[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 31 : 28 (120%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 891 ครั้ง
    17 เม.ย. 60


28


[Mark’s part]



“จะไปด้วยหรือเปล่า?” ผมเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างที่กำลังนั่งตักข้าวเช้าเข้าปากโดยไม่สนใจใคร ซึ่งนั่นมันก็ดีแล้วที่แบมแบมเจริญอาหารมากขนาดนี้ ใช่ว่าที่ผมอยู่ด้วยตอนนี้แบมจะยอมให้ผมแตะตัวได้นะครับ ตอนเช้าช่วงที่เขาใกล้จะตื่นผมสามารถกอดได้อย่างเต็มที่แต่พอตากลมๆนี่เปิดขึ้นมาเท่านั้นแหละครับ กางวางเขตแดนมันได้เริ่มต้นขึ้นทันที


“ไปไหนครับ?”


“ไปบริษัท ตอนบ่ายจะพาเดินซื้อของใช้ที่จำเป็น”


แบมแบมขมวดคิ้วนิดหน่อยในระหว่างที่กำลังตัดสินใจ ก่อนเจ้าตัวจะยอมพยักหน้าเป็นคำตอบกลับมาแล้วก้มหน้าลงทานข้าวต่ออีกครั้ง พอพูดถึงเรื่องข้าวมันก็ทำให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อวานได้ทันควัน


“ข้าวเมื่อวานหนะ…...”


“......?” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยความสงสัยที่จู่ๆผมก็เงียบไป


“ขอบใจนะ”


“คะ ครับ”


“วันหลังทำมาอีกสิ ฉันชอบ” ทันทีที่ผมพูดจบดวงตากลมๆนั่นเหมือนจะมีประกายเล็กๆขึ้นมาปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเหมือนจะอดกลั้นยิ้มไว้อย่างเต็มที่


สายตาของแบมแบมที่ผมเห็นในตอนนี้มันกำลังสื่อว่าเขาสุขใจมากแค่ไหนสำหรับคำชมนั่น คนทำอาหารทุกคนเขาก็นิสัยเหมือนกันหมดนั่นหละครับมีความสุขที่เห็นคนทานอาหารฝีมือตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย


ผมยิ้มให้กับท่าทีนั่นก่อนจะเอื้อมมืออกไปเพื่อเช็ดคราบน้ำซุปที่เปื้อนที่มุมปากอิ่มของอีกฝ่าย แต่ทว่า...


“ช