[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 40 : 37 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 695 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

37


 

“แบมได้ยินมาว่าพี่ดื้อจนแผลฉีก”

 

แกร๊ก!

 

“อุ่ก! แค่กๆ” คุณต้วนที่กำลังกลืนอาหารอ่อนลงท้องสำลักข้าวออกมาในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของคนที่กำลังนั่งปอกผลไม้ที่ข้างเตียงเอ่ยออกมา

 

“มันจริงหรือเปล่าครับ?” ตากลมหรี่มองคนเจ็บที่เริ่มมีท่าทีร้อนรนจนจับสังเกตได้เพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ

 

“เอ่อ ตะ ตอนไหน แบมก็เห็นว่าพี่ก็นอนนิ่งมาตลอด” คุณต้วนจับช้อนข้าวที่เผลอทำตกขึ้นมาจับไว้อีกครั้ง ก่อนจะใช้ปลายช้อนคนอาหารภายในถ้วยอยู่อย่างนั้นทำท่าทางเหมือนกับการคุ้ยเขี่ยหาอะไรบางอย่าง

 

“แบมถามเพื่อขอคำตอบ ไม่ได้อยากให้พี่มาถามแบมต่อ” น้ำเสียงเย็นๆของภรรยาตัวน้อยทำให้คนมีชนักติดหลังเกร็งตัวในทันที ประสบการณ์ป่วยครั้งที่ผ่านมาที่เขาฝืนตัวเองจนป่วยหนักทำให้แบมแบมโกรธจนไม่ยอมเข้ามาดูแล บทเรียนทรมาณใจในครั้งนั้นเขายังจำมันได้ดีและภาวนาขอให้มันไม่เกิดขึ้นอีก แต่ก็ไม่นึกว่าแต้มบุญของตัวเองจะน้อยถึงขนาดนี้

 

“จริงค่ะ”

 

“......”

 

“แต่พี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนะแบมก็เห็นนี่ ไอ้ยูคมันใส่ไข่เพิ่ม!!”

 

“ไม่ต้องไปว่าคนอื่นเลยนะ”

 

“ก็มัน!!”

 

“แบมว่าพี่หรือยังครับ? ตื่นตูมโอเว่อร์เกินไปหละ” แบมแบมวางมีดเล็กในมือลงเมื่อผลแอปเปิ้ลและลูกพีชของตนถูกปอกจนเสร็จเรียบร้อย มือเล็กวางจานผลไม้ของคนเจ็บลงบนโต๊ะทานข้าวของอีกฝ่ายก่อนจะหยิบจานลูกพีชของตัวเองมาถือไว้เพื่อเริ่มกินอย่างจริงจัง

 

“พี่กลัวแบมโกรธ” คุณต้วนที่เพิงรู้สึกตัวตอบกลับด้วยเสียงที่เบาลงมากกว่าเดิม ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กที่กำลังจะจิ้มผลไม้เข้าปากมากุมไว้

 

“แบมจะโกรธเพราะโดนพี่ขัดเนี่ยแหละ!!”

 

เสียงตวาดของแบมแบมดังพอที่จะให้คนแอบฟังอยู่หน้าประตูได้ยินได้อย่างชัดเจน สามหน่อที่เป็นทั้งญาติและเพื่อนต่อหัวกันขึ้นเป็นลำดับตามขอบประตูเพื่อทำการแอบฟังมุมหงอของคุณต้วนคนดัง ก่อนจะเป็นยูคยอมที่เผลอหัวเราะคิกคักออกมาเป็นคนแรกเพราะทนอดกลั้นต่อไปไม่ไหว

 

แจ็คสันตบมือลงบนศีรษะของคุณหมอหนุ่มด้วยความหงุดหงิดเมื่อต้องล้มเลิการแอบฟังเพราะต้องปิดประตูกั้นเสียงหัวเราะของยูคยอมไม่ให้คนข้างในได้รู้ตัว

 

“คิกๆ ฮ่าๆๆ ผมว่าแล้วพี่มาร์คต้องกลัวพี่แบม เสือหมอบว่ะพี่เสือหมอบ หมอบเป็นจักรยานเลยอ่ะ ฮ่าๆๆๆ โอ๊ย! เจ็บท้อง” คุณหมอหนุ่มหัวเราะท้องคัดท้องแข็งจนต้องทรุดลงไปนั่งกองบนพื้นเมื่อไม่สามารถยืนหัวเราะได้อีกต่อไป

 

