[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 38 : 35 (130%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 756 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60


35


 

ใบหน้าเล็กที่บูดบึ้งหันมองทิวทัศน์ข้างถนนตั้งแต่ออกจากตัวบ้านบวกกับลักษณะการนั่งที่แทบจะแนบชิดไปกับประตูรถ มันช่างเป็นภาพที่น่าเอ็นดูสำหรับคุณต้วนมากจริงๆ ร่างสูงทดลองขยับเข้าไปหาแต่กลับโดนขู่ฟ่อกลับมาราวกับแม่เสือร้าย ลองใช้มือแหย่ก็โดนตะปบมือกกลับตามที่คาดไว้ เช้าวันนี้เขาโดนคุณแม่ตัวน้อยงอนเข้าแล้วจริง

 

อาการงอนไม่ได้เกิดจากการแปรเปลี่ยนด้านอารมณ์ของคุณแม่แต่มันกลับสืบเนื่องมาจากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นมา กิจกรรมรักย่อมต้องเปลืองแรงเป็นธรรมดา ผลสืบเนื่องมาจากการใช้แรงทำให้วันนี้แบมแบมต้องตื่นสายกว่าทุกวัน สายกว่าที่ทุกคนได้คาดไว้ แต่กลับกันกับอีกคนที่มีใบหน้าแจ่มใสลงมาจากห้องมาดื่มกาแฟชมอากาศในยามเช้าผิดแปลกไปกว่าทุกวัน เมื่อนำเหตุการณ์แปลกๆมารวมกันมันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะไม่รู้ว่าสาเหตุของการตื่นสายของแบมแบมและใบหน้าชื่นมื่นของคุณต้วนมากจากอะไร

 

“ขยับมานั่งดีๆ” สาเหตุของอาการเอ่ยปากบอกคุณแม่ตัวน้อยที่ยังคงทดลองสิงประตูอยู่ให้ขยับออกมานั่งดี เพราะเห็นท่าทางการนั่งที่ดูไม่น่าสบายตัวคุณต้วนจึงต้องเอ่ยบอกให้คนงอนรู้ตัว

 

“......”

 

“แบมแบม”

 

“ชิ!” เพราะน้ำเสียงที่จริงจังแบมแบมจึงยอมขยับร่างกายของตัวเองลงมานั่งพิงพนักพิงอย่างว่าง่ายแต่ก็ยังไม่ยอมเอาหน้าออกมาจากหน้าต่างอยู่ดี

 

แก้มใสที่ป่องออกหน่อยๆเพราะการกระทำของเจ้าตัวทำให้วันนี้แก้มที่บวมอยู่แล้วบวมออกมามากกว่าปกติ มันช่างเหมือนแม่กบที่เคยพูดไป ร่างสูงเริ่มนั่งขำกับความคิดของตัวเองจนเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อแม่กบหันมามองด้วยสงสัยจนเผยให้เห็นแก้มป่องๆทั้งสองข้าง

 

“อะไรครับ?” ใบหน้าหล่อๆที่กลั้นยิ้มและไม่มีท่าทีว่าจะหุบมันทำให้แบมแบมสงสัย ยิ่งพอเขาหันกลับมาอาการอดกลั้นนั้นก็หลุดออกมาทันทีทำให้แบมแบมตัดสินใจเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย

 

“เปล่า”

 

“.......”

 

แบมแบมเงียบแล้วก้มลงสำรวจการแต่งตัวของตัวเองอีกครั้ง เมื่อคำตอบที่ปฏิเสธว่าไม่มีอะไรแต่สายตากลับแวววาวแบบนั้น มันทำให้เขาเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองว่าวันนี้เขาแต่งตัวแปลกหรือลืมรูดซิปติดกระดุุมที่ไหนอีกหรือเปล่า มือเล็กตบแปะไปทั่วร่างกายเพื่อหาจุดผิดปกติแต่ชุดที่เขาใส่มันไม่มีซิปหรือกระดุมที่ไหน คนตัวเล็กเลยยอมรามือลงแล้วเงยหน้าขมวดคิ้วส่งไปหาคนข้างตัวอีกครั้ง

 

“ไม่มีจริงๆ”

 

“อย่าให้แบมรู้นะ” ตากลมหรี่มองอย่างจับผิด คุณต้วนเองก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตัวเองแต่มิวายเหลือบมองแก้มป่องๆนั้นอีกครั้ง แม่กบที่ปล่อยลมออกไปบ้างแล้วแก้มเลยไม่ป่องเหมือนเมื่อกี้แต่มันก็ยังคงบวมอยู่ดีเพราะน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นในทุกวันของเจ้าตัว มันป่องกลมขาวนุ่มนิ่มให้ความรู้สึกเหมือนมาชเมลโล่ จึงไม่แปลกที่เดี๋ยวนี้ที่เขาจะชอบฟัดแก้มแบมแบมมากเป็นพิเศษ และตอนนี้เขาเริ่มอยากกินมันอีกครั้ง

 

“ขอกินหน่อยได้ไหม?”

 

“กินอะไรครับ?”

