[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 33 : 30 (130%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 945 ครั้ง
    1 พ.ค. 60


30



“ขอมือหน่อย”


“ห๊ะ? อะไรนะครับ?” แบมแบมที่กำลังอ่านหนังสือสำหรับคุณแม่อยู่เงยหน้าออกมาจากหน้ากระดาษก่อนจะขอให้คุณต้วนทวนคำพูดใหม่อีกครั้ง คนตัวเล็กฉงนหน้าสงสัยกับคู่สนทนาที่กำลังแบมือมาทางตนเอง


“ยื่นมือมา”


“......?” แบมแบมยื่นมือทั้งสองข้างของตัวเองส่งให้ด้วยความงุนงง ทั้งๆที่ทุกครั้งถ้าคุณต้วนอยากจับหรืออยากกอดก็ไม่เคยขออนุญาตอะไรเขาอยู่แล้ว พอมาเจอการขอสัมผัสอย่างมีมารยาทแบบนี้แบมแบมเลยรู้สึกไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่


มือใหญ่ของคุณต้วนเลื่อนไปจับมือซ้ายของคนตัวเล็กมาถือไว้ก่อนจะค่อยๆคลายมืออีกข้างที่กำอยู่ออกมาจนเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้อย่างชัดเจน


“คะ คุณ!”


“แสดงความเป็นเจ้าของ” ร่างสูงมองที่นิ้วนางข้างซ้ายของคนตัวเล็กที่มีเครื่องประดับแสนพิเศษโผล่ขึ้นมาด้วยความพึงใจ วงแหวนทองคำขาวเกลี้ยงเกลาแต่กลับถูกสลักลวดลายภาษาจีนสั้นๆและเพชรเม็ดเล็กประดับอยู่ประปรายคล้ายกับสะเก็ดของดวงดาวคลอเคลียอยู่กับรอยสลัก…. แหวนประจำตระกูลของเขา


“นี่...เอ่อ..แหวน!”


“อืมแหวนไง” คุณต้วนยกมือนุ่มขึ้นมาก่อนจะจรดริมฝีปากร้อนลงบนตัวแหวนที่ถูกสวมอยู่บนนิ้วเล็กของเจ้าของคนใหม่


“คิดยังไง...”


“ไม่ชอบ?”


“เปล่าครับ ก็สวยดี” มือเล็กที่ถูกปล่อยเป็นอิสระหดกลับเข้ามาก่อนจะเลื่อนเข้าใกล้สายตาของตัวเองเพื่อเพ่งดูรายละเอียดของตัวแหวนให้ชัดๆ ตากลมสำรวจตัวแหวนไปเรื่อยๆและไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นเผลอเผยรอยยิ้มกว้างออกมาให้อีกคนได้เห็นตั้งนานแล้ว


จุ๊บ!


“นอนได้แล้ว” ร่างสูงรุดหน้าเข้าไปมอบจูบลงปากนิ่มเพื่อให้รางวัลรอยยิ้มที่น่ารักนั่นก่อนจะจับจูงมือเล็กให้ลุกขึ้นตามเพื่อไปเข้านอนด้วยกันอย่างเช่นทุกคืน


ในเช้าวันรุ่งขึ้นแบมแบมก็ยังคงติดสอยห้อยตามคุณต้วนไปที่บริษัทอีกครั้งเพราะเมื่อวานทั้งคู่ได้เลื่อนการซื้อข้าวของเครื่องใช้ออกไป ดังนั้นวันนี้จึงเป็นอีกวันที่แบมแบมต้องไปนั่งรออีกฝ่ายทำงานเพื่อที่ตอนบ่ายจะได้ไปตามแผนที่วางไว้กันซักที


สำหรับงานของเขาเองแบมแบมก็คิดถึงร้านอาหารของตัวเองอยู่บ้างและทางจินยองเองก็เฝ้าถามเขาอยู่ทุกวันถึงสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถเข้าไปที่ร้านได้แต่แบมแบมเลือกที่จะบิดเบือนคำตอบออกไปเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็อยากอธิบายเรื่องนี้ให้จินยองฟังด้วยตัวเองไม่ใช่ผ่านปลายสายแบบนี้


“วันนี้จะไปตะลอนที่ไหนอีกไหม?”


“แฮะ ไม่แล้ว วันนี้จะนั่งอยู่นี่ไม่ไปแล้ว” แบมแบมเอ่ยตอบเจ้าของคำถามที่กำลังถอดเสื้อสูทออกตามปกติเพื่อเริ่มทำงาน และเมื่อแบมแบมเห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้าไปช่วยถือสูทและนำไปห้อยไว้ให้อย่างเรียบร้อย


ที่วันนี้ไม่อยากไปไหนมาไหนเพราะแบมแบมรู้ตัวเองดีว่าถ้าเดินตะลอนก็คงจะมีเรื่องมาให้คุณต้วนปวดหัวร้อนใจอีกแน่ๆ เพราะฉะนั้นวันนี้เขาจะทำตัวดีๆให้ก็แล้วกัน


“หึๆ ดีมาก” มือใหญ่ยกขึ้นไปลูบบนศีรษะเล็กเพื่อชื่นชมคุณแม่ตัวน้อยที่วันนี้เลือกที่จะไม่ดื้อใส่เขา


