[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 34 : 31 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 851 ครั้ง
    17 พ.ค. 60


31



“ไปทำงานก่อนนะครับ” ร่างสูงโน้มตัวลงไปกระซิบกับคนที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่มเบาๆก่อนจะผละร่างออกมาโดยไม่ลืมทิ้งจูบอุ่นของตัวเองไว้บนผิวกายของคนตัวเล็กเหมือนอย่างทุกครั้ง


แบมแบมยังคงนอนหลับสนิทเพราะความอ่อนเพลียสะสมจากเมื่อวาน นั่นทำให้วันนี้คุณแม่ตัวเล็กตื่นสายกว่าปกติ


“อืม” จวบจนเวลาล่วงเลยข้ามช่วงเช้าตรู่ คุณแม่ตัวน้อยจึงเริ่มขยับกายเพื่อเตรียมพร้อมสู่การตื่นนอน กายเล็กที่เริ่มอวบบิดไปมาอย่างช้าๆก่อนที่จะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่งมองปลายเตียงนิ่งเพื่อปรับจูนสมองที่กำลังมึนเบลอ


“ไปทำงานแล้วสินะ” แบมแบมพึมพำออกมากับตัวเองก่อนจะค่อยๆเลื่อนไถลกายลงจากเตียงโดยไม่ลืมที่จะเก็บผ้าห่มของตัวเองให้อยู่ในสภาพที่เรียบร้อยแม้ว่าจะมีแม่บ้านคอยเก็บให้อีกครั้งก็ตาม


“สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณแบม” หัวหน้าแม่บ้านที่คอยตรวจเช็คความเรียบร้อยรอบตัวบ้านเอ่ยทักทายขึ้นทันทีเมื่อเห็นนายของบ้านอีกคนซึ่งกำลังเดินลงบันไดมาก่อนที่เธอจะขึ้นไปช่วยพยุงคุณแม่ตัวน้อยอีกแรง


“อ่า ขอบคุณครับป้ายองเอ”


“ไม่เป็นไรค่ะ รับอาหารเช้าเลยไหมคะ?”


“ครับ ตัวเล็กเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”


“คุณหนูน้อยตัวใหญ่ขึ้นแล้วนะคะ” ยองเอเอ่ยพร้อมกับสำรวจหน้าท้องที่เริ่มโตของแบมแบมก่อนจะพาร่างเล็กไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกล


“นั่นสิครับ เข้าเดือนที่สี่มาก็โตเอาๆจนเสื้อผ้าแบมคับไปหมด”


“เรื่องปกติค่ะ” แม่บ้านหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นใบหน้าของคุณแม่ยู่หยอกลูกน้อยพร้อมทั้งยังบ่นพึมพำกับคนในท้องที่เป็นสาเหตุของความอึดอัดตัว


“อ่า วันนี้แบมจะไปที่หนึ่งหน่อยนะครับ” ขณะที่กำลังทานข้าวความคิดหนึ่งที่เขาทิ้งไว้ได้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แบมแบมจึงเอ่ยแจ้งยองเอที่ยืนคอยอยู่ทางด้านหลังเพื่อบอกกล่าวไว้ล่วงหน้า


“ได้ค่ะ งั้นป้าจะบอกคุณชานให้เตรียมตัวไว้นะคะ”


“ขอบคุณครับ”


ยองเอตอบรับก่อนจะขอตัวออกไปเพื่อแจ้งความต้องการของแบมแบมให้เหล่าการ์ดที่คอยรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยภรรยาของเจ้านายให้เตรียมตัวรอให้พร้อม


“แบม!!” เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความตกใจของเจ้าตัวทำให้แบมแบมที่กำลังเดินเข้าไปในร้านของตัวเองสะดุ้งตกใจก่อนจะรีบยกมือขวางคนที่กำลังวิ่งมากอดตนไว้ได้อย่างทันท่วงที


“ทำไมอ่ะ!? นยองคิดถึงนะ!!” จินยองหงึหน้าใส่เพื่อนสนิทที่ยกมือขึ้นมาขวางการกอดของเขาเป็นครั้งแรก


“กอดได้แต่เบาๆ หลานจะเจ็บ”


“หลาน? หลานอะ… แบม!!!” จินยองฉงนหน้าถามเพื่อนตัวเล็กของตัวเองด้วยความสงสัยก่อนจะเริ่มมองสำรวจไปทั่วกายของแบมแบมอีกครั้ง จนสายตาไปสะดุดอยู่ที่หน้าท้องที่ดันชุดเอี้ยมหมีสีน้ำตาลออกมาอย่างน่าผิดสังเกต


“จุ๊ๆ เบาๆมีลูกค้าอยู่นะ ไปคุยกันข้างในป่ะ”


.

