[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 41 : 38 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 749 ครั้ง
    14 ก.ค. 60



38




“โอ๊ะ!” ร่างน้อยที่กำลังนั่งสอดส่องสายตาไปภายนอกร้านอาหารของตนสะดุ้งกายขึ้นมาเบาๆเมื่อแรงกระทุ้งตรงหน้าท้องเริ่มมีการเคลื่อนไหวในรอบวัน มือเล็กยกขึ้นลูบวนตรงหน้าท้องของตัวเองทันทีด้วยความตกใจ


“เป็นอะไร?” น้ำเสียงนิ่งๆข้างกายทำให้แบมแบมหันไปมองด้วยความสงสัย เจ้าของเสียงที่มาพร้อมใบหน้าเรียบนิ่งใช้ดวงตาเรียวรีจ้องมองเพื่อเร่งเร้าเอาคำตอบ


“ตัวเล็กดิ้นเฉยๆครับพี่แจบอม” แบมแบมเอ่ยตอบการ์ดที่อีกคนของคุณต้วนที่มีโต๊ะทำงานอยู่ที่ร้านของตนก่อนจะส่งยิ้มบางขอบคุณในความเป็นห่วงของอีกฝ่ายที่ส่งมาให้ แม้การ์ดคนนี้จะมีใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่เขารู้ว่าภายในของชายหนุ่มคนนี้นั้นมีความอ่อนโยนในรูปแบบของพี่ชายที่แสนดีอยู่เต็มเปี่ยม


แบมแบมแวะมาที่ร้านของตัวเองบ้างในบางครั้งในตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมาหลังจากเหตุร้ายในครั้งนั้น เพราะเวลาว่างที่มีมากจนเกินไปคนไม่อยู่นิ่งอย่างแบมแบมจึงขออนุญาตคุณสามีขี้หวงและห่วงโผล่มาที่ร้านของตนเองบ้างบางครั้ง ซึ่งคุณต้วนคนนั้นก็ไม่สามารถต้านทานคำร้องขอได้นานนักจึงจำใจยอมให้คุณแม่ได้ทำตามใจของตนเอง และในทุกครั้งที่คุณแม่ตัวน้อยมาที่ร้านก็มีแจบอมที่กลายเป็นคนรู้ใจของจินยองคอยติดตามดูแลทุกฝีเก้าอยู่ไม่ห่าง


เจ้าของตาเรียวพยักหน้ารับคำก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่ที่เพิ่งจะผละมาอีกครั้ง ส่วนเคาเตอร์ร้านกลายเป็นโต๊ะทำงานของแจบอมไปโดยปริยาย ชายหนุ่มยึดบริเวณนี้มาเป็นของตัวเองโดยที่เจ้าของร้านทั้งสองคนก็ยอมอนุญาตแต่โดยดีเพราะในร้านแห่งนี้มีเพียงหน้าที่นี้เท่านั้นที่แจบอมสามารถทำได้โดยไม่สร้างความเสียหายใดๆให้กับทางร้าน


“ดิ้นเยอะๆให้คุณมัมสบายใจหน่อยสิ” เสียงหวานเอ่ยกับคนในท้องด้วยความเป็นห่วง พักหลังๆมานี้เจ้าตัวเล็กที่เคยคึกคักเริ่มขยับตัวน้อยลงจนเขาเริ่มหวั่นใจ แม้ยองเอจะเอ่ยบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติทั่วไปของเดือนสุดท้ายแต่เขากลับห้ามความกังวลของตัวเองไม่ได้เลย


คลืดๆ


แรงสั่นสะเทือนตรงกระเป๋าหน้าท้องเรียกความสนใจจากคุณแม่ตัวเล็กได้ในทันที มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารที่ยังคงสั่นสะเทือนออกมา รอยยิ้มเล็กๆเผยออกมาอย่างช้าๆเมื่อเห็นว่าเจ้าของปลายสายคือใคร


“ครับ”


‘แบมแบมอ่า’


“อะไรครับ?”


‘คิดถึงจัง’ น้ำเสียงออดอ้อนจากปลายสายจุดประกายริ้วแดงขึ้นประดับบนแก้มนวลได้อย่างง่ายดาย แบมแบมเม้มริมฝีปากเน้นเพื่อสะกัดกลั้นรอยยิ้มกว้างของตัวเองเอาไว้


“บ้า”


‘เขินหละสิ’


“ไม่เขินหรอก!!” มือเล็กยกขึ้นปิดแก้มกลมของตัวเองไว้ทันที ราวกับกลัวคนในสายจะมาเห็นหลักฐานที่กำลังโชว์หราอยู่บนใบหน้า


“แล้วใครกันหละที่กำลังทำแก้มแดงอยู่นี่หนะ ฮึ?” คุณแม่ตัวน้อยสะดุ้งใจเมื่อเสียงทุ้มคุ้นหูถูกกระซิบข้างใบหูขาวอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


คุณต้วนวางสายในมือลงก่อนจะวางโทรศัพท์เครื่องบางลงบนโต๊ะไปอย่างไม่ใส่ใจ ริมฝีปากสวยยกยิ้มขึ้นบางเบาเมื่อเห็นคนขี้ตู่ว่าไม่ได้เขินกำลังมองที่มาที่ตนด้วยตาโตๆที่กำลังเบิกกว้าง ปากอิ่มที่อ้าหวอถูกร่างสูงขยับเข้าไปจุมพิตปิดให้อย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน


“คนเยอะแยะ!”