“ครับๆ”


แบมแบมนั่งๆนอนๆอยู่บนโซฟาที่มีเขาเคยมีประวัติกับมันด้วยอารมณ์ปกติ วันที่อากาศนิ่งสงบมันก็ส่งผลต่ออารมณ์ของเขาเช่นเดียวกัน อากาศนิ่งเขาก็อยากอยู่นิ่งๆบ้างก็เท่านั้น การนอนเหม่อมองฟ้ามองก้อนเมฆที่ไหลเอื่อยผ่านท้องฟ้าไปเรื่อยๆแบมแบมก็คิดว่ามันก็สนุกไปอีกแบบเหมือนกัน รูปร่างของเมฆที่แปลกแปรเปลี่ยนไปตามกระแสลมมันช่วยให้เขานอนจินตนาการฆ่าเวลาไปได้ดีเลยเชียวหละ


เปลือกตาบางเริ่มหรี่ลงเรื่อยๆเมื่อสีท้องฟ้าที่สดใสกับแอร์เย็นๆที่เป่ากระทบร่างรวมกันเป็นบรรยากาศที่แสนสบายทำให้แบมแบมเริ่มจะคล้อยหลับไปอย่างช้าๆ ตั้งแต่อาการแพ้มันเริ่มจางหายไปคนตัวเล็กก็เริ่มรู้ตัวเองดีว่าถ้าเขาหยุดนิ่งเป็นเวลานานเมื่อไหร่การนอนหลับคือทางเลือกแรกที่เขาเลือกที่จะทำมันและในครั้งนี้ก็เช่นกัน


ก๊อกๆ!


“เข้ามา”


สิ้นคำอนุญาตคนที่รออยู่ข้างนอกก็เข้ามาในห้องทันทีเมื่อได้รับคำอนุญาตโอเซฮุนเข้ามาพบประธานตามคำสั่งที่ได้รับในเมื่อวานก่อน พนักงานหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของท่านประธานก่อนจะค้อมหัวทำความเคารพตามมารยาทที่ควรจะทำ


“อืม นั่งลงสิ”


คุณต้วนพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยปากอนุญาตให้คนตรงหน้านั่งลง แต่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขามันไม่มีเหมือนดั่งโต๊ะทำงานของพนักงานทั่วไป ดังนั้นตำแหน่งการนั่งจึงไปตกอยู่ที่โซฟาภายในห้องทันทีโดยที่ไม่ต่องคิดอะไรมาก เซฮุนจึงเดินไปยังโซฟากลางห้องเพื่อเข้าไปนั่งตามคำเชิญและทันทีที่เขาเดินเข้าไปใกล้ตัวโซฟาสายตาของพนักงานหนุ่มกับประสบเข้ากับร่างน้อยที่เขาสนใจกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาสีแดง ความน่ารักและผิวกายที่นวลเนียนที่กำลังซบอยู่บนพื้นผิวสีแดงสดของโซฟามันช่างเป็นภาพที่น่าหลงใหลสำหรับเซฮุนมากจริงๆ


แต่ไม่ทันทีเขาจะเก็บภาพความประทับใจนั่นได้อย่างเต็มอิ่ม ภาพตรงหน้ากลับถูกตัดไปด้วยแผ่นหลังใหญ่ของท่านประธานที่เข้าไปช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นแต่ดูเหมือนว่าการกระทำนั้นจะทำให้คนที่กำลังหลับลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ


“อ๊ะ! มะ มาร์ค!!”


“จะพาไปนอนในห้อง”


“ไม่ๆ ผมแค่พักสายตาเอง” แบมแบมขืนตัวออกจากอ้อมแขนอุ่นก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนโซฟาดีๆ เพราะถ้าเข้าไปนอนในห้องเขาต้องหลับยาวอีกแน่ๆ


“.......”


“ว่าแต่มีอะไรหรอครับ?....นั่นใคร?” คนตัวเล็กเงยหน้าถามคนตัวสูงที่ยืนสูงกว่าเขาอยู่ก่อนจะเบี่ยงหน้าออกไปเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่างที่อยู่ข้างหลังร่างสูง


“พนักงานคนเมื่อวานหนะ” คุณต้วนตอบก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กพร้อมกับสอดแขนไปทางด้านหลังพร้อมกับดึงตัวคุณแม่ตัวนุ่มเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนด้วยความเคยชิน


“คุณเซฮุน?”


“ครับ สวัสดีอีกครั้งครับคุณแบมแบม พบกันอีกแล้วนะครับ”


“เซฮุน” ร่างสูงปรามพนักงานของตัวเองเสียงดุเมื่อสายตาแพรวพราวนั่นทำให้เขารับรู้ได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้กำลังคิดอะไรกับภรรยาตัวเล็กของเขาอยู่


“ครับท่านประธาน ผมชื่อโอเซฮุนครับคุณแบมแบม” หนุ่มเจ้าสำราญค้อมตัวรับอีกครั้งด้วยท่าทีที่ดูจะไม่ค่อยมีมารยาทซักเท่าไหร่นัก


“โอเซฮุน!”