 

“มาชเมลโล่”

 

“ไหนอ่ะ?” ตากลมเริ่มกวาดสายตาไปรอบๆตัวรถเพื่อมองหาซองขนม เพราะช่วงนี้แบมแบมเริ่มโดนห้ามเรื่องการกินหวาน เมื่อพูดถึงขนมที่ไม่ได้แตะมานานเขาเองก็อยากจะกินด้วยก็เท่านั้น

 

“ตอบก่อน ว่าจะให้พี่กินไหม”

 

“จะกินก็กินสิครับ แบมไม่ได้ว่า” คนตัวเล็กยักไหล่ไม่ใส่ใจที่อีกคนจะขอกินขนมบนรถ มาชเมลโล่ไม่มีเกล็ดน้ำตาลที่จะหล่นให้เบาะรถเปื้อน และถ้ากลัวว่าการกินขนมจะทำร้ายจิตใจของคนท้องอย่างเขา แบมแบมไม่ได้คิดแบบนั้นแน่นอนแต่เขาแค่จะของชิมด้วยเท่านั้นเอง

 

คุณต้วนยิ้มกริ่มที่เห็นท่าทางของภรรยาตัวน้อยที่ดูเหมือนจะไม่รับรู้จุดมุ่งหมายของเขาและที่มาของมาชเมลโล่เลยซักนิด คุณมัมตัวนุ่มในเสื้อฮูทสีขาวยังนั่งเป็นเป้านิ่งให้เขาเข้าจู่โจมได้อย่างง่ายดาย

 

ตามไม่ทันก็โดนกินไปตามระเบียบ

 

ฟอดด!!

 

“เอ๊ย!!!” แก้มซ้ายที่โดนกดหนักๆจนบุ๋มเข้าทำให้เจ้าของแก้มเผลออุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ

 

ฟอดด!!

 

“อื้ออ!” แบมแบมครางในลำคอด้วยความอึดอัดเมื่อแก้มขวาก็โดนหอมซะจนหน้าเอียง แถมลำแขนที่เอื้อมเข้ามารัดรวดเร็วราวกับงูทำให้เขาขยับตัวได้ไม่มากนัก

 

จุ๊บ!

 

“ขอบคุณสำหรับของหวานครับ” คุณต้วนที่เพิ่งมอบจูบเร็วๆลงบนปากนุ่มเอ่ยแสดงความขอบคุณเบาๆก่อนจะปล่อยคนที่นิ่งงันในอ้อมแขนกลับสู่อิสระอีกครั้ง แล้วผละตัวเองกลับไปนั่งที่เดิมทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดและเป็นการกลับไปโดยที่ใบหน้ายังติดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับไปจนเต็มหน้า

 

แก้มใสที่โดนหอมไปฟอดใหญ่เริ่มมีสีระเรื่อขึ้นมาเรื่อยๆ มือเล็กยกขึ้นมาลูบแก้มของตัวเองด้วยอาการงงๆ แล้วเริ่มนวดแก้มตัวเองไปมาเพื่อทดสอบว่ามันเป็นมาชเมลโล่อย่างที่คุณต้วนพูดหรือเปล่า เนื้อแก้มที่เขาเองก็ไม่ค่อยได้สัมผัสมานานแบมแบมรู้สึกว่ามันเยอะขึ้นกว่าเดิมอยู่มาก เนื้อแก้มที่เพิ่มขึ้นทำให้ยิ่งเล่นไปเขาก็ยิ่งเพลินมือ

 

อืม มาชเมลโล่จริงๆนั่นแหละ

 

คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจความอ้วนที่เพิ่มขึ้นของตัวเอง แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปฟาดสายตาใส่คนข้างตัวที่นั่งมองตนก่อนอยู่แล้วไปหนึ่งทีพร้อมกับฟาดมือลงต้นขาแน่นเน้นๆไปด้วยความหมั่นไส้ในความเจ้าเล่ห์ที่มีมาไม่หยุดหย่อน

 

การหยอกล้อของคู่สามีภรรยาทำให้ชานและคนขับรถอีกคนมองหน้ากันด้วยความเข้าใจ ก่อนจะค่อยๆผละใบหน้าหันไปมองถนนด้วยความเบื่อหน่าย ยิ่งพอเสียงตบตีและเสียงโอดโอยด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่จริงจังนักทำให้ชานเผลอกรอกตาบนด้วยความเหนื่อยใจ

 

คนมีคู่ไม่รู้หรอกว่าคนโสดเขา. . .อิจฉา


------------------------------------


“พี่แบมทางนี้!” ยองแจที่นั่งรออยู่ในร้านโบกมือแสดงตำแหน่งให้คนมาใหม่ทั้งคู่เดินเข้ามาหา มือขาวของเลขาโบกได้ไม่นานกลับโดนฉุดลงโดยคนข้างตัวที่นั่งอยู่ข้างกัน

 

“เบาๆหน่อยเกรงใจคนอื่นเขา” แจ็คสันปรามลูกหมูของตัวเองอย่างไม่จริงจังนัก แล้วถือโอกาสกุมมือนิ่มนั่นไว้เมื่อเห็นว่าเจ้าของมือไม่ได้สนใจมือของตัวเองในตอนนี้มากนัก ยองแจหันมายิงฟันใส่แล้วหันไปมองพี่สะใภ้ของตัวเองด้วยความดีใจอีกครั้ง

 

แบมแบมที่เดินเพิ่งเดินเข้ามาถึงโต๊ะที่ถูกจองไว้เผยรอยยิ้มให้คนทั้งคู่และเอ่ยคำทักทายคนทั้งคู่ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนุ่มที่ว่างอยู่ ท่าทางของคุณแม่ที่ดูเหมือนจะเมินคนที่มาด้วยกันทำให้ทั้งแจ็คสันและยองแจแปลกใจกับท่าทางนั้น

 

ยองแจเลยรีบตัดบรรยากาศแปลกๆด้วยการเรียกพนักงานที่รออยู่ไม่ไกลให้รีบเข้ามารับออเดอร์ พลันคิดไปว่าของหวานคงจะช่วยให้อารมณ์ของพี่สะใภ้ของตนดีขึ้นเหมือนที่ตัวเขาเองที่ชอบทานมันในช่วงที่เกิดความเครียด

 

“แกล้งไรน้องกูอีก?” แจ็คสันเอ่ยถามเพื่อนตัวเองที่หน้าระรื่นต่างจากหน้าคนตัวเล็กข้างกาย ดูจากท่าทางคงไม่พ้นนิสัยขี้แกล้งที่เขาเองก็เคยเห็นมาบ้าง

 

“ก็แค่...โอ๊ย!”