“ไม่มีใครสนใจหรอกน่า”


“แฮ่มๆๆ! แค่กๆ โอ๊ย! อากาศติดคอเค้าอ่ะแจจ๋า” หนุ่มร่างหนาที่มีความสำคัญเป็นถึงเพื่อนสนิทยกมือทุบกลางหน้าอกของตัวเองพลางเอนศีรษะไปวางลงบนบ่าของเลขาตัวอวบที่ยืนเคียงคู่กัน


“ตายซะสิ” ตาคมปราดมองเพื่อนสนิทด้วยความหงุดหงิดเมื่อโลกส่วนตัวที่กำลังก่อตัวขึ้นถูกพังลงไปอย่างง่ายดาย


“เฮอะ! กับเพื่อนกับฝูงก็ปากอย่างเงียะ!!” แจ็คสันพ่นลมหายใจหนักทำท่าทีคล้ายจะน้อยใจก่อนจะเดินเข้าไปทิ้งตัวลงฝั่งตรงข้ามของคนทั้งสองที่นั่งรอก่อนอยู่แล้ว


“มึงชื่อแบมแบมป่ะหละ?” ร่างสูงเลิกคิ้วถามก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรอบตัวภรรยาตัวน้อยของตนเองให้ขยับเข้ามาใกล้


“เปล่ากูชื่อ แจมแจม”


“ฮ่าๆๆๆ” ยองแจอ้าปากหัวเราะออกมาในทันทีเมื่อได้ยินชื่อเสียงเรียงนามใหม่ของแจ็คสันที่พยายามออกแบบให้เหมือนกับชื่อภรรยารักของเพื่อนสนิท ชื่อที่แสนจะน่ารักที่มีหนุ่มร่างหนาเป็นเจ้าของ มันช่างเป็นจินตนาการที่แสนจะน่าขบขันสำหรับยองแจมากจริงๆ


หนุ่มเมืองจีนเริ่มรู้สึกขัดเขินขึ้นมาในทันทีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากคนรักและภรรยาเพื่อน เมื่อมารำลึกสิ่งที่ตนเพิ่งจะพูดไปสีชมพูที่แต้มอยู่บนใบหูทั้งสองข้างก็กลับกลายเป็นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ยกขึ้นตีริมฝีปากของตัวเองรัวๆเพื่อลงโทษความปากไวไปก่อนสมองของตัวเองที่แก้ยังไงก็ไม่เคยหาย


แจมแจมพ่...ง


ทั้งสี่คนร่วมโต๊ะทานอาหารเที่ยงร่วมกันจนกลายเป็นเรื่องปกต่อเหล่าพนักงานภายในร้าน จินยองเองก็เคยได้มีส่วนร่วมบนโต๊ะนี้บ้างอยู่บางครั้งจนเริ่มที่จะสนิทสนมกับแจ็คสันและยองแจบ้างแล้วเพียงแต่ในวันนี้จำนวนลูกค้ามีมากกว่าปกติเขาเลยไม่ได้เข้าร่วมโต๊ะได้


คุณต้วนยังคงทำหน้าที่นักดูแลโภชนาการของภรรยาได้อย่างดีเยี่ยม เจ้าตะเกียบคู่ภายในมือสวยคีบจับอาหารที่มีประโยชน์วางลงบนชามของคนข้างกายอย่างไม่ขาดสาย อาหารที่มีรสชาติเข้มจนเกินไปจะถูกเมินไปโดยสิ้นเชิงแม้ว่าอาหารจานนั้นแบมแบมจะเป็นคนสั่งมาทานเองกับมือ ใบหน้าหงิกหงอของคุณแม่ที่ถูกขัดใจไม่อาจทำให้นักโภชนาการอย่างคุณต้วนยอมใจอ่อนคีบให้เหมือนดั่งที่คิด นอกจากจะไม่ได้กินตามใจอยากแล้วแบมแบมยังโดนสายตาดุๆมองตอบกลับมาอีกต่างหาก


“ต้องอร่อยมากแน่ๆ” ตากลมเหลือบมองจานอาหารโปรดของตนเองที่ถูกยองแจคีบใส่ปากคำแล้วคำเล่าจนใกล้จะหมดด้วยความเสียดาย แม้ว่าในท้องจะถูกเติมเต็มไปแล้วบางส่วนแต่ความอยากในอาหารจานนั้นทำให้คุณแม่ยังคงกลืนน้ำลายด้วยความหิวอยู่เช่นเดิม


“อะไรนะ?” คุณต้วนที่กำลังแกะเนื้อปลาสีขาวนวลหยุดชะงักมือลงเพื่อหันมาถามคนข้างกายที่เพิ่งจะหลุดคำพูดเลื่อนลอยออกมาเบาๆ


“ขาไก่ผัดซอสเผ็ดนั่น” แบมแบมชี้ไปที่จานที่บรรจุอาหารสีแดงอย่างไม่บิดบัง


“อยากกินมากเลยหรอ?”


