[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 43 : 40 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 670 ครั้ง
    12 ส.ค. 60


40


มันไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคุณพ่อมือใหม่ที่จะเกิดอาการเห่อลูกคนแรกจนไม่เป็นอันทำการทำงาน แต่ดูเหมือนว่าอาการของคุณพ่อคนนี้อาจจะหนักเกินกว่าใครหลายๆคน ในเมื่อคุณพ่อคนนี้กลับไม่ได้หลงแค่ลูกน้อยแต่กลับรวมไปถึงการหลงใหลในตัวภรรยาตัวน้อยด้วยเช่นกัน


“ไปทำงานเถอะครับ แบมสงสารยองแจ” แบมแบมเอี้ยวตัวไปคุยกับคุณต้วนที่นั่งซ้อนตัวอยู่ทางด้านหลังในขณะที่ตัวเขาเองกำลังให้นมบันบันน้อยอยู่บนเบาะนุ่มที่เพิ่งซื้อมาหลังจากออกจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน


“พี่พักร้อน ลางานแล้ว” เจ้าของคำตอบวางคางเรียวลงบนบ่าเล็กก่อนจะยกแขนที่โอบอยู่รอบเอวเล็กขึ้นไปเกลี่ยแก้มนุ่มของลูกชายที่ยังขยับไหวเบาๆด้วยความเอ็นดู


“แบมรู้ แต่นี่มันนานเกินไป...”


“จุ๊ๆๆ” คุณต้วนหาได้สนใจคำพูดของภรรยาตัวน้อย ร่างสูงปลอบลูกน้อยที่กำลังเตรียมร้องจ้าเมื่อปากน้อยหลุดออกจากแหล่งสารอาหารที่กำลังดื่มกินเพราะแบมแบมมัวแต่เอี้ยวตัวไปกล่าวดุคนเอาแต่ใจที่นั่งซ้อนอยู่


“พี่มาร์ค”  แบมแบมถอนหายใจหนักด้วยความอ่อนใจกับความดื้อดึงของผู้เป็นสามี


“ยังไงก็ไม่ไป ขอพี่หยุดต่ออีกหน่อยนะครับ นะ” ใบหน้าหล่อเอียงเข้าหาแก้มนุ่มของคุณแม่พลางถูไถปลายจมูกเฉียดความนุ่มนิ่มอยู่อย่างนั้นด้วยความออดอ้อน


”......”


“แบมอ่า”  


“เฮ้อ….”


“นะ นะ นะ”


ตาใสแป๋วของเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดจดจ้องไปที่ผู้เป็นบิดาที่กำลังไถใบหน้าไปตามลาดไหล่คล้ายแมวตังใหญ่ด้วยความสนใจไปพร้อมๆกับการดูดนมอุ่นที่แสนอร่อย บันบันตีมือขึ้นลงด้วยความสนุกสนานเมื่อได้ยินเสียงร้องโอดโอยพร้อมกับใบหน้าหล่อที่หลุดพ้นไหล่ของมารดาเพราะถูกดันออกด้วยความหมั่นไส้ของแบมแบม


“หืม สนุกอะไรครับ?” แบมแบมก้มมองบันบันที่กำลังตีขาตีมือด้วยความสนุกสนานหลังจากยอมปล่อยจุกนมแสนรักออก เสียงเล็กครางอ้อแอ้ด้วยความสนุกสนานเมื่อใบหน้าหล่อที่หลบแว่บหายไปกลับโผล่เข้ามาวางที่เดิมอีกครั้ง


“อยากเล่นกับแด็ดดี้หรอครับ?” คุณต้วนชะโงกหน้าข้ามไหล่เล็กเพื่อเข้าไปดูลูกชายของตนที่กำลังตีมือมองมาที่ตนด้วยความสนใจ แบมแบมเห็นดังนั้นจึงเบี่ยงตัวออกเพื่อส่งลูกชายตัวน้อยให้คุณพ่อรับไปดูแลเมื่อเห็นว่าเด็กชายมิคาเอลตกลงสู่อ้อมแขนของคุณต้วนเรียบร้อยแล้วคนตัวเล็กจึงผละออกมาเพื่อตรงไปจัดร่างกายของตนเองในทันทีโดยไม่ลืมมอบรางวัลให้คุณพ่อเหมือนในทุกครั้งที่เข้ามารับหน้าทีต่อจากตนด้วยการสัมผัสเบาๆตรงริมฝีปากด้วยอวัยวะเดียวกันเพื่อไม่ให้เกิดความเสียเปรียบ