วันนี้เขานำเรื่องแผลปริเมื่อสองสามวันก่อนมาฟ้องแบมแบม แล้วรอติดตามผลการกระทำของตัวเองอย่างใกล้ชิดไม่นานแจ็คสันและยองแจเข้ามาสมทบ ทั้งแจ็คสันและยองแจรู้อาการนี้ของคุณต้วนดีอยู่แล้วแต่ที่เข้าร่วมขบวนการกับยูคยอมเพราะต้องการความสนุกล้วนๆ

 

เหล่าการ์ดหลายนายมองกลุ่มเด็กโข่งด้วยความเหนื่อยใจ แม้แต่หัวหน้าการ์ดอย่างชานเองก็ยังเผลอถอนหายใจกับชายหนุ่มกลุ่มนี้ แต่ก็อดที่จะหัวเราะในใจด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเขาเองนี่แหละที่เป็นคนแรกที่รู้อาการกลัวเมียของคุณต้วนคนนั้นหนะ

 

เห็นเงียบๆแต่เรื่องเด็ดๆพี่มีเพียบนะครับ!

 

บรรยากาศภายในห้องผิดกับข้างนอกอย่างลิบลับเมื่อคนทีความผิดนั่งเงียบไม่ปริปากพูด ทำได้แค่นั่งรอภรรยาตัวน้อยทานเจ้าลูกพีชที่ในตอนนี้มีความสำคัญมากกว่าตนให้หมดเสียก่อน แบมแบมอยากจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆเมื่อต้องมาเห็นท่าทางหงอยๆแบบนี้ของคุณต้วนอีกครั้ง

 

แกร๊ก!

 

เสียงวางจานเปรียบเสมือนกับเสียงประกาศอิสระภาพสำหรับคุณต้วน คนเจ็บที่นั่งเกร็งมาเกือบสิบนาทีคว้ามือจับมือเล็กที่ว่างเปล่าโดยไว จับมือเล็กทั้งสองข้างเข้ามาแนบใบหน้าพรมจูบอย่างไม่ลดละ ออดอ้อนสะสมคะแนนเพื่อหวังจะช่วยให้แบมแบมใจอ่อนลงเร็วๆ

 

“แบมอ่า”

 

“หืม? อะไรครับ?”

 

“ไม่โกรธเนาะ พี่ขอโทษที่ดูแลตัวเองไม่ดี(._.)”

 

“ฮ่ะๆ แบมไม่ได้โกรธที่แบมเงียบเพราะแบมต้องเคี้ยวลูกพีชให้ละเอียดไง พี่คิดมากไปถึงไหนแล้วเนี่ย หืมมม!!” แบมแบมหลุดยิ้มออกมาพร้อมกับใช้มือที่ถูกจับไปแนบใบหน้าหล่องอนิ้วดึงแก้มของคุณพ่อขี้กังวลโยกไปมาเบาๆคล้ายหยอกล้อ

 

“ก็เห็นเงียบ”

 

“กินแล้วพูดมันก็ร่วงหมดหนะสิ” มือเล็กปล่อยเนื้อแก้มของสามีออกพร้อมกับลูบทิ้งท้ายเบาๆด้วยความสงสารเมื่อเห็นรอยแดงปรากฏขึ้นมาหลังจากที่เขาปล่อยมือออก

 

“เป็นคนเรียบร้อยตอนกิน เออเนาะเมียกู ใจหายใจคว่ำหมด” เสียงบ่นพึมพำของคุณต้วนที่แอบบ่นอยู่คนเดียวมันยังคงดังมากพอที่จะทำให้แบมแบมได้ยิน คนตัวเล็กที่กำลังเคลื่อนตัวเดินไปหยิบน้ำดื่มอมยิ้มขำอยู่คนเดียวโดยไม่ลืมจับชิ้นผลไม้ที่ถูกปอกทิ้งไว้ส่งเข้าปากของคนขี้กังวลไปหลายชิ้นก่อนจะเดินออกมา

 

“ใจมดเอ๊ย!”

