[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 39 : 36 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 711 ครั้ง
    25 มิ.ย. 60

36

 

 

คุณแม่คนเก่งนอนหลับลึกอยู่บนเตียงกว้างของโรงพยาบาล เพราะความอ่อนเพลียที่ประสบทำให้แบมแบมนอนหลับสนิทโดยไม่มีอาการสะดุ้งตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อย จวบจนเข้าสู่ช่วงเช้าสายคุณแม่ตัวน้อยก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นจากการหลับใหล ยองแจที่คอยเฝ้าดูอาการก็เริ่มกระสับกระส่ายด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นพี่สะใภ้นอนหลับนานกว่าปกติ จนกระทั่งยูคยอมเข้ามาตรวจอีกรอบและได้อธิบายสาเหตุของการหลับลึกให้ได้ทราบ เลขาตัวขาวจึงกลับมาหายใจได้อย่างโล่งอกอีกครั้ง

 

“อืม~”

 

“โอ๊ะ!พี่แบม!!” คนเฝ้าไข้ที่นั่งเฝ้ามาทั้งช่วงเช้าผุดลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วชะโงกใบหน้าเข้าไปหาพี่สะใภ้ของตัวเองอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคนที่ตนเฝ้ามาเกือบจะเข้าครึ่งวันเริ่มมีการเคลื่อนไหว

 

“ยองแจ?”

 

“ครับ แจเอง ค่อยๆลุกก่อนนะครับ” มือขาวทำหน้าที่ได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งการช่วยประคอง การนำน้ำมาเสิร์ฟให้ดื่มจนเสร็จสรรพ

 

ยองแจใช้เวลาเพียงไม่นานในการอธิบายเรื่องราวต่างๆรวมถึงอาการของคนเจ็บในระหว่างที่แบมแบมกำลังใช้เวลาในการพักผ่อนร่างกายที่เหนื่ยอ่อน รวมไปถึงอาการของคนในครรภ์ที่ต้องได้รับการตรวจอีกครั้งเพื่อความปลอดภัย และผลที่ออกมาก็น่าพอใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเจ้าตัวเล็กในครรภ์กลับแข็งแรงมากกว่าที่คิด ความแข็งแกร่งของหลานชายตัวน้อยที่ยังคงเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆสร้างความชื่นชมจากเหล่าน้าอาทั้งหลายได้อย่างล้นหลาม

 

แบมแบมคลี่ยื้มแทนการพูด มือเล็กเลื่อนวางลงบนหน้าท้องของตัวเองพลางลูบไล้อย่างแผ่วเบาเพื่อแทนการกล่าวคำชื่นชม ก่อนจะเริ่มขยับร่างกายของตัวเองอีกครั้งเพื่อลงจากเตียงนอนโดยมียองแจคอยช่วยประคองอยู่ไม่ห่าง ทางด้านเลขาคนเก่งเองก็ทราบจุดหมายของการผุดลุกขึ้นของคุณแม่คนนี้ดีจึงไม่คิดที่จะห้ามปรามหรือขัดขวาง

 

“เดินไหวไหมครับ?”

 

“ไหวสิ พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อย”

 

“จ๊ะ แค่ลมจับแค่นั้นเนาะ”

 

ยองแจพาแบมแบมเดินมายังห้องพักข้างๆกันภายในเวลาไม่กี่นาที ภายในห้องพักของคุณต้วนมีแจ็คสันคอยเฝ้าดูแลก่อนอยู่แล้ว  หนุ่มเมืองจีนสังเกตเห็นคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่และรู้ในสิ่งที่ตนควรจะทำในทันที ก่อนจะรีบขอตัวออกไปด้านนอกโดยไม่ลืมที่จะหยิบลูกหมูของตนติดมือออกไปด้วย

 

คนตัวเล็กเดินเข้าไปยังเตียงคนไข้อย่างช้าๆเพราะร่างกายที่ยังคงอ่อนเพลียของตน พลางใช้ดวงตาสำรวจคนบนเตียงไปเรื่อยๆในขณะที่กำลังก้าวฝีเท้าเข้าไปในแต่ละก้าว

 

“หน้าป่วยๆแบบนี้ไม่เหมาะกับพี่เลยนะ” แบมแบมก้มตัวลงไปมองใบหน้าหล่อที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม พลางยื่นมือขึ้นสัมผัสใบหน้าเรียวที่เย็นชืดเพราะเครื่องปรับอากาศ เขาแนบมือทิ้งไว้อยู่อย่างนั้นเพื่อหวังจะสร้างความอบอุ่นให้แก้มที่เย็นชืดได้มีอุณภูมิที่อบอุ่นขึ้นมาอีกนิด

 

“ทำหน้าที่ได้ดีเกินไปนะครับ”

 

“........”

 

“จะเข้าประกวดพ่อดีเด่นหรือไง?”