.

.


“ให้ตายสิแบม! เรื่องแบบนี้ทำไมไม่บอกตอนหลานวิ่งได้เลยหละ ห๊ะ!” จินยองกล่าวตัดพ้อกับเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งหงอยอยู่บนโซฟาภายในห้องพัก


“ขอโทษ”


“แล้วพ่อของหลานหละ?”


“เขาก็ดูแลแบมดี”


“ไม่ต้องบอกก็รู้ นยองแค่จะถามว่าเขาไปไหนทำไมยังปล่อยให้ให้ไอ้ตาตีบนั่นล่องลอยอยู่แถวนี้อยู่ได้!” จินยองพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปทางกระจกด้านเดียวที่มีร่างสูงที่ดูไม่คุ้นตาแบมแบมนั่งอยู่หน้าแคชเชียร์คอยทำหน้าที่รับถอนเงินภายในร้านด้วยท่าทางที่ดูคล่องแคล่ว


“ใครอ่ะ? พนักงานใหม่หรอ?” แบมแบมละสายตาจากชายหนุ่มแปลกหน้าก่อนจะหันมาถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย


“ลูกน้องคุณต้วนไง แบมไม่รู้จัก?” จินยองถามกลับด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน


“ไม่เคยเห็นนะ” คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา


“จิ๊! งั้นนยองฝากแบมไปบอกคุณต้วนให้เรียกนายคนนี้กลับไปซักทีสิ มาเอ้อระเหยอยู่แบบนี้งานการตัวเองไม่มีหรือไง?”


“เขาคงมาดูแลร้านตามคำสั่งของพี่มาร์คหละมั้ง”


“ดูแลร้านช่วยนยองไม่ว่า แต่เขาตามนยองกลับบ้านด้วยนะแบม!”


“ตาม? ตามไปทำไม?”


“เขาบอกว่ามาดูแลความปลอดภัยให้”


“ก็ดีไง”


“ดียังไง?”


“แบมไม่อยู่ร้านบ่อยแบบนี้ก็มีเขาคอยช่วยมันก็ดีแล้ว ถ้าไล่เขาไปแล้วนยองจะไม่เหงาหรอไหนๆก็ทำงานร่วมกันมานานแล้วนี่?”


“ก็….”


“ให้เขาอยู่ต่อเถอะ แบมคงไม่ค่อยได้มาบ่อยนักหรอกเจ้าตัวเล็กเริ่มโตขึ้นทุกวัน จะไปไหนมาไหนก็เริ่มจะลำบากแล้ว”


“เอ่อ...อันที่จริงก็ไม่ได้ติดใจนักหรอก แต่นยองแค่เหนื่อยจิตกับหมอนั่นเพราะโดนจีบอยู่ทุกวันแค่นั้นเอง” จินยองอธิบายพร้อมกับโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจเมื่อเห็นท่าทีของคุณแม่ตัวเล็กเริ่มหนักใจกับปัญหาของตน


“จีบ?”


“อืมจีบ จีบหน้าตายด้วย”


แบมแบมได้แต่ยิ้มขำกับปัญหาหนักจิตของเพื่อนสนิท ร้านอาหารของเขายังคงเต็มไปด้วยสีสันต่างๆมากมายและเขาคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะมีรสชาติความหวานสีชมพูฟุ้งขึ้นภายในร้านแห่งนี้อย่างแน่นอน


ก๊อกๆ


การพูดคุยระหว่างเพื่อนสนิทที่ห่างหายกันมานานถูกขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน จินยองจึงอาสาลุกขึ้นไปเพื่อปลดล็อคประตูก่อนจะเปิดออกเพื่อต้อนรับแขก


“คุณแบมแบมครับ ช่วยรับโทรศัพท์ของนายด้วยครับ” คุณชานการ์ดที่รับหน้าที่ดูแลแบมแบมโผล่เข้ามาที่ห้องเพื่อเผยตัวก่อนจะแจ้งข้อความสำคัญที่เพิ่งรับมาให้แบมแบมทันที


“โอ๊ะ! ผมลืมเปิดเสียง ขอโทษด้วยครับ” แบมแบมคว้าถุงผ้าของตัวเองที่มีกล่องลูกพีชอยู่ข้างในขึ้นมาก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์เครื่องสวยที่กำลังสั่นเตือนอยู่ข้างกล่องขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


‘คุณต้วน’


“ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”


“ขอบคุณครับคุณชาน” ชานค้อมตัวรับคำก่อนจะถอยตัวออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูให้อย่างเสร็จสรรพ แบมแบมก้มลงมองเครื่องมือสื่อสารในมืออีกครั้งก่อนจะสูดลมหายใจเพื่อเตรียมรับคำดุด่าจากอีกฝ่าย


“ครับ”


‘ทำไมรับช้า หืม?’ เสียงทุ้มที่ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงปกติทำให้แบมแบมโล่งใจที่ไม่โดนพายุอารมณ์อย่างที่คิด


“พอดีผมปิดเสียงไว้แล้วก็คุยกับจินยองเพลินเลย ขอโทษนะครับ”


‘อืม ทานข้าวเที่ยงหรือยัง?’