 

“ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าหรอกนะครับ” แบมแบมเลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู กัดฟันพูดข่มอำนาจใส่อย่างไม่เกรงกลัว นิ้วเล็กที่คีบเนื้อส่วนเอวบิดทิ้งท้ายไปอีกครั้งก่อนจะละมือออก

 

“ก็นั่นแหละ แบมไม่ให้พูด”

 

“ฮ่าๆๆๆ หงอแล้วหรอว่ะ” ร่างหนาอ้าปากหัวเราะเสียงดังพร้อมกับตบหน้าขาด้วยความชอบใจ ยองแจทนเห็นความทุเรศของลิ้นไก่ที่โผล่ออกมาไม่ไหวรีบใช้มือดันคางของหนุ่มเมืองจีนให้ปิดอย่างรวดเร็ว

 

“หงออะไร? ไม่มีหรอก”

 

“อ๋อ อย่างนั้นหรอครับ” กลับเป็นคนข้างกายที่เอ่ยปากเข้าใจแทนที่จะเป็นแจ็คสันอย่างที่ควรจะเป็น เจ้าของคำตอบหันไปยิ้มไม่เต็มปากให้ภรรยาสุดที่รักแล้วค่อยๆยื่นมือเข้าไปหวังจะกอบกุมมือเล็กมาจับไว้ แต่เจ้าของมือกลับหดมือหนีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้มองแก้วมองช้อนไม่สนใจแถมยังเก็บมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮูทปิดโอกาสให้หมดทุกทาง เจ้าของมือใหญ่ทำหน้าจ๋อยคล้ายหมาหงอยอีกครั้งเมื่อโดนเมินจากภรรยาสุดที่รัก

 

“แต่เกรงใจล้วนๆ”

 

สิ้นเสียงของคุณต้วนผู้น่าเกรงขามปากกว้างของแจ็คสันก็ต้องอ้าออกมาอีกครั้ง ในครั้งนี้ไม่มีคนมาช่วยปิดปากเหมือนในครั้งแรกเพราะในครานี้ยองแจร่วมอ้าปากเผยลิ้นไก่ร่วมวงอีกคน เจ้าของคำพูดยังคงรักษาความนิ่งของใบหน้าไว้ได้แต่ใบหูกลับแดงก่ำ คุณต้วนเอนตัวเอาไหล่ไปชนตัวภรรยาตัวน้อยของตนที่นั่งอยู่ข้างอยู่หลายครั้งจนแบมแบมต้องยอมสละมือข้างหนึ่งให้เพื่อตัดอาการอ้อนไปก่อนที่ตัวเองจะเริ่มเขินตามไปด้วย

 

“พอแล้วแบมเย็นสมองไปหมดแล้ว” มือเล็กยกขึ้นผลักมือที่กำลังจับช้อนที่มีไอศครีมเนื้อละมุนขนาดพอดีคำให้ถอยออกไป

 

หลังจากไอศครีมถูกนำมาเสิร์ฟแบมแบมก็รีบจัดการชิมรสชาติและเริ่มทางด้วยความเอร็ดอร่อยจนไอศครีมถ้วยโตหมดลงไปอย่างรวดเร็ว หมดจากถ้วยของตัวเองตากลมจึงสอดส่ายสายตามองถ้วยที่ขนาดเล็กกว่าที่มีรสชาติแตกต่างจากถ้วยของตนด้วยความสนใจ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าท่าทางของตนนั้นตกอยู่ในสายตาของคนข้างกายอยู่ตลอด เจ้าของถ้วยจึงจัดการตักส่วนของตนป้อนถึงปากคำแล้วคำเล่าจนแบมแบมต้องยกมือห้ามเพราะทนความหนาวเย็นต่อไปไม่ไหว

 

“อิ้วว! ทำไมรสมะนาวมันถึงหวานแบบนี้หละหมู” ร่างหนาฝั่งตรงข้ามกำช้อนในมือแน่นพร้อมกับเอ่ยกระแซะคู่รักตรงหน้ากับลูกหมูข้างกายด้วยความล้อเลียน

 

“อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเขา”

 

“งุ้ยๆ ก็เรื่องของเราหมูไม่สนใจนี่!”