 

“.......”

 

 

“พ่อดีเด่นที่เหลือแต่ชื่อแบมกับลูกก็ไม่อยากได้หรอกนะ เพราะฉะนั้น…อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ” ตาคู่สวยมองคนเจ็บด้วยสายตาติดตำหนิ แม้จะรู้ว่าถึงตนจะบ่นไปมากเพียงใดแต่ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ลืมตาตื่นขึ้นมารับฟัง คำบ่นพวกนั้นก็เป็นเพียงแค่อากาศที่ถูกพ่นออกมาอย่างไร้ประโยชน์เพียงเท่านั้น

 

“.........”

 

“แต่ก็...ขอบคุณที่ดูแลแบมกับลูกนะครับ” น้ำเสียงที่ปริ่มไปด้วยความขอบคุณถูกกระซิบถ่ายทอดออกไปอย่างชัดเจน

 

มือเล็กเลื่อนลงไปกุมมือใหญ่ที่แสนอบอุ่นก่อนจะนำมาวางลงบนหน้าท้องนูนของตัวเอง เพื่อหวังจะให้เจ้าตัวเล็กที่เคยมอบพลังชีวิตให้ได้มอบพลังนั้นให้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าบิดาบ้าง

 

“ตัวเล็กส่งพลังให้แล้ว รีบๆหายครับคุณแด๊ดดี้”

 

ร่างอวบทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงแล้วนั่งมองใบหน้าหล่อที่มีสีสันดีขึ้นกว่าเมื่อวานอยู่อย่างนั้นลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเป็นตัวบ่งบอกว่าอีกฝ่ายยังคงหลับใหลอยู่ในห้วงแห่งความฝันยากนักที่จะตื่นขึ้นมาในช่วงเวลานี้

 

คนเฝ้าไข้นั่งมองคนหลับอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งความง่วงงุนและความอ่อนเพลียเริ่มกลับเข้ามาโจมตีเปลือกตาอีกครั้ง แบมแบมค่อยๆโน้มศีรษะวางลงบนพื้นเตียงอย่างช้าๆแนบแก้มลงบนหลังมือของตนที่ยังคงกุมมือใหญ่ของคนป่วยไว้ พลางใช้นิ้วมืออีกข้างเขี่ยจิ้มเล่นเส้นเลือดที่ปรากฏอยู่บนท่อนแขนแกร่งอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเผลอหลับไป

 

“อืม” เปลือกตาสีสวยของคนที่เคยหลับใหลเริ่มขยับไหวอย่างช้าๆและค่อยๆเปิดออกในที่สุด คุณต้วนเหม่อมองฝ้าเพดานด้วยความงุนงง ไม่นานนักสมองอันปราดเปรื่องของนักธุรกิจหนุ่มก็เริ่มทำงานและเรียบเรียงข้อมูลทุกอย่างให้ได้เข้าใจอย่างรวดเร็ว

 

อาการหนักตรงท่อนแขนด้านขวาทำให้คุณต้วนที่กำลังสะลึมสะลือตื่นเหลือบมองด้วยความสงสัยก่อนจะขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่ชอบใจเมื่อเห็นศีรษะเล็กที่ดูคุ้นตานอนหลับซบหลังมือของตัวเองอยู่ ร่างสูงค่อยๆขยับลุกขึ้นนั่งอย่างข้าๆ แม้อาการเจ็บจะเริ่มประท้วงแต่คุณต้วนก็ไม่ได้สนใจสิ่งใดมากไปกว่าคนตัวเล็กที่กำลังนอนซบเตียงเขาด้วยท่าทางที่ดูไม่น่าจะสบายตัวมากนัก

 

“ให้ตายสิแบมแบม” เสียงแหบพึมพำเสียงเบาก่อนจะค่อยๆดึงแขนของตัวเองออกมาจากการเกาะกุมอย่างช้าๆ ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นเตียงอย่างเงียบเชียบแล้วเริ่มช้อนตัวภรรยาตัวน้อยขึ้นไปวางบนเตียงของตนเองโดยไม่สนใจเลือดที่กำลังซึมออกมาจากบาดแผลแม้แต่น้อย

 

แกร๊ก!

 

“เชี่ยมาร์ค!! ทำแป๊ะอะไรของมึงเนี่ย!?” แจ็คสันที่เดินกลับเข้ามาเอาของที่ลืมไว้อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคนป่วยโดนที่แทงสองแผลกำลังอุ้มตัวคนท้องขึ้นไปวางบนเตียง

 

“ชู่ว! เงียบ!!” ใบหน้าหล่อหันปรามหนุ่มเมืองจีนให้ลดเสียงลงก่อนจะหันกลับมาหาคนในอ้อมแขนอีกครั้ง มือใหญ่จัดการคลุมผ้าห่มผืนหนาให้ร่างเล็กที่เริ่มพลิกตัวหามุมให้อย่างเรียบร้อย

 

“โอ๊ยย! มีมึงเป็นเพื่อนนี่มันดีตรงไหนว่ะเนี่ย! เอาแต่ใจชิบหาย!!”

