[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 36 : 33 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 790 ครั้ง
    3 มิ.ย. 60


33




 

ความรู้สึกของแบมแบมในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าคอร์สเลี้ยงลูกยังไงอย่างงั้น

 

“เร็วๆสิแบม” เสียงแหบของคนป่วยกำลังเอ่ยเร่งให้เขาตักโจ๊กส่งเข้าปากให้อย่างไม่ขาดสาย แบมแบมก็ไม่อยากขัดเพราะมันก็เป็นเรื่องดีที่เห็นคนป่วยเจริญอาหารแบบนี้ แต่ประเด็นหลักคืออุณหภูมิที่ร้อนของโจ๊กทำให้ต้องเป่ามันก่อนทุกครั้งก่อนจะส่งเข้าปากของคนป่วยไป ถ้าอีกฝ่ายยังคงเร่งเขาอยู่แบบนี้อีกไม่นานคงได้มีการคว่ำถ้วยเกิดขึ้นแน่ๆ

 

แบมแบมเลือกที่จะไม่พูดแต่ใช้สายตาตวัดมองเพื่อแทนการสื่อสาร คนป่วยที่ได้รับสายตาตักเตือนกลับไม่สะทกสะท้าน คุณต้วนยิ้มแฉ่งส่งกลับคืนเป็นการตอบแทนสายตาขุ่นเขียวที่เพิ่งได้รับมา ก่อนจะอ้าปากรับโจ๊กแสนอร่อยที่ถูกเป่าลดอุณหภูมิจากภรรยาสุดที่รักมาอย่างเรียบร้อยแล้ว

 

อาการป่วยไม่ได้ทำให้มือของคนป่วยบาดเจ็บ มือทั้งสองข้างของคุณต้วนยังคงปกติเหมือนเดิม เป็นปลาหมึกได้ดีเหมือนเดิมแต่กลับไม่ยอมถือช้อนข้าวทานด้วยตัวเอง ในการป้อนช่วงแรกแบมแบมก็เข้าใจจึงยอมป้อนแต่โดยดีแต่นี่มันผ่านมาหลายวันเข้าไปแล้วคนป่วยยังคงตีเนียนไม่ยอมทานเอง แม้เขาจะบ่นแต่คุณต้วนกลับไม่ฟังหนักเข้าก็กลายเป็นอดอาหารประท้วงเพราะเหตุนี้การป้อนข้าวจึงเป็นหน้าที่อีกอย่างในการดูแลคนป่วยอย่างเช่นคุณต้วนที่แบมแบมต้องทำ

 

การป้อนข้าวเที่ยงให้คนป่วยใช้เวลาเพียงไม่นานเพราะอาการป่วยที่ดีขึ้นทำให้คุณต้วนรับอาหารได้มากกว่าทุกวัน อาการเจ็บคอที่ประสบก็บรรเทาลงไปบ้างเพราะอาการป่วยได้ล่วงเลยเดินทางเข้าวันที่สามแล้ว ยูคยอมเดินเข้ามาตรวจเช็คอาการของคนป่วยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลากลับไปทำงานของตัวเองเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา ก่อนจะไปคุณหมอหนุ่มก็ได้ทิ้งยาและยาบำรุงอีกถุงใหญ่ให้แบมแบมจัดให้คนป่วยได้ทานเพื่อบำรุงร่างกาย

 

“ง่วงหรือยังครับ?” คนตัวเล็กเอ่ยถามคนป่วยที่กำลังนั่งย่อยอาหารด้วยการเอามือของเขาไปจับบีบๆเล่นอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน

 

“ทำไม?”

 

“ก็เปล่า แต่พี่มาร์คป่วยอยู่ต้องพักผ่อนเยอะๆจะได้หายไวๆ”

 

“เบื่อที่ต้องดูแลพี่แล้วหรอ?”

 

คิ้วเรียวของแบมแบมเลิกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำตัดพ้อที่อีกฝ่ายได้พูดออกมา คนอารมณ์แปรปรวนง่ายยกมือเล็กขึ้นตบปากสวยของคนป่วยในทันทีด้วยความไม่ชอบใจ

 

“แบมพูดหรอ?แบมพูดหรอว่าเบื่อ? พี่ไม่รับรู้ถึงความเป็นห่วงของแบมที่พูดไปเลยใช่ไหม?” แบมแบมรัวคำพูดออกมาด้วยความน้อยใจ ทุกอย่างที่เขาทำไปในหลายวันที่ผ่านมาเขาทำไปด้วยความเต็มใจและตั้งใจทั้งสิ้น แต่ประโยคที่ได้ยินมันทำให้เขาอดน้อยใจไม่ได้จริงๆ

 