“What do you want to play? Hmm?” คุณต้วนละสายตาออกจากแผ่นหลังเล็กที่หายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อก้มลงมาพูดคุยกับเจ้าก้อนน้อยในอ้อมแขนหลังจากช่วยเจ้าตัวเล็กเรอนมออกเรียบร้อยแล้ว ช่วงเวลาของเขากับเด็กชายมิคาเอลจะเป็นช่วงเวลาฝึกภาษาไปในตัวเพื่อให้ลูกชายได้เกิดความเคยชินและซึมซับภาษานี้ไว้ เพราะฉะช่วงเวลาของคุณพ่อคุณลูกจะมีเพียงแต่ภาษาอังกฤษและเสียงอ้อแอ้ลอยมาตามลมเพียงเท่านั้น


แปะ!


มือเล็กในถุงมือผ้าแสนนุ่มแปะลงบนใบหน้าหล่ออย่างไม่แรงนักก่อนจะเริ่มตบแปะๆพร้อมกันทั้งสองข้างด้วยความสนุกสนาน ปากเล็กอ้าส่งเสียงใสจนเห็นเหงือกสีชมพูอ่อนได้อย่างชัดเจน คุณต้วนเห็นดังนั้นจึงจับมือเล็กขึ้นหอมด้วยความรัก สองพ่อลูกนั่งเล่นผลัดตบแปะผลัดหอมกันอยู่อย่างนั้นจนแบมแบมเดินกลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับกลิ่นตัวที่หอมฉุยลอยมาตามลม


“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ เดี๋ยวแบมดูลูกต่อเอง” แบมแบมคุกเข่านั่งลงตรงหน้าของคุณต้วนก่อนจะตบมือแปะๆเรียกความสนใจจากลูกชายตัวน้อยของตน คุณต้วนพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายยอมส่งมิคาเอลให้คุณตัวเล็กตัวหอมฉุยด้วยความระมัดระวังก่อนจะพรมจูบลงบนศีรษะเล็กส่งท้ายแล้วเลื่อนใบหน้าขึ้นไปกดจมูกลงแก้มนิ่มของแบมแบมที่กำลังทำตัวหอมฉุยล่อใจอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว


ฟอด!


“หอมจัง” ตาคมส่งสายตาระยิบระยับให้คนตัวเล็กหวังจะเรียกรอยแดงมาเติมแต่งแก้มเนียนตามความตั้งใจ


“ฮ่ะๆๆ ไม่มีทางซะหรอก” แบมแบมอ้าปากหัวเราะด้วยความรู้ทัน นิ้วมือเล็กบิดปลายจมูกของคุณต้วนเพื่อล้อเลียนก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าที่เริ่มงอง้ำของอีกฝ่าย


“พี่ไม่เชื่อ”


“อ่ะๆๆ อย่านะ แบมอุ้มบันบันอยู่นะ อยากให้ลูกเจ็บตัวหรอ” นิ้วเล็กยกขึ้นโบกไปมาตรงใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังโถมกายเข้ามาใกล้เพื่อหวังจะกอดรัด แต่เพราะในอ้อมแขนของแบมแบมยังมีลูกน้อยอยู่ทำให้คุณต้วนจอมเอาแต่ใจทำได้เพียงแค่ครางฮึมฮัมในลำคอหมายหมาดไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะยอมลุกขึ้นเดินลงเท้าหนักออกไปจนลับสายตา


“ขืนปล่อยให้แด๊ดได้ใจ มัมก็แย่หนะสิ ครั้งนี้รอดแต่ครั้งหน้าแด็ดดี้ของบันบันต้องรุกหนักกว่านี้แน่ๆ….” คนตัวเล็กที่มีใบหูแต่งแต้มด้วยสีชมพูงุดใบหน้าคุยกับลูกน้อยในอ้อมแขน เด็กชายมิคาเอลทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดีด้วยการจ้องหน้ามารดาของตนตาแป๋วพร้อมกับเสียงครางอ้อแอ้ราวกับต้องการพูดคุยด้วย


“แอ้”


“เพราะงั้นช่วยคุณมัมด้วยนะคะ”


“แอ้!” เสียงตอบรับเสียงดังฟังชัดจากลูกชายเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากแบมแบมได้ในทันที แต่ใครจะรู้ว่าการตอบรับในครั้งนี้ของเด็กชายตัวน้อยกำลังจะกลายเป็นอุปสรรคชิ้นโตสำหรับคุณต้วนไปเสียแล้ว


------------------------------------------

หลายปีผ่านไป


“มัมมัมจ๋าา!!”