 

คนป่วยเคี้ยวชิ้นผลไม้ด้วยความเอร็ดอร่อยเมื่อรู้สึกโล่งใจได้แล้ว คุณต้วนทานอาหารเช้าของตัวเองจนหมดถ้วยพร้อมกับผลไม้ในจานจนหมดเกลี้ยง และวันนี้คือวันสุดท้ายที่เขาจะใช้ชีวิตภายในห้องสีขาวแห่งนี้เพราะเจ้าญาติตัวดีขี้ฟ้องอนุญาติให้เขากลับไปรักษาที่ตัวบ้านต่อที่บ้านได้ อันที่จริงหนุ่มนักธุรกิจแทบอยากจะกลับตั้งแต่วันแรกที่รู้สึกตัวซะด้วยซ้ำแต่เพราะบาดแผลยังต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์บวกกับตาดุๆจากภรรยาตัวน้อยทำให้เขาต้องนอนพักจนมาถึงวันนี้

 

ถาดข้าวถูกจัดเก็บโดยนางพยาบาลประจำเวร ไม่นานนักคุณหมอขี้ฟ้องก็เดินเข้ามาตรวจอาการเป็นครั้งสุดท้ายโดยไม่ลืมหนีบพี่สะใภ้ของตนมาเป็นไม้กันคุณต้วนไว้อีกชั้นหนึ่งเพื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวเอง

 

“เอ่อ แฮะๆ เดี๋ยวยูคจัดยาให้ไปกินที่บ้านก็แล้วกันเนาะ พี่แบมรู้วิธีล้างแผลแล้วใช่ไหมครับ?” ยูคยอมยิ้มแหยให้พี่ชายของตัวเองที่ทำหน้าดุอยู่บนเตียง พลางขยับตัวเข้าไปชิดตัวหอมๆของพี่สะใภ้ด้วยความหวาดกลัว

 

“ครับ ถ้าติดขัดหรือมีปัญหาอะไรพี่โทรมาถามได้ไหม?”

 

“ได้เสมอครับผม! งั้น งั้นผมขอตัวไปตรวจคนไข้คนอื่นก็แล้วกันเนาะ สวัสดีครับผม!” คุณหมอหนุ่มสวมวิญญาณนักวิ่งทีมชาติสตาร์ทตัวออกไปจากห้องพักอย่างรวดเร็วจนนางพยาบาลที่เดินตามมาด้วยกันเผลอวิ่งตามด้วยความตกใจ

 

“ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วครับ”

 

“ขอความช่วยเหลือด้วยค่ะ” คุณต้วนกางแขนกว้างทำตัวราวกับเด็กน้อยขอให้อุ้ม

 

“เฮ้อ มาครับ” แบมแบมยอมเดินเข้าไปหาแต่โดยดี จนเมื่อเดินเข้าไปจนถึงขอบเตียงก็ถูกคนเจ็บรวบตัวเข้าไปกอดเสียแน่น แก้มทั้งสองข้างถูกเก็บความหอมอยู่หลายครั้งจนกระทั่งจอมเก็บเกี่ยวเริ่มพอใจจึงยอมคลายอ้อมแขนออกแต่โดยดี

 

จุ๊บ!

 

คุณต้วนทิ้งท้ายด้วยการจูบเบาๆลงบนริมฝีปากนิ่มเป็นจุดสุดท้ายก่อนจะยอมเริ่มเคลื่อนไหวตัวจริงๆซักที ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยมีคนตัวเล็กมองตามหลังอย่างไม่คลาดสายตา ในคราแรกแบมแบมอยากจะเข้าไปช่วยพยุงแต่กลับโดนปฏิเสธเพราะคุณพ่อคนดีไม่อยากให้ตนต้องเหนื่อยบวกกับสายตาเป็นห่วงอย่างจริงจังทำให้แบมแบมยอมทำตามอย่างห้ามไม่ได้

 

“แบมแบม!!”

 

“ครับ?”

 

“ขอความช่วยเหลือด้วยครับ พี่ใส่กางเกงไม่ได้” คนท้องค่อยผุดลุกขึ้นจากโซฟาเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือดังออกมาจากในห้องน้ำ

 

คลืด!

 

“พี่มาร์ค!!! ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย!!”แบมแบมรีบยกมือปิดดวงตาของตนเองในทันทีเมื่อเห็นเรือนร่างของสามีที่กำลังเปลือยเปล่าทั้งบนและล่าง ที่เขายอมเข้าไปด้วยความมั่นใจเพราะคิดไปเองว่าคนข้างในคงใส่เสื้อผ้าทุกชิ้นและเหลือเพียงชิ้นตัวปัญหาเพียงแค่นั้น แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับภาพภาพนี้

 

“ก็เคยเห็นมาแล้วจะตกใจทำไมกัน หืม?” คุณต้วนยิ้มแฉ่งด้วยความถูกอกถูกใจที่สามารถแกล้งคนตัวเล็กได้สำเร็จ พลางเดินเข้าไปดึงร่างน้อยให้เข้ามาหาก่อนจะเลื่อนประตูปิดเพราะร่างกายร่างนี้แบมแบมมีสิทธิเห็นได้แค่เพียงคนเดียวเท่านั้น

 

“โอ๊ย! แบมไม่พูดด้วยแล้ว!”