“เปล่า! พี่เปล่า!! แบมอ่าพี่ล้อเล่นไม่ร้องไห้นะครับนะ” คุณต้วนผุดขึ้นนั่งตัวตรงด้วยความตกใจ ประโยคที่เขาพูดออกไปเขาแค่ต้องการที่จะหยอกล้อแต่เพียงไม่เท่านั้น ไม่นึกว่าคนตัวเล็กจะอ่อนไหวได้ง่ายขนาดนี้

 

ร่างสูงดึงตัวคนตัวเล็กที่นั่งน้ำตาหยดอยู่บนเก้าอี้ข้างตัวให้ขยับขึ้นมานั่งบนเตียงนอนด้วยกัน ก่อนจะโอบรัดร่างน้อยเข้าหาตัวเองเพื่อปลอบประโลม

 

แบมแบมนั่งเอนตัวให้คนตัวสูงกอดนิ่งปล่อยน้ำตาหยดไปเรื่อยๆ เขารู้ตัวเองดีว่าตั้งแต่มีเบบี๋เขาก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยจะได้ อารมณ์งี่เง่าแบบนี้แบมแบมเองก็ไม่จะชอบซักเท่าไหร่แม้ว่าจะพยายามบังคับเก็บไว้แต่มันกลับมักหลุดรอดออกมาได้อยู่ดี

 

ร่างกายของคุณแม่ที่มักจะเหนื่อยง่ายอยู่แล้วและยิ่งต้องมาดูแลคนป่วยที่ดูจะติดเขามากเป็นพิเศษ ทำให้สองสามวันที่ผ่านมานี้แบมแบมไม่ได้งีบในช่วงบ่ายเลยซักวัน มาในวันนี้พอมีอะไรมาสะกิดอารมณ์ที่กำลังอ่อนไหวและร่างกายที่กำลังต้องการพักผ่อนจึงไม่แปลกที่อารมณ์งี่เง่ามันจะผุดออกมาได้ง่ายแบบนี้

 

กายใหญ่ที่โยกไหวไปมาที่กระทำไปเพราะต้องการปลอบคนตัวเล็กกล่อมให้คนในอ้อมกอดค่อยๆปรือปิดเปลือกตาลงช้าๆจนหลับไปในที่สุด เสียงกรนออกมาเบาๆของแบมแบมทำให้คุณต้วนก้มลงมองด้วยความสงสัยก่อนจะหลุดขำออกมาเพราะพฤติกรรมเมื่อกี้ของแบมแบมมันช่างเหมือนกับเด็กที่งอแงง่วงนอนมากจริงๆ

 

ที่เช็คอาการง่วงของเขาก็เพราะตัวเองจะนอนบ้างเหมือนกันสินะ

 

ริมฝีปากสวยกดลงหน้าผากของคนในอ้อมแขนก่อนจะค่อยๆขยับจัดร่างกายเล็กที่เริ่มอวบตามอายุครรภ์ให้นอนลงอย่างช้าๆ คุณต้วนอุ้มตัวของแบมแบมเข้าไปนอนด้านในของเตียงก่อนจะคว้าหมอนแมวน้ำที่ซื้อมาจัดรองหน้าท้องที่กำลังนูนออกมาให้เข้าที่และทันทีที่หมอนข้างสัมผัสตัวแขนเล็กก็ยกขึ้นมาตวัดกอดรัดหมอนนุ่มด้วยความเคยชินขยับหามุมอยู่ซักพักก่อนจะนิ่งสนิทไปอีกครั้ง

 

“สรุปใครดูแลใครกันหละคราวนี้” คุณต้วนบ่นขำๆออกมาพร้อมกับคลี่ผ่าห่มคลุมตัวอวบของคนหลับให้เป็นลำดับสุดท้ายโดยที่ไม่ลืมมอบจูบหลับฝันดีให้คุณแม่และคุณเบบี๋ของตัวเองไปคนละครั้งสองครั้ง

 

คุณต้วนเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองหลังจากที่ใช้ห้องนอนเป็นที่พักฟื้นมาหลายวัน อาการของเขาในตอนนี้ก็เหลือแค่อาการเจ็บคอที่ยังคงหลงเหลือให้เขาได้รำคาญใจเล่นเพียงเท่านั้น ร่างสูงเดินลงจากตัวบ้านด้วยอารมณ์สดชื่นแจ่มใสจนเหล่าการ์ดและแม่บ้านรับรู้ได้

 

“นายครับ” ยังไม่ทันที่ขายาวจะก้าวพ้นบันไดบ้าน หัวหน้าการ์ดที่ติดตามตัวคุณต้วนอยู่เป็นประจำเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดผิดปกติ

 

“ว่าไง?”