“ยังเลยครับ ผมยังไม่หิวเท่าไหร่ โอ๊ะ!”


‘อะไร?’


“แต่ตัวเล็กคงจะหิว กระทุ้งเตือนแบมแล้ว”


‘งั้นก็ไปทานข้าวได้แล้วครับคุณมัม’


“เดี๋ยวก็จะไปแล้วครับ คุณ เอ่อ พะ พี่หละทานข้าวหรือยัง? ทำไมแบมยังได้ยินเสียงเปิดหน้ากระดาษอยู่เลย?” แบมแบมถามคำถามพร้อมกับลูบหน้าท้องปลอบตัวเล็กให้เพลาๆการดิ้นลง ทางด้านจินยองเองเลยลองวางมือลงบนหน้าท้องเพื่ออยากลองสัมผัสหลานดูบ้างแบมแบมเลยละมือตัวเองออกเพื่อให้อาหลานได้ทักทายกัน


‘รอยองแจอยู่ ที่โทรมาเพราะมีเรื่องจะบอกไว้ก่อน’


“ครับ?”


‘วันนี้พี่กลับดึกนะไม่ต้องรอ พอดีมีปัญหากับแหล่งผลิตใหม่นิดหน่อยเลยต้องอยู่เคลียร์ให้มันเสร็จไวๆ’ น้ำเสียงเครียดจากปลายสายทำให้คนรับฟังสัมผัสมันได้โดยง่าย ยังไม่ทันทีแบมแบมจะได้เอ่ยอะไรออกไปคุณต้วนกลับรีบพูดตัดบทและตัดสายไปเสียก่อน ช่วงสุดท้ายของบทสนทนาแบมแบมได้ยินเพียงเสียงพูดคุยของพนักงานที่เพิ่งเข้ามาพร้อมกับการบอกรักเบาๆเพียงเท่านั้น


“แหม่ๆ หน้าแดงเชียวเย็นนี้มีอะไรดีๆงั้นหรอ?” จินยองเงยหน้าขึ้นมาจากการเล่นกับหลานตัวน้อยในครรภ์ก่อนจะยกมือจิ้มลงบนแก้มนิ่มที่กำลังแดงระเรื่อขึ้นอย่างน่ารักด้วยความหยอกล้อ


“มั่วแล้วนยอง ไปๆตัวเล็กหิวข้าวแล้วไปข้างนอกกัน!”


ภายในวันนั้นเวลาที่คุณต้วนกลับมาถึงแบมแบมก็หลับสนิทไปก่อนแล้ว รุ่งเช้าวันใหม่ก็เป็นอีกวันที่แบมแบมไม่ได้เจอคนตัวโตข้างกายอีกครั้ง เหตุการณ์แบบนี้วนเวียนอยู่อย่างนี้จนล่วงเข้าสู่วันที่สี่แบมแบมที่ไม่ได้เจอหน้าคุณต้วนเริ่มรู้สึกเป็นห่วงในสุขภาพของอีกฝ่ายเพิ่มมากขึ้นทุกวัน การโหมงานที่ไม่ได้พักผ่อนที่เพียงพอที่ติดต่อกันนานหลายวันขนาดนี้เขากลัวท่านประธานคนเก่งจะทรุดลงไปก่อนที่งานจะสำเร็จเสียก่อนและที่สำคัญพรุ่งนี้ก็ยังเป็นวันที่ต้องไปพบแพทย์เพื่อตรวจเจ้าตัวเล็กอีกด้วย


“ไซต์งานแหล่งใหม่นี่มีปัญหามากเลยหรอครับ?” แบมแบมเอ่ยถามกับคุณชานที่กำลังยืนดูแลเขาอยู่ไม่ไกล ในตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในศาลาภายในสวนกว้างข้างตัวบ้านเพื่อรับบรรยากาศความสดชื่นของเหล่าแมกไม้นานาพันธุ์


“ไม่หนักเท่าไหร่ครับ แต่นายต้องวางแผนการจัดการใหม่บางจุดครับ” ชานตอบกลับเท่าที่ตนจะสามารถบอกได้ คำสั่งของคุณต้วนที่เอ่ยสั่งกับการ์ดให้เพื่มการคุ้มกันบริเวณบ้านให้มากขึ้นแถมยังเพิ่มปริมาณคนติดตามของแบมแบมให้มากขึ้นกว่าเดิมโดยไม่ให้คนตัวเล็กรู้ตัวเพื่อเพิ่มการคุ้มกันให้กับคนสำคัญของตัวเองในขณะที่ต้องห่างจากคนตัวเล็ก


“ตอนนี้คงออกพื้นที่อยู่ใช่ไหมครับ?”