“อือ” คนตัวเล็กครางรับในลำคออย่างแผ่วเบาพร้อมกับพยักหน้าช่วยอีกแรงแสดงความอยากอาหารจานนั้นอย่างเต็มเปี่ยม แต่เพราะกลัวโดนสายตาคมๆนั่นตวัดดุอีกคราจึงไม่อยากเผยอาการมากนัก


“มันเผ็ด”


“ก็รู้” เจ้าของใบหน้าหงอยตอบกลับอย่างจำนน


“เฮ้อ แค่สามชิ้นนะแบมแบม” ร่างสูงถอนหายใจยอมแพ้ก่อนจะเอื้อมมือออกไปคีบอาหารจานนั้นมาวางลงบนชามของแบมแบมสามชิ้นถ้วนไม่ขาดไม่เกิน ใบหน้าหวานที่เคยหงอยเศร้าเปล่งประกายความสุขออกมาในทันทีเพื่อเห็นชิ้นอาหารที่ต้องการถูกนำมามาวางลงชามของตัวเอง


งับ!


แบมแบมไม่รอช้าหรือโต้ตอบอะไรกลับไป มือเล็กจัดการจับอาวุธคู่กายคีบขาไก่สีแดงน่ากลัวเข้าปากของตัวเองไปในทันที แก้มกลมขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วตามจังหวะการเคี้ยวของเจ้าตัว ตากลมเปล่งประกายความสุขเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ลิ้มรสความเผ็ดตามที่ใจหวัง เมื่อความต้องการถูกตอบสนองบวกกับรสชาติที่ถูกปากทำให้คนตัวเล็กที่กำลังสุขสันต์ไปกับชิ้นอาหารยิ้มปลดปล่อยไอแห่งความสุขไปจนเต็มแม็กซ์


“อร่อยปานนั้น?” คุณต้วนยิ้มขำกับท่าทางของคนข้างกายที่เปล่งความสุขออกมามากมายราวกับกำลังจะขึ้นสวรรค์เพียงแค่ขาไก่ชิ้นเดียว


“ที่สุดของที่สุด! พี่ลองสิ!!” มือเล็กคีบชิ้นขาไก่ส่งให้ถึงปากด้วยความกระตือรือร้น ดวงตาที่พร่างพราวทำให้คนที่ไม่เคยกินยอมอ้าปากรับอย่างว่าง่าย


“อืม ก็ดี” แม้รสสัมผัสจะแปลกไปบ้างแต่คุณต้วนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาหารที่แบมแบมภูมิใจนำเสนอมานั้นก็รสชาติดีอยู่ไม่น้อย เพียงแต่สำหรับเขามันอาจจะเผ็ดเกินไปซักหน่อย ชิ้นสองชิ้นเขาพอรับไหวแต่ถ้ามากเกินไปกว่านั้นก็คงจะลำบากท้องไส้อยู่ไม่น้อย


“ดีมากต่างหากหละ!”


คุณต้วนไม่แย้งอะไรอีกแต่กลับยกมือขึ้นไปบีบแก้มนุ่มของภรรยาแก้มกลมของตนด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะหันกลับมาสนใจเนื้อปลาที่ถูกแกะค้างทิ้งไว้อีกครั้ง เขาส่งเนื้อปลาสีขาวนวลให้แบมแบมในทันทีเมื่อเห็นเจ้าชิ้นสีแดงทั้งสามชิ้นหายวับไปจนหมด แบมแบมจัดการอาหารทุกชิ้นที่ถูกส่งมาให้อย่างไม่อิดออดจนหมดข้าวชามที่สองหมดลง มือเล็กจึงวางยอมวางอาวุธคู่ใจของตัวเองลงในที่สุด


“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมน้องแบมถึงดูอุมสมบูรณ์มากขนาดนี้” แจ็คสันที่ลอบสังเกตทั้งคู่มาตั้งแต่เริ่มอดทึ่งไม่ได้กับอาการกินจุของคุณแม่ตรงหน้า แม้ว่าเขาจะเคยร่วมโต๊ะมาหลายครั้งแต่ไม่เคยเห็นครั้งไหนที่แบมแบมกินได้เยอะเท่าครั้งนี้มาก่อน


“แก้มพี่แบมจะแตกไหมอ่ะ แจหวั่นใจ”


“ฮ่ะๆ ไม่หรอกน่า ดูสิบีบแบบนี้ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย” ร่างสูงหัวเราะให้กับความกังวลที่ดูไม่เข้าท่าของน้องชายก่อนจะยกมือขึ้นบีบแก้มภรรยาของตัวเองโชว์อีกครั้งเพื่อยืนยันความมั่นใจ แก้มนุ่มๆที่ถูกมือใหญ่กุมไว้มีปริมาณเต็มฝ่ามือได้อย่างเหมาะเจาะ มือใหญ่คลึงก้อนนิ่มๆเล่นอยู่อย่างนั้นด้วยความมันส์มือจนแก้มขาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะแรงบีบเคล้น