 

“ดีตรงที่มึงได้เจอยองแจไง”

 

“…..เออว่ะ”

 

“หึ!”

 

“ไม่ต้องมาหัวเราะเสียงหล่อ นั่งลงแล้วอยู่นิ่งๆซะ! แผลปริเลือดอาบเอวมึงแล้วนั่น!! ห่วงแต่เมียไม่ห่วงตัวเอง!!” แจ็คสันยกมือขึ้นชี้หน้าผู้มีอิทธิพลอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะกระทืบเท้าเดินออกไปด้วยความฉุนเฉียว

 

คุณต้วนถูกน้องชายของตัวเองดุอีกครั้งในฐานะแพทย์เจ้าของไข้ ยูคยอมขมุบขมิบปากไปทำแผลไปจนกระทั่งแผลทั้งสองแห่งกลับเข้าสู่ความเรียบร้อยอีกครั้ง การบ่นงึมงำนั้นก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง

 

“เป็นแม่กูหรอ?”

 

“ผมจะบอกให้พี่สะใภ้ด่าพี่!!” คุณหมอหนุ่มขู่ตอบอย่างไม่เกรงกลัวเมื่อเห็นลู่ทางที่ได้เปรียบมากกว่า

 

“ก็บอกไปสิ”

 

“พี่ไม่กลัว?” ตาเรียวหรี่มองพี่ชายของตนเองด้วยความสงสัยและไม่ยอมปักใจเชื่อกับคำตอบที่เพิ่งได้ยินมา

 

“ไม่” เสือหนุ่มเกร็งคอตอบอย่างไม่เกรงกลัวพลางผุดลุกขึ้นจากโซฟาหลบสายตาคาดคั้นของยูคยอมเดินตรงไปเตียงนอนที่มีคนรักของตนนอนหลับใหลอยู่ด้วยท่าทางระมัดระวังที่มากกว่าเดิม

 

“จริงดิ?”

 

“ยุ่ง!! ไปทำงานไปจะนอน!”

 

“เฮอะ!! ผมจะฟ้อง!!!” ยูคยอมกอดยกยู่ปากใส่ด้วยความหงุดหงิดเมื่อไม่สามารถทำให้พี่ชายของตนหงอยลงได้ตามที่คิด

 

ตุบ!!!

 

เสียงของกล่องกระดาษทิชชู่ลอยตีเข้าแสกหน้าคุณหมอหนุ่มอย่างแรงหลังจบประโยคไปได้ไม่นาน

 

“โอ๊ยย! มันเจ็บ!! นี่กลัวจนทำร้ายน้องนุ่งเลยหรอ?”

 

“ไม่ไป?”

 

“ผมจะฟ้อง! เหวยย!!! อย่าโยนนะพี่! หัวแตกเลยนะนั่น! ยอมๆไปแล้วๆ”  ยูคยอมตาเบิกโพลงเมื่อเห็นของใสที่อยู่ในมือของญาติผู้พี่ของตน ก่อนจะเปิดแล่นออกจากห้องพักไปอย่างรวดเร็วจนลืมแม้กระทั่งอุปกรณ์ทำมาหากินของตัวเอง

 

คุณต้วนวางแจกันคริสตัลลงที่เดิมก่อนจะหันไปมองก้อนบนเตียงที่กำลงนอนกอดผ้าห่มแน่น ร่างสูงเคลื่อนกายขึ้นไปบนเตียงนอนของตัวเองอย่างช้าๆก่อนจะแทรกกายลงบนพื้นที่ว่างที่เหลืออยู่

 

“อือ~”

 

“จุ๊ๆ” ปากสวยส่งเสียงปลอบแผ่วเบาพลางสอดมือโอบรอบเอวอวบ วางมือลงบนหน้าท้องนูนเพื่อเริ่มลูบกล่อมทั้งแม่และลูกน้อยให้หลับลงไปอีกครั้ง เมื่อจัดท่าทางนอนที่ร่างกายคุ้นเคยได้พอดีแล้ว ฤทธิ์ยาแก้ปวดแก้อักเสบที่เพิ่งถูกฉีดไปทำให้คุณต้วนค่อยๆปิดเปลือกตาของตัวเองลงอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อนจากต้นคอเนียนที่ถูกซุกด้วยจมูกโด่งค่อยๆกล่อมไล่สติของเขาให้ปลิวหายไปอย่างช้าๆจนถูกพัดให้ดับสนิทภายในเวลาไม่กี่อึดใจ

 

--------------------------------


“กอดหนูแบมกลมขนาดนี้ ป๊าว่าคงไม่ต้องห่วงอะไรมากแล้วมั้ง”

 

“คิกๆ ม๊าขอถ่ายรูปเก็บไว้ก่อน”

 

แชะ! แชะ!