“ถ้าเป็นตอนนี้ก็คงจะเป็นอย่างนั้นครับ”


“เฮ้อ ทำงานหนักแบบนี้แล้วจะเอาเวลาไหนไปพักเนี่ย” แบมแบมบ่นพึมพำถึงคนที่ไม่ได้พบหน้าด้วยเสียงอันเบา แต่การ์ดที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีย่อมมีประสาทการรับฟังที่ดีเยี่ยมกลับได้ยินประโยคที่แสดงถึงความเป็นห่วงได้อย่างชัดเจน ชานแอบอมยิ้มเล็กๆให้กับความน่ารักของนายน้อยอีกคนของตนอย่างเงียบๆ


แบมแบมนั่งเล่นอยู่ภายในสวนจนเกือบทั้งวัน จนเวลาล่วงเลยเข้าช่วงเย็นยองเอที่ยังไม่เห็นคุณแม่ตัวน้อยเดินเข้ามาในตัวบ้านจึงออกไปตามเพราะกลัวอาการป่วยจะวิ่งเข้าเกาะแบมแบมเสียก่อน แต่ยังไม่ทันที่คุณแม่บ้านจะเดินพ้นตัวบ้านแบมแบมกลับเดินสะลึมสะลือเข้ามาเสียก่อน


“ป้าว่าจะไปตามพอดีเลยค่ะ แต่นั่งตากอากาศนานๆแบบนี้มันไม่ดีนะคะเดี๋ยวจะป่วยเอา” ยองเอเอ็ดคนท้องอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะเดินเข้าไปช่วงประคองร่างน้อยของคุณแม่ขณะขึ้นบันไดบ้าน


“อากาศมันดีจนแบมเผลอหลับ ขอโทษนะครับที่ทำให้เป็นห่วง”


“วันนี้คุณแบมจะลงครัวเองไหมคะ?”


“ครับ จู่ๆแบมก็นึกอยากกินผัดไทขึ้นมา” เพียงแค่นึกถึงน้ำลายเจ้ากรรมก็เริ่มสอออกมาอย่างรวดเร็วจนแบมแบมต้องกลืนน้ำลายเพราะความอยากในทันทีที่พูดจบ


“งั้นเดี๋ยวป้าไปบอกเด็กๆเตรียมของให้นะคะ”


“เข้าไปพร้อมกันตอนนี้เลยครับ ช่วยกันทำจะได้เสร็จไวๆ”


“ตามใจคุณแบมเลยค่ะ แต่อย่าฝืนนักนะคะ” ยองเอเข้าใจว่าคนท้องคนนี้ไม่ชอบอยู่นิ่งเฉยซะเป็นส่วนใหญ่จึงไม่อยากเอ่ยปากห้ามซักเท่าไหร่นัก


ห้องครัวประจำบ้านให้ความรู้สึกมีชีวาเพราะเสียงเครื่องครัวจากมือหลายมือที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองสอดประสานกันกลายเป็นจังหวะของความอร่อย เหล่าแม่ครัวน้อยใหญ่ต่างทำหน้าที่ในการหั่นส่วนประกอบอาหารตามหน้าที่ที่ได้รับ เมนูที่ไม่ได้มีแค่ผัดไทตามที่คิดเพราะความสนุกมือในการประกอบอาหารเมนูจึงเพิ่มขึ้นมากกว่าที่ได้พูดไว้ กับข้าวถูกประกอบขึ้นตามคำสั่งของหัวหน้าแม่ครัวซึ่งก็คือเชฟตัวน้อยจากร้านJinBeeที่กำลังหั่นส่่วนประกอบของเครื่องยำด้วยความคล่องแคล่ว


“ต้มไข่แบบยางมะตูมให้แบมทีนะครับ” แบมแบมออกปากบอกเหล่าแม่ครัวโดยที่ยังไม่ละสายตาออกจากมีดที่อยู่ในมือเลยแม้แต่น้อย


“.........”


ฟุ่บ!