 

“โอเคงั้นทำเลยแล้วกัน”

 

“พี่มาร์ค!!!” แบมแบมดึงมือออกจากใบหน้าของตัวเองแล้วเริ่มฟาดมั่วๆไปทันที

 

“ฮ่าๆ ลามกนะเรา ทำนี่คือช่วยพี่แต่งตัวนะครับเด็กน้อย คิดลึกไปถึงไหนแล้วครับคุณมัมมี๊” ร่างสูงบิดปลายจมูกเล็กที่โผล่ออกมาด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะยอมหันไปหยิบผ้าชิ้นน้อยเพื่อนำมาสวมปกปิดความแข็งแกร่งของตนเองให้เรียบร้อย แต่เขาดันลืมไปว่าตัวเองยังไม่สามารถก้มตัวได้มากนัก การสวมใส่เลยต้องหยุดชะงักลง

 

“ช่วยพี่หน่อยครับ”

 

“ชะ ช่วยอะไร?” คนที่ยังปิดหน้าปิดตาเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นๆ

 

“ดึงมันขึ้นมาให้พี่หน่อย พี่ก้มตัวไม่ได้”

 

แบมแบมพยักหน้ารับคำก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงอย่างช้าๆโดยที่ยังหลับตาอยู่ มือเล็กปัดสะเปะสะปะไปทั่วเรียวขาแกร่งก่อนจะไล้ลงไปด้านล่างเพื่อสัมผัสหาเนื้อผ้าจนที่ในที่สุดก็เจอเจ้าผ้าชิ้นน้อยที่ยังคงกองอยู่ที่ข้อเท้าของคุณต้วน มือเล็กจัดการดึงขึ้นตามปกติวิธีที่ตนเคยสวมใส่ในทุกวัน ไม่นานนักการสวมผ้าชิ้นน้อยที่แสนระทึกใจก็จบลง

 

“ลืมตาได้แล้วน่า” มือเรียวยื่นออกไปคลึงเปลือกตาสวยของคุณแม่ตัวเล็กเบาๆเพื่อให้แบมแบมยอมเปิดเปลือกตาขึ้นซักที

 

ตากลมค่อยๆหรี่ขึ้นอย่างชั่งใจก่อนจะยอมปรือเปิดขึ้นอย่างเต็มตาเมื่อสามารถกลบอาการเขินอายได้บ้างแล้ว แก้มกลมยังคงมีสีระเรื่อเพราะร่างกายหนุ่มแน่นตรงหน้ายังเปล่าเปลือยอยู่เช่นเดิมแม้ว่าจะมีชั้นในสีขาวปกปิดส่วนสำคัญไว้แล้วก็ตามที

 

“ต่อไปก็กางเกงครับผม” คุณต้วนหยิบยื่นกางเกงวอร์มผ้านุ่มให้คนตรงหน้าไป ความจริงแล้วเขาสามารถใส่เสื้อผ้าพวกนี้ด้วยตัวเองได้อย่างสบายแต่เพราะเพียงอยากรู้ว่าคนตัวเล็กจะมีสีหน้ายังไงเมื่อเห็นเขาเปลือยเปล่าแบบจริงๆจัง ซึ่งก็ได้ผลออกมาตามที่เขาคาดไว้เสียด้วย

 

แบมแบมรับกางเกงผ้านุ่มมาถือไว้แล้วเริ่มทำการสวมใส่ให้อีกครั้ง เพียงไม่นานกางเกงวอมขายาวก็ถูกสวมใส่เป็นที่เรียบร้อย แต่ความร้อนบนใบหน้ามันกลับไม่ยอมลดลงแม้บนร่างกายแกร่งมีกางเกงวอร์มเพิ่มเข้ามาแต่มันกลับทำให้คุณต้วนดูโซฮอตมากขึ้นกว่าเดิม

 

วีเชฟตรงหน้าท้องแกร่งที่บางส่วนผลุบหายเข้าไปในกางเกงเผยแค่ให้เห็นแค่บางส่วนบวกกับขอบชั้นในที่โผล่ออกมามันช่างดูเหมือนภาพของนายแบบโฆษณาชั้นในเคลวิลไคล์ยังไงอย่างงั้น

 

“มองแล้วก็หน้าแดง เพราะสามีหล่อใช่ไหมครับ?” หนุ่มหล่อก้าวเข้าชิดร่างน้อยพร้อมกับเอื้อมโอบคนตัวนุ่มให้เข้ามาแนบชิดก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มนิ่มที่กำลังแดงปลั่งหวังจะดอมดมให้ชื่นใจ

 

“หลงตัวเอง ปล่อยได้แล้วแบมจะไปรอข้างนอก!”