 

“มันก็ออกจะหลงเมียหน่อยนะครับป๊าม๊า”

 

“ก็นะ แจก็ไม่มีอะไรจะพูด ให้ภาพมันอธิบายก็แล้วกันนะครับ”

 

“นี่เฮียหวัง พี่มาร์คนี่กลัวพี่สะใภ้ป่ะ?”

 

“ทำไมว่ะ?”

 

“ก็….”

 

เสียงพูดคุยหลากหลายน้ำเสียงค่อยๆแทรกเข้าไปปลุกคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใกล้แหล่งเสียงให้ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ตากลมกวาดมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความงุนงงแล้วจ้องนิ่งอยู่อย่างนั้นในระหว่างที่รอระบบการทำงานของสมองเตรียมความพร้อม ไม่นานนักตากลมก็ค่อยๆเบิกกว้างๆขึ้นอย่างช้าๆเมื่อเห็นใบหน้าของผู้สูงวัยอีกสองคนได้อย่างชัดเจน

 

“คุณม๊า! คุณป๊า!”แบมแบมอุทานเรียกผู้สูงวัยทั้งสองท่านด้วยความตกใจ พลางสะดุ้งดันตัวเองขึ้นเพื่อหวังจะผุดลุกขึ้นนั่ง แต่กรงแขนแกร่งที่โอบรัดรอดเอวอวบทำให้แบมแบมดูเหมือนกับแม่ปลาตัวอ้วนติดอวนดิ้นไปมาเพียงเท่านั้น

 

มือเล็กรีบแกะมือคู่สวยที่กำลังประสานกันทิ้งไว้ที่หน้าท้องของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ความร้อนเริ่มวิ่งริ้วไปยังใบหน้าหวานมากขึ้นทุกทีๆเมื่อสายตาที่มากถึงสิบคู่ยังคงจ้องมองมาที่ตนอย่างไม่ลดละ แก้มอิ่มขึ้นสีอย่างน่ารักจนคนมองเริ่มนึกเอ็นดูในความน่ารักของคนขี้อาย

 

“โอ๊ยย อืออ ทำไมแกะไม่ออก” แบมแบมครางออกมาด้วยความร้อนรน เมื่อไม่สามารถแกะเจ้ามือคู่ใหญ่คู่นี้ได้ซักที ยิ่งแกะยิ่งแงะมากเท่าไหร่มันกลับยิ่งดูเหมือนจะประสานเข้าหากันแน่นมากขึ้นเท่านั้น คนตัวเล็กเริ่มรู้ตัวว่าตนเองกำลังตกเป็นเหยื่อของคนเจ็บที่นอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังจึงล้มเลิกความพยายามแล้วทิ้งตัวนอนนิ่งขมวดคิ้วฉับด้วยความหงุดหงิดใจ

 

“หึๆ”

 

“พอได้แล้วตามาร์ค น้องหน้ายุ่งหมดแล้ว” คุณนายต้วนยื่นมือเข้าไปตบลงบนต้นแขนของลูกชายเพื่อห้ามปราม แต่ใบหน้าสวยยังคงแสดงออกว่าตนก็ชอบการแกล้งนี้อยู่ไม่น้อย

 

“ตีแรงๆเลยครับคุณป้า” ยูคยอมรีบฉวยโอกาสในการเอาคืนโดยการยื่นหน้าเข้าไปกระซิบพร้อมกับจับมือสวยของผู้เป็นป้าฟาดลงบนต้นแขนแกร่งของคุณต้วนอีกครั้ง ยองแจเห็นดังนั้นจึงเข้าร่วมการเอาคืนอีกคนด้วยความนึกสนุก แต่มือที่เลขาคนเก่งจับนั้นกลับไม่ใช่มือของคุณนายต้วนอย่างที่คิด ยองแจจับมือของยูคยอมที่กำลังปล่อยออกนำไปวางลงบนเอวของคุณแม่ตัวเล็กแทน

 

“อุ๊ย!! ไอ้พี่ยองแจ!! นี่หาที่ตายให้น้องเลยเรอะ!?” คุณหมอหนุ่มดึงมือกลับอย่างรวดเร็วราวกลับจับต้องของร้อน แม้จะเป็นการสัมผัสแค่เสี้ยววินาทีแต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงกับความหึงหวงของญาติผู้พี่ของตนซักเท่าไหร่

 

“เอ้าก็เห็นอยากเล่น ก็ช่วยแหย่ให้ไง ตีแบบนั้นเด็กไป แหย่จริงๆก็ต้องแบบนี้แหละ คึๆ”

 