ฟอด


“โอ๊ะ! พี่มาร์ค!” แรงกอดรัดจากทางด้านหลังพร้อมกับแรงกดจากจมูกโด่งทำให้พ่อครัวที่กำลังยุ่งกับการเตรียมอาหารสะดุ้งตกใจจนเกือบจะเสียเลือดไปแล้ว แบมแบมวางมีดลงก่อนจะหันไปหาคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ด้วยใบหน้าที่ยุ่งเหยิง


“คิดถึงตัวหอมๆนี่จัง” คุณต้วนยังคงรุดหน้ากอดหอมร่างอวบในอ้อมแขน ริมฝีปากสวยเร่งรุดมอบจูบนุ่มไปทั่วใบหน้าหวานอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเสียงหัวเราะคิกคักของคนในอ้อมกอดปรากฏ อ้อมกอดอุ่นจึงยอมคลายออก


“มันเจ็บนะครับ! ไปโกนหนวดเลยนะ!!” แบมแบมจ้องหน้าหล่อๆของคนตรงหน้าก่อนยกมือไปจิ้มรอบๆกรอบใบหน้าที่มีไรหนวดขึ้นประปรายพร้อมกับเอ่ยคำสั่งให้ปฏิบัติตาม


“โกนให้หน่อย” ร่างสูงเริ่มคลอเคลียคนตัวนุ่มนิ่มพร้อมกับไถไรหนวดลงบนผิวอ่อนของคุณแม่โดยไม่เกรงกลัวสายตาดุของคนตัวเล็กเลยซักนิด


“แบมทำกับข้าวอยู่ อย่าถูมันเจ็บ!” แบมแบมเอียงคอหลบหนีการคุกคามจากไรหนวดแข็งๆ แต่ก็ไม่สามารถหลบหลีกไปได้ไกลเมื่อท่อนแขนใหญ่ของอีกคนยังคงเกี่ยวเอวเอาไว้แน่น


“ให้แม่ครัวทำต่อสิ”


“แต่มันจะเสร็จแล้วนะ”


“ก็ปล่อยให้คนอื่นทำต่อสิ”


“ไม่ครับ”


“พาพี่ไปอาบน้ำหน่อยนะครับ” คุณต้วนซบใบหน้าลงไหล่บางก่อนจะเอียงใบหน้าขอร้องคนตัวเล็กในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงติดออดอ้อนอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับจูบลงลำคอหอมตรงหน้าไปหนึ่งครั้งเพื่อหวังจะให้แบมแบมใจอ่อนยอมทำตามที่ตนต้องการ


“มะ ไม่ครับ” เสียงสั่นๆของแบมแบมทำให้คนฟังลอบยิ้มออกมา ร่างสูงจึงรีบใช้โอกาสนี้อัดความออดอ้อนเข้าไปอีกครั้งเพื่อให้การปฏิเสธของแบมแบมพังลงไปให้หมด


“แบมอ่า พาพี่ไปอาบน้ำหน่อยนะครับคนดี” ครั้งนี้การสัมผัสออดอ้อนกลับไม่ใช่ที่ลำคอขาวอีกต่อไป คุณต้วนฉวยโอกาสในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเออเร่อร์กดจูบลงบนปากนิ่มเบาๆก่อนจะหอมแก้มเนียนทั้งสองข้างเป็นการทิ้งท้าย


และก็เป็นไปตามคาด แบมแบมแพ้ให้กับลูกอ้อนของคุณต้วนอย่างราบคาบและหน้าที่ของเขาในตอนนี้คือรอโกนหนวดให้คุณต้วนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น


“อาบนานเกินไปแล้วนะ” เวลาที่ล่วงเลยไปเกือบยี่สิบนาทีทำให้คนที่นั่งรออยู่ภายในห้องเริ่มสงสัยกับการอาบน้ำที่นานเกินเหตุของอีกฝ่าย แบมแบมลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินไปห้องน้ำเพื่อส่งสัญญาณเรียกคนที่อยู่ภายใน


ก๊อกๆ


“พี่มาร์คครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”


“.......”


“พี่มาร์คครับ!” ความนิ่งเงียบที่ตอบกลับมาทำให้แบมแบมเริ่มเป็นห่วงคนที่ยังเงียบสนิทอยู่ข้างใน ความนิ่งเงียบภายในห้องน้ำที่ไร้เสียงของน้ำอย่างที่ควรจะเป็นผลักดันให้แบมแบมเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปอย่างไม่รีรอ


ภาพของชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับตาเอนพิงขอบอ่างและกำลังไหลลงไปเรื่อยๆทำให้แบมแบมต้องรีบก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว


“พี่มาร์ค!! ตื่นสิครับ!!!” มือเล็กตบเข้าที่แก้มของท่านประธานหนุ่มอย่างไม่แรงนักเพื่อเรียกสติของอีกฝ่าย แรงตบที่มากพอทำให้ชายหนุ่มที่เผลอหลับค่อยๆปรือดวงตาขึ้นมองใบหน้าหน้าที่กำลังมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัดอย่างช้าๆ


“แบม?”