 

“จะออกไปขออนุญาตยัง?”

 

“ไม่ขอ!”

 

“งั้นก็อยู่แบบนี้แหละ อบอุ่นดี” คุณต้วนกระชับอ้อมกอดแน่นกดใบหน้าของแบมแบมลงหน้าอกที่เปลือยเปล่าของตัวเองด้วยความนึกสนุก

 

ชอบเขินนักเขาก็จะทำให้ชินเอง!



หงับ!!

 

“โอ๊ะ! แบมแบม!”

 

“อะออมอ่อยไอ?” เพราะยังใข้คมฟันกัดลบนผิวเนื้อของอีกฝ่ายทำให้แบมแบมพูดได้แค่อู้อี้ๆออกมาเพียงเท่านั้น เรื่องกัดเป็นของถนัดของเขาอยู่แล้ว จะผิดก็ผิดที่คุณต้วนเองที่บังคับให้เขาต้องทำแบบนี้

 

“จะเอาแบบนี้?”

 

“?”

 

คนตัวเล็กที่กำลังงงงันเบิกตากว้างทันทีเมื่อรับรู้ถึงอุณภูมิจากฝ่ามืออุ่นกำลังคลืบคลานเข้ามาภายในเสื้อของตน แถมยังเริ่มลูบเค้นเหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด แบมแบมละฟันออกมาผิวเนื้อของคุณต้วนในทันทีก่อนจะเอือมมือของตนเองไปหยุดการคุกคามนั้นทันที

 

“นี่ไงๆแบมปล่อยแล้ว ไม่เอาๆแบบนี้นะพี่มาร์ค” คนตัวเล็กดิ้นเร่าๆในกรงแขน ครั้งก่อนมันก็มีสัญญาณมาแบบนี้และแน่นอนว่าเขาไม่เคยรอดพ้นเงื้อมมือนี่เลยซักครั้ง

 

“นอกสถานที่ก็เร้าใจดีนะ ว่าไหม?” เสียงทุ้มที่แหบพร่าถูกกระซิบลงใบหูเล็กด้วยทำนองที่ช้าๆแต่สื่อความต้องการได้อย่างชัดเจน

 

แบมแบมตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานเริ่มซีดเซียวเมื่อหนทางรอดของตัวเองเริ่มริบหรี่ลงทุกทีๆ

 

“เป๊าะ!”

 

“!!!!”

 

“แย่จังที่วันนี้แบมดันไม่ได้ใส่เสื้อที่มีกระดุมแบบนั้นมา แต่ชุดเอี้ยมแบบนี้…” คุณใช้นิ้วมือไล้ไปตามสายเอี้ยมที่คล้องบ่าเล็กไปอย่างช้าๆ ก่อนจะสะกิดให้หลุดออกจากเชิงบ่าทั้งสองข้างไปพร้อมๆกัน

 

“.......”

 

“ก็ปลดง่ายดี”

 

“ฮื่ออออ!! ไม่เอาๆๆ นะๆๆๆ” คุณแม่ตัวน้อยพุ่งเข้ากอดแน่นทันที ส่ายหน้ารัวจนเส้นผมกระจัดกระจายไปหมดก่อนจะเงยหน้าส่งสายตาราวกับลูกหมาน้อยเพื่อขอความเมตตาจากคุณต้วน

 

“แต่มันน่าสนใจอยู่นะ”

 

“ไม่สนๆ ไม่น่าสนเลย กลับบ้านเราเถอะนะๆ ไม่เอาไม่เล่นแล้ว นะๆ”

 

“ไม่ได้เล่น ทีแบมกัดพี่ยังไม่ได้กัดเล่นๆเลยนี่”

 

“ขอโทษๆ เจ็บมากเลยหรอ? ตรงนี้หรอ?” คนมีความผิดรีบทำการรักษารอบแดงที่ปรากฏบนแผ่นอกกว้างด้วยการกดจูบตรงรอยแผลอยู่หลายทีด้วยความร้อนรน

 

จุ๊บๆๆ

 

“รักษาแล้ว ฮื่อ กลับเถอะนะ นะ”

 

คุณต้วนกลั้นยิ้มจนปวดแก้มไปหมดเมื่อท่าทางน่ารักของแบมแบมเริ่มหลุดออกมาเรื่อยๆ ไหนจะใช้ตาแป๋วๆมาออดมาอ้อนไหนจะทำการรักษาด้วยวิธีที่น่ารักแบบนั้น นี่แบมแบมจะไม่คิดจะเก็บความน่ารักไปใช้กับเขาในวันอื่นเลยหรือไงกัน?