“โอเคครับ ขอโทษครับ” เซฮุนหยุดการกระทำของตัวเองลงทันทีเมื่อสายตาของเสือร้ายเริ่มคุกกรุ่นและเอาจริงมาบ้างแล้ว แม้เขาไม่เคยเห็นท่านประธานคนนี้หลุดมาดเลยสักครั้งแต่คนฉลาดอย่างเขาก็ไม่อยากจะเป็นคนที่ทำให้ท่านประธานหลุดมาดเป็นคนแรกนักหรอก


“ที่วันนี้ผมเรียกคุณมาคุณรู้หรือเปล่าว่าเพราะอะไร?”


“คนข้างกายท่านครับ”


“ถูก เอาหละคงเพราะนายอาจจะยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เรื่องของเมื่อวานฉันเลยจะไม่ถือสาอะไรแต่ฉันหวังว่าครั้งหน้านายคงไม่ทำพฤติกรรมแย่ๆใส่คนของฉันอีกหรอกนะ โอเซฮุน” ท่านประธานเอ่ยกับพนักงานในความดูแลด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดสื่อให้เห็นว่า ถ้าเกิดมีครั้งหน้าเขาจะไม่ยอมปล่อยเรื่องให้มันผ่านไปง่ายๆเหมือนในครั้งนี้แน่ๆ


“ครับ แต่ผมขอทราบได้ไหมครับว่า คำจำกัดความที่ว่าคนของท่านคนนี้มีความสำคัญขนาดไหนหรอครับ?” คนดื้อรั้นก็คงดื้อรั้นอยู่เช่นเดิม เซฮุนถามออกไปโดยไม่ทิ้งความต้องการของตัวเองที่มีต่อร่างเล็กตรงหน้า เขาหวังให้มีโอกาสบ้างเพียงน้อยนิดที่จะสัมผัสคนตัวนุ่มตรงหน้าให้สมปราถนาเพียงซักครั้ง ลูกแมวตัวน้อยที่แสนนุ่มนิ่ม


แต่ดูเหมือนว่าคำถามนั้นจะทำให้คนที่รู้เท่าทันขบกรามแน่นด้วยความโมโห ดูเหมือนว่าโอเซฮุนจะด้อรั้นมากกว่าที่เขาคิด คุณต้วนผ่อนลมหายหนักออกมาเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่กำลังคุกกรุ่นอยู่ภายใน คำพูดที่ดูเหมือนรอคอยให้เขาเบื่อแล้วจะเข้ามารอรับผลเหมือนทุกครั้งมันช่างเป็นคำพูดที่ทำให้โมโหได้ดีมากจริงๆ


“คุณมาร์ค” แบมแบมเลื่อนมือไปกุมมือแกร่งที่กำลังกำเข้าหากันแน่นเพื่อหวังจะให้ร่างสูงสงบลง เขาไม่อยากให้คุณต้วนทำอะไรบุ่มบ่ามกับคนที่ขึ้นชื่อว่าพนักงานของตนเองในตอนนี้ ซึ่งถ้ามันเป็นแบบนั้นต้องมีผลเสียตามมาทีหลังอย่างแน่นอน ไม่ใช่ว่าแบมแบมจะไม่โกรธกับคำพูดของเซฮุนแต่นั่นมันก็แค่คำพูดของคนนอกที่ไม่รู้เรื่องอะไร แบมแบมจึงพยายามที่จะไม่ใส่ใจมันซักเท่าไหร่นัก


“คนก่อนๆนายยุ่งได้นะโอเซฮุน...แต่คนนี้เขาคือภรรยาของฉัน เจ้านายของนายและทุกคนที่นี้ แค่นี้สำคัญพอหรือยัง?”


คำตอบนั่นมันช่างเป็นเหมือนตัวตอกย้ำให้เซฮุนเข้าใจกับภาพตรงหน้าว่าเขาคงไม่มีโอกาสที่จะทำได้อย่างใจนึกแน่ๆ ไม่มีโอกาสเลยแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่ที่มือขาวยกขึ้นมาวางบนหน้าขาแกร่งของท่านประธาน เขาก็เห็นถึงเครื่องหมายตีตราจองบนนิ้วเรียวนั่นแล้วยิ่งพอได้รับคำตอบกลับมา มันยิ่งเป็นตัวยืนยันและผลักเขาให้ตกลงมาจากความหวังลมๆแล้งๆของตัวเองทันที


ครั้งนี้เขาหมดหนทางแล้วจริงๆ


“ถ้าอย่างนั้นแล้ว…ผมก็ขออภัยสำหรับมารยาทแย่ๆที่กระทำลงไปนะครับคุณแบมแบม” เซฮุนโค้งตัวลงพร้อมกับกล่าวคำขอโทษด้วยความรู้สึกจริงๆ


“ไม่เป็นไรหรอกครับ เขาไม่ได้บอกให้พวกคุณทราบว่าผมเป็นใคร พวกคุณจะเข้าใจผิดก็ไม่แปลกอะไร” แบมแบมกล่าวรับคำขอโทษนั่นด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าพนักงานหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกจริงๆ


“ถ้างั้นผมขอตัวกลับไปทำงานต่อนะครับ ขอประทานโทษอีกครั้งครับ”


“อืม”