“ตัดไปเล่นเลยไหมครับ?” แบมแบมเอนหลังมองคนข้างกายด้วยความเหนื่อยหน่ายที่จะห้าม แก้มเขามันเพิ่มปริมาณขึ้นเขารู้ดี แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่ามันจำเป็นไหมที่คุณต้วนจะเพิ่มความเอ็นดูเจ้าก้อนแก้มทั้งสองข้างของตนตามไปด้วย ฟัดเช้าฟัดเย็นจนแดงช้ำไปหมด


“ไม่เอาหรอก ให้มันติดอยู่บนตัวแบมนั่นแหละดีแล้ว”


“ดีตรงไหน...”


“ตรงนี้ไง” ลำแขนแกร่งพุ่งเข้าโอบรอบเอวอวบในทันทีก่อนจะก้มโน้มใบหน้าเข้าไปฟัดแก้มนุ่มด้วยจมูกและริมฝีปากของตนอย่างไม่เกรงสายตาใคร


“อื้อ!! ปล่อยเลยนะ แบมบอกว่าอย่ารุ่มร่ามในที่สาธารณะไง!” มือเล็กยกขึ้นปัดป่ายไล่แมลงตัวร้ายที่กำลังดอมดมแก้มของตัวเองออกไปให้พ้นตัวเมื่อโดนรุกรานอย่างรวดเร็ว แมลงที่ชื่อมาร์คต้วนเกาะแน่นไม่ยอมปล่อยเหยื่อตัวน้อยของตนยังคงดอมดมแก้มนุ่มอยู่อย่างนั้นและไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะพอใจ


แจ็คสันและยองแจอ้าปากหวอกับการแสดงความรักแบบไม่แคร์สื่อของมาร์คต้วน แม้จะรู้ว่าคนคนนี้หลงภรรยาของตัวเองอยู่ไม่น้อยแต่ทั้งคู่ก็ไม่อาจจะล่วงรู้ได้ว่าความหลงของคุณต้วนนั้นอยู่ระดับขั้นไหน แต่พอมาเห็นด้วยตาของตัวเองทั้งยองแจและแจ็คสันเลยพยักหน้าเข้าใจกันสองคนกับอีกหนึ่งสิ่งที่เพิ่งกระจ่างชัดในวันนี้


นี่สินะคือการหลงแบบหัวปักหัวปำ เข้าใจๆแล้ว



---------------------------------------------


“อูย” เสียงครางเบาๆหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มอีกครั้งในรอบวัน มือเล็กวางหนังสือนิยายเล่มโปรดที่ใช้อ่านเพื่อคั่นเวลาลงข้างกายก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาวางลงบนหน้าท้องนูนของตน ร่างเล็กขยับพลิกกายอย่างช้าๆอีกครั้งเพื่อคลายความเมื่อยล้าให้กับร่างกายที่วันนี้กลับให้ความรู้สึกแปลกไปกว่าทุกวัน


อาการเจ็บเกร็งที่เข้ามาทักทายเริ่มเลือนหายไปอีกครั้งเมื่อมือเล็กเริ่มลูบผ่าน คนตัวเล็กพรู่ลมหายใจเข้าออกช้าๆตามวิธีการที่ได้เรียนมา อาการผิดปกติของคุณแม่กลับไม่เป็นที่สังเกตแก่คนในบ้านเมื่อพนักพิงของโซฟาที่สูงและกว้างมันดันขวางการมองเห็นทั้งหมด ยิ่งในช่วงเวลาบ่ายๆที่เป็นช่วงเวลานอนของแบมแบมก็ยิ่งทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวนพื้นที่ภายในเวลานี้


“เจ็บบ่อยเกินไปแล้วนะวันนี้” แบมแบมพึมพำกับตัวเองด้วยความกังวลใจ ในเมื่อเวลานัดคลอดคืออาทิตย์ที่กำลังจะถึงแต่อาการเตือนถี่แบบนี้มันกลับทำให้เขาเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่สบายใจพร้อมกับค่อยๆขยับตัวอีกครั้งด้วยความไม่สบายตัวเพื่อหามุมที่เหมาะสมมากกว่านี้


มือเล็กเลื่อนไปจับหมอนที่หยิบติดมือออกมาจากห้องนอนให้กระชับเข้ากับแผ่นหลังที่กำลังปวดหน่วงของตนเองในเข้าที่ก่อนจะนิ่งไปเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่และเริ่มตกเข้าไปภวังค์ความคิดของตนเองอีกครั้ง แบมแบมตกอยู่ในความคิดของตนเองได้ไม่นานนัก ลมเย็นๆของเครื่องปรับอากาศบวกกับความนุ่มของเบาะโซฟาทำให้เปลือกตาบางเริ่มปรือปรอยลงช้าๆและปิดสนิทลงไปในที่สุด


แปะๆๆ


‘อื้อ’ ใบหน้าหวานตีสีหน้ายุ่งด้วยความขัดใจเมื่อใบหน้ากำลังถูกรบกวนจากสัมผัสนุ่มนิ่ม


‘มัมค้าบบบบ!!’