“บันบัน!! กลับมาหาแด๊ดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”


เสียงโหวกเหวกโวยวายของเจ้าตัวเล็กกับนายใหญ่ของบ้านกลายเป็นสิ่งที่คนในบ้านเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกันไปบ้างแล้วแต่ยังคงเรียกความสนใจจากเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านได้เป็นอย่างดี ใครบ้างหละจะไม่อยากเห็นภาพที่แสนจะสนุกสนานของสองพ่อลูกที่กำลังวิ่งไล่กันอยู่ในขณะนี้ เด็กชายที่มีเค้าโครงน่ารักราวกับเทวดาตัวน้อยวิ่งฉิ่วนำโด่งบิดาของตนด้วยสภาพเปลือยล่อนจ้อนไปทั่วบริเวณบ้านชั้นบนและมีท่าทีว่าจะวิ่งลงไปยังตัวบ้านชั้นล่างในอีกไม่ช้า


“มัมมัม!!”


“มิคาเอล ต้วน!!”


เอี๊ยด!


เจ้าก้อนเบรคตัวในทันใดเมื่อชื่อจริงของตนหลุดออกมาจากปากผู้เป็นบิดา ท่อนขาเล็กที่กำลังเตรียมก้าวลงบันได้หยุดชะงักได้อย่างทันท่วงที เด็กชายตัวน้อยที่เริ่มรู้ความมีเข้าใจดีว่าเมื่อไหร่ที่ชื่อจริงของตนหลุดออกมาจากปากของบิดาแล้ว ช่วงเวลานั้นเขาจะไม่สามารถทำดื้อรั้นได้อย่างเด็ดขาดเพราะบทลงโทษของคุณต้วนนั้นมันช่วงน่ากลัวเกินกว่าที่ใครๆจะคาดถึง


“ฮื่อ แด๊ดดี้ง่า”


“กลับมาหาแด๊ดเดี๋ยวนี้” คุณต้วนค้ำเอวเรียกลูกชายแสนแสบของตัวเองให้เดินกลับเข้ามา ตาคมจ้องเด็กก้อนประจำบ้านนิ่งเพื่อเป็นการบังคับให้ทำตามในทันที


“บันจากลับอยู่นา แต่...ไม่ลงโตดโนะ โนะๆ พลีสสส ” นิ้วชี้อ้วนทั้งสองข้างยกขึ้นมาจิ้มเข้าหากันอย่างน่ารักก่อนจะประสานนิ้วอ้วนทั้งหมดเข้าหากันลดลงไว้ตรงกลางอกเพื่อหวังจะให้ท่าทางนั้นลดบทลงโทษให้ตัวเอง


“มาเช็ดตัวได้แล้ว เร็วๆ” คุณต้วนแข็งใจเมินภาพความน่ารักของลูกชายของตนก่อนจะกางผืนผ้าขนหนูผืนนุ่มในมือออกเพื่อรอห่อหุ้มชีเปลือยตัวน้อยตรงหน้า


“ง่า แด๊ดดี้งิๆๆ” เจ้าก้อนส่งเสียงออดอ้อนบิดาของตนไปพร้อมๆกับกระโดดหยองแหยงเข้าไปหาทีละก้าวราวกับลูกจิงโจ้ แต่ในทันใดนั้นเองเหตุการณ์ที่เหนือการควบคุมก็เกิดขึ้นเมื่อเท้าเล็กที่กำลังกระโดดหยองแหยงเหยียบลงบนหยดน้ำที่ตนได้สะบัดทิ้งไว้ก่อนหน้าเต็มฝ่าเท้าทั้งสองข้างบวกกับพื้นบ้านที่ขัดมันอย่างดีย่อมมีความลื่นไถลได้ง่ายอยู่ก่อนแล้วทำให้บันบันลื่นหงายหลังไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว


“บันบัน!!!”


โป๊ก!