 

“พี่จะบ้าหรอ!? เรื่องของเราอะไร มันมีตั้งแต่ตอนไหน แจไม่เห็นรู้เรื่อง!!” ยองแจสะบัดใบหน้าที่กำลังแดงก่ำของตัวเองหันหนีจากคู่สนทนาพลางตักไอศครีมเข้าปากคำโตหวังจะให้ความเย็นช่วยบรรเทาความร้อนจากภายในที่กำลังประทุขึ้นมา

 

“ก็ตั้งแต่ที่พี่จูบเราอ่ะแหละ”

 

“อึ่ก! แค่กๆ พะ พูดเรื่องอะไรเนี่ย! แค่กๆ” เลขาตัวขาวสำลักไอศครีมในทันทีที่ได้ยินคำพูดที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากคนข้างกาย ใบหน้าแดงก่ำที่ยังสรุปสาเหตุไม่ได้ว่าเกิดจากการเขินหรือจากการสำลัก

 

“เรื่องจริง จูบจริงใช้ละ อื้อ! อองแอ!!” หนุ่มเมืองจีนที่กำลังจ้อแจ้งความจริงถูกทำให้หุบปากลงด้วยมือเล็กของคนข้างตัว

 

“อย่าไปฟัง! พี่มันบ้า!! ฮื่ออ พี่มาร์คอย่ามองแจแบบนั้นนะ!! อะ ไอ้บ้าเลียมือแจทำไมเนี่ย!!” ยองแจในตอนนี้เหมือนกับลูกหมูที่กำลังดิ้นพล่านเพื่อหาทางเอาตัวรอด ทั้งสายตาจากพี่ชายและพี่สะใภ้ ไหนจะข้าศึกข้างกายที่เขาเผลอปล่อยมือออกไปแล้ว เมื่อหาทางออกไม่ได้ลูกหมูตตัวน้อยจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดใบหน้าของตัวเองแล้วหมอบลงไปกับโต๊ะอย่างแรง

 

“เฮ้ย! หมู!!”

 

“ฮื่ออ ไม่ต้องมาจับเลย!!”

 

“เงยหน้าขึ้นมาดูก่อน อย่าดื้อ!!” แจ็คสันสอดมือผ่านมือเล็กที่กำลังใช้ปิดบังใบหน้าก่อนจะดึงใบหน้านิ่มๆขึ้นมาดูด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นลูกหมูของตัวเองทิ้งหัวลงไปด้วยความแรงขนาดที่ทำให้โต๊ะทั้งโต๊ะสั่นได้ขนาดนี้ ปลายนิ้วสวยปัดผมหน้าสีน้ำตาลอ่อนสวยออกเพื่อดูอาการของหน้าผากนูน

 

“แดงมากเลยอ่ะยองแจ” แบมแบมแหยหน้าเจ็บแทนเมื่อเห็นรอยแดงที่กำลังเด่นชัดบนใบหน้าของยองแจ พลางล้วงหาสิ่งของในกระเป๋ากางเกงที่มักจะพกติดตัวอยู่เสมอและหยิบยื่นออกไปให้แจ็คสัน

 

“อะไรอ่ะน้องแบม?” แจ็คสันรับหลอดเรียวๆสีขาวเข้ามาดูด้วยความงงงวย ก่อนจะลองหมุดเปิดดูข้างในด้วยความสงสัย

 

“ยาดมครับ อิมพอร์ตมาจากเมืองไทย พี่หมุนข้างล่างสิครับแล้วใช้น้ำพิมเสนทามันช่วยได้นะ”

 

“อะไรเสนๆนะ?”

 

“พิมเสนครับ”

 

คนไม่คุ้นกับหลอดยาดมพยักหน้าหงึกหงักยอมทำตามอย่างว่าง่าย แจ็คสันป้ายยาสีใสลงบนหน้าผากที่กำลังแดงก่ำของลูกหมูจนทั่วแล้วเป่าเบาๆก่อนจะละมือออกมา ยองแจใช้มือแตะๆหน้าผากของตัวเองแล้วค่อยๆเลื่อนคราบของยาที่ติดปลายนิ้วมาดมเบาๆด้วยความสงสัย

 

“หอมแปลกๆอ่ะ เย็นๆดี”

 

“ไหนพี่ลองมั่ง?” มือหนายื่นเข้าดึงลำคอของยองแจให้เข้ามาใกล้ตัวเองอีกครั้งก่อนจะยื่นจมูกเข้าไปสูดกลิ่นที่ติดอยู่บนหน้าผากของลูกหมู

 

“พี่แจ็คสัน!!”

 

“อืมๆ หอมดี”

 

“ทำไมไม่ดมมือตัวเองเล่า!!”

 

“ก็อยากดมตรงนี้อ่ะ หมูจะทำไม”

 

การปะทะคารมณ์ของแจ็คสันและยองแจเกิดขึ้นอีกครั้ง แบมแบมมองคนสองคนด้วยความขบขันไม่นานนักมือข้างที่ถูกใครอีกคนนำไปกุมไว้ถูกกระตุกเรียกเบาๆ จนทำให้เจ้าของมือต้องหันไปมองคนข้างกายที่นั่งหน้านิ่งไม่หือไม่อือด้วยความสงสัย

 

“อะไรครับ?”

 

“เปล่า”

 

“เปล่าแล้วทำไมหน้าเป็นแบบนี้หละครับ?”

 

“สนใจพี่ด้วย?”

 

“เป็นอะไรครับ?”

 

“ไม่ได้เป็น”

 

“สีหน้าชัดขนาดเนี่ย ไม่มั้งครับ” แบมแบมเลื่อนมือออกจากมือใหญ่ขึ้นไปคีบแก้มของคุณต้วนยืดไปมาเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเลื่อนมือกลับไปจับมือใหญ่ขึ้นมาแล้วจูบเบาๆลงบนวงแหวนของตนที่มอบให้อีกคนสวมไว้อย่างรวดเร็ว

 

“จบนะ”

 

“ครับ”

 

ใบหน้าหล่อส่งยิ้มให้ภรรยาของตนไปหนึ่งแล้วเลื่อนมือเข้าไปโอบเอวที่เริ่มอวบเข้ามาชิดตัวเองตามที่ใจนึก ทำตัวราวกับว่าตนเองไม่เคยโดนงอนมาก่อน เมื่อแบมแบมเผลอลืมเรื่องที่งอนเขาก็จะไม่รื้อฟื้น คุณต้วนยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจพร้อมกับกระชับตัวนุ่มที่ไม่ได้กอดมาเกือบชั่วโมงเข้ามากอดแน่นให้หายคันมือ