 

“ส่วนรอบบ้านรายงานมาว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบคุณแบมแบมครับ”

 

“เมื่อไหร่?” คิ้วหนาขมวดเคร่งทันทีที่ได้ยินการรายงานจาการ์ดของตน

 

“อาทิตย์ก่อนครับโผล่มาครั้งล่าสุดเมื่อสองวันก่อนครับ”

 

“แบมรู้หรือยัง?”

 

“ยังครับ ผมรอนายอนุญาตก่อนครับ”

 

“ดีมาก ขอบใจ”

 

คุณต้วนพยักหน้าหนึ่งครั้งก่อนจะออกเดินเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องทำงานของตัวเองด้วยความเคร่งเครียด การโผล่มาของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกใจไม่คอไมดีเลยซักนิดแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้แน่ๆ แต่ทำไมเขารู้สึกไม่สบายใจแบบนี้กันหละ?

 

“ต้องการอะไร....โจเซจู?”

 

คุณต้วนนั่งดูกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของตัวเองอยู่อย่างนั้น ดูภาพการมาเยือนของโจเซจูที่กล้ามาขอพบแบมแบมถึงบ้านของเขาโดยไม่เกรงกลัวอะไรเลยซักนิด ร่างสูงเลื่อนเวลาย้อนกลับไปเรื่อยถึงได้รู้ว่าโจเซจูโผล่มาดูลาดเลาถึงตัวบ้านของเขามานานแล้วและเพิ่งเข้ามาในระยะประชิดจริงๆก็เมื่ออาทิตย์ก่อนตามรายงานที่เพิ่งได้รับมา

 

แกร๊ก!

 

ร่างสูงที่กำลังเคร่งเครียดกับการรีคลิปบันทึกเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่เกิดด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดูหงุดหงิดติดง่วงงุนอยู่บ้าง มือเรียวจัดการคลิกปิดหน้าต่างทุกอย่างลงทันทีก่อนจะรับร่างอวบที่โถมนั่งบนตักของเขาด้วยความงุนงง

 

“ตื่นเร็วจัง”

 

“ทำไมไม่นอนด้วยกัน?” เสียงหวานเอ่ยถามคนตัวสูงพร้อมกับซุกซบใบหน้าลงบนบ่ากว้างไปด้วย

 

“พอดีพี่อยากยืดเส้นยืดสายซักหน่อย” คุณต้วนกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเมื่อร่างเล็กเริ่มไหลลงไปเรื่อยๆเหมือนเจ้าตัวไม่ได้ยื้อตัวเองไว้เลยซักนิด หัวกลมไถเข้ามาชิดแถวลำคอของเขามากขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะรู้สึกลมหายใจอุ่นของคนบนตักที่กำลังเป่าลดเชิงคอของเขาอยู่

 

“ยืดเส้นหรือแอบมาทำงาน?” แบมแบมถามด้วยน้ำเสียงที่ยืดยานเพราะอาการง่วงของเขามันย้อนกลับมาอีกครั้งเมื่อได้กลิ่นที่เขาแสนจะชื่นชอบก่อนจะปิดเปลือกตาลงโดยไม่ฝืนทนอะไรอีก

 

“นี่ยังไม่ถึงชั่วโมงเลย นอนต่อไหม?” คุณต้วนเลี่ยงการตอบคำถามนั้นไปก่อนเอ่ยถามคนบนตักที่ดูเหมือนจะนิ่งไปแล้ว

 

“.......”

 

“แบม?”

 

“อือ…...”

 

“‘ง่วงแล้วจะเดินมาหาทำไมหละครับ หืม? มาอ้อนแบบนี้ระวังจะไม่ได้นอนเข้าซักวัน” ร่างสูงก้มลงไปฟัดแก้มนุ่มของคนหลับด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะช้อนตัวแบมแบมขึ้นเพื่อพาไปส่งให้คนตัวอวบได้นอนในที่ที่สบายกว่าตักของเขา ครั้งนี้เขาคงต้องนอนเป็นเพื่อนเพราะไม่อย่างนั้นแบมแบมคงต้องตื่นแล้วมาเดินตามหาตัวเขาแบบครั้งนี้อีกแน่ๆ

 

.

.