คุณต้วนถลาเข้าไปหาลูกชายที่นอนหงายท้องอยู่หน้าบันไดอย่างรวดเร็ว ใจแกร่งกระตุกวาบร่างกายเย็นเฉียบในขณะที่เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเริ่มลื่นไถลก่อนจะมีเสียงกระทบตามมา มือใหญ่คว้าเอาตัวเจ้าก้อนเข้ามาโอบกอดอย่างรวดเร็วพร้อมกับลูบศีรษะเล็กทางด้านหลังอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนก


“ดะ แด๊ด บัน...บันไม่ย้อง ลูกปู้ชายเขาไม่ย้อง” ใบหน้ากลมผุดออกมาจากอกอุ่นของคุณต้วนก่อนจะตบมือเล็กแปะๆไปบนใบหน้าของบิดาที่ซีดขาวไม่ต่างจากตน แต่กรอบดวงตาที่เริ่มแดงก่ำของเจ้าตัวกลับไม่เป็นไปตามทำนองเดียวกันกับที่ได้พูด


“ครับ เก่ง บันบันเก่งที่สุดเลยครับ”


“แต่แด๊ดฮะ...มันเจ็บมั่กๆเยย ฮึก แงงง!!” น้ำสีใสพรั่งพรูออกมาในทันทีที่จบประโยค เจ้าก้อนโถมตัวเข้ากอดร่างสูงตรงหน้าเพื่อหาที่พึ่ง ความเจ็บปวดและความตกใจทำให้เด็กน้อยไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป


คุณต้วนโอบกอดลูกชายตัวน้อยวัยซุกซนของตนขึ้นแนบอกก่อนจะออกเดินกลับไปยังห้องของเจ้าตัวเพื่อแต่งตัวให้เจ้าชีเปลือยน้อยขี้แงที่กำลังซุกหน้าสะอึกสะอื้นลงกับบ่ากว้างในขณะนี้ มือใหญ่ลูบไปทั่วศีรษะเล็กของลูกชายเพื่อหาความผิดปกติจนสัมผัสได้ถึงก้อนแข็งๆที่เริ่มบวมโนที่ศีรษะทางด้านหลัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความเคร่งเครียดพลางสาวเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิมเพื่อเร่งเวลา


“ฮึกๆ ปวดตุ๊บๆ ดะ แด๊ดดี้ ฮึก มันปวดตุ๊บๆ” ใบหน้าหวานไม่ต่างจากมารดาเอียงหน้าเข้าหาบิดาซบแก้มลงบนบ่ากว้างพลางบ่นถึงอาการของตัวเอง


“ครับๆ เดี๋ยวแต่งตัวเสร็จแด๊ดจะไปหาลุงหมอ ให้อาหมอตรวจก็อีกทีเนาะ” คุณต้วนเอียงใบหน้าเข้าหอมหน้าผากเล็กของลูกชายเพื่อแทนการปลอบประโลม


“เป่าฟู่ๆ ม่ายเอาอาหมอ เป่าๆ” มือเล็กกระตุกคอเสื้อของคุณต้วนถี่ๆเมือได้ยินชื่อของบุคคลที่มาพร้อมกับเข็มเรียวแหลมที่เคยนำมันมาจิ้มตนมาแล้วหลายครั้ง ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสแบบนั้นเด็กน้อยความจำดีอย่างเด็กชายมิคาเอลสามารถจดจำมันได้ดีทุกความรู้สึก


“ไม่ได้ครับ”


“ฮึก แด๊ดจ๋า”


“......” คุณต้วนทำใจแข็งเมินความออดอ้อนของลูกชายที่กำลังถูไถแก้มนุ่มนิ่มลงบนลาดไหล่ของตน มือใหญ่ประคองเจ้าตัวน้อยลงจากอ้อมแขนเพื่อให้เจ้าตัวได้ยืนด้วยตัวเองก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อหยิบเอาแป้งปุ่นมาโปะลงบนร่างเจ้าก้อนแล้วปล่อยให้เด็กชายได้เริ่มแต่งตัวโดยมีคนตัวใหญ่กว่าคอยช่วยเหลือบ้างในบางครั้ง


วันนี้ทั้งวันคือช่วงเวลาของพ่อลูกอย่างแท้จริงเมื่อแบมแบมต้องออกไปช่วยงานแต่งของเพื่อนสนิททั้งวันตั้งแต่เช้าตรู่ จวบจนกระทั่งเข้าสู่ช่วงเย็นคุณแม่และคุณภรรยาของสองหนุ่มที่กำลังทำหน้าที่เฝ้าบ้านก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาโดยง่าย สองหนุ่มที่ตั้งตารอการกลับมาของคนสำคัญของตนเองเริ่มทนรอต่อไปไม่ไหวและเป็นไปตามคาดเมื่อคนอ่อนเยาว์กว่ากลายเป็นบุคคลที่หมดความอดทนเร็วกว่าใครเพื่อน


“แด๊ด! บันจะหามัม!”