 

หลังจากมื้อของหวานแบมแบมจึงเอ่ยปากชวนแจ็คสันและยองแจไปทานข้าวเที่ยงในรอบบ่ายด้วยกันที่ร้านของตัวเอง แม้จะดูแปลกๆที่ต้องมาทานอาหารหวานก่อนอาหารคาวแต่ทั้งคู่ก็ตกลงรับคำชวนโดยมียองแจที่ยิ้มหน้าระรื่นดีใจเกินใครเพื่อนที่วันนี้ตนได้รับโชคการกินสองชั้นในวันนี้

 

          คุณต้วนและแบมแบมแยกตัวออกมาเพื่อไปยังรถของตัวเอง แต่ในขณะนั้นเองทางเดินที่มีผู้คนเดินสวนทางปะปนกันไป ร่างสูงที่กำลังโอบแขนประคองตัวอวบของคุณแม่ตัวน้อยกลับสะดุดไปช่วงหนึ่งเมื่อโดนชนเข้าที่ข้างหลังอย่างแรง คุณต้วนค่อยๆหันไปที่ด้านหลังของตัวเองอย่างช้าๆแต่ใบหน้าของคนที่กำลังแนบชิดอยู่ทางด้านหลังทำให้เขาต้องรีบผลักตัวแบมแบมให้ออกห่างจนคนตัวเล็กเอนเข้าไปหาชานที่เดินตามเยื้องอยู่ข้างหลังอย่างเหมาะเจาะ

 

“ชาน!! ดูแลแบม!! อึ่ก!” ร่างสูงจับช่วงเอวทางด้านหลังของตนเองด้วยความเจ็บปวดก่อนจะรู้สึกถึงของเหลวอุ่นที่เริ่มไหลผ่านง่ามนิ้วของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตั้งหลักหญิงปริศนาก็เริ่มเงื้อมมือขึ้นอีกครั้ง

 

ฉึก!


 

“นายครับ!!” หัวหน้าการ์ดที่อ้าแขนรับร่างคนสำคัญอีกคนไว้ได้อย่างปลอดภัยเบิกตากว้างมองตามวัตถุมีคมที่หายเข้าไปร่างของเจ้านายของตนอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ การ์ดนายอื่นๆรีบวิ่งเข้าชาร์ตร่างของคนร้ายในทันทีเมื่อภัยร้ายที่แฝงตัวมากับผู้คนเริ่มแสดงตัวก่อภัยให้กับผู้เป็นนาย มันรวดเร็วและมาอย่างเงียบเชียบจนขนาดพวกเขาเองก็ไหวตัวไม่ทัน

 

“กรี๊ดด!! ปล่อยกู!! กูจะฆ่ามัน!!” เสียงหวดแหลมดังขึ้นพร้อมกับดิ้นขลุกขลักให้พ้นจากการจับกุม ภายในมือผอมยังคงกำด้ามมีดที่เปื้อนคราบสีแดงไว้แน่น ไม่นานมีดด้ามนั้นก็ร่วงหล่นลงพื้นเพราะโดนปลดอาวุธจากการ์ดนายหนึ่ง

 

แบมแบมที่เริ่มตั้งสติได้เบิกตากว้างมองหน้าเจ้าของเสียงหวีดด้วยความตกใจ เมื่อใบหน้าที่โผล่พ้นออกมาจากปีกหมวกคือบุคคลที่เขาไม่เคยพูดถึงและตัดขาดไปนานแล้ว ใบหน้าที่เคยสะสวยกลับเต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำและโดนกรีดจนกลายเป็นแผลเป็น บางแผลแทบจะยังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ ร่างกายที่เคยอวบอิ่มกลับผอมโทรมลงอย่างน่ากลัว อดีตแม่เลี้ยงที่ไม่เหลือเค้าโครงของความสวยอีกต่อไป

 

ฝูงชนเริ่มแตกฮือออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อรับรู้ได้ว่ากำลังมีเหตุร้ายเกิดขึ้นใกล้ตัว แหวกออกเป็นวงกว้างและไม่นานเหตุการณ์ก็ถูกการ์ดที่ตามมาสมทบเข้าควบคุมอย่างรวดเร็ว

 

“คุณชาน!!ปล่อยแบม!!”

 

“แต่มันอันตรายนะครับ!!”

 

“ปล่อยแบม!! พี่มาร์คกำลังแย่ ปล่อยแบมนะ” แบมแบมสะบัดแขนรัวๆเพื่อให้หลุดพ้นจากมือแกร่งเพื่อหวังจะเข้าไปหาร่างสูงที่นอนทรุดอยู่บนพื้น ของเหลวสีสดที่ไหลเอื่อยขยายวงกว้างขึ้นกว้างขึ้นเรื่อยๆยิ่งทำให้คนตัวเล็กร้อนใจเพิ่มแรงสะบัดมากขึ้นเรื่อยๆจนหลุดออกมาในที่สุด

 

“คุณแบมแบม!! มินวูเอาผู้หญิงคนนั้นออกไปห่างๆ!!” ชานตกใจหนักเมื่อร่างของคนที่เคยอยู่ในอ้อมแขนถลาออกไปอย่างรวดเร็วจนเขาคว้ามือจับไม่ทัน หัวหน้าการ์ดรีบตะโกนบอกลูกน้องของตนให้จับตัวผู้หญิงร้ายออกไปก่อนที่แบมแบมจะเข้าไปถึง