 

“อืม” เปลือกตาของคนตัวโตค่อยๆปรือเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆหลังจากที่เขาเผลอหลับไประหว่างที่นอนมองใบหน้าหวานๆของภรรยาตัวน้อยในอ้อมกอด คุณต้วนมองหัวทุยของคนในอ้อมกอดที่กำลังขยับยุกยิกเบาๆเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกตัว ดูจากท่าทางนั่นแล้วแบมแบมคงตื่นนอนก่อนหน้าเขามาซักพักแล้ว ริมฝีปากสวยกดลงกลุ่มผมนุ่มเพื่อเรียกให้คนที่กำลังก้มทำอะไรบางอย่างเงยหน้าขึ้นมา

 

“ตื่นแล้วหรอครับ?” ตากลมใสแป๋วของคุณแม่ตัวน้อยที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่ส่องประกายความสดชื่นออกมาหลังจากที่พักผ่อนไปงีบใหญ่

 

“อืม ทำอะไรอยู่?” คุณต้วนกระชับอ้อมแขนของตนเพื่อดึงร่างของแบมแบมให้ขยับขึ้นมาหาจนใบหน้าของคนทั้งคู่เสมอกัน

 

“เปล่า ไม่ได้ทำอะไร”

 

“แน่ใจ?”

 

“เฮ้ออ รู้แล้วยังจะมาถามพี่ต้องการอะไรจากแบมครับ ฮึ?” แบมแบมขมวดคิ้วถามอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดใจ เขาอุตส่าห์เตรียมมันไว้เพื่อต้องการจะเซอร์ไพส์แต่ดูเหมือนว่าคงจะไม่จำเป็นอีกแล้วหละมั้ง

 

คุณต้วนยกมือข้างที่มีสัมผัสเย็นเกิดขึ้นที่รอบนิ้วนางของตัวเองขึ้นมาดูให้ชัดๆ ตัวแหวนดูไม่ใหม่มีรอยเกิดขึ้นเป็นประปรายบอกเล่าเรื่องราวของมัน แหวนทองคำเกลี้ยงมีความหนาพอดิบพอดีถูกสลักนามสกุลของผู้เป็นต้นกำเนิดของนามสกุล มันถูกส่งติดตามตัวลูกหลานมาเรื่อยๆจนมาถึงแบมแบมที่เป็นเจ้าของคนล่าสุดของมัน

 

แบมแบมกลับไปเอาแหวนวงนี้ของตัวเองที่บิดาให้ไว้ที่ห้องเก่าของตัวเอง เขาแค่ต้องการมีของแทนใจให้คุณต้วนบ้างและของที่ต้องมีความสำคัญเท่าๆกับสิงที่เขาสวมอยู่ก็มีแต่แหวนทองวงนี้ที่เขาเพิ่งจะสวมให้ร่างสูงไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

 

“สวมแหวนก็ต้องมีจูบสิครับ” รอยยิ้มแพรวพราวของคุณต้วนทำให้แบมแบมอยากจะยึดแหวนของตัวเองที่ให้ไปกลับคืนมาจริงๆ

 

“กฎที่ไหนเขียนไว้ครับ?”

 

“กฎของมาร์คต้วนนี่แหละครับ เร็วๆสิ ถ้าพี่เริ่มเองบอกไว้ก่อนเลยว่า นานนะ :)

 

“คนโลภมาก!”

 

“คนมักน้อยเอ้ย!”

 

“ก็ดีกว่าคนมักมากแล้วกัน”

 

“งั้นคนมักน้อยก็รีบจัดการเร็วๆสิครับก่อนที่คนมักมากจะจัดการเอง” คุณต้วนพูดจบก็เลื่อนใบหน้าเข้าไปจนเกือบชิดใบหน้าเล็กที่กำลังหนุนหมอนใบเดียวอยู่พร้อมกับหลับตายื่นปากส่งให้อย่างเสร็จสรรพ

 

แบมแบมมองคนมักมากที่เตรียมการให้ตัวเขาเองด้วยความหมั่นไส้ มือเล็กยกขึ้นบีบปากสวยๆนั่นแรงหนึ่งทีก่อนจะจุ๊บเร็วๆลงบนปากจู๋ๆที่ตนยังคงบีบไว้อยู่ คนตัวเล็กผละใบหน้าออกมาด้วยความรวดเร็วเมื่อภารกิจได้เสร็จสิ้นไปแล้ว

 

คุณต้วนหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะจัดการกอดรัดร่างน้อยให้เข้ามาชิดร่างกายของตัวเอง แล้วจัดการครอบครองความนุ่มนิ่มที่เพิ่งจะทิ้งความน่ารักไว้บนริมฝีปากของเขาตามวิธีของคนมักมากทันที

 

คนมักมากก็ต้องอยากได้มากๆสิจริงไหม?