พ้นร่างของพนักงานหนุ่ม คุณต้วนที่เคยนั่งนิ่งโถมร่างเข้าไปกอดแบมแบมในทันที ลำแขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กด้วยความหวงแหนก่อนจะค่อยๆดึงร่างเล็กที่อวบอิ่มขึ้นมาวางบนตักของตัวเองแล้วกอดซุกใบหน้าหล่อเหนือแผ่นอกบางนิ่ง



“เป็นอะไรครับ?” แบมแบมวางมือลงหลังต้นคอหนาก่อนจะเริ่มลูบต้นคอของคุณต้วนพร้อมกับถามออกไป สัมผัสแผ่วบางที่เขามอบให้ก็เพื่อหวังจะให้มันช่วยให้คนรับสัมผัสได้เริ่มผ่อนคลายลงบ้างเพียงเท่านั้น


“ไม่มีอะไร...” แบมแบมยิ้มออกมาให้กับคำตอบนั้น ดูจากท่าทางแล้วเขาก็พอจะเดาออกว่าอาการที่คนตัวโตเป็นอยู่นี่มันคืออะไร ยิ่งคุณต้วนปล่อยลมหายใจหนักๆออกมากระทบแผ่นอกของเขาอยู่เนื่องๆแบบนี้แล้ว แบมแบมก็มั่นใจว่าอาการ ‘หวง’ ของคุณต้วนที่เป็นอยู่ตอนนี้มันหนักพอสมควร


“ฮ่ะๆ ครับๆ” คนตัวเล็กหัวเราะเสียงใสออกมาเบาๆ


“เฮ้ออ”


“ผมเป็นของคุณ” คำพูดที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากคนตัวเล็กและสัมผัสนุ่มๆตรงบริเวณหน้าผากทำให้คุณต้วนหยุดชะงักทุกอย่างลงทันที แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรความอ่อนนุ่มก็เดินทางมาถึงริมฝีปากของเขาแล้ว


การรุกครั้งแรกของภรรยาตัวน้อยทำเอาหัวใจของชายหนุ่มเริ่มเต้นแรงและถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง เมื่อริมฝีปากน้อยๆเริ่มขบเม้มเพื่อขอทางอย่างที่เขาเคยทำให้ด้วยแล้วหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงและถี่รัวเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมอาการเหมือนคนใกล้จะเป็นโรคหัวใจอย่างไงอย่างงั้น


โอกาสดีๆแบบนี้มักมีไม่มากนักคุณต้วนจึงยอมเปิดทางให้คนตัวเล็กได้เข้ามาซุกซนอยู่ภายในปากของเขาอย่างเต็มใจ ลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสาเหิมเกริมไล่ต้อนเขาคล้ายจะเป็นคนคุมเกมส์ซึ่งเขาก็ยอมให้แบมแบมรุกไล่ก่อนจะเป็นฝ่ายพลิกเกมส์เมื่อความอดทนที่แสนจะสั้นได้หมดลง


การสัมผัสกันอย่างลึกซึ้งที่ห่างหายมานานทำให้ความหอมหวานที่ไม่ได้ลิ้มรสมานานถูกกวาดต้อนไปจนหมด ความอ่อนนุ่ม ความหอมหวาน กลายเป็นตัวผลักดันให้ร่างสูงเริ่มต้องการมากกว่าการจูบ คงเป็นเพราะการปลดปล่อยของคุณต้วนมันหยุดชะงักลงไปเมื่อหลายเดือนก่อนและมันก็คงไม่แปลกที่พอได้จุดเชื้อไฟแล้วมันจะติดประกายได้ง่ายขนาดนี้ยิ่งพอเชื้อเพลิงคือคนตัวเล็กบนตักทุกอย่างกลับยิ่งง่ายกลายเป็นเชื้อไฟได้อย่างรวดเร็ว


“ฮื่ออ”


“ปฏิเสธสิแบมแบม แล้วฉันจะหยุด” ใบหน้าหล่อผละออกออกมาก่อนจะบ่นพึมพำออกมาเมื่อความรู้สึกห่วงคนในท้องเริ่มผุดออกมา แม้เขาจะต้องการมากขนาดไหนแต่เรื่องความปลอดภัยของลูกมันสำคัญกว่า


“แฮ่ก..” แบมแบมหอบหายใจหนักจากการถูกระดมจูบ คนตัวเล็กมองคนใต้ร่างด้วยความสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่คุณต้วนไม่บังคับและขอให้เขาช่วยหยุด ในคราแรกที่เขาเลือกที่จะจูบก็เพื่อช่วยยืนยันความมั่นใจแต่ไม่นึกว่ามันจะลุกลามมาถึงตรงนี้ซึ่งแบมแบมก็เข้าใจดีว่าสาเหตุมันมาจากอะไร


“เร็วๆ ไม่งั้นก็ลุกแล้วเดินออกไปหายองแจซะ”