 

“ใส่เสื้อให้พี่หน่อยสิ”

 

“ได้!! ไหนอ่ะ!?” โอกาสเอาตัวรอดถูกเปิดออกมีหรือแบมแบมจะไม่ยื่นมือออกไปรับ คนตัวเล็กจัดการสวมเสื้อให้คุณต้วนโดยไวแล้วเริ่มกลัดกระดุมให้อย่างรวดเร็ว

 

เม็ดที่หนึ่งถูกกลัดเข้ารังดุมพร้อมๆกับมีสัมผัสนุ่มๆเกิดตรงบริเวณหน้าผาก คนรับสัมผัสหยุดชะงักมือไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มกลัดเม็ดที่สองตามลำดับ

 

จุ๊บ!

 

เม็ดที่สาม

 

จุ๊บ!

 

แก้มนวลเริ่มร้อนเมื่อทุกเม็ดที่ถูกส่งเข้ารังกระดุมจูบเบาๆตรงหน้าผากก็จะเกิดขึ้นในทุกครั้ง จนกระทั่งถึงเม็ดสุดท้ายสัมผัสนุ่มๆกลับไม่เกิดขึ้นตามที่คิดแบมแบมจึงเงยหน้าขึ้นไปด้วยความสงสัย

 

คนที่รอจังหวะรีบรุดหน้าเข้าไปหาในทันที ก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าหาความนุ่มนิ่มที่ไม่ได้สัมผัสได้อย่างเต็มอิ่มมาหลายวันด้วยความโหยหา คุณต้วนเคล้าคลึงความนุ่มนิ่มเก็บเกี่ยวสัมผัสภายนอกจนพอใจแล้วจึงรุดเข้าหาความหวานจากภายในอย่างตระกละตระกลาม

 

ร่างน้อยถูกดึงเข้าหาอย่างช้าๆจนสามารถแนบชิดสนิทได้ในที่สุด แบมแบมทำได้แค่เงยหน้ารอรับจุมพิตจากคุณต้วนเพียงเท่านั้นปล่อยให้ร่างสูงเป็นฝ่ายชักนำและดำเนินการทุกอย่างตามที่ต้องการ

 

จูบร้อนแรงแฝงแรงปรารถนาในคราแรกถูกปรับระดับลงเหลือเพียงความอ่อนหวานและอ่อนโยน เปิดโอกาสให้แบมแบมได้แสดงตัวตนบ้างเป็นบางครั้ง ทั้งคู่ร่วมมือถ่ายทอดความรู้สึกให้แก่กันและกันเพื่อทำให้การจูบมีความหมาย สื่อสารให้เห็นว่านี่คือการกระทำของคนรักกันไม่ใช่คนที่รองรับตอบสนองอารมณ์ของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

 

“ฮื่อ ฮ่า” ปากอิ่มเผยอหอบหายใจเบาๆเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนจะถูกปิดลงอีกครั้งเมื่อร่างสูงยังรู้สึกไม่เต็มอิ่มมากพอ

 

แบมแบมหลับตาลงรับสัมผัสด้วยความเต็มใจอีกครั้ง ในเมื่อคุณต้วนต้องการมอบความรักและความสำคัญกับตัวเขามากถึงขนาดนี้แล้วมนุษย์ปกติที่มีความอยากได้อย่างเขาจะปฏิเสธให้รู้สึกเสียดายกันไปทำไม

 

-------------------------

 

“พี่ทำอะไรกับเธอหรือเปล่าครับ?” คำถามจากคนตัวเล็กข้างกายทำให้คุณต้วนที่กำลังเตรียมตัวเข้านอนหันมองด้วยความฉงน ตั้งแต่ที่เขากลับมาพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านจนแผลทั้งสองแห่งหายดีแบมแบมไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถามถึงตัวต้นเหตุเลยแม้แต่น้อย จู่ๆก็โพล่งถามออกมาแบบนี้มันเลยทำให้เขานึกแปลกใจอยู่บ้าง

 

“แล้วแบมคิดว่าพี่ทำอะไร?” ร่างสูงทิ้งคำถามกลับก่อนจะทิ้งตัวลงเตียงนุ่มแล้วพลิกตัวไปหาคุณแม่แก้มกลมที่นอนรอคำตอบตาแป๋วอยู่ในกองผ้าห่ม

 

“ก็...คงไม่ร้ายแรงหรอกใช่ไหม?” แบมแบมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นใจ

 

“ให้ทางการเข้ามาจัดการ ก็คงจะไม่ร้ายแรงตามที่ว่านั่นแหละ ไม่งั้น...”