 

-----------------------------------

 

ยองแจไม่อยากจะพูดแต่เขาก็ต้องพูด หลังจากที่ท่านประธานหายป่วยและสามารถกลับมาทำงานได้เป็นปกติ แต่ยองแจไม่อาจจะเข้าใจได้ว่าอาการของพี่ชายของเขาในตอนนี้กำลังจะป่วยเป็นอะไรอีก ใบหน้านิ่งก็ยังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิมแต่ยองแจกลับสัมผัสได้ว่าพี่ชายเขามีอาการเคลิ้มๆแบบแปลกๆ ดูเผินๆเหมือนคนที่กำลังจะเป็นบ้ายังไงอย่างนั้น

 

อย่างเช่นในตอนนี้ที่ยองแจกำลังรอแฟ้มเอกสารด่วน มือเรียวของท่านประธานที่กำลังจับใบเอกสารยังคงจับที่แผ่นเดิมแผ่นเดียวไม่ยอมขยับไปไหนมาซักพักหนึ่งแล้ว ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไรใบหน้านิ่งกลับเผยรอยยิ้มกว้างออกมาซะงั้น

 

“เอ่อ พี่มาร์คคือ รีบๆหน่อยครับ นี่เอกสารด่วนนะครับ”

 

“พี่อ่านอยู่”

 

“แต่พี่อยู่หน้านี้มาเกือบสิบนาทีแล้วนะครับ”

 

“ก็ต้องอ่านละเอียดๆไง” คุณต้วนย้อนกลับโดยที่สายตายังคงจ้องไปที่เอกสาร แต่ถ้ามองตามสายตาของร่างสูงแล้วหละก็จะสังเกตเห็นว่า สายตาของคุณต้วนนั้นกลับตกไปที่ตัวแหวนสีทองบนเรียวนิ้วของตัวเองแทนที่จะเป็นเอกสารอย่างที่ยองแจเข้าใจ

 

“พี่มาร์คครับ ฝ่ายจัดการรีบอยู่นะครับ”

 

“เฮ้อ โอเคๆ” คุณต้วนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะถอนสายตาออกมาจากตัวแหวนแล้วหันกลับมาเทความตั้งใจให้กับเอกสารในมือทันที

 

ไม่ถึงสิบนาทีเอกสารด่วนก็ถูกเซ็นต์และถูกส่งต่อให้ยองแจในทันที ยองแจแทบอยากจะกราบขอบคุณฟ้าดินที่ดลบันดาลดึงสติกลับมาให้พี่ชายของเขาจริงๆ เลขาตัวอวบเดินออกไปด้านนอกก่อนจะยื่นเอกสารให้กับพนักงานที่เพิ่งจะขึ้นมาถึงไปในทันที

 

พ้นร่างของพนักงานไปไม่นานร่างหนาของใครบ้างคนก็ปรากฏสู่สายตาของยองแจที่กำลังนั่งเคลียร์กองเอกสารของตนเองอยู่ทันที

 

แจ็คสันเดินเข้าไปหาเลขาตัวขาวด้วยท่าทีที่ปกติ ก่อนจะวางมือทั้งสองข้างลงบนพื้นโต๊ะทำงานของยองแจทันทีที่เดินเข้ามาถึง

 

“อะไรครับ? พี่มาร์คตอนนี้ไม่มีแขกเข้าไปได้ครับ” ยองแจเงยหน้าถามด้วยความงุนงงก่อนจะก้มทำงานในมือของตัวเองต่อพร้อมกับรายงานสถานะของคนในห้องให้เพื่อนของพี่ชายตัวเองได้รับรู้ตามหน้าที่ของเลขาที่ดี

 

“ไม่ได้มาหามัน”

 

“ครับ...”

 

ก๊อกๆ

 

แจ็คสันเคาะมือลงบนโต๊ะเพื่อเรียกความสมใจจากร่างขาวตรงหน้า ยองแจตัวน้อยของเขาไม่แสดงความสนใจเขาเหมือนอย่างเคย การกระทำแบบนั้นมันทำให้เขาหงุดหงิดใจนิดหน่อย

 

“นี่หมู! ฉันคุยกัยนายอยู่นะ!”

 

“ครับ มีอะไรครับ?” ปฏิกิริยาที่เรียบเฉยไม่โวยวายเหมือนในทุกครั้งทำให้แจ็คสันยิ่งไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ ช่วงที่เขาหายไปเกิดอะไรขึ้นกับลูกหมูของเขากันหละ?

 

“เป็นอะไร?” ความสนุกของแจ็คสันที่มักจะมีอยู่ในทุกวันถูกเก็บลงไปซักพัก ในตอนนี้มีความจริงจังที่เขากำลังใช้กับลูกหมูของเขาเพื่อหาความปกตินี้เพียงเท่านั้น

 

“เปล่าครับ พี่จะเข้าไปหาพี่มาร์คก็ไปเถอะครับ ผมมีงานที่ต้องทำ” ยองแจพูดปัดคำถามนั้นอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้มหน้าสนใจเอกสารของตัวเองต่ออีกครั้ง

 

“พี่บอกไปแล้วว่าไม่ได้มาหาไอ้มาร์ค! เป็นอะไรก็….”