‘อืมม’


‘ตื่นเร็วเข้าซี่ ไม่อยากเจอหนูหรอ?’ เสียงใสที่ดังก้องกังวานปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ แบมแบมปรือเปิดเปลือกตาของตัวเองขึ้นอย่างช้าๆเพื่อมองหาแหล่งเสียงที่ดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากตนมากนัก


ใบหน้าเล็กเท้าคางบนหลังมือเล็กที่กำลังเกาะพื้นโซฟายื่นใบหน้าเข้ามาหาเขาจนชิดทำให้แบมแบมผงะไปด้านหลังด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตคล้ายเด็กชายกวาดมองไปรอบๆด้วยความมึนงง บรรยากาศโดยรอบก็ยังคงเป็นห้องนั่งเล่นภายในบ้านแต่เด็กน้อยตรงหน้านี้เข้ามาที่นี้ได้อย่างไร เขาได้แต่นึกแปลกใจ


แปะ!


‘มัมค้าบ’ เป็นอีกครั้งที่แก้มกลมของเขาถูกตบเรียกเบาๆจากเด็กน้อยตาใส แบมแบมนอนขมวดคิ้วมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความสงสัย และน่าแปลกใจที่เขายังคงไม่ยอมลุกขึ้นนั่งราวกับว่าร่างกายในยามนี้ไม่่ยอมอนุญาตให้เขาลุกขึ้นอย่างไงอย่างนั้น


‘หนูเป็นใครครับ?’


‘I’m yours’ เด็กน้อยตอบกลับพร้อมฉีกยิ้มให้อย่างซุกซนไม่นานนักก็ปีนตัวจ้อยๆขึ้นมานอนเคียงข้างเขาซุกตัวเข้าหาราวกับลูกแมวน้อย


‘เฮ้ เด็กน้อยหนูจะมานอนตรงนี้ไม่ได้นะ’ แบมแบมตบมือลงแผ่นหลังเล็กเบาๆเพื่อเรียกเด็กชายที่กำลังมุดตัวเข้าหา


‘นอนได้สิ หนูนอนกับมัมมาโดยตลอดนี่นา’


‘นอนมาโดยตลอด?’


‘อื้อ ตรงนี้ไง’ มือเล็กตบแปะๆไปยังหน้าท้องที่แบนราบก่อนจะลูบไปมาด้วยความรักใคร่ในบริเวณนั้น


‘ตรงนี้?’ แบมแบมเลื่อนมือลงไปลูบบริเวณเดียวกับที่มือเล็กกำลังวางอยู่ แล้วทำไมหน้าท้องของเขามันราบเรียบแบบนี้หละ

‘แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่หนูต้องออกมาแล้ว หนูนอนในนั้นไม่ได้แล้ว’


‘........’


‘เพราะงั้นตื่นได้แล้วนะครับ’ เด็กน้อยรุดหน้าขึ้นมาใช้ปากน้อยๆกดจูบลงบนปากของเขาอย่างแผ่วเบาแล้วหละออกไปอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าเริ่มเลื่อนหายไปอย่างช้าๆพร้อมกับเปลือกตาบางที่เริ่มปิดลงไปอีกครั้ง


เฮือก!!


แบมแบมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ มือเล็กลูบลงบนหน้าท้องของตนเองด้วยความเป็นกังวลเมื่อสัมผัสได้ว่ามันยังนูนใหญ่อยู่เช่นเดิมเขาจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ คนตัวเล็กนอนเหม่อมองแสงรำไรที่กำลังลับชอบฟ้าเพื่อทบทวนความฝันที่เหมือนจริงอย่างช้าๆแต่ความคิดนั่นต้องหยุดชะงักลงเมื่ออาการเจ็บปวดกลับมาเยือนอีกครั้ง แบมแบมทดลองสูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆเหมือนที่เคยฝึกไว้อย่างช้าๆแต่อาการมันกลับไม่ได้ดีขึ้นอย่างที่คิด ความเจ็บเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆจนต้องเม้มริมฝีปากเพื่อเก็บอาการ


“อะ โอ๊ย!”


เพล้ง!!