แบมแบมมองคุณต้วนที่กำลังซบหน้าลงแผ่นอกของตัวเองด้วยความตื้นใจ ความแข็งขืนของอีกฝ่ายที่ดันตรงหว่างขาในตอนนี้ทำให้เขารู้ว่าคุณต้วนคงมาถึงขีดสุดแล้วจริงๆ คุณแม่ตัวน้อยนึกถึงความพยายามของคนในอ้อมแขนที่ทำเพื่อตัวเขาและลูกน้อยในหลายครั้งที่ผ่านมาและรวมถึงครั้งนี้ ความดีความชอบที่คุณพ่อคนดีสะสมมาควรจะได้รับรางวัลตอบแทนบ้างสินะ


“เบาๆนะครับ มีเบบี๋อยู่”


เสียงหวานที่ก้มมากระซิบข้างใบหูทำให้คุณต้วนเงยหน้าออกมาด้วยความตกใจ แต่รอยยิ้มบวกกับใบหน้าที่แดงก่ำของคนบนตักทำให้เขาต้องยอมเลือกทางที่ตัวเองต้องการตามคำอนุญาตของอีกคน


“ขอความร่วมมือด้วยนะครับ”





-cut-

tw:@mongmuiw39

(ข้ามได้นะมีไม่มาก -.,- )




แบมแบมหอบหายใจหนักพร้อมกับทรุดร่างลงในอ้อมกอดอุ่นที่ยกกระชับรอบตัวไว้ก่อนอยู่แล้ว เปลือกตาบางปิดพริ้มเตรียมพร้อมที่นะเข้าห้วงความฝันเมื่อความเหนื่อยอ่อนเริ่มเข้าโจมตีอย่างหนักหน่วง แก้มเนียนถูกพรมจูบอีกครั้งพร้อมกับที่โดนวางให้นอนลงเตียงนุ่มอย่างช้าๆ


คุณต้วนคอยๆถอนตัวเองออกมาจากความอุ่นนุ่มอย่างช้าๆก่อนจะจัดการถอดอุปกรณ์ป้องกันจัดการเก็บทิ้งไปให้เรียบร้อย


ร่างเล็กที่เกือบเปลือยเปล่านอนนิ่งไม่ไหวติงเพราะเสียพลังงานไปกับกิจกรรมรักที่ผ่านมาบวกกับที่เป็นคนออกแรงความเหนื่อยล้าจึงเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว คุณต้วนที่ยังคงเหลือพลังงานอยู่เต็มล้นจึงจัดการเช็ดเนื้อตัวภรรยาตัวน้อยเพื่อสร้างความสบายให้ร่างเล็กจากคราบไคลที่เหนียวเนอะหนะ


“อื้อ!”


“แปบเดียวครับ”


เสียงหวานครางอื้ออึงออกมาด้วยความขัดใจเมื่อความเย็นจากน้ำกำลังขัดความสุขขณะหลับใหล แบมแบมพลิกตัวขยับหนีความหนาวเย็นไปเรื่อยๆจนเกือบจะตกเตียงกว้างยังดีที่คุณต้วนคว้าตัวได้ทัน


“ขนาดหลับยังดื้อ จริงๆเลย” นิ้วเรียวยกไปหยิกแก้มนุ่มด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะเริ่มเช็ดส่วนที่เหลือให้อย่างรวดเร็ว


“เสร็จแล้วๆครับ ไม่กวนแล้วครับ”


คุณต้วนจัดการสวมเสื้อผ้าที่โปร่งสบายให้กับร่างเล็กที่หลับตาอย่างเป็นสุขเมื่อความหนาวเย็นได้ผ่านพ้นไป ก่อนจะจัดท่านอนให้กับแบมแบมอีกครั้งตามที่เคยทำเพื่อให้คุณแม่และเบบี๋ตัวน้อยๆในครรภ์จะได้หลับสบายไม่อึดอัด


ร่างสูงเดินออกไปสั่งข้อความกับยองแจที่ด้านนอกก่อนจะกลับมานอนกอดคุณแม่ตัวนุ่มอีกครั้งเพื่อพักผ่อนร่างกายของตัวเอง


.

.

“พี่แบมเป็นอะไรไหมครับ? เดินแปลกๆ”


“(-////-;;   ) พะ พี่เดินชนขอบโต๊ะ ไม่เจ็บมากหรอก”  แบมแบมหันไปตอบยองแจที่กำลังเดินอยู่ข้างๆก่อนจะรีบหันหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำของตัวเอง


หลังจากที่ตื่นนอนจากการพักผ่อนที่ยาวนานที่กินเวลามาจนถึงตอนเย็นทำให้ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าเริ่มฟื้นตัวขึ้นมา แบมแบมจึงเอ่ยปากชวนคุณต้วนและยองแจมาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อของที่จำเป็นกันซักที แม้ว่าอีกฝ่ายจะบอกให้เขาคิดทบทวนถึงร่างกายของตนเองอีกครั้งแต่แบมแบมก็ได้ยืนยันถึงความพร้อมของร่างกายตัวเองไป บวกกับเพิ่มสกิลการอ้อนเข้าไปบ้างนิดหน่อย เพียงเท่านี้เขาก็ได้มายืนอยู่ในห้างอย่างสมใจ


“พี่มาร์คนี่! ทำไมไม่ดูแลพี่สะใภ้แจให้ดีเนี่ย!” ยองแจหันไปแหวใส่ร่างสูงที่กำลังเดินกอบกุมมือน้อยของพี่สะใภ้ของตัวเองอยู่ แต่คำตอบที่ยองแจได้รับมีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของร่างสูงเพียงเท่านั้น


“ยิ้มหล่อก็ไม่ได้ทำให้แจเข้าใจหรอกนะ!”