“พี่ทำแบมตกใจนะ!” แบมแบมเอ็ดคนในอ่างด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ กรอบดวงตาของเขาในตอนนี้มันร้อนไปหมดและเพียงไม่นานก็ปล่อยหยดน้ำใสๆออกมาให้เห็น


คุณต้วนตกใจยกใหญ่ลืมอาการง่วงงุนไปจนหมดเมื่อเห็นคนรักของตนก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากอ่างน้ำก่อนจะฉวยเสื้อคลุมที่วางอยู่ไม่ไกลขึ้นมาสวมใส่ปกคลุมร่างกายที่เย็นเยียบของตน ท่อนแขนยาวโอบรอบตัวของคนตัวเล็กให้เข้ามาหาตนเมื่อจัดการสวมใส่เสื้อคลุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว


“ร้องมากๆจะเหนื่อยนะ เงียบก่อนเร็ว” กายสูงโยกไหวไปมาเพื่อปลอบคนในอ้อมกอดที่กำลังสะอื้นไห้ไม่หยุด อารมณ์อ่อนไหวของคนท้องเขาเข้าใจดีเพราะแบบนี้จึงไม่อยากให้แบมแบมอยู่กับอารมณ์ที่แปรปรวนแบบนั้นนานซักเท่าไหร่ อารมณ์ไหนที่พอจะจัดการได้คุณต้วนก็อยากจะปัดเป่าให้มันหายไปโดยเร็วเพื่อสุขภาพของคุณแม่และคุณลูก


“ฮึกๆ ทะ ทำไมหลับ ฮึก ไปแบบนั้น”


“พี่แค่พักสายตาแล้วมันก็หลับไปเอง ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ” จูบอุ่นแทนคำขอโทษถูกพรมลงบนศีรษะเล็กอยู่หลายครั้งเพื่อปลอบใจคนตัวเล็กในอ้อมกอด


แบมแบมกระชับแขนรอบเอวหนาของอีกฝ่ายแน่นเพื่อลบความกลัวที่กำลังเข้าครอบคลุมจิตใจให้เลือนหายไป กอดแน่นเพื่อย้ำเตือนว่าร่างกายตรงหน้ายังคงอบอุ่นเหมือนดั่งทุกครั้ง จังหวะหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่เป็นจังหวะภายในกายกลายเป็นตัวปลอบแบมแบมให้ค่อยสงบสติอารมณ์ลงอย่างช้าๆ


“ฮึก รีบๆโกนหนวดแล้วไปแต่งตัวดีๆได้แล้ว” คนตัวเล็กสูดน้ำมูกเข้าพร้อมกับซุกหน้าเช็ดคราบน้ำตาลงบนเสื้อคลุมอาบน้ำของอีกฝ่าย ก่อนจะผละใบหน้าเพื่อบอกอีกฝ่ายให้รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย


“คนไหนบอกจะโกนให้?”


“ไปนั่งสิครับ” แบมแบมชี้ไปขอบอ่างอาบน้ำเพื่อให้คุณต้วนนั่งลงก่อนที่เขาจะผละเดินออกไปยังส่วนที่เก็บเข้าของเครื่องใช้ตรงหน้ากระจกภายในห้องน้ำ มือเล็กหยิบมีดโกนยี่ห้อดังขึ้นมาเปลี่ยนใบมีดก่อนจะหยิบครีมโกนหนวดขึ้นมาเมื่อจัดการใส่ใบมีดเสร็จเรียบร้อยแล้ว


คุณต้วนจัดการจับตัวอวบๆของคุณแม่ที่เพิ่งเดินเข้ามาให้นั่งลงบนตักของตัวเองเพื่ออำนวยความสะดวกให้ แบมแบมเองก็เริ่มจัดการบีบครีมใส่ฝ่ามือของตัวเองก่อนจะปาดไปทั่วใบหน้าส่วนล่างที่กำลังถูกปกคลุมไปด้วยไรหนวดแข็งๆ แล้วใช้ใบมีดโกนปัดค่อยๆเลื่อนตามรูปหน้าของคุณต้วนอย่างช้าๆเพื่อเริ่มกำจัดไรหนวดตัวการของการแสบผิวของเขาออกไปให้หมด