“ชู่ว กินข้าวให้หมดก่อนค่อยพูด” มือใหญ่เอื้อมออกไปพร้อมกับผ้าขาวในมือเพื่อจัดการคราบอาหารที่มุมปากเล็กของลูกชาย


“งุ้ย! หามัม!!” เด็กชายยู่ปากใส่บิดาเพื่อเริ่มงอแงหามารดาที่หายหน้าไปทั้งวัน มือเล็กที่กำลังจับช้อนสำหรับเด็กเริ่มคนอาหารในชามเริ่มกิริยาที่ไม่น่ารักเมือโดนขัดใจ


“บันบัน”


“บันคิดถึงมัมนี่!!”


“มิคาเอล” คุณต้วนเพิ่มความดุดันลงไปในน้ำเสียงเมื่อเจ้าตัวน้อยของตนและแบมแบมเริ่มงอแงจนหลุดกิริยาที่ก้าวร้าวออกมา


“ฮึก แด๊ดใจย้าย!” เด็กน้อยหงอยซึมลงในทันทีเมื่อเห็นท่าทางของบิดาที่เริ่มตีใบหน้าขรึม ตาคมที่กำลังจ้องเขม็งทำให้ดวงตากลมใสหลบวูบด้วยความเกรงกลัวก่อนจะผลิตน้ำใสออกมาอีกครั้ง


คุณต้วนปล่อยให้เด็กน้อยนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นโดยไม่เข้าใจไปปลอบโยนอย่างที่ควรจะเป็น จนกระทั่งแรงสะอื้นหนักๆค่อยๆลดลงจนใกล้จะกลับเข้าสู่ปกติ มือใหญ่ยื่นออกไปย้ายตัวเด็กน้อยมายังตักของตนก่อนจะใช้ลำแข่งแกร่งรั้งตัวลูกชายไว้ในอ้อมกอดแล้วใช้มืออีกข้างเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าน่ารักอย่างช้าๆ


“แด๊ดเคยบอกบันว่ายังไงครับ? ฮึ?”  น้ำเสียงนุ่มละมุนถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งเมื่อถึงเวลาที่สมควรพอที่จะเริ่มอบรมลูกชายตัวน้อย


“อย่าเย่นอาหาร”


“แล้วไงอีก”


“ม่ายก้าวย้าว”


“ครับ แล้วจะทำยังไงต่อไปครับ?” คุณต้วนเอ่ยถามกับหัวกลมของลูกชาย เมื่อเจ้าตัวเล็กได้แค่นั่งหงอยหางลู่หูตกอยู่บนตักของเขาในตอนนี้ วิธีทำโทษของเขาเป็นยังไงเด็กชายล้วนรู้ตัวดีอยู่แล้วและในส่วนวิธีขอโทษนั้นก็เช่นกัน


เมื่อคำถามสุดท้ายของบิดาจบลงเด็กน้อยนิ่งชะงักไปชั่วครู่เพื่อไตร่ตรองความผิดและหาวิธีไถ่โทษของตนจากการสั่งสอนที่ได้รับจากมารดามา เด็กชายต้วนค่อยๆยกมือน้อยๆทั้งสองข้างของตนขึ้นหากันอย่างช้าๆก่อนจะกลายเป็นท่าพนมมือในที่สุด มือน้อยทั้งสองข้างในท่าพนมมือเลื่อนไปแปะลงกลางหน้าอกของบิดาพร้อมๆกับศีรษะเล็กค่อยๆโน้มตามลงไปตามวิธีที่เคยฝึกมา


“บันขอโตด”


คุณต้วนเผยยิ้มกว้างออกมาในทันทีเมื่อเห็นท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดูของลูกชายตัวน้อย ลำแขนแกร่งตระกองกอดลูกน้อยเข้าแนบอกก่อนจะหอมแก้มนุ่มไปฟอดใหญ่ พลางนึกถึงแก้มหอมๆของภรรยาตัวน้อยของตนเองจนต้องผุดลุกขึ้นยืนพร้อมๆกับเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน


“งั้นเราไปหามัมมัมกัน!” เพราะภรรยาไม่ยอมกลับมาจนกระทั่งพระอาทิตย์กำลังตกดินแบบนี้คนเป็นสามีอย่างเขาก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีด้วยการตามภรรยากลับบ้านเป็นงานที่สองของวันนี้เลยก็แล้วกัน!