“น่าๆ นี่ไงถึงร้านแล้ว เราเข้าไปดูกันเถอะยองแจ” คนตัวเล็กฉุดร่างอวบของเลขาตัวขาวเดินนำเข้าไปในร้านสำหรับแม่และเด็กทันทีเขาไม่อยากให้ยองแจหยุดอยู่ตรงหัวข้อสนทนานี่ซักเท่าไหร่เพราะยิ่งพูดคนเขินหนักก็มีแต่เขาเพียงคนเดียวนี่นะ


ก็ในเมื่อเขาเป็นคนเริ่มทุกอย่างเองคุณต้วนใช่คนผิดซะที่ไหน!!


“สนใจหรือต้องการสินค้าแบบไหนสอบถามดิฉันได้นะคะ” พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มของทางร้านเดินเข้ามาต้อนรับการมาของพวกเขาในทันที


“เอ่อ หมอนรองท้องครับ”


“เชิญทางนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวเดินนำหน้าคุณแม่ตัวน้อยไปทางด้านในของตัวร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มุมที่มีเครื่องนอนสำหรับคุณแม่และคุณลูกอยู่เต็มไปหมด


“ต้องการแบบไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”


“ทรงตัวยู รองรับหน้าท้องเขาได้ดีไม่แข็งไม่อ่อนจนเกินไปขอเนื้อผ้าดีๆไม่ระคายเคืองผิวหนังด้วย” คำตอบของคุณต้วนพูดแทรกขึ้นมาทันทีก่อนที่จะผละเดินเข้าไปจับหมอนที่อยู่ใกล้มือเพื่อทดสอบสินค้าตามความเคยชิน


“ได้ค่ะ คุณลูกค้ากรุณารอซักครู่นะคะ”


“คุณรู้เรื่องพวกนี้ด้วย?” แบมแบมถามออกมาด้วยความสงสัยแต่ไม่ทันไรคุณต้วนกลับยกของชิ้นหนึ่งขึ้นมาทาบตัวของเขาเสียก่อน


“เอาไหม?”


“นี่มันของผู้หญิง!”


“ล้อเล่นๆ” คุณต้วนเดินออกไปพร้อมกับชุดนอนสำหรับคุณแม่สีหวานแหววก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสื้อผ้าโทนสีอ่อนเต็มมือทั้งสองข้าง


“เอามาทำไมครับ?”


“ให้แบมใส่”


“เสื้อผ้าผมก็มีแล้ว ซื้ออีกทำไมมันเปลือง”


“รวย แบมมีชุดแบบนี้แค่ตัวเดียวเห็นใส่แค่ตอนกลับมากับม๊า… พี่อยากเห็นอีก”คุณต้วนตอบเจตจำนงค์ของตัวเองไป แบมแบมในชุดเอี้ยมหมีสีขาวในตอนนั้นมันช่างเป็นภาพที่น่ารักสำหรับเขามากจริงๆ แต่น่าเสียดายที่หลังจากนั้นคนตัวเล็กก็ไม่เคยใส่ให้เขาเห็นอีกเลยเพราะความซุ่มซ่ามของแบมแบมที่ใส่เข้าไปทำอาหารด้วย คราบหนักจากความไม่ระวังจึงทำให้ชุดหมีตัวนั้นสกปรกไปแล้ว


“พะ พี่ หรอ”


“อืม..สรุปว่าเอานะ”


“......” แบมแบมมัวแต่อึ้งตกใจกับสรรพนามที่แปลกไปของอีกฝ่ายจึงไม่ได้ออกปากห้ามซื้อชุดหมีสำหรับคุณแม่ที่คุณต้วนยื่นส่งให้พนักงานร้านไปแล้วเกือบสิบตัว


“ทำไมไม่ชอบหรอที่แทนตัวแบบนี้?” คุณต้วนหันมาถามคนตัวเล็กที่ยังคงยืนนิ่งมองมาที่ตนอยู่


“ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่…”


“......”


“เขิน...ผมเขินคุณ” มือเล็กยกขึ้นมาปิดใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำของตัวเองพร้อมกับบ่นอุบอิบเบาๆ จะกี่ครั้งเขาก็ยังคงพ่ายแพ้ความอ่อนโยนแบบนิ่งๆของคุณต้วนที่มักถูกโยนใส่แบบไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนี้อยู่เสมอและก็ยังคงหาวิธีตั้งรับไม่เคยได้เลยด้วยซ้ำ


เราเองก็รีบเรียกชื่อพี่ให้ชินซักทีสิ”


“ระ เรา”


“ฮ่ะๆ เขินหน้าแดงหมดแล้วนะคุณมัม” คุณยกมือไปเกลี่ยแก้มใสที่เริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆด้วยความเอ็นดู


“(;//////;  )”


ตายๆนอนตายลงตรงนี้เลยได้ไหม!!


“หมอนมาแล้วค่ะ”


“คะ ครับ!!”