 

“ผมถามพี่จริงๆนะ พี่มาวุ่นวายกับผมทำไมเห็นผมเป็นเด็กเลยแค่อยากเล่นสนุกด้วยก็เท่านั้นหรอครับ? เฮ้อ! บางทีผมก็เหนื่อยกับการไปๆมาๆของพี่ จะมาเล่นอะไรก็มาให้มันถูกเวลาบ้างนะครับ ผมก็มีเวละ...อื้อ!!” ยองแจที่กำลังพร่ำพรรณาความอัดอั้นภายในใจของตัวเองออกมาด้วยประโยคที่ยาวเหยียดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อริมฝีปากของเขาที่กำลังจ้อไม่หยุดถูกปิดทับด้วยสิ่งที่อ่อนนุ่มของใครอีกคน

 

ปึกๆ!

 

มือขาวทุบหน้าอกแกร่งของแจ็คสันเพื่อต้องการหยุดการรุกรานที่เขาไม่เต็มใจในครั้งนี้ แต่ฝ่ามือหนากลับเลื่อนขึ้นมาล็อคต้นคอเขาไว้แน่นพร้อมกับเพิ่มแรงกดย้ำขึ้นมากกว่าเดิม

 

แจ็คสันบดเคล้าริมฝีปากเล็กของเลขาตัวน้อยด้วยความหงุดหงิดในช่วงแรก ก่อนจะเผลอไผลให้ความนุ่มนิ่มจนเปลี่ยนรสจูบกลายเป็นรสหวานละมุน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าหาโพรงน้ำตาลได้โดยง่ายเพราะความไร้ประสบการณ์ของอีกฝ่ายทำให้เขาสามารถกอบโกยกำไรความหวานได้โดยไม่ติดขัด จูบครั้งแรกของคนทั้งคู่กินเวลานานจนกระทั่งยองแจเริ่มทนไม่ไหวคนควบคุมจึงยอมล่าถอยออกมาด้วยความเสียดาย

 

จุ๊บ!

 

ริมฝีปากหนากดย้ำลงปากบวมของเลขาด้วยขาวทิ้งท้ายอีกครั้งก่อนจะผละออกมา ดวงตาคมปราดมองใบหน้าหวานที่กำลังเผยอปากหอบหายใจด้วยความถูกใจ แจ็คสันกดจมูกลงบนแก้มขาวอีกครั้งเพื่อให้รางวัลที่ทำหน้าน่ารักที่กำลังแดงก่ำ

 

“นี่โง่แบบขุดไม่ขึ้นเลยสินะหมูน้อย”

 

“นะ นี่!”

 

“ไม่เคยได้ยินหรอที่เขาพูดกันว่า….”

 

“........”

 

“ ‘ผู้ชายมักจะแกล้งเฉพาะคนที่เขาชอบ’ หนะ” แจ็คสันก้มตัวข้ามโต๊ะไปหาเลขาตัวน้อยที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยกมือขึ้นไปเกลี่ยแก้มนิ่มที่กำลังขึ้นสีอย่างน่ารักไปมาอย่างเพลินมือ

 

“(‘//////’)”

 

“กลายเป็นลูกหมูจริงๆแล้วสินะ ตัวสีชมพูเชียว” เพราะผิวขาวๆของยองแจทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนได้ง่ายเมื่อมีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา อย่างเช่นในตอนนี้ที่ยองแจกำลังเขินหนักเลือดที่สูบฉีดขึ้นใบหน้าไม่หยุดเพิ่มสีชมพูให้กับคนผิวขาวอย่างเขาได้ไม่ยาก จะหลบไปทางไหนก็ไม่พ้น จะหาว่าเขาเลี่ยนก็ได้ แต่ดวงตาคมของแจ็คสันที่กำลังมองเขาอยู่มันตรึงให้ยองแจหันหน้าหนีไปทางอื่นไม่ได้จริงๆ

 

“พะ พี่ เอ่อ ถะ ถอยออกไปหน่อย”

 

“ถอยไปไหนหละ หืม?”

 

“ปะ ไปไหนก็ได้ ขะ ขอผมตั้งสติซักพัก” แจ็คสันอมยิ้มขำเมื่อมือขาวๆยกขึ้นปิดใบหน้าของตัวเองทันทีเมื่อพูดจบ ร่างหนารุดหน้าเข้าไปจูบเบาๆลงบนหัวทุยๆของเลขาตัวขาวก่อนจะยอมล่าถอยออกมาอย่างว่าง่าย

 

“งั้นพี่ไปหาไอ้มาร์คก่อนละ อย่าหนีไปไหนนะ พี่จะออกมารับไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน เข้าใจไหมยองแจ?”