ทั้งสองหนุ่มจับจูงมือกันเดินออกไปจากบ้านไปอย่างมีจุดหมาย ร่างสูงเดินจับมือลูกชายตัวน้อยไปยังโรงจอดรถของตัวบ้านเพื่อเลือกคันที่เหมาะสมก่อจะเริ่มติดตั้งคาร์ซีทสำหรับเด็กเพื่อเป็นที่นั่งสำหรับเด็กชายต้วนตัวน้อย ภายในเวลาไม่นานรถยนต์สปอร์ตที่นานๆทีจะถูกนำมาใช้งานได้ถอยออกมาจากโรงรถอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งฉิวออกไปจากบ้านหลังงามเต็มประสิทธิภาพของเครื่องยนต์


ภายในรถยนต์คันหรูมีเพียงเสียงหัวเราะถูกใจของลูกชายเมื่อความเร็วที่น่าหวาดเสียวไม่ได้ทำให้เด็กชายมิคาเอลหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตากลมจดจ้องวิวทิวทัศน์ตรงหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วด้วยความสนุกสนานพลางเอ่ยถามร่างสูงข้างกายเกี่ยวกับสิ่งแปลกใหม่ที่พบเห็นตามข้างถนนตามประสาของเด็กช่างสังเกต


“เอ๊ะ!” สถานที่ขนาดใหญตึกสีขาวล้วนปลุกเด็กชายให้หลุดออกมาจากความสนุกสนานในทันทีเมื่อหัวรถคันที่ตนกำลังโดยสารอยู่กำลังเคลื่อนเข้าไปในเขตของสถานที่นั้นอย่างช้าๆ


“แวะที่นี่ก่อนหามัมมัมเนาะ” คุณต้วนจอดรถนิ่งตรงหน้าตึกของ ‘โรงพยาบาล’ เพื่อหวังจะพาลูกชายเข้ามาตรวจเช็คหัวน้อยที่ยังคงปูดโนก่อนที่จะพาไปเจอแบมแบมตามที่ตนได้บอกไว้ก่อนหน้า


“ม่ายย! แด๊ดดี้!!”


เวลาผ่านไปไม่นานพระอาทิตย์ที่เคยส่องสว่างกลับกลายเป็นดวงจันทร์เข้ามาแทนที่พร้อมๆกับร่างสูงที่โอบอุ้มเด็กชายหน้าตูมออกมาจากโรงพยาบาลพร้อมกับถุงยาขนาดเล็กที่กำลังคล้องอยู่บนข้อมือหนา มิคาเอลยังคงสะบัดหน้าออกจากบิดาของตนแม้ว่าจะไม่ได้ถูกฉีดยาตามที่กลัวแต่เด็กชายก็ยังคงเลือกที่จะงอนอยู่อย่างนั้น แก้มป่องๆที่พองลมตามอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของทำให้คุณต้วนมันเขี้ยวจนต้องชะโงกหน้าเข้าไปฟัดแก้มลูกชายขี้งอนไปหลายทีในระหว่างที่กำลังคาดความปลอดภัยให้


“ไม่ต้องมาหอมเยย” มือเล็กป้อมผลักใบหน้าหล่อของผู้เป็นบิดาให้ออกห่างจากตนพร้อมกับสะบัดหน้าหนีปลายจมูกโด่งไปมา


“งั้นบันบันคงไม่อยากหามัมมัมแล้วหละมั้งเนี่ย”


“จะหา! หามัมกันนะ น้า บันให้หอมแย้วว เอ้าๆๆ” สิ้นคำขู่เด็กชายกระวีกระวาดยกใหญ่ มือป้อมยกขึ้นกระชับใบหน้าของคุณต้วนก่อนจะบริการยกแก้มตัวเองชนปลายจมูกโด่งในทันทีจนครบทั้งสองข้าง


“ว้า มีแต่แด๊ดเป็นฝ่ายหอม แบบนี้แด๊ดเสียเปรียบแย่เลย”


โปะๆๆ!!