การโกนหนวดที่สุดลุ้นระทึกสำหรับแบมแบมผ่านไปอย่างช้าๆจนในที่สุดพื้นที่สุดท้ายก็ถูดจัดการไปอย่างเรียบสนิท คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อภารกิจในการช่วยอาบน้ำผ่านพ้นไปด้วยดี มือเล็กวางมีดโกนหนวดลงพื้นที่ว่างแถวหัวอ่างอาบน้ำก่อนจะเอือมไปคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ไม่ไกลชุบน้ำแล้วนำไปเช็ดบนใบหน้าหล่อของคุณต้วนเพื่อเป็นการปิดภารกิจของตนเอง


“เสร็จแล้วครับ” คุณต้วนละมือข้างหนึ่งออกมาจากการกกกอดยกขึ้นไปลูบผิวหน้าของตนเองเพื่อสำรวจผลงาน ความเรียบเนียนและไร้รอยแผลที่บ่งบอกถึงคุณภาพของฝีมือทำให้ร่างสูงพอใจอยู่ไม่น้อย


“.........”


“ปล่อยได้แล้วครับ พี่ควรไปแต่งตัวได้แล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย” แบมแบมตบมือลงบนท่อนแขนแกร่งอย่างไม่แรงนักก่อนจะขยับร่างกายเพื่อขออิสระ


“ไม่เอารางวัลหรอ?” ดวงตาที่กำลังแวววาวของคุณต้วนทำให้แบมแบมรีบส่ายหัวตอบกลับในทันที


“ปล่อยสิครับ แบมหิวแล้ว”


“แต่พี่อยากให้”


“แบมไม่อยากได้” คนตัวเล็กส่ายหน้าวือพร้อมกับออกแรงดิ้นอีกครั้งเพื่อให้หลุดออกมาจากกรงแขนแข็งแกร่ง


“นิดหนึ่ง”


“ฮื่อ ก็แบมไม่อยากได้” มือเล็กยกขึ้นผลักใบหน้าหล่อที่เลื่อนเข้ามาเรื่อยๆพร้อมกับเอนตัวไปทางด้านหลังเพื่อเพิ่มระยะห่าง


“คุณแด๊ดอยากให้นี่ครับ :(” ท่าทางของคุณต้วนทำให้แบมแบมหลุดยิ้มออกมาก่อนจะตัดสินใจรุดหน้าเข้าไปจูบที่มุมปากของร่างสูงเร็วๆหนึ่งครั้งเพื่อรับรางวัลให้เสร็จๆไป


“แบมเอาแค่นี้” แก้มใสของคนคนรับรางวัลเริ่มที่กำลังมีสีแดงระเรื่อเป็นภาพที่คุณต้วนชอบมองอยู่ทุกครั้งที่แบมแบมเริ่มมีอาการเขิน


“อยากให้อีก”


พูดจบคนมอบรางวัลไม่รีรออีกต่อไป คุณต้วนจัดการมอบรางวัลชิ้นใหญ่ให้กับภรรยาตัวน้อยของตัวเองอยู่นานจนผู้รับเหนื่อยหอบซุกหน้าหมดแรงลงบนบ่ากว้าง เมื่อมอบรางวัลจนพอใจคนตัวสูงจึงยอมปล่อยแบมแบมให้เป็นอิสระซึ่งก็แน่นอนว่าเขาก็โดนหมัดเล็กทำโทษตอบกลับมาอยู่สองสามหมัดเป็นรางวัลตอบแทนเช่นเดียวกัน


“กินยาด้วยนะครับ” หลังจากมื้อค่ำเพิ่งจะผ่านพ้นไปแบมแบมจึงยื่นยาเม็ดที่เตรียมไว้ก่อนล่วงหน้าให้กับคุณต้วนที่กำลังดื่มน้ำดูทีวีอยู่ภายในห้องนั่งเล่นไป


ร่างสูงรับยาจากมือเล็กโยนเข้าปากอย่างไม่ขัดขืนเพราะในตอนนี้เขาเองก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมาบ้างนิดหน่อย อาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวที่กำลังรู้สึกเป็นตัวบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอาการเจ็บป่วยกำลังเข้ามาเยี่ยมเยียนเขาเข้าแล้ว


“แบมไปนอนกันเถอะนะ” คุณต้วนสะกิดร่างเล็กข้างกายที่กำลังนั่งจ้องรายการเกี่ยวกับการทำอาหารนิ่ง อาการปวดหัวอาการแรกเริ่มที่กำลังเกิดกับตัวทำให้เขาต้องการเข้าพักผ่อนโดยเร็วเพื่อป้องกันไม่ให้มันหนักไปกว่านี้


“นั่งย่อยก่อนสิครับ จบรายการนี้ค่อยไปก็ได้นี่มันยังไม่ดึกเท่าไหร่” แบมแบมตอบกลับโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอไม่ได้สงสัยในท่าทีของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย


“........”


“........”


“.........”