 

“ปล่อย!!! กรี๊ดดด!!” โจเซจูถูกการ์ดจำนวนสามนายจัดล็อคตัวไว้แน่น ก่อนจะถูกลากหายออกไปจนเหลือแต่เพียงเสียงโหยหวนและเสียงด่าพ่นคำหยาบอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเสียงค่อยๆจางหายไป

 

“พี่มาร์ค!!” ร่างอวบทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างช้าๆก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปพลิกร่างสูงที่กำลังนอนตะแคงตัวให้หันมาตน

 

“อึ่ก! แบม อะ ออกไปก่อน” มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยคราบเลือดจับแขนเล็กแล้วดันไปทางด้านหลัง ดันออกไปให้พ้นคราบเลือดของตนที่อาจจะก่อความสกปรกให้กับคนตัวเล็กของเขา เสียงทุ้มเริ่มอ่อนแรงลงเพราะปริมาณของเลือดที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด

 

“ไม่! คุณชานรถพยาบาลหละครับ!!” คนตัวเล็กตวาดใส่คนที่เพิ่งจับหัววางลงตักของตนเสียงดังลั่นก่อนที่ใบหน้าหวานสีซีดจะหันไปถามถึงรถพยาบาลกับการ์ดร่างโตที่ยืนคุมเหตุการณ์อยู่ไม่ห่าง

 

“กำลังมาครับ!”

 

มือเล็กกระวีกระวาดล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมา ชานเองก็รีบถอดเสื้อสูทสีดำของตัวเองอย่างว่องไวเพื่อส่งให้นายน้อยของตัวเองนำไปห้ามเลือดที่กำลังไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

 

แผลลึกทางด้านหลังเป็นแผลแรกที่เกิดขึ้นในช่วงที่โดนพุ่งเข้าชนถูกกดไว้ด้วยเสื้อหนาของชาน และแผลส่วนหน้าตรงหน้าท้องแกร่งถูกมือเล็กพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กช่วยกดไว้อีกแรง บาดแผลในครานี้มันหนักหนากว่ามีดบาดในครั้งนั้นหลายเท่าตัว ผ้าเช็ดน้อยผืนน้อยไม่สามารถอุ้มน้ำหนักของของเหลวจำนวนมากได้นาน ไม่นานผืนผ้าเช็ดหน้าก็เปียกชุ่มไปด้วยคราบคาวสีแดงและเริ่มซึมออกมาตามร่องนิ้วขาวและหยดลงบนพื้นโล่งอีกครั้ง

 

แบมแบมอยากร้องไห้ออกมาให้ดังๆแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะทำมันได้ เมื่ออีกคนล้มลงแล้วถ้าตัวเขาล้มลงไปอีกคนจะมีใครเหลือที่จะพยุงซึ่งกันและกัน เพราะแบบนี้เขาจึงต้องเก็บความอ่อนแอของตัวเองไว้ให้ลึกสุดใจพลางขอกำลังใจจากคนในท้องให้ช่วยส่งพลังงานและพลังใจให้ตนอีกแรง

 

แต่หยดเลือดจำนวนมากและใบหน้าที่เริ่มซีดขาวมันช่างกลายเป็นอุปสรรคชิ้นโตสำหรับคนที่กำลังพยายามเข้มแข็งอย่างแบมแบม มือเล็กเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นปริมาณของเลือดที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นทุกทีๆ

 

“ง่วงแล้ว”

 

“ห้าม! แบมไม่ให้หลับ!!” แบมแบมก้มหน้าลงไปคุยกับคนบนตักที่กำลังทำหน้าปรือปรอยใกล้จะหลับเต็มที

 

“.....”

 

“ได้ยินแบมใช่ไหม?”

 

“จะ...พยายาม”

 

“ดีมากครับ” ปากอิ่มมอบจูบเป็นรางวัลให้คนเก่งของตนเองลงบนหน้าผากสวย ก่อนจะพงกหัวขึ้นเพ่งความสนใจไปที่แผลในมืออีกครั้ง

 

“คุณแบมครับ! รถพยาบาลมาถึงแล้วครับ!!” ชานและเหล่าตำรวจที่มาถึงเมื่อครู่รีบเคลียร์ทางแหวกฝูงชนอำนวยความสะดวกให้กับรถตู้สีขาวอย่างเต็มที่ เหล่าแพทย์ชุดขาววิ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุจัดการตรวจเช็คและเคลื่อนย้ายผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว

 

แบมแบมตามเข้านั่งในรถพยาบาลอย่างรวดเร็วเคลื่อนไหวราวกับไม่ใช่คนท้องจนชานเองก็แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย หัวหน้าการ์ดไม่ปล่อยให้ตัวเองได้ใช้เวลาในการงุนงงนานนัก เขาเองก็รีบพุ่งขึ้นไปนั่งบนรถด้วยเช่นกันแล้วปล่อยให้ลูกน้องจัดการงานส่วนที่เหลือที่ได้สั่งทิ้งไว้แล้ว

 

“คุณแบมครับอย่าวิ่ง!!” งานคุ้มครองที่ว่าหนักแล้วงานดูแลคนสำคัญของเจ้านายกลับยากยิ่งกว่า ชานคว้าลำแขนเล็กของว่าที่คุณแม่ไว้ได้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะออกวิ่งตามเตียงเข็นไป แม้จะโดนสายตาขวางๆมองมาด้วยความหงุดหงิดแต่ชานต้องรวบแรงฮึดใจแข็งเข้าสู้ทำตามหน้าที่ของตัวเอง

 

“นายปลอดภัยแล้วครับ คุณแบมไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะครับ”

 

“แต่…”

 

“คุณหมอเขากำลังทำหน้าที่ ผมจะพาคุณแบมไปนั่งพักนะครับ”

 

“....”