เพราะความพยายามที่จะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนพร้อมๆกับความเจ็บที่วิ่งริ้วขึ้นมาอีกครั้งทำให้มือเล็กวาดไปด้านข้างคว้านหาแขนโซฟาพยุงร่างกาย ด้วยความไม่ระวังสันมือที่ปัดป่ายไปเพราะความเจ็บปวดดันเหวี่ยงไปโดนแจกันใบสวยที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยข้างกันๆอย่างแรงจนแจกันใบสวยหล่นลงพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหมดสิ้นราคา


ใบหน้าหวานซีดขาวในทันทีเมื่อรับรู้ถึงของเหลวที่กำลังพรั่งพรูไหลออกมาตาเรียวขาจนเปียกชุ่มเอี้ยมสีขาว เสียงตึงตังที่ใกล้เข้ามาไม่ได้ทำให้ร่างเล็กรู้สึกดีใจเลยซักนิดเพราะความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันมีแต่คำว่าเจ็บปวดลอยว่อนอยู่เต็มไปหมด


“แบมแบม!!!” คุณต้วนวิ่งหน้าตื่นตั้งแต่หน้าประตูบ้านเมื่อได้ยินเสียงผิดปติจากภายในบ้าน ขายาวสับวิ่งเข้ามายังตำแหน่งของคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ใจแกร่งกระตุกวูบเมื่อเห็นร่างเล็กคุดคู้กุมหน้าท้องอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่ดูทรมาณอย่างเห็นได้ชัด คุณต้วนไม่ยืนรอช้าให้เสียเวลา เขาพุ่งตัวเข้าไปหาแบมแบมอย่างรวดเร็วก่อนจะช้อนตัวอวบด้วยลำแขนแกร่งของตัวเองอย่างรวดเร็ว


“จะ เจ็บ” แขนเล็กเลื่อนโอบรอบลำคอหนาอย่างรวดเร็วก่อนจะจิกเล็บลงบนต้นคอของอีกฝ่ายในทันทีเมื่อาการเจ็บทวีความรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง


“ชาน!! เตรียมรถ!!!”


“รถพร้อมแล้วครับ!!” ชานรีบขานรับในทันทีก่อนจะเริ่มการกรอกคำสั่งลงเครื่องมือสื่อสารชิ้นเล็กอีกครั้งเพื่อออกคำสั่งให้เหล่าการ์ดเตรียมตัวเคลียร์เส้นทางฉุกเฉินให้ผู้เป็นนาย


บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและเสียงครวญครางด้วยความเจ็บจากร่างน้อยภายในอ้อมแขนของคุณต้วน ใบหน้าหล่อเคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อยเมื่อเห็นภรรยาอันเป็นที่รักกำลังทุกข์ทรมาณโดยที่เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย


“อดทนหน่อย อีกนิดเดียวก็จะถึงโรงพยาบาลแล้วนะ” ร่างสูงเอ่ยปลอบพร้อมกับจูบซับลงบนขมับที่ชื้นเหงื่อด้วยความปวดใจ แบมแบมกำลังเจ็บที่กายเขาเองก็เจ็บที่ใจไม่ต่างกัน น้ำตาสีใสที่ถูกกลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวดถูกคุณต้วนช่วยเช็ดออกอยู่เป็นระยะ แม้เขาจะรู้ว่ามือทั้งสองข้างนั้นกำลังสั่นไหวเพราะความกลัวแต่คุณต้วนกลับเลือกที่จะมองข้ามมันไปอย่างรวดเร็ว


“บะ แบม เจ็บ” ่


“ครับ พี่รู้ ตอนนี้ทำตามที่เราเรียนมาด้วยกันนะ หายใจเข้าช้าๆ” เสียงทุ้มกรอกกระซิบพูดกับคนในอ้อมแขนอย่างใจเย็น พยายามใช้เสียงคลื่นต่ำปลอบประโลมสถานการณ์ให้มันค่อยๆเป็นไปอย่างช้าๆ แล้วรวบรวมสติเข้าควบคุมสถานการณ์ตรงหน้านี้ให้ดีที่สุด


“สูดดด” แบมแบมพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มผ่อนลมหายใจที่หลงลืมไปอีกครั้งอย่างค่อยเป็นค่อยไป จับจังหวะการเคลื่อนไหวของแผ่นอกที่กำลังนั่งพิงให้เป็นตัวชักนำการกำหนดลมหายใจของตนเอง


“แล้วค่อยๆผ่อนออกช้าๆ”


“พรู่ววว” ปากน้อยเป่าลมหายใจตามการเคลื่อนไหวของแผ่นอกกว้างที่กำลังยุบตัวลงไปอย่างช้าๆ


ว่าที่คุณแม่ผ่อนลมหายใจตามการชักนำของคุณต้วนอยู่อย่างนั้นจนเริ่มรู้สึกถึงความผ่อนปรนอาการเจ็บ รอยยิ้มเล็กผุดออกมาในทันทีเมื่อเห็นผลของการกระทำ แต่ไม่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นานนักเมื่ออาการเจ็บอีกระลอกมันกลับเข้ามาอีกครั้งและในคราวนี้กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นกว่าครั้งที่ผ่านมา ริมฝีปากอิ่มถูกขบกัดข่มอาการจนได้เลือด มือทั้งสองข้างจิกกำเนื้อโคนขาของผู้เป็นสามีแน่นจนกางเกงตัวสวยเริ่มยับยู่ยี่ไปตามแรงดึง


คุณต้วนกักเก็บความเจ็บแสบตรงแถวต้นขาของตนเองไว้เพราะเขารู้ดีว่าอาการเจ็บของตนเองในตอนนี้มันยังน้อยกว่าที่คนในอ้อมแขนกำลังเผชิญอยู่


“ทนหน่อยนะครับ เราใกล้จะถึง….”