เด็กน้อยที่รู้ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้เป็นบิดารีบหันใบหน้ากลับเปลี่ยนเป็นเป็นฝ่ายจู่โจมในทันที ปากนิ่มกดจูบไปทั่วแก้มของคุณต้วนจนน้ำลายส่วนเกินเลอะเปรอะไปเป็นบางจุด


คุณต้วนอมยิ้มขบขันกับท่าทางของเด็กติดแม่ก่อนจะกดจมูกหอมแก้มนุ่มหอมคล้ายของผู้เป็นแม่ไปอีกทีแล้วขยับกายออกห่างเพื่อเริ่มเคลื่อนย้ายตัวรถออกไปยังที่หมายที่ตั้งไว้ซักที


งานเลี้ยงสังสรรค์ที่ยังมีผู้คนอยู่มากมายทำให้คุณต้วนต้องอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอกอีกครั้งเพื่อป้องกันการพลัดหลง สายตาคมกวาดมองไปทั่วงานเพื่อมองหาผู้ที่เป็นภรรยาของตนที่หายหน้าหายตาไปตั้งแต่เช้าตรู่และเหลือเพียงชุดจัดเข้าคู่ของเขาและมิคาเอลให้ดูต่างหน้าเพียงเท่านั้น


“นายครับ” เสียงเรียกจากทางด้านข้างทำให้คุณต้วนต้องหันไปมองตามอย่างห้ามไม่ได้ ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนให้ความสบายแก่ผู้สวมใส่ กางเกงแสล็คสีดำดูดีทรงผมที่เคยยุ่งเหยิงมาในวันนี้กลับถูกจัดแต่งเป็นอย่างดีจนเผยวงหน้าที่หล่อเหลาที่ดูสะอาดสะอ้านลบคราบบอดี้การ์ดคนสนิทของเขาไปชั่วคราว


“ว่าไงแจบอม”


“นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ? ผมขออภัยที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ”


“ช่างเถอะๆ เอาเป็นว่ายินดีด้วยแล้วกัน” คุณต้วนยื่นมือออกไปตบบ่าหนาอย่างไม่ถือสาเมื่อเห็นเจ้าบ่าวของงานกำลังค้อมตัวแสดงความขอโทษขออภัยแก่ตน


“ขอบคุณครับ”


“แด๊ดดี้! นั่นมัมมัม!!” มือเล็กป้อมตบรัวลงบ่าหนาในทันทีเมื่อเรด้าประจำตัวตรวจจับหาเป้าหมายได้ในที่สุด


“งั้นของขวัญแต่งงานจะส่งมาให้คราวหลังแล้วกัน”


“ครับ ขอบคุณครับ”


“อืม งั้นฉันขอตัว” คุณต้วนกล่าวลาสั้นๆก่อนจะก้าวเดินออกมาในทันทีโดยมีเนวิเกเตอร์นาม เด็กชายมิคาเอลต้วนคอยชี้ทางบอกอยู่เรื่อยๆ จนในที่สุดร่างน้อยของภรรยาสุดที่รักก็ปรากฏอยู่ต่อหน้าของหนุ่มตระกูลต้วนอยู่ไม่ไกล ร่างสูงค่อยก้าวย่างเข้าไปแผ่นหลังเล็กอย่างช้าๆแต่ยังไม่ทันที่เขาและมิคาเอลจะได้เอ่ยปากเรียก ชายร่างสูงกว่าได้เดินผ่านตัวเขาเข้าไปหาร่างเล็กตรงหน้าพร้อมกับส่งแก้วน้ำและจานอาหารภายในมือให้ด้วยความสนิทสนม ร้ายแรงกว่านั้นคือการช่วยเช็ดเศษอาหารที่มุมปากเล็กที่เขาแสนหวงแหนด้วยนิ้วเปล่าๆหาใช่การใช้การดาษทิชชู่ๆทั่วๆไป!


“น้องแบมชอบลูกพีชใช่ไหม? พี่เลือกมาให้เราเยอะเลย”


“อ่า ขอบคุณนะครับพี่...”


“แบมแบม!/มัมมัม!”