“อยากหยอกไม่ได้อยากหมอบนะเว้ย เหวยๆอย่ามองน้องแบบน้าน!” ยูคยอมถอยกรูออกห่างอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาของเสือหนุ่มที่กำลังมองเขม็งมาที่ตน ร่างสูงหลบผลุ่บเข้าข้างหลังของผู้เป็นลุงพร้อมกับกำชายเสื้อสูทไว้แน่นเพื่อขอความช่วยเหลือ

 

“ฮ่าๆ เจ้ามาร์คไม่ต้องมองป๊าด้วยสายตาร้อนแรงขนาดนั้นก็ได้ น้องแค่อยากเล่นด้วยจะเป็นพ่อคนแล้วก็ใจเย็นๆลงหน่อยสิ”

 

“ใช่ๆ แค่อยากเล่นด้วย” ยูคยอมโผล่ใบหน้าข้ามไหล่กว้างของผู้สูงวัยออกมาสนับสนุนสั้นๆแล้วก็หลบกลับเข้าไปอีกครั้ง

 

คุณต้วนถอนหายใจให้กับความซุกซนที่ไม่เข้ากับอายุของเหล่าน้องชาย เขาไม่ได้รู้สึกโกรธหรือหึงหวงหน้ามืดตามัวมากถึงขนาดนั้น สายตาดุที่ส่งไปให้ก็เป็นเพียงแค่การหยอกล้อกลับแต่เพียงเท่านั้น

 

เพียะ!

 

“ตื่นแล้วก็ปล่อยสิครับ” แรงตบที่ไม่ไม่แรงนักเกิดขึ้นพร้อมๆกับคำสั่งที่จากคนที่นอนเงียบมานาน แบมแบมเอียงหน้ามองไปทางด้านหลังเพื่อส่งส่ายตาดุสนับสนุนคำสั่งของตน ซึ่งการกระทำนั้นกลับทำให้คนที่เจ็บขี้แกล้งฉวยโอกาสสาธิตวิธีการหอมแก้มยังไงให้ชื่นใจสู่สายตาของคนทั้งห้องในทันที

 

“โอ้วววว!!!!” หนุ่มๆภายในห้องโห่ร้องออกมาด้วยตกตะลึงดังก้องไปทั่วห้องพัก

 

แบมแบมรีบฟาดมือลงบนท่อนแขนที่ยังกอดรอบตัวเองไม่ยอมปล่อยรัวๆไปหลายที ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดขาวเมื่ออาการขัดเขินเริ่มเข้าโจมตีใบหน้าของเขาอย่างหนักหน่วง เมื่อเจ้าปลาหมึกนามมาร์คต้วนไม่ยอมปล่อยแต่โดยดี คุณแม่จึงตัดสินใจพงกหัวไปทางด้านหลังแรงๆหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

 

“โอ๊ย!!” เจ้าปลาหมึกรีบปล่อยมือออกเพื่อยกมือขึ้นกุมหน้าผากของตัวเองและในจังหวะนั้นเองแบมแบมจึงรีบดันตัวลุกขึ้นนั่งในทันที

 

คุณแม่ตัวน้อยยกยิ้มสะใจออกมาแล้วค่อยๆวางเท้าลงบนพื้นห้องโดยมีคุณนายต้วนที่กำลังกลั้นหัวเราะค่อยช่วงพยุงอีกแรง แบมแบมออกเดินเพื่อตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการล้างหน้าล้างตาปลุกความสดชื่นให้ตัวเองโดยทิ้งคนเจ็บที่นอนโอดโอยกุมหน้าผากไว้เบื้องหลัง

 

“จัดการปัญหาได้ดี ปรบมือครับ” แจ็คสันปรบมือชื่นชมในระหว่างที่แบมแบมกำลังเดินผ่านตนซึ่งก็ได้รอยยิ้มชอบใจจากคุณแม่ตัวแสบตอบกลับเช่นเดียวกัน

 

คนท้องเดินหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีหายเข้าไปในห้องน้ำโดยมีสายตาของสามีเจ้าบทบาทคอยมองตามอยู่ทุกการเคลื่อนไหว

 

คุณต้วนหยุดชะงักการดีดดิ้นลงในทันทีเมื่อเห็นว่าแบมแบมหายเข้าไปในห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงค่อยๆผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังจนทำให้แจ็คสันที่กำลังอ้าปากล้อหุบฉับลงในทันที

 

“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน?”

 

“ชานดูแลอยู่” หนุ่มจีนรีบตอบข้อมูลที่ตนทราบไปอย่างรวดเร็ว

 

“ดี”

 

“แกกำลังจะทำอะไรหนะอี้เอิน?” นายใหญ่ของตระกูลที่นั่งกอดอกอยู่บนโซฟามองหน้าลูกชายคนเก่งของตัวเองนิ่ง

 

“ก็แสดงความขอบคุณไงป๊า”

 

“ป๊าไม่เห็นด้วยหรอกนะที่จะทำแบบนั้น”

 

ชายหนุ่มที่ยังเลือดร้อนหิวกระหายในการเอาคืนขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินความคิดเห็นของบิดา คุณต้วนคนพ่อพอเห็นท่าทางของลูกชายก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

“ส่งให้ทางการจัดการเถอะ เชื่อป๊า”

 

“.......”