แบมแบมหันไปหาพนักงานก่อนจะรับหมอนตัวยูนุ่มนิ่มเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว ซุกใบหน้าที่ยังคงร้อนของตัวเองลงใบหมอนรูปแมวน้ำแน่น


“พี่แบม!! แจเจอชุดน้องน่ารักๆเยอะเลย! อะ เอ่อ หมอนมันนุ่มขนาดนั้นเลยหรอครับ?”


ยองแจวิ่งผลุนผลันออกมาจากโซนชุดเด็กอ่อนเอ่ยบอกสิ่งที่น่าสนใจที่ตนเองเพิ่งไปเห็นมาให้กับพี่สะใภ้ของตนเองไป แต่แบมแบมกลับยังซุกหน้าลงกับหมอนใบยาวนิ่งทำให้ยองแจงุนงงกับท่าทางนั้นไปชั่วครู่


“เพื่อนมาร์ค!! กูซื้อรถเข็นให้ลูกมึงนะ อ่อ เตียงนอนด้วย เดินผ่านมาเมื่อกี้น่ารักโครต!!!” แจ็คสันที่ตามเข้ามาสมทบเพราะต้องการทานข้าวเย็นร่วมกับเพื่อนในวันนี้เดินเข้ามาร่วมกลุ่มพร้อมกับแจ้งความต้องการซื้อของขวัญให้หลานแก่เพื่อนรักของตนไป


“น้องแบม ยืนหลับหรอนั่น!?”  หนุ่มร่างหนาที่เพิ่งเข้ามาถึงเอ่ยถามคุณแม่ตัวน้อยที่ยังคงซบหน้าลงบนหมอนนิ่มด้วยความสงสัย


“.....”  แบมแบมเพียงแค่ส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบ


“แล้วหนูกอดแน่นอะไรขนาดนั้นหละครับ? เงยหน้าออกมาก่อนเร้วว หลานเฮียอึดอัดนะครับ” คำพูดที่แสดงให้เห็นถึงความเอ็นดูที่มีต่อแบมแบมทำให้ยองแจที่ได้ยินครั้งแรกคว่ำปากใส่นิดหน่อยก่อนจะเบือนหน้าหนี


ทีเราหมูนั่นหมูนี่ชิ!


“เอาหมอนใบนี้ คิดตังค์ได้เลย” คุณต้วนชี้ไปที่หมอนในอ้อมกอดคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยกับพนักงานทางร้านเพื่อยืนยันความต้องการ


“งั้นเชิญทางด้านนี้ค่ะ เอ่อ คุณแม่ค่ะดิฉันขอหมอนคืนซักครู่นะคะ” พนักงานสาวสะกิดแขนเล็กเบาๆ แรงสะกิดทำให้แบมแบมต้องคลายแรงกอดออกก่อนจะยืนก้มหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นเมื่อปราการป้องกันถูกเอาไปแล้ว


“งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ”


“ยองแจพี่ฝากที พี่จะดูอาการแบมแบมซักหน่อย” คุณต้วนยื่นบัตรเครดิตของตัวเองให้เลขาตัวขาวไปก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กเมื่อยองแจเดินออกไปโดยมีแจ็คสันพ่วงติดสอยไปด้วย


“แบม”


“อย่าเพิ่งเข้ามาครับ” มือเล็กยกขึ้นมาห้ามโดยที่มืออีกข้างยังคงปิดหน้าตัวเองอยู่


“แบม” แต่คุณต้วนกลับไม่ยอม ขายาวก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็กก้าวสั้นๆคล้ายกับกำลังต้อนแกะน้อยเข้ามุมคอกไปเรื่อยๆ


“ก็ ก็บอกว่าอย่าเพิ่งเข้ามาไง!”


“แบมอ่า” คุณต้วนอมยิ้มด้วยความนึกสนุกเมื่อเห็นท่าทีเขินอายของคนตัวเล็ก


“ก็บอกว่าอย่าเพิ่งเข้ามาไง! พะ พี่มาร์ค!!


กึก!


การก้าวเดินหยุดชะงักลงทันควันเมื่อเสียงตวาดเมื่อกี้ที่เขาได้ยินมีชื่อของเขาที่นำหน้าด้วยพยางค์ที่สุดแสนจะน่ารักเมื่อมันหลุดออกมาจากปากของแบมแบม


“อีกทีซิ”


“อะไรครับ?” แบมแบมเงยหน้าตอบพร้อมกับหลบสายตามองไปรอบๆร้านกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง


“ชื่อพี่ เรียกมันอีกครั้ง”คุณต้วนเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กอย่างเงียบเชียบพร้อมกับยกมือขึ้นสัมผัสแก้มนุ่มเพื่อดึงความสนใจของแบมแบมให้กลับมาหาเขา


“ก็ เรียกไปแล้วไง… พี่มาร์ค” น้ำเสียงอ้อมแอ้มที่แสนจะน่ารักทำให้ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะให้รางวัลไปหลายฟอดใหญ่โดยไม่อายสายตาของเหล่าพนักงานสาวโดยรอบแม้แต่น้อย


จุ๊บ!


คุณต้วนทิ้งจูบหนักๆลงบนปากนิ่มทิ้งท้ายก่อนจะผละใบหน้าออกมามองคนในอ้อมกอด


“ทำไมน่ารักแบบนี้ ฮึ? อยากได้ลูกแฝดหรือไง?”