 

“ก็ดีแล้วหละครับ นอนเถอะ แบมสบายใจแล้ว” แบมแบมเอ่ยตัดออกไปเมื่อได้ยินคำตอบที่สามารถปลดอาการหน่วงๆในใจไปได้บ้างแล้ว เขาเพียงแค่กังวลว่าคุณต้วนอาจจะลงมือทำอะไรรุนแรงเกินไปจนอาจจะเป็นบาปกรรมเพียงเท่านั้น ไม่ได้ต้องการรู้เรื่องราวของคนแปลกหน้าเลยแม้ซักนิดเดียว

 

คนที่ไม่ได้เรียกว่าครอบครัว ไม่ได้เรียกว่าเป็นคนรู้จัก จะห่วงใยให้เปลืองความรู้สึกไปทำไมกัน?

 

คุณแม่ตัวนุ่มขยับกายเข้าไปชิดพร้อมกับมุดหน้าลงมุมโปรดของตัวเอง ขยับร่างกายสองสามครั้งก่อนจะนิ่งไปเมื่อหามุมที่เหมาะสมให้แก่ร่างกายของตัวเองได้แล้ว

 

“ราตรีสวัสดิ์ครับ” แบมแบมยกตัวขึ้นไปจุมพิตเบาๆที่ปลายคางของคุณต้วนแล้วทิ้งตัวนอนปิดเปลือกตาเตรียมตัวเข้าสู่ห้วงความฝันอย่างปกติสุข

 

คุณต้วนวาดแขนกอดคนตัวนุ่มไปโดยอัตโนมัติแม้ว่าสมองจะยังคงมึนงงกับการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของอีกฝ่าย จนคนในอ้อมกอดทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งหลังจากมอบGoodnight kissให้เขาถึงตั้งสติได้อีกครั้ง

 

“ทำให้งงกลางอากาศแล้วก็นอนหลับทิ้งกันไปง่ายๆแบบนี้ก็ได้เหรอแบมแบม?”

 

“อือ นอนๆ” มือเล็กที่ขดแนบอกไว้ขยับออกไปตบเบาๆลงบนแผ่นอกกว้างเพื่อกล่อมเข้านอนแม้ว่าสติของตนเริ่มจะหลุดลอยไปแล้วบางส่วน

 

“ให้ตายสิน่า” คุณต้วนยกยิ้มอย่างยอมแพ้ ก่อนจะหลับตาลงอย่างว่าง่ายโดยไม่ลืมจุมพิตลงหน้าผากสวยของคนที่เริ่มส่งเสียงกรนเบาๆ แบมแบมเริ่มมีเสียงกรนเบาๆเพราะไม่สามารถหายใจได้สะดวกนักเนื่องจากเจ้าตัวเล็กที่เริ่มโตขึ้นมากขึ้นทุกวันซึ่งนั่นก็ถือเป็นเรื่องปกติทั่วไปเขาจึงไม่ต้องกังวลอะไรกับอาการนี้ของแบมแบม

 

“Shuu! You should go to sleep too.” มือใหญ่เลื่อนลงไปลูบลงบนหน้าท้องกลมพร้อมกับเอ่ยดุเมื่อแรงกระทุ้งจากหน้าท้องนูนที่แนบอยู่กับลำตัวเริ่มมีการขยับไหว

 

“.......”

 

“Good boy” แรงที่ค่อยๆผ่อนลงทำให้คุณต้วนมอบรางวัลด้วยการลูบวนอยู่บริเวณนั้นจนกว่าแรงกระทุ้งนั้นจะหายไป ความสบายจากฝ่ามืออุ่นสร้างความสบายให้แบมแบมอยู่ไม่น้อยจนเผลอครางในลำคอด้วยความสุขใจ

 

“หลับสบายเชียวนะ” นิ้วเรียวคีบปลายจมูกเล็กของคนหลับแล้วส่งแรงบีบอย่างไม่แรงนัก จนได้รับเสียงอืออารำคาญใจจากเจ้าของจมูกคุณต้วนจึงยอมปล่อยออก คุณพ่อคนเก่งเริ่มกล่อมตัวเองให้หลับฝันตามคนในอ้อมกอดไปอย่างช้าๆจนผล็อยหลับไปในที่สุด

