังไม่จบ


“หวงมัมไหม?”


“ฮวงคือไย??”


“อืม หวงคือไม่อยากยกให้ใคร บันอยากยกมัมให้ใครไหม?” คุณต้วนชี้แจ้งคำอย่างช้าๆให้กับเด็กตาใสที่ยังคงจดจ้องมองมาที่ตนด้วยความสงสัย


“งั้นฮวง บันฮวง!”


“งั้นก็เหมือนกับแด๊ด แด๊ดทั้งรักทั้งหวงมัมมัมมากๆ เพราะฉะนั้นบันจำได้ไหมว่าในวันนี้มีผู้ชายคนอื่นเข้ามาใกล้มัมใช่ไหม?” ตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ในขณะที่กำลังเกริ่นเข้าเรื่องเพื่อกล่อมลูกชายให้เข้าร่วมในแผนการด้วยความยินยอม พอเห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตนยังคงจดจ้องด้วยความสนใจคุณต้วนยิ่งเผยรอยยิ้มออกมาเรื่อยๆเมื่อทุกอย่างเริ่มเป็นไปตามที่ได้คาดการณ์ไว้


“อื้อ! แต่นั่นคุณยุงนะ?”


“วันนี้เราโชคดีไงครับ ถ้าวันหน้าเป็นคนอื่นเข้ามาเรื่อยๆที่ไม่ใช่คุณลุงและแน่นอนว่าคงไม่ได้มีคนเดียวแน่ๆ ใครหละจะป้องกันมัมจากคนพวกนั้น?”


“บันไง! แด๊ดดี้ก็ยู่ ป้องได้จัวๆ!!”


“เราสองคน?”


“อื้อ!”


“บันไม่คิดว่ามันไม่น้อยเกินไปหรอครับ ฮึ? ปกป้องมัมจากคนหลายสิบคนเลยนะ” คุณต้วนแสดงท่าทางประกอบด้วยการทำมือขยับขยายปริมาณออกไปเรื่อยๆเพื่อแสดงถึงปริมาณบุคคลที่กำลังก้าวเข้ามาและปริมาณของฝ่ายตนประกอบควบคู่ไปด้วย


“หงึ! แย้วจะทำยางงายให้มีแด๊ดกะบันเยอะๆง่ะ?” ปากน้อยยื่นออกมาด้วยความไม่ชอบใจเมื่อเห็นปริมาณที่แตกต่างกันได้อย่างชัดเจนจากการแสดงท่าทางของบิดา


“ขยับมาใกล้ๆ นี่คือภารกิจลับของเรา” พอเด็กชายได้ยินคำว่าภารกิจลับตามการ์ตูนที่เคยดูตากลมใสกลับลุกวาวตื่นตัวในทันทีพลางขยับร่างเข้าไปหาบิดาอย่างกระตือรือร้นเพื่อฟังภารกิจลับพิทักษ์มัมมัมตามที่ได้วางแผนไว้


--------------------------------


คุณต้วนเดินผิวปากกลับห้องนอนของตนด้วยอารมณ์แจ่มใสผิดปกติหลังจากที่ตกลงภารกิจและส่งลูกชายตัวน้อยเข้านอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ทันใดนั้นเองท่อนขายาวที่กำลังก้าวย่างกลับหยุดชะงักลงในทันที่เมื่อสายตาดันมองเห็นจุดผิดสังเกตบางอย่างที่เบื้องหน้าของตน


“ไม่น่า”


ท่อนขายาวรีบจ้ำอ้าวเข้าไปหาจุดผิดสังเกตนั้นในทันที และก็ไม่ผิดจากที่คิดเมื่อจุดผิดสังเกตนั้นคือกองชุดนอนที่ถูกพับทิ้งไว้อย่างเป็นระเบียบที่หน้าประตูห้องพร้อมกับโน็ตสั้นๆได้ใจความจากภรรยาสุดที่รัก