 

“ผมจะพาไปนั่งพักที่หน้าห้องผ่าตัดก็ได้ครับ”

 

“งั้นก็รีบไปสิครับ!”

 

ชานประคองร่างเล็กเดินไปตามทางเรื่อยๆจนมาถึงหน้าห้องผ่าตัด เขาช่วยประคองร่างของเจ้านายอีกคนให้ค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าห้องกระจกสีขุ่นอย่างช้าๆคอยดูแลทุกการเคลื่อนไหวของคนสำคัญของเจ้านายในขณะที่เจ้านายไม่อยู่ ชานสามารถทำมันได้อย่างดีเยี่ยม

 

เวลาที่ค่อยๆผ่านไปทำให้คนรอเริ่มร้อนใจมากขึ้นเรื่อยๆ แบมแบมนั่งหน้าเครียดจนชานเองก็เริมหวั่นใจ การดูแลทางกายเขาสามารถทำให้ได้แต่ทางด้านจิตใจเขาเองก็ไม่สามารถทำมันได้จริงๆ

 

แบมแบมจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นาน พลางนึกไปถึงความฝันของตัวเองและเขาก็นึกไม่ถึงว่าความฝันนั้นจะเป็นลางบอกเหตุได้ดีขนาดนี้ ลางบอกเหตุบอกมาชัดเจนขนาดนั้นแต่เขากลับไม่สามารถใช้มันให้เกิดประโยชน์ได้เลย ไม่สามารถใช้มันปกป้องใครได้เลย

 

“พี่แบม!!” เสียงเรียกของยองแจลั่นไปทั่วทางเดินจนเจ้าของชื่อที่มัวแต่นั่งเหม่อมองบานประตูสะดุ้งตกใจ

 

เลขาตัวขาวที่วิ่งนำโด่งพุ่งเข้าหาพี่สะใภ้ของตัวเองทันทีที่เข้าถึงตัว ตาเล็กเบิกกว้างจนเห็นลูกตาเกือบทั้งลูกเมื่อเห็นคราบเลือดเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้าสีสว่างของแบมแบม มือขาวเริ่มจับพี่สะใภ้ของตัวเองพลิกไปมาเพื่อหารอยแผลจนแบมแบมเริ่มวิงเวียนในความเป็นห่วงของยองแจ

 

“เจ็บตรงไหนไหมครับ!? หลานแจหละๆ โอ๊ย!! ทำไมแจต้องออกไปก่อนด้วยนะ!!”

 

“ยองแจพี่เวียนหัว”

 

“ฮึก ฮืออ ก็แจเป็นห่วงอ่า!!” เลขาตัวน้อยล้มเลิกความพยายามในการหารอยแผลแล้วโผเข้ากอดพี่สะใภ้ปล่อยโฮด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงสบายดี

 

แจ็คสันที่ตามมาที่หลังเดินเข้านั่งข้างๆชานก่อนจะตบบ่าของชานหนักๆเพื่อแทนคำขอบคุณและแทนคำชื่นชม หัวหน้าการ์ดค้อมหัวยิ้มรับด้วยความสุภาพแล้วหันกลับไปยืนนิ่งดังเดิม

 

เวลาผ่านไปอีกไม่นานเกินรอประตูกระจกสีขุ่นก็ได้ถูกเปิดออก ยูคยอมที่ขอรับหน้าที่รักษาพี่ชายของตนแกะปมผ้าปิดใบหน้าสีเขียวออกแล้วส่งยิ้มบางๆให้กับพี่สะใภ้ของตนที่ยืนรออยู่แต่ไม่ทันไรคุณหมอกลับโดนญาติตัวอวบของตัวเองฟาดเข้าทีแขนเสียก่อน

 

“ชักช้าอย่าเพิ่งเปิดตัวหล่อได้ไหม!? อาการพี่มาร์คเป็นยังไงบ้าง!”

 

“ปลอดภัยดีแล้ว แผลลึกแต่อวัยวะภายในไม่น่าเป็นห่วง โชคดีที่มีดไม่ได้ยาวมาก ต้องให้เลือดอีกซักถุงสองถุงไม่นานก็กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้แล้ว ตอนนี้ผมย้ายพี่มาร์คไปห้องพักแล้ว สบายใจหายห่วงครับผม” คุณหมอหนุ่มอธิบายอาการของคนป่วยตามคำขอ พร้อมกับตบมือแปะๆลงบนบ่าของยองแจที่ยืนทำหน้าลุ้นอยู่ใกล้ๆ

 

“ไปหาพี่มาร์คกันเถอะครับพี่...พี่แบม!!” ยองแจเอี้ยวตัวไปหาพี่สะใภ้ที่ยืนอยู่ข้างหลังของตน แต่ไม่ทันที่ยองแจจะได้กล่าวเสริมเพิ่มเติมพี่สะใภ้ที่มีท่าทีที่ดีมาตลอดกลับทรุดฮวบลงในทันที

 

ชานที่รออาการอยู่แล้วอ้าแขนรับร่างของนายน้อยของตนอย่างรวดเร็ว เขาเองก็คาดคะเนไว้ก่อนอยู่แล้วเพียงแต่รอเวลาและเฝ้าคอยระวังไว้แต่เพียงเท่านั้น