 

“ป๊าคิดว่าแบมแบมเองก็อยากทำแบบนั้น น้องเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวก็ทำตามความต้องการของเขาซะ”

 

“.....”

 

“ เอาเวลาไปดูแลลูกเมียยังจะมีประโยชน์ซะกว่าที่จะไปทำเรื่องไร้สาระพรรคนั้น เข้าใจใช่ไหม?” อดีตนายใหญ่ของT กรุ๊ปออกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจแม้ว่าตนจะสละบัลลังค์นั้นให้บุตรชายไปแล้ว แต่หัวหน้าใหญ่ภายในครอบครัวก็ยังคงเป็นของคุณต้วนคนพ่ออย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

 

“ครับ” คุณต้วนคนลูกจำยอมพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย การพูดคุยระหว่างพ่อลูกทำให้สามหนุ่มสามมุมที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลเลือกที่จะนั่งฟังอย่างเงียบเชียบ เรื่องภายในครอบครัวก็ปล่อยให้ครอบครัวเขาจัดการกันเองพวกเขามีหน้าที่แค่ยื่นมือให้ความช่วยเหลือได้ในบางเรื่องเพียงเท่านั้น

 

แกร๊ก!

 

เสียงกลอนประตูที่ดังขึ้นเบาๆทำให้คุณต้วนทั้งสองหุบประเด็นลงในทันที คุณต้วนคนลูกเลือกที่จะนอนเอนหลังไปกับเตียงนอนที่ถูกปรับละดับขึ้นเพราะไม่สามารถนั่งตัวตรงได้นานนัก ร่างสูงที่นอนเอียงข้างจ้องมองภรรยาตัวน้อยของตนที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาที่เปี่ยมได้ด้วยความรักจนคนโดนมองเริ่มรู้สึกตัว

 

“อะไรครับ?” แบมแบมฉงนใบหน้าสงสัยเมื่อจู่ๆตัวเองก็ตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง แต่สายตาของใครอีกคนที่ดูจะพิเศษมากไปหน่อยทำให้เขาเริ่มทำตัวไม่ถูกซักเท่าไหร่

 

“มาหาหน่อย” คุณต้วนตบมือแปะๆลงพื้นที่ว่างข้างเตียงเชื้อเชิญแบมแบมให้เขามาหา

 

“ไม่เอา แบมจะไปนั่งกับคุณม๊า”

 

‘อะไรเอ่ยนก?’ เสียงล้อเลียนที่แว่วมาจากมุมของสามหนุ่มทำให้คุณต้วนตวัดสายตาดุไปให้ ซึ่งนั่นกลับเรียกเสียงหัวเราะเยาะจากสามหนุ่มได้เป็นอย่างดี

 

“ป๊าจะกลับแล้ว ใช่ไหม?” ชายหนุ่มหันไปมองบิดาของตนพลางส่งสายตาขอความร่วมมือแกมบังคับแฝงไปด้วย เอ็ดเวิร์ดต้วนหลุดขำออกมาเบาๆก่อนจะยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี ในเมื่อเจ้าลูกชายอุตส่าห์ขอร้องมาขนาดนี้จะให้เขาปฏิเสธก็ดูจะใจร้ายมากไปหน่อย ยอมๆข้าวใหม่ปลายังมันเขาหน่อยก็แล้วกัน

 

“อืม ป๊ามีนัดออกรอบพอดี เราไปกันเถอะคุณเดี๋ยวเพื่อนผมจะรอนาน” เอ็ดเวิร์ดผุดลุกขึ้นยืนแล้วกวักมือเรียกคู่ชีวิตของตนที่ยังยืนงงงันกับการถูกชวนกลับของสามี คุณต้วนคนพ่อเดินเข้าไปวางมือลงบนศีรษะของลูกชายแล้วตบแปะๆด้วยความหมั่นเขี้ยวในความเจ้าเล่ห์ของเจ้าตัว ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกสะใภ้ของตนที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

 

“ไว้ป๊าจะมาเยี่ยมใหม่นะลูกสะใภ้ ป๊าจะเอาลูกพีชหวานๆมาฝากเห็นว่าเราชอบกิน ใช่ไหม?”