‘โทษสถานเบาคือคืนนี้นอนข้างนอกนะครับ

 ‘ฝันดีครับ’

แบมแบม


“เฮ้! ไม่เอาแบบนี้สิแบมแบม!” มือใหญ่รีบยกขึ้นเคาะประตูห้องนอนของตนเองในทันทีโดยภายในอ้อมแขนยังคงกอดชุดนอนเอาไว้แน่น แต่ทว่าการเคาะกลับไม่ส่งผลแต่อย่างใดเมื่อคนภายในห้องยังไม่แสดงความเคลื่อนไหวใดๆตอบกลับมา ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงบจนคนที่ยืนอยู่หน้าห้องเพียงคนเดียวภายในเวลายามดึกต้องยกมือแสดงความพยายามของตนเองอีกครั้งและยังไม่ทันทีจะได้เริ่มเคาะใหม่อีกครั้ง แผ่นกระดาษลวดลายเดิมก็ถูกสอดผ่านช่องใต้ประตูออกมาเสียก่อน


‘ขืนเคาะอีกที จากหนึ่งคืนจะเปลี่ยนเป็นหนึ่งอาทิตย์’

‘เตือนครั้งที่1 และ ครั้งสุดท้ายนะครับ:)’


“จิ๊!” ร่างสูงทำได้เพียงส่งเสียงขัดใจออกมาเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินกลับไปยังห้องนอนของลูกชายที่เพิ่งเดินจากมาอย่างเงียบๆไร้ซึ่งเสียงคัดค้านและเรียกร้องความเห็นใจ จากไปอย่างผู้แพ้อย่างเต็มรูปแบบ


เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสสำหรับร่างเล็กที่นอนกางเต็มเตียงใหญ่ แบมแบมนอนกลิ้งไปกับที่นอนด้วยความเกียจคร้านเมื่อความเมื่อยล้าจากการลงแรงช่วยงานแต่งของเพื่อนสนิทมันยังไม่ยอมจางหายไปโดยง่าย ร่างที่กำลังกลิ้งไปมาหยุดนิ่งลงไปอีกครั้งก่อนจะมองไปยังที่ว่างข้างตัวที่ไร้เจ้าของมาจับจองในคืนที่ผ่านมาพลันเสียงหัวเราะใสก็หลุดออกมาเบาๆด้วยความถูกใจเมื่อเสียงขัดใจและการลงเท้าปึงปังของคุณต้วนที่ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำได้ผุดออกมาให้ได้ขบขันอีกครั้ง


“หน้าบูดแน่ๆ ฮ่ะๆ”


สรุปความได้ดังนั้นแบมแบมจึงได้เริ่มการแงะตัวเองออกจากเตียงนุ่มเพื่อตรงไปจัดการตัวเองให้พร้อมในเช้าวันนี้ก่อนที่จะลงไปยังห้องครัวตามปกติทุกวันของตน ร่างเล็กจัดการอาบน้ำ แต่งตัวพร้อมกับฮึมฮัมเพลงไปด้วยความสุขซึ่งต่างจากใครอีกคนที่กำลังทำหน้าบูดบึ้งตรงตามที่ได้คาดการณ์ไว้ ร่างสูงเดินทำหน้าไม่ประสบอารมณ์ลงมาจากบนบ้านโดยในมือยังคงจับจูงลูกชายตัวน้อยให้เดินตามลงมาด้วยความระมัดระวัง


คุณต้วนในชุดเตรียมพร้อมออกไปทำงานทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ประจำตำแหน่งบนโต๊ะอาหารหลังจากที่ช่วยเจ้าก้อนขึ้นนั่งตำแหน่งของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ตาคมปราดมองอาหารเช้าบนโต๊ะด้วยแววตาเรียบเฉยแตกต่างจากเด็กชายที่ดูจะวิบวับออกหน้าออกตา