“แบมจะทนไม่ไหวแล้วนะ!!! ขับเร็วๆ!!!” เสียงตวาดลั่นตัวรถของคนตัวเล็กทำเอาคนภายในรถสะดุ้งตกใจในในทันที โหมดแม่เสือที่ดันถูกเปิดขึ้นอย่างผิดเวลาทำให้การ์ดที่กำลังทำหน้าที่ขับรถเผลอเหยียบคันเร่งจนมิดลืมแม้กระทั่งความปลอดภัยที่ต้องรักษาไปเสียสนิท


“ฮ่าๆ ให้ตายสิแบมแบม” คุณต้วนหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นเมื่อได้เห็นมุมก้าวร้าวของแบมแบมที่โผล่ออกมาในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เขาพึงใจกับความเป็นตัวเองของแบมแบมจนต้องทิ้งจูบหนักๆเจือความเอ็นดูลงบนกลุ่มผมนุ่มไปหลายครั้ง


“อะ โอ๊ย!! เจ็บโว้ย!!!” ความเจ็บที่ถาโถมถูกระบายออกมาเป็นภาษาไทยเพื่อความสะใจของเจ้าตัว ในตอนนี้เขาหูอื้อตาลายไปหมดจนไม่รู้ว่าตนเองกำลังพ่นพึมพำตวาดเป็นภาษาอะไรออกไปบ้าง หนุ่มร่างโตภายในตัวรถงงงันกับภาษาที่ไม่คุ้นเคยที่ลอยแว่วมาป็นระยะจนกระทั่งถึงเขตโรงพยาบาลเสียงสบถไม่เป็นภาษาผสมเสียงโอดโอยยังคงดำเนินอยู่อย่างนั้นแม้ว่าจะถูกยกขึ้นวางบนเตียงเข็นแล้วก็ตาม


“คุณพ่อรอข้างนอกก่อนนะคะ” นางพยาบาลเอ่ยบอกว่าที่คุณพ่อให้หยุดเดินตามเตียงเข็นที่กำลังผลุบหายเข้าไปในห้องคลอดของทางโรงพยาบาล คุณต้วนยอมหยุดฝีเท้าลงแต่โดยดีก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าบานประตูสีขาวขุ่น ยืนจ้องบานประตูไว้อย่างไม่ให้คลาดสายตา


“คุณครับ” เสียงเอ่ยเรียกทางด้านหลังทำให้คุณต้วนหันไปมองตามในทันที คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อเห็นคนแปลกหน้ากำลังตบมือแปะๆลงที่นั่งข้างกัน


“......?”


“มานั่งพักก่อนเถอะครับ อีกนานกว่าเขาจะออกมา ยืนรอแบบนั้นคงจะเมื่อยขาแย่” ว่าที่คุณพ่อขมวดคิ้วไม่เข้าใจในอาการของชายแปลกหน้าตรงหน้าแต่กลับยอมเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆกันโดยที่ยังคงขมวดคิ้วสงสัยอยู่อย่างนั้น


“คนแรกหรอครับ?”


“อืม”


“อ่า ยินดีด้วยนะครับ”


“ขอบคุณครับ ของคุณก็คนแรก?” คงเพราะใบหน้าของอีกฝ่ายดูไร้พิษภัยและออกจะดูค่อนข้างไปทางสุภาพอ่อนโยนทำให้คุณต้วนลดกำแพงของตนเองลงแล้วเริ่มเป็นฝ่ายชวนสนทนากลับไปบ้างเพื่อไม่ให้ดูเป็นการเสียมารยาทจนเกินไป


“เปล่าหรอกครับคนที่สามสี่แล้วครับ ฮ่ะๆ” หนุ่มหน้าสะอาดเอ่ยพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเกาปลายจมูกของตนเองด้วยความขัดเขิน ใบหูเริ่มแดงก่ำเมื่อต้องพูดถึงเรื่องความสามารถในการปั้นน้ำให้เป็นตัวของตัวเองให้แก่ผู้อื่นฟัง


“แฝด?”


“ครับ สองคนแรกก็แฝดครับ”


“......” เมื่อได้ยินคำตอบของคุณพ่อหน้าใสคิ้วสวยที่เคยคลายตัวก็ตีฉับเข้าหากันในทันที ความหงุดหงิดใจตีรัวขึ้นภายในใจอย่างรวดเร็วจนต้องพ่นลมหายใจหนักๆออกมาเพื่อผ่อนปรนอารมณ์ภายในให้ลดลง


มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมากอดไว้บนหน้าอกทันทีเมื่อคุณต้วนกำลังตกอยู่ภายในห้วงความคิด คุณพ่อหน้าใสข้างกายของเขายังคงสาธยายประสบการณ์การเลี้ยงลูกให้เขาฟังและวิธีต่างๆให้อย่างไม่ปิดบัง แต่เขากลับไม่ได้ฟังข้อความพวกนั้นเลยซักนิด ภายในสมองยังวนเวียนอยู่เพียงแค่คำนั้นคำเดียวเพียงเท่านั้น


“ยังไง...”