 

 

 

 

 


--------------------------
ปิดจมูก เหม็นความรัก
ปิดฉากนางอย่างสมบูรณ์
ต่อไปจะพาสเวลาแล้วนะหมดเรื่องแล้ว
ฮุๆๆๆ
--------------------------
คนบร้าาา// มือกุมจมูก
เปิดเรื่องใหม่หละเด้อ
ถ้าเผื่อใครยังไม่เห็น
และก็จะเปิดต่อไปอีกหลายๆเรื่อง
5555555
เป็นผีบ้าชอบเปิดเหมือนอิคุณต้วน
เดี๋ยวจะลงเนื้อหาให้ได้อ่านกัน
ตรวจอีกทีก่อนแล้วกัน









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 695 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6248 lek0868909108 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:26
    น่ารักตอนคุยกับลูก
    #6,248
    0
  2. #6200 lek0868909108 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:42

    ลูกเชื่อฟังพ่อมาก

    #6,200
    0
  3. #6167 YanisaCH (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:24
    หวานไปหมดด
    #6,167
    0
  4. #5932 Spices_smile (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 08:59
    น่ารักกกก ไม่หวัยยยยย
    #5,932
    0
  5. #5868 uromtbb (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:40

    อืมมมมม//><
    #5,868
    0
  6. #5804 KattyGD (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:55
    อยากเห็นหลานแล้ว
    #5,804
    0
  7. #5698 Pent SG (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 21:19
    เด็กโข่ง
    #5,698
    0
  8. #5640 ฺBeau (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:58
    ตลกยูคยอมมม เผ่นแนบเลยยยย
    #5,640
    0
  9. #5597 Spices_smile (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 11:31
    เเอร๊ะะะ เขิน เปงลมมมม
    #5,597
    0
  10. #5515 rjisubb (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 17:59
    โว๊ยยยยกลิ่นความรักแรงมากกกเหม็น
    #5,515
    0
  11. #5456 999966669696 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 13:45
    เหม็งฟามรักส์
    #5,456
    0
  12. #5441 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 18:18
    อบอุ่นจังเลยยยย
    #5,441
    0
  13. #5408 Jajah9397 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 02:34
    ชอบตอนมาร์คคุยกับลูกอ่ะ อบอุ่นมาก
    #5,408
    0
  14. #5187 meto9397 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 18:57
    สำลักความหวานเลยค่ะ
    #5,187
    0
  15. #5177 litterrabbitza (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 08:38
    ฮือออ น่ารักกก
    #5,177
    0
  16. #5134 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:50
    หวานเว่อร์ หาสามีแบบพี่มาร์คได้ที่ไหนบ้างคะ? อยากได้สาแบบนี้
    #5,134
    0
  17. #5086 ATENNILE (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 13:21
    โอ๊ยไรต์แต่งซะจนอยากได้สามีแบบนี้มั่งเลย
    #5,086
    0
  18. #4950 babyB_ig7 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    หวานมาก 
    #4,950
    0
  19. #4940 PaulaPum (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:59
    โอ๊ยยย อยากได้คนแบบพี่มาร์คเป็นพ่อของลูก...อบอุ่นมากอะ
    #4,940
    0
  20. #4856 Bameverthing (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 01:08
    ทุกตอนมีตอนนี้ที่ชอบกับการพูดกับลูกของนางคนพีมากกกกก
    #4,856
    0
  21. #4841 Nuthathai Por (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 18:17
    ชอบเวลาที่คุยกับเจ้าตัวเล็กจัง
    #4,841
    0
  22. #4615 ojay2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 18:40
    น่ารักกกกกกก เวลาคุยกับลูกนี่ ออร่ามากกกกกกก
    #4,615
    0
  23. #3914 CornettoX (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 15:54
    กลิ่นความรักรุนแรงงง
    #3,914
    0
  24. #3522 keyprince (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 13:23
    เหม็นฟามรัก!!!
    #3,522
    0
  25. #3383 Onjira Ketbunnak (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 20:07
    โอ้ยยย ตอนที่คุยกับลูกนี่คือแบบ งือ มันทำให้คิดถึงพี่มาร์คตอนมีครอบครัวจริงๆอะ ฮือออ คงเป็นคุณพ่อที่น่ารักมากแน่ๆเลย ฮืออออ สามี!!!
    #3,383
    0