“บ้าหรอ!” แบมแบมทุบแผ่นหลังคนเริ่มหื่นที่กำลังกอดตัวเองไปหนึ่งที ก่อนจะซุกใบหน้าลงแผ่นอกอุ่นด้วยความขัดเขินที่กำลังประทุขึ้นมาอีกครั้ง


“ไม่รู้หละ รอบต่อไปแฝดแน่ๆ”


“แฝดไม่แฝดมึงก็เอาไปทำที่บ้านมึงคร้าบ! นี่มันห้างคร้าบ! ไปหวานกันที่อื่นไป๊! คนอื่นเขาอิจฉา! พนักงานเขาอิจฉา! แล้วกูคนโสดก็โครตอิจฉาเลยโว้ย!!!!”  แจ็คสันโวยวายออกมาเสียงดังเมื่อภาพความหวานของคู่สามีภรรยามันกระแทกตาทันทีที่หันมามอง ก่อนจะเดินฟึดฟัดนำทั้งคู่ออกไปโดยในมือมีถุงข้าวของหมอนแมวน้ำและนากอย่างยองแจติดมือออกไปด้วย






-------------------------
ฉันก็อิจฉาาาาาา
ได้ฤกษ์เปลี่ยนสรรพนามแล้ว
จุดพลุ ปุ้งๆๆๆ
มาเพิ่มผลลัพธ์หลังการกระชับมิตรให้
--------------------------
คริๆ
มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
นาทีทองกอบได้โกยเอาจ้า
ชิมมานานให้กินเลยดีกว่า
เป็นคนใจกว้างงงง
55555555
--------------------------
รุกเลยค่ะ ปล่อยให้เขารุกมานาน
ฮุฮิๆ
ไม่ได้หายไปไหน
แต่อยู่ในช่วงสมองตัน
นอนพักกายาทำให้สมองโปร่ง
กว่าจะกู้อารมณ์กลับมาได้
55555555









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 945 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6241 lek0868909108 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 06:04
    ขำแจ็คอิจฉา/มาร์คแบมจะมาหวานฆ่าคนโสดไม่ดั้ยย
    #6,241
    0
  2. #6196 lek0868909108 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 12:39

    เราก็อิจฉาาาหวานนนน/ขำแจ้ค

    #6,196
    0
  3. #6164 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 21:46

    เราก็อิจฉาาา😆😆

    #6,164
    0
  4. #6148 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 18:25

    เขิลลลตามคุนมัมมเลยเรา

    #6,148
    0
  5. #6124 junekimsa93 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:14
    เขินแทบนอนเลย5555น่ารัก
    #6,124
    0
  6. #6088 fang_fang100646 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:09
    ขออนุญาตเกลียดความรวยนี้55555
    #6,088
    0
  7. #6074 NJChokdee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 06:00
    พี่แจ็ค55555 แฝดไหมล่ะ
    #6,074
    0
  8. #6052 sophitkongkaew (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 10:38
    เก็บศพเราที เขินวุ้ยยย
    #6,052
    0
  9. #6003 YanisaCH (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:12
    วุ้ยยยยยย
    #6,003
    0
  10. #5926 Spices_smile (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:22
    ตายๆๆๆ เขิน
    #5,926
    0
  11. #5894 too love (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 03:55
    หวานไปอีกกก
    #5,894
    0
  12. #5861 uromtbb (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 08:13
    รอบนี้ลุ้นอาจแฝด
    #5,861
    0
  13. #5796 KattyGD (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:20

    จะเอาแฝดอีกหรอคะ
    #5,796
    0
  14. #5692 Pent SG (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:19
    แจ็ค อิจฉาก็บอก
    #5,692
    0
  15. #5633 ฺBeau (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 19:48
    พี่แจ็คก็จับน้องนากทำแม่ของลูกเลยค่ะ >/<
    #5,633
    0
  16. #5590 Spices_smile (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:04
    เเงงงงปลผลฟบบอบบอสอส
    #5,590
    0
  17. #5511 pickmy_OGS (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 00:34
    ขำหมอนแมวน้ำ555555
    #5,511
    0
  18. #5493 อาจุมม่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 12:28
    ฟินนนนน จิกหมอนเลนอ่า
    #5,493
    0
  19. #5484 jy_jb (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:00
    แจ็คสันคนเนียน จูงมือน้อง 555555555
    #5,484
    0
  20. #5437 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 01:48
    น่ารักมาก แงงงงง เขินไม่ไหวแล้วว
    พี่แจ็คก็เนียนจูงมือน้องนะ
    #5,437
    0
  21. #5405 0849803120 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:52
    เราก็อิจฉาอ่าาาา
    #5,405
    0
  22. #5208 missbb (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 09:25
    ฮืออ...เราก้อิจฉาค่ะ😅😅😅
    #5,208
    0
  23. #5155 litterrabbitza (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 15:28
    เราก็เขินน
    #5,155
    0
  24. #5126 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 10:43
    เกลียดความรวยของอิพี่มัน
    #5,126
    0
  25. #5076 ATENNILE (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:57
    น่ารักอีกแล้ว
    #5,076
    0