 

“ขอบคุณครับคุณป๊า” แบมแบมฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจพร้อมทั้งเผลอยกมือไหว้ขอบคุณตามความเคยชินในวัฒนธรรมของตน

 

ท่าทางน่ารักของลูกสะใภ้ถูกใจเอ็ดเวิร์ดอยู่ไม่น้อย อดีตนักธุรกิจวางมือลงบนศีรษะเล็กๆแล้วลูบเบาๆด้วยความเอ็นดู แบมแบมเองก็เอนหัวรับสัมผัสอบอุ่นนั้น สัมผัสที่ให้ความรู้สึกถูกปกป้องคุ้มครองทำให้เขารู้สึกคิดถึงบิดาของตนเองอยู่ไม่น้อยจนเผลอหลับตาเอนหัวรับสัมผัสนั้น

 

“ป๊ากับม๊ากลับแล้วนะ”

 

“ครับ” แบมแบมตอบรับด้วยความรู้สึกเสียดายเมื่อสัมผัสที่แสนอบอุ่นนั้นค่อยๆเลื่อนออกไป

 

“งั้นพวกผมก็ขอตัวไปส่งคุณลุงกับคุณป้าก่อนแล้วกันเนาะ” ทั้งสามหนุ่มรีบผุดลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่มโพธิ์ร่มไทรของตัวเองกำลังเดินออกไป คนที่มีชนักติดหลังคนแรกในชุดกาวน์ผุดลุกเดินเร็วออกไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยแจ็คสันที่ส่งยิ้มแหยๆและยองแจที่ทำหน้าตามึนอึนไม่รับรู้เรื่องราว

 

“มาหาพี่ได้แล้ว”

 

ยังไม่ทันที่คุณต้วนจะพูดจบประโยคดี คุณแม่ตัวน้อยกลับยอมเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่ายแถมยังพุ่งตัวเข้ากอดแน่นอีกต่างหาก ซบใบหน้าลงบ่ากว้างที่้ที่ซึ่งเปรียบเสมือนที่พักผ่อนก่อนจะหลับตาลงเพื่อสะกัดกั้นอารมณ์มัวหมองของตัวเองให้จางหายไป

 

“เป็นอะไร?”

 

“ขอกอดหน่อย”

 

“.......”

 

คำขอร้องนั้นถูกตอบรับในทันที คุณต้วนทิ้งตัวอิงกับพื้นเตียงแล้วเริ่มกระชับตัวนุ่มให้เข้ามาหาตัวให้มากขึ้น ทิ้งจูบอุ่นลงบนกลุ่มผมนิ่มเพื่อหวังจะช่วยปลอบใจไล่ความรู้สึกไม่ดีทั้งมวลที่แบมแบมกำลังรู้สึกให้จางหายไปโดยไว ทั้งสองปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย ปล่อยให้ความเงียบที่แสนจะเงียบเหงาเป็นตัวช่วยผลักดันความคิดในช่วงเวลาที่กำลังจมอยู่กับตัวเอง

 

“แบมคิดถึงพ่อ”

 

ตาคมที่ปิดรอเวลาเปิดขึ้นมองคนในอ้อมกอดที่เริ่มเปิดประโยคบรรยายความรู้สึกที่กำลังอัดแน่นอยู่ภายในออกมา

 

“......”

 

“คิดถึงสัมผัสของพ่อ กอดอุ่นๆของพ่อ มือของคุณป๊าทำให้แบมคิดถึงมือของพ่อ” น้ำเสียงหงอยๆของคนตัวเล็กทำให้คุณต้วนกระชับอ้อมกอดเข้าหากันอีกครั้ง พลางลูบแผ่นหลังเล็กเพื่อปัดความโดดเดี่ยวที่กำลังเข้ามายึดเกาะให้หลุดออกไป

 

“อยากไปหาท่านไหม?”

 

“ได้หรอ?” ดวงหน้าหวานเงยหน้าโชว์แววตาที่เริ่มเปล่งประกายไปด้วยความดีใจส่งให้ผู้เป็นสามี

 

 

“ได้สิ ไว้พี่หายดีแล้วเราค่อยไปเยี่ยมท่านด้วยกัน”  มือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มนุ่มที่ตนแสนจะชื่นชอบที่กำลังยกตัวขึ้นสูงมากขึ้นทุกทีๆ พลางนึกโล่งใจในสิ่งที่แบมแบมกำลังคิดไม่ได้เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นตามที่เขาได้คิดไว้ แบมแบมไม่ยอมพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเลยตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา เป็นการแสดงออกที่ชัดเจนว่าไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่ยังไม่ทันที่คุณต้วนจะได้คิดต่อสัมผัสนุ่มๆที่เกิดที่ปลายคางกลับกลายเป็นตัวดึงสติของเขาไปจนหมด

 

“ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค” ร่างน้อยยกตัวขึ้นไปมอบจุมพิตที่เต็มไปด้วยความขอบคุณลงปลายคางสวยยิ้มแฉ่งให้อย่างน่ารัก ก่อนจะทิ้งตัวซบลงที่เดิมอีกครั้งมุดหน้าอยู่บนตัวเขาด้วยความสนุกสนานผิดกับเมื่อกี้อย่างลิบลับ

 

คุณต้วนถอนหายใจหนักข่มความคันไม้คันมือของตัวเองลงเมื่อโดนภรรยาทำตัวน่ารักใส่ ถ้าในตอนนี้ตรงช่วงเอวของเขามันไม่ได้รับบาดเจ็บจนเคลื่อนไหวร่างกายไม่สะดวกแบบนี้ แบมแบมคงไม่รอดมานอนกอดเขาได้อย่างสบายใจแบบนี้แน่ๆ

 

ฮึ่ม!! อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ท่องไว้ๆ!!