 

“ฮื่อออ” ร่างเล็กพยักหน้ารัวๆโดยไม่คิดอะไร แจ็คสันยิ้มพอใจออกมานิดหน่อยก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องทำงานของเพื่อนตัวเองโดยที่ไม่ลืมลูบหัวเล็กอีกครั้งเป็นการส่งท้ายการสัมผัสในครั้งนี้

 

พ้นร่างของแจ็คสันไปยองแจก็รีบมุดหน้าลงกับพื้นโต๊ะทำงานของตัวเองทันที เลขาตัวน้อยกุมใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนของตัวเองแน่นพลันภาพและความรู้สึกที่เพิ่งโดนรุดจูบก็โผล่ขึ้นมาในความคิดของเขาอีกครั้ง และก็เป็นอีกครั้งที่ยองแจแด้ดิ้นไปกับโต๊ะทำงานของตัวเองอีกครั้งโดยไม่ได้สนใจเอกสารที่กำลังยับยู่ยี่จากการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

 

---------------------------------------

 

“เพื่อนมาร์คกูว่าบางทีมึงประกาศหาเลขาเผื่อไว้ก็ดีนะ” ประโยคที่เพิ่งถูกพูดออกมาจากปากของเพื่อนสนิททำให้คุณต้วนแปลกใจอยู่ไม่น้อยจนถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาที่กำลังนอนกระดิกเท้าที่โผล่ออกมาจากโซฟาด้วยความสงสัย

 

“ทำไม? ยองแจพูดอะไรกับมึง?”

 

“ก็เปล่า กูพูดเองนี่แหละ”

 

“จะทำอะไรก็รีบทำ อย่ามาป่วนบริษัทกูให้มาก” คุณต้วนถอนหายใจออกมาก่อนจะก้มทำงานต่ออีกครั้ง

 

“คิกๆ บริษัทมึงก็เหมือนสนามเด็กเล่นของกูนั่นแหละน่าเพื่อนมาร์ค”

 

“F**k you”

 

“เก็บไปใช้กับเมียมึงเถอะ” แจ็คสันโต้กลับด้ายท่าทีที่สบายๆ ก่อนจะยิ้มกับตัวเองเมื่อยามที่นึกถึงสัมผัสนุ่มๆที่เพิ่งได้สัมผัสมา

 

“มาร์คกูว่า...มึงคงต้องรีบประกาศหาจริงๆแล้วหละ”

 

“นั่นมันหน้าที่มึงและถ้าไม่ครบเครื่องแบบยองแจ กูไม่ยอมยกน้องให้มึงแน่ๆ”

 

“โอ๊ย งานง่ายๆ! ว่าแต่...” ร่างหนาผุดลุกขึ้นนั่งก่อนจะวางคางลงพนักพิงโซฟา สายตาจับจ้องไปที่เรียวนิ้วของเพื่อนสนิทด้วยความสนใจ

 

“...?”

 

“แหวนทองนั่นสวยดีนี่หว่า น้องแบมให้หละสิ”

 

“เออ แหวนของแบม”

 

“ถูกตีตราจองซะแล้วเพื่อนกู กูรอใส่สูทแล้วนั่งกินข้าวฟรีอยู่นะเว้ย!”

 

“หึๆ” ประโยคของแจ็คสันนั้นคุณต้วนเข้าใจดี การตีตราจองที่รู้แค่คนสองคนถึงมันจะดูเพียงพอแล้วสำหรับตัวเขาและตัวแบมแบมเอง แต่ในหน้าที่การงานและชีวิตจริงแล้วมันคงยังไม่พอ ทางคุณนายต้วนยังคงถามเขาอยู่แทบจะทุกครั้งเพราะอยากจะแต่งตัวให้ลูกสะใภ้ใจจะขาด แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมามันดูไม่ค่อยจะเป็นใจซักเท่าไหร่ และในตอนนี้ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางเรียบร้อยดีแล้ว นี่มันถึงเวลาที่สมควรแล้วหรือยังที่เขาควรจะจัดการให้เรียบร้อยให้แบมแบมเป็นของเขาอย่างป็นทางการจริงๆซักที?