จานแพนเค้กของเด็กชายกับขนมปังปิ้งทาแยมแถมกาแฟดำของชายหนุ่ม มันดูเหมือนจะเป็นอาหารเช้าหน้าตาปกติธรรมดาแต่กลับมันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อีกจานมีสีสันการจัดวางที่สวยงามกับอีกจานที่จืดชืดมีเพียงแผ่นขนมปังแปะไว้คล้ายถูกทิ้งลงเสียด้วยซ้ำ ให้เขาปิดตาข้างเดียวหรือหลับตาดูก็รู้ว่าดูยังไงอาหารมือเช้าของวันนี้ถูกทำมาให้แบบส่งๆเพียงแค่นั้น


คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความไม่ชอบใจถูกละเลยเรื่องการจัดชุดไปทำงานก็ว่าน้อยใจแล้วยิ่งกลับต้องมาเจอกับความไม่ใส่แบบนี้อีก ความนอยด์และน้อยใจพลันประทุหลุดออกมาทันที


เมื่อรู้สึกได้ดังนั้นร่างสูงจึงลุกผลุนผลันออกไปโดยไม่ยอมแตะต้องอาหารบนโต๊ะเลยซักนิดโดยไม่ลืมที่จะลูบศีรษะเล็กเพื่อเป็นการบอกลาลูกชายเป็นกลายๆก่อนจะผละออกไป เด็กชายตัวน้อยที่กำลังวุ่นวายกับแพนเค้กแสนอร่อยเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังของบิดาด้วยความสงสัยเพียงชั่วครู่ก่อนจะเมินกลับมาให้ความสำคัญแพนเค้กแสนหนุ่มของตัวเองอีกครั้ง


“ตายหละ!” แบมแบมที่กำลังแอบอยู่ในครัวเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างสูงลุกเดินออกไปด้วยใบหน้าที่กรุ่นโกรธ ขาเล็กรีบวิ่งออกไปหวังจะเรียกให้คุณต้วนหันกลับมาหาตนอีกครั้ง แต่โชคร้ายกลับมาเยือนเร็วกว่าที่คิกเมื่อทันทีที่ร่างเล็กวิ่งไปจนถึงประตูบ้านรถประจำตำแหน่งของคุณต้วนก็พุ่งตัวออกไปเสียแล้ว


“แย่ๆๆ แบบนี้แย่แน่ๆ” แบมแบมพึมพำอย่างไม่เป็นภาษาเมื่อเหตุการณ์ที่ตนไม่คาดคิดดันเกิดขึ้นเสียได้ ยิ่งเหตุการณ์นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณต้วนคนนั้นแล้ว การแก้ปัญหาต้องไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาแน่ๆ


“คุณแบมค่ะ โจ๊กสุกได้ที่แล้วนะคะ ไม่ทราบว่าจะให้ป้ายกออกมาเลยหรือเปล่าคะ?” ยองเอเดินตามออกมาถามนายอีกคนของบ้านที่จู่ก็วิ่งออกมาจากตัวครัวเพื่อถามความเห็น


“แย่ แย่แล้วแบมแบม” คนตัวเล็กยังคงพึมพำอยู่เรื่อยๆเมินความสนใจจากโจ๊กที่ตนตั้งใจทำให้เป็นมื้อเช้าจริงๆของใครอีกคนไปโดยสิ้นเชิง ขนมปังปิ้งกับกาแฟดำมันแค่ของลวงตาหยอกล้อแต่เพียงเท่านั้นเขาไม่คิดว่าการหยอกล้อเพียงเท่านั้นจะโดนอีกฝ่ายโกรธเข้าจริงๆ


“คะ? แย่?”