“ง่วงมากหรอครับ?” เพราะทนความเงียบต่อไปไม่ไหว แบมแบมจึงยอมหันมามองคนข้างกายที่จ้องหน้าเขาก่อนอยู่แล้ว


“พี่ปวดหัว” คนตัวโตรีบฟ้องอาการของตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มสนใจตัวเองบ้างแล้วพร้อมกับจับมือเล็กขึ้นมาทาบบนหน้าผากของตัวเองเพื่อบ่งบอกอาการที่กำลังประสบให้แบมแบมได้รับรู้


“ตัวอุ่นๆนะครับ” สัมผัสที่อุ่นร้อนเกินกว่าอุณภูมิปกติที่แบมแบมรับรู้ผ่านฝ่ามือเป็นตัวชี้อาการของคุณต้วนให้ได้รับรู้ มือเล็กเลื่อนวัดอุณหภูมิไปทั่วใบหน้าและลำคอของอีกฝ่ายเพื่อเช็คอาการก่อนจะสรุปความเข้าใจให้กับตัวเองว่า คุณต้วนกำลังจะไม่สบายเสียแล้ว








----------------------------------

อยากเขียนบทนางอ้อนบ้าง

เปิดโหมดค่ะ!!

-----------------------------------

กรุบกริบเบาๆพอ

เบื่อความหวานของพวกนาง

เลยแยกคุณต้วนออกไปซะ

555555555

ขอเวลาไปหาฉากหวานๆต่อก่อนนะแจ๊ะ

โรงงานน้ำตาลหยุตไปพักใหญ่เพราะสมองตันนี่แหละค่ะ


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 851 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6242 lek0868909108 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 07:04
    ป่วยและอ้อนนน
    #6,242
    0
  2. #6125 junekimsa93 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:26
    คุณต้วนไม่สบายหรอ
    #6,125
    0
  3. #6004 YanisaCH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 16:20
    งื้ออออออ
    #6,004
    0
  4. #5927 Spices_smile (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:53
    ได้ทีเอาใหญ่เลยนะต้วนนน
    #5,927
    0
  5. #5862 uromtbb (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 08:34
    น่ารักกกก
    #5,862
    0
  6. #5797 KattyGD (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:33
    น่ารักจังนะคะ
    #5,797
    0
  7. #5693 Pent SG (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:50
    อ้อนเมียไปอีก
    #5,693
    0
  8. #5634 ฺBeau (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:00
    ป่วยอ้อนปะจ๊ะพี่มาร์คคคค
    #5,634
    0
  9. #5591 Spices_smile (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:14
    คนเเก่ป่วยยยย
    #5,591
    0
  10. #5438 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 02:00
    คุณต้วนขี้อ้อนเหมือนกันน้า
    #5,438
    0
  11. #5406 0849803120 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:53
    คุณต้วนขี้อ้อน
    #5,406
    0
  12. #5322 Mermaidtears (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 22:18
    ป่วยแล้วอ้อนแหะคุนต้วน
    #5,322
    0
  13. #5156 litterrabbitza (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 15:41
    อ้อนขนาดไหนกันน
    #5,156
    0
  14. #5127 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 10:51
    น่ารักอ่ะ><
    #5,127
    0
  15. #4895 PaulaPum (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:40
    อ้อนเหลือเกินนน
    #4,895
    0
  16. #4849 Bameverthing (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 00:04
    โง้ยยฮื่อออ
    #4,849
    0
  17. #4831 Nuthathai Por (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:58
    ได้เวลาดูแลคุณแด๊ดแล้วนะมัม
    #4,831
    0
  18. #4815 meto9397 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 10:28
    จะอ้อนไงคะคุณต้วนนน
    #4,815
    0
  19. #4607 ojay2 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 08:22
    ป่วยแบบนี้ อ้อนนนแน่ๆๆ
    #4,607
    0
  20. #4409 อาอีซือ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:59
    ฮือออ มุมอ้อนของคุณต้วนนน น่ารักอ่ะ
    #4,409
    0
  21. #3392 Look_So (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:26
    แบมอ่าาาาาา ชอบบบ
    #3,392
    0
  22. #3387 domo za (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 02:13
    ป่วยอย่างนี้อ้อนเมียหนักแน่ๆ555555
    #3,387
    0
  23. #3329 40993 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:34
    ป่วยก็อ้อนเนาะ
    #ความขี้อ้อนนน
    #3,329
    0
  24. #2980 shierichi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:41
    มีปัญหาเรื่องอ้อนปรึกษาคุณต้วนได้ค่ะ!
    #2,980
    0
  25. #2666 CornettoX (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 12:32
    โอกาสอ้อนมาแล้วนะมาร์ค
    #2,666
    0