 

พลังงานที่เหลือล้นคงหมดหลอดแล้วสินะครับคุณแบมแบม











-----------------------

คงคอนเซ็ปต์ความแกร่งไว้อย่างเต้มที่

โจเซจูไงจะใครหละ

นางมาแค่แปบเดียวเท่านั้นหละ

มาหาที่ตาย

5555555555

ตอนนี้ชานเด่นกว่าพระเอกอีกว่ะ

มาม่าช้างน้อยไงเทอออ

จิ๊ดเดียวจริงๆเห็นป่ะ

------------------------

เปิดเทอมทำให้ฉันไม่มีอารมณ์

ไอแอมซอรี่จักกะจี้หัวจาย

เดี๋ยวมาต่อให้นะแจ๊ะ

กำลังปั่นช่วงท้ายๆ

ติดไว้ในอีกหลายๆเรื่อง

เฮ้ออออ

และสุดท้ายนี้

รักส์ทุกคน //มินิฮาร์ททึ

-------------------------

จย้าาาาา

เต็มที่กับชีวิตไปโลดด

ใดๆในโลกล้วนก้อนหิน

คนโสดไม่อินคนมีคู่

55555555

คล้องไม่คล้อง

ไม่รู้

จริงๆ

แค่คิดแล้วพิมพ์

5555555555
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 756 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6246 lek0868909108 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:05
    เอ็นดูเวลาคุณต้วน อ้อนเมีย/ปลอดภัยละนะ คุณพ่อ
    #6,246
    0
  2. #6129 junekimsa93 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 10:24
    -ูคหล่อ
    #6,129
    0
  3. #6054 YanisaCH (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 11:17
    อย่าพึ่งเปิดตัวหล่อ555
    #6,054
    0
  4. #5888 Phatcharin_0202 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 21:55
    ชานอ่าา หลงรักเธอแล้วนร้าาา~~: )
    #5,888
    0
  5. #5870 WijittaLaeyoh (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 09:12
    ชอบช่วงทอล์คของไรท์จัง คิๆ
    #5,870
    0
  6. #5866 uromtbb (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:04

    ค่อยยังชั่ว
    #5,866
    0
  7. #5802 KattyGD (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 10:58
    ชานดูแลภรรยานายได้ดี
    #5,802
    0
  8. #5696 Pent SG (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:47
    ดีนะที่มีชานอยู่
    #5,696
    0
  9. #5651 miminmi07 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:13
    ชานสุดยอดของการ์ดที่ดูอลนายเลยย
    #5,651
    0
  10. #5638 ฺBeau (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:37
    นางมาหาที่ตายนี่เองงงงงงง
    #5,638
    0
  11. #5595 Spices_smile (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 07:37
    ชานนนนนน หื้ออออ
    #5,595
    0
  12. #5455 999966669696 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 13:22
    ขึ้นเงินเดือนให้ชาน!!
    #5,455
    0
  13. #5185 meto9397 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 11:21
    คุณชานเป็นคนตลก ตอนนี้มาเด่นมากหล่อเลย
    #5,185
    0
  14. #5173 litterrabbitza (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 01:59
    แอบตลกครงแจตียูค ชานหล่อมากค่า
    #5,173
    0
  15. #5132 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:29
    ใจหายหมด
    #5,132
    0
  16. #5083 ATENNILE (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 12:59
    มาม่าช้างน้อยแต่ก็เล่นเอาใจหายใจคว่ำ
    #5,083
    0
  17. #4838 Nuthathai Por (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 15:23
    พี่ชานนี่ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีจริงๆ เลย 
    แด๊ดไม่เป็นอะไรแล้วคุณมัมก็ต้องห่วงตัวเองให้มาก ๆ นะ
    #4,838
    0
  18. #4612 ojay2 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 18:16
    ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมากกก
    #4,612
    0
  19. #3395 Look_So (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    แบม:ชานคุณรอบคอบและทำงานได้ดีมาก ผมจะให้รางวัลเป็นการตอบแทน
    ชาน: ครับ อะไรหรือครับ
    แบม:ผมจะบอกวิธีทำให้นยองใจอ่อน หลงรักคุณไวๆให้ครับ
    ชาน:หึหึหึ ขอบคุณครับคุณแบมๆ //นยองเอ๋ยเสร็จแน่ทีนี้//
    #3,395
    0
  20. #3380 Onjira Ketbunnak (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 17:29
    งือออ ชานโอปป้าาา รักเลยอะ555
    #3,380
    0
  21. #3176 ออมม่า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 19:40
    เลือดออกเยอะ แอบกลัวมาร์คจะไม่รอด โล่งอกไปที
    #3,176
    0
  22. #3168 SandraCeleb (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:11
    คิดถึงมากกกกก กลับไปอ่านตอนเก่าๆรอ พี่ม้าคต้องไม่เป็นไรนะปะป๋าสู้ๆ
    #3,168
    0
  23. #3086 bever2017 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 22:45
    แบมเข้มแข็งไว้ พี่มาร์คปลอดภัยแล้ว โล่งใจ น่าจะจับแม่เลี้ยงมาทรมานจริงๆเลย
    #3,086
    0
  24. #3041 DarkST (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 01:24
    พี่ชานดูอลดีอ่าา ชอบๆ
    #3,041
    0
  25. #3040 yadara (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 21:57
    อ่านตอนมาร์คโดนแทงแล้วจะเป็น แต่สุดท้ายก็ปลอดภัยเนอะ ดีใจค่ะ
    #3,040
    0