------------------------------
มาแล้วเด้อ
ลงครบด้วย
รู้ตัวว่าหายไปนาน
แต่ที่ผ่านมาติดนั่นนี่มากมายไปหมด
แต่ที่หนักสุดๆคือ เจอโรคไรท์เตอร์บล็อคนี่แหละ
ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าอาการมันจะเป็นยังไง
เจอเข้ากับตัวจริงๆไปไม่เป็นเลยค่ะ
เอาเป็นว่า เรื่องนี้ใกล้จะจบหละเด้อ
อีกสองสามตอนกะให้อยู่แค่นี้หละ
ถามก่อน 
อยากให้รวมเล่มกันม่ะ?
ขอคำตอบแบบจริงจัง 
ถ้าอยากได้เยอะก็จะเปิดถามแบบจริงจังซักที
ทำเล่มครั้งนี้ อาจจะทำสวีทลิปด้วยนะ!
สนใจไหมแค่นั้น
เอาเป็นว่าท้ายที่สุดนี้ 
สุขสันต์วันแม่นะคะ















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 670 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6203 lek0868909108 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 05:39

    พ่อลูกขี้หวงมาแล้วววว

    #6,203
    0
  2. #6170 YanisaCH (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:39
    เอ้ะะะะ
    #6,170
    0
  3. #6131 junekimsa93 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 11:28
    พี่บันน่ารักจังลูก
    #6,131
    0
  4. #5935 Spices_smile (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:03
    พ่อลูกขี้หวงงงง
    #5,935
    0
  5. #5872 uromtbb (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 11:05
    คุณแม่เสน่ห์แรงไม่หยุด
    #5,872
    0
  6. #5807 KattyGD (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 14:17
    พี่คุณหรือเปล่า
    #5,807
    0
  7. #5737 miminmi07 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 08:21
    มาแล้วงับพ่อลูกขี้หวงเมียกะแม่
    #5,737
    0
  8. #5700 Pent SG (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 12:59
    ใครกันนะ
    #5,700
    0
  9. #5643 ฺBeau (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:00
    บันบันน่ารักกกก น่ารักได้แม่ ขี้หวงได้พ่อออ
    ใครน้อกล้ามาเกาะแกะแบมแบม จะโดน 2 พ่อลูกจัดการซะละมั้งงงง
    #5,643
    0
  10. #5600 Spices_smile (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 17:47
    วี๊ดดดด ขี้หวงทั้งพ่อทั้งลูกเลยยย
    #5,600
    0
  11. #5444 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 18:45
    ขี้หวงทั้งพ่อทั้งลูกเลยย แงง
    #5,444
    0
  12. #5273 meto9397 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:53
    ความหวงนี่ถ่ายทอดทางดีเอ็นเอด้วยเหรอคะ55555
    #5,273
    0
  13. #5180 litterrabbitza (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 09:23
    หวงแม่ทั้งคู่เลยย
    #5,180
    0
  14. #5137 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 23:24
    หวงแม่เว่อร์
    #5,137
    0
  15. #5110 ATENNILE (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 20:43
    แหม่น่าย้ากจริงๆ แต่ใครคือผู้โชคร้ายคนนั้น
    #5,110
    0
  16. #4969 babyB_ig7 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:50
    ตั้งชื่อลูกซะแบ๊ว กะจะให้เป็นเคะใช่มั้ย 55"

    ดูเป็นเด็กแสบมาก ได้แม่มาเยอะ


    #4,969
    0
  17. #4858 Bameverthing (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 01:44
    ความหวงมัมกัน55555555
    #4,858
    0
  18. #4847 Nuthathai Por (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 20:55
    เจอพลังหวงคูณสองแน่ ๆ เลยใครกันนะจะเป็นผู้โชคร้ายคนนั้น
    #4,847
    0
  19. #4673 ojay2 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 00:12
    เอาแล้ววววววว
    #4,673
    0
  20. #4412 อาอีซือ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 09:13
    อบอุ่นไปหมดเลยนยย
    #4,412
    0
  21. #4227 Tipphy_614 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 16:08
    ทั้งพ่อทั้งลูก5555
    #4,227
    0
  22. #4206 flowblacklistt (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 15:41
    ทำเล่มน้าาาาาา พลีสสส
    #4,206
    0
  23. #4029 Vagabond Picha (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 13:48
    บันบันน่าร้ากกกก
    #4,029
    0
  24. #3873 shierichi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 08:47
    เขาไม่รู้แน่ๆว่าแบมมีคุณต้วนและน้องบันแล้ว
    #3,873
    0
  25. #3843 MAY73000134 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 16:07
    ไม่เอามาม่านะไรท์ผู้ชายคนนั้นเป็นใครมาทำให้คุณมาร์คเราเข้าจัยผิดแบมทำไมเค้ามีลูกแล้วเห็นไหมสามีหวงด้วยกลัวมาร์คเข้าจัยผิดฮืออออ
    #3,843
    0