“โดนโกรธแล้วครับ แบมโดนคุณต้วนของป้าโกรธเข้าแล้วหละครับ ”




------------------------

มาล้าววววว

มาช้าจริงจัง

จำไม่ได้ก็อ่านใหม่ทั้งหมดโลดเด้อ

555555555

เดือนก่อนว่าช้าแล้วเดือนนี้อาจจะช้ากว่า

แจ้งให้รับทราบโดยทั่วกัน

ร้องห้ายยย

อยากปิดเทอมล้าววว











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 655 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6249 ♥Mark Ka Jiab♥ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 09:11

    NC อีพีนี้แซบมาก

    #6,249
    0
  2. #6204 lek0868909108 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 05:50

    รีบไปง้อเร็ววว

    #6,204
    0
  3. #6171 YanisaCH (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:46
    อ่าาาา
    #6,171
    0
  4. #6132 junekimsa93 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 11:42
    แด๊ดดิ๊ขี้งอล
    #6,132
    0
  5. #5936 Spices_smile (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:12
    งุ้ยยยยย คนเเก่ขี้งอนนน
    #5,936
    0
  6. #5873 uromtbb (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 20:51
    เอาแล้วงายยย
    #5,873
    0
  7. #5809 KattyGD (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 14:55
    จะทำน้องแฝดหรอคะคุณต้วน
    #5,809
    0
  8. #5644 ฺBeau (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:19
    เจ้าเล่ห์นะคุณพ่อมาร์คคคค ไปคุยอภไรกับบันบัน ขอทำน้องให้บันบันแต่ๆเลย
    ส่วนคุณแม่ โดนแน่ๆ เข้าทางคุณพ่อเขาล่ะทีนี้
    #5,644
    0
  9. #5601 Spices_smile (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 18:05
    นั่นนนนน55555555
    #5,601
    0
  10. #5410 dream_iy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 18:28
    ให้เราเดานะ แผนปกป้องมัมของแด๊ดต้วนก็คงไม่พ้น เอาลูกอีก (รึจะเอาแฝด??) การง้อของแบม คุนต้วนก้คงจะ.....นั้นละคิดเอา5555
    #5,410
    0
  11. #5274 meto9397 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 21:13
    รีบง้อคุณต้วนเร็วแบม
    #5,274
    0
  12. #5181 litterrabbitza (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 09:46
    น้อยใจอ่ะเนอะะ
    #5,181
    0
  13. #5138 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    มาร์คงอนแล้ว แบมรีบง้อเร็ว
    #5,138
    0
  14. #5111 ATENNILE (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:08
    แบมแกล้งพี่มาร์คทำไมน่าสงสารตัวเล็กแสบจะตาย
    #5,111
    0
  15. #4992 PaulaPum (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 11:48
    คุณต้วนเขาไม่ผิดนะแบม บันน้อยซนเองต่างหาก
    #4,992
    0
  16. #4848 Nuthathai Por (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 21:29
    โดนงอนเลยแบมอ่ะ
    #4,848
    0
  17. #4675 ojay2 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 00:24
    คุณต้วนนอยแล้วววววววว
    #4,675
    0
  18. #4135 Notty Kero (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 16:25
    บันบันน่ารักกกกกก
    #4,135
    0
  19. #4043 sstak (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 02:56
    มาต่อเถอะน๊าาา อยากรู้น้องง้อยังไง
    #4,043
    0
  20. #4041 gifbam (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 20:59
    ไรท์จ๋าาาา มาต่อได้แล้วน่าาาา
    #4,041
    0
  21. #4038 ployploytomm (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 00:52
    มาต่อเร็ววว รอค้า555
    #4,038
    0
  22. #4037 chutikarn3432 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 21:05
    ไรท์หายไปไหน
    #4,037
    0
  23. #4035 Mink_cbam (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 08:03
    เค้ารอน้า รีบมาต่อนะฮับ
    #4,035
    0
  24. #4028 Vagabond Picha (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 13:36
    แงงงงงง งอนเลยอะ
    #4,028
    0
  25. #4026 My love markbam (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:42
    โดนงอนซะแล้ว
    #4,026
    0