 

 

 

 




-------------------------

มันก็จะเลี่ยนๆหน่่อย

เบะปากอีกที

หมดอุปสรรครอเทน้ำตาลเลยคราวนี้

เบะปากแค่นี้แค่แซมเปิ้ลๆ

นี่คิดอยู่ว่าจะเปิดเรื่องใหม่

ผสมระหว่างเรื่องนี้กับสวีทลิปที่จบไป

แนวท้องได้นี่แหละ

สนใจกันป่ะ!?

---------------------------------

เบะปากกับความรักเมียนี้

เบะๆๆๆ

อะไรเอ่ยไม่ทำการบ้าน?

ฉันหนะสิ ฉันหนะสิ 

ขี้เกียจชรุง

โอ่ยยยยย


























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 711 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6247 lek0868909108 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:17
    น่ารักจริงมาร์คแบม
    #6,247
    0
  2. #6149 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 05:28

    ยิ้มตามเลยน่ารักก

    #6,149
    0
  3. #6055 YanisaCH (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 17:25
    อะไรเอ่ยหวานจนเลี่ยน?
    #6,055
    0
  4. #5931 Spices_smile (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 08:49
    น่ารักที่สุดดดดด
    #5,931
    0
  5. #5867 uromtbb (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:22
    คุณพ่อตลอดเลย5555
    #5,867
    0
  6. #5803 KattyGD (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:12
    ต้องโดนตีพี่มาร์คเนี่ย
    #5,803
    0
  7. #5697 Pent SG (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:52
    หื่นไม่เลือกเวลาเลย
    #5,697
    0
  8. #5639 ฺBeau (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:48
    ชอบเวลาคุณป๊าเรียกพี่มาร์คว่าอี้เอิน
    #5,639
    0
  9. #5596 Spices_smile (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 11:20
    ขำ555555555
    #5,596
    0
  10. #5440 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:55
    คุณต้วนนี่หื่นได้ทุกเมื่อจริงๆ
    #5,440
    0
  11. #5186 meto9397 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:19
    รอดูคุณเค้ากินหวานนะคะ แต่จะนกอีกไหม5555
    #5,186
    0
  12. #5176 litterrabbitza (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 08:24
    แหมมม กำลังซึ้ง พี่มาร์คนิ
    #5,176
    0
  13. #5133 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:40
    หื่นได้หื่นดีจริงๆมาร์คเนี้ย
    #5,133
    0
  14. #5085 ATENNILE (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 13:11
    ไม่ได้กลัวเมียสักนิดแต่แค่ไม่กล้าหือแค่นั้นเองอออดอ้อนได้ารักดีจริงๆ
    #5,085
    0
  15. #4926 PaulaPum (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:33
    เจ็บขนาดนี้แล้วยังไม่เลิกหื่นอีก
    #4,926
    0
  16. #4839 Nuthathai Por (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 17:43
    เจ็บปางตายก็ยังไม่เลิกหื่นนะมาร์ค
    #4,839
    0
  17. #4613 ojay2 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 18:27
    อดทนนะต้วนนะ 55555555
    #4,613
    0
  18. #3912 CornettoX (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 15:52
    อยากทักทายตัวเล็กหรอมาร์ค
    #3,912
    0
  19. #3524 MTBB_puii (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 13:28
    อิพี่หื่นใส่ต้องตลอดนะ อิอิ
    #3,524
    0
  20. #3521 keyprince (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    โอ้ย หมั่นไส้มาร์คต้วนน
    #3,521
    0
  21. #3381 Onjira Ketbunnak (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 17:49
    โอ้ย เหม็นฟามรักกกกก หมั่นไส้มาร์คต้วนสุดไรสุดดด555 ทำมาเปง
    #3,381
    0
  22. #3303 Ben_JS (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:08
    ต่อออ น่ารักๆ
    #3,303
    0
  23. #3261 toto (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:42
    ยังคิดจะเปรี้ยวอีกนะ
    #3,261
    0
  24. #3247 xcoolzip (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 00:49
    กำไรเห็นๆ
    #3,247
    0
  25. วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 18:11
    รออออออ
    #3,200
    0