 

“หัวเราะแบบนี้กูไปตัดสูทใหม่รอดีเลยดีกว่า”

 

“ตามใจมึง”

 

“ฮ่าๆๆ เห็นมึงมีความสุขแบบนี้กูก็ดีใจด้วยว่ะ” แจ็คสันยินดีออกมาจากใจจริงๆ รอยยิ้มหล่อที่ออกมาจากใจของเพื่อนของเขาแบบนั้นตั้งแต่ที่เขาคบกับมันมาไม่เคยเห็นยิ้มครั้งไหนที่สดใสเท่านี้มาก่อน

 

ยิ้มที่ส่งออกมาจากใจที่สุขจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






-----------------------------------
จะทอร์คไรว่ะลืม
อ่อ ใช่
เราต้องจับมือแจ็คแจไปด้วยกันให้สุดทาง
ไหนๆก็แบ่งให้มาแจมด้วยหละ
นางต้องเดินหน้าบ้าง!
ส่วนผู้หญิงคนนั้นนั้น เฮ้อ น่าสงสารจริงๆ
ก็เงียะแหละนะให้มาคั่นมาเวลาแล้วหาจุดจบของตัวเอง
55555555555
-----------------------------------
จย้าาาา!
คนมักมาก 
โจเซจูฉันอุตส่าห์เมคเธอขึ้นมา
เธอจะมีบทแค่ตอนแรกไม่ได้!
มาทำงานให้สมค่าเงินซะ
555555555555















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 790 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6244 lek0868909108 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 07:30
    เอ็นดูคนเห่อ
    #6,244
    0
  2. #6198 lek0868909108 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 14:07

    เอ็นดูคุณต้วนเค้านะคะ

    #6,198
    0
  3. #6127 junekimsa93 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 09:54
    งานไม่เซนต์จ้านั่งยิ้มไป
    #6,127
    0
  4. #6028 YanisaCH (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:32
    ไปขอเขาแต่งงานเร็วววว
    #6,028
    0
  5. #5929 Spices_smile (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:28
    เหม่อเก่งไปอีกกก
    #5,929
    0
  6. #5864 uromtbb (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 18:39
    เมคตอนเดียวพอไรท์หลายตอนไม่ดี555
    #5,864
    0
  7. #5800 KattyGD (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 10:29
    แหม เหม่อเพราะแหวนที่น้องให้
    #5,800
    0
  8. #5695 Pent SG (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:38
    แหวนแบมทำมาร์คเพ้อเลย555
    #5,695
    0
  9. #5636 ฺBeau (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:19
    โอ่ะๆๆๆๆ โจเซจูอย่ามาทำให้แบมแบมเครียดนะ
    #5,636
    0
  10. #5593 Spices_smile (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:36
    น่ารักก...เเล้วนันเเม่เลี้ยงใจทรามนั่นมาทำไม
    #5,593
    0
  11. #5175 meto9397 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 08:23
    เซจูมาทำอะไรคะเนี่ย
    #5,175
    0
  12. #5158 litterrabbitza (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 17:01
    โอยย แจ็คค มากไปอะ ฮืออ
    #5,158
    0
  13. #5130 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:02
    แจ็คคือแบบ!! โอ้ย!! รุกไรเบอร์นั้น
    #5,130
    0
  14. #5079 ATENNILE (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 12:38
    มีมบ.แจ็คแจแล้วอย่าลืมบีเนียร์นะไรต์
    #5,079
    0
  15. #4833 Nuthathai Por (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:47
    แจ็คสันแกจะมาพรากน้องเค้าไปแบบนี้แล้วยังจะมากวนพี่เค้าอีกนะ
    #4,833
    0
  16. #4609 ojay2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 17:41
    แจ็คแจจจคือ แหมมมมมม มาร์คแบมคือหยุดยิ้มไม่ได้
    #4,609
    0
  17. #4225 Tipphy_614 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 19:26
    งุ้ยยยยยยฟินคู่แจคแจ
    #4,225
    0
  18. #3910 CornettoX (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 15:47
    แหมมมมมมาร์คคคคค
    #3,910
    0
  19. #3394 Look_So (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:58
    อยากโดนแกลังจังเลยยยย //หลบตีนยองแจแปป
    #3,394
    0
  20. #3023 shierichi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 15:48
    แหม่ๆๆๆ มีความหลงมากกกก เห่อสุดๆแบบบอกไม่ถูก
    #3,023
    0
  21. #2780 mbbjsk_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 13:57
    โอ้ยยยยยย หมั่นไส้จ้าาาาาาา
    #2,780
    0
  22. #2709 มิรา (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 11:30
    คุณต้วนติดเมียมาก
    #2,709
    0
  23. #2708 Cbaze (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 08:05
    สนุกๆ มาต่อออน้าาา
    #2,708
    0
  24. #2706 DarkST (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:49
    ดูคุณมาร์คจะชอบแหวนมากก
    #2,706
    0
  25. #2705 My love markbam (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:40
    แจ๊คแต่งด้วยเลย
    #2,705
    0