“ว่ายังไงนะครับ?”


“ทำยังไงให้ได้แฝด?”








----------------------------

ว้อยย 

มันใช่เวลาม่ะ

มันก็ใกล้จะสี่สิบตอนหละเนาะ

ไม่นึกว่าเรื่องจะยาวขนาดนี้

555555555

อีกไม่นานก็จะจบแล้วหละ

ToT

ร้องห้ายยยยย

---------------------------

ฉันติดเกมส์

55555555

ขออภัยในความล่าช้า

เด็กน้อยจะมาแล้วตอนนี้แหละ

รอก่อนนะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 749 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6201 lek0868909108 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:50

    ว้อยยยเมียเพิ่งจะกำลังคลอดดใจเย็นน

    #6,201
    0
  2. #6168 YanisaCH (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:29
    พี่คะะ?
    55555555555
    #6,168
    0
  3. #6150 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 07:30

    คุนต้วนต้องใจเย้นนน

    #6,150
    0
  4. #6130 junekimsa93 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 11:07
    เมียเพิ่งคลอดจะเอาแฝดแล้ว5555
    #6,130
    0
  5. #6059 Minny (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 22:55

    โอ้ยยยยพ่อเมียก็จะคลอดมาบอกทำยังไงให้ได้ลูกแฝด

    #6,059
    0
  6. #6053 sophitkongkaew (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 13:47
    ความต้องการแฝดสูงมากคุณพ่อ555
    #6,053
    0
  7. #5933 Spices_smile (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 09:06
    ...........มาร์ค
    #5,933
    0
  8. #5869 uromtbb (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 09:08

    โอ้ย555555
    #5,869
    0
  9. #5805 KattyGD (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:10
    อยากได้แฝดขนาดนั้นเลย
    #5,805
    0
  10. #5762 PuiPui--r (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 08:03
    ลูกชายคุณต้วนโคตรเฟี้ยว อยากออกจนต้องปลุกคุณแม่ด้วยตัวเอง 555
    คุณพ่อรีบเนาะ 55555555555
    #5,762
    0
  11. #5735 miminmi07 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:31
    โอ้ยยยมาร์คเอ๋ยยมันช่ายเวลาป่าวห่ะมานั่งถามเค้าว่าทำงัยถึงได้แฝดแบบนี้55555จี้ดีนะ
    #5,735
    0
  12. #5724 R_Jummar (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 18:31
    มาร์ค แหมๆรอคนแรกคลอดก่อนไหม
    #5,724
    0
  13. #5699 Pent SG (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 06:45
    คนแรกยังไม่ทันออก ถามวิธีทำแฝดซะและ
    #5,699
    0
  14. #5689 Notetoaki (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 11:08
    555555555 โว้ยอิพี่ต้วนนนนนจะทำลูกอย่างเดียวเลยหรอ
    #5,689
    0
  15. #5641 ฺBeau (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 21:05
    มาร์คต้วนนนนนน มันใช่เวลาไหมมมมม คนแรกยังไม่ออกมาเลยยยย
    ถามเมียก่อนไหมมมม
    #5,641
    0
  16. #5598 Spices_smile (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 17:33
    มาร์ค ต้วนนนนนนน5555555 โอ้ยยย กุมขมับ
    #5,598
    0
  17. #5495 Tamz29 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:37
    เมียยังไม่ออกจากห้องคลอด จะทำลูกอีกแล้ว555555
    #5,495
    0
  18. #5448 Wachiraya_noey (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 13:26
    เดี๋ยวมาร์คนี้พึ่งเข้าไปยังจะเอาเเฝดอีกหรอ555
    #5,448
    0
  19. #5442 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 18:29
    เดี๋ยวนะคะ5555555555 คือแบมเพิ่งเข้าไปคลอดนะพี่ม้าค!
    #5,442
    0
  20. #5334 [ May! Nie! Mo! ] (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 00:43
    เดี๊ยวจะเอาแฝดเลยหรออออิ
    #5,334
    0
  21. #5269 meto9397 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:13
    คุณต้วนมันใช่เวลาไหมหล่ะ5555
    #5,269
    0
  22. #5232 Kanyarat.s MT (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:21
    ทำยังไงให้ได้แฝด โว๊ยมาร์คต้วน!!555555
    #5,232
    0
  23. #5178 litterrabbitza (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 08:56
    โอ้ยยยย อิพี่
    #5,178
    0
  24. #5135 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 23:04
    มันใช่เวลามาถามว่าทำยังไงให้ได้แฝดไหมเนี้ย มาร์ค ต้วน!!
    #5,135
    0
  25. #5087 ATENNILE (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 13:35
    ว่าแล้วว่าต้วนต้องถามแบบนี้5555
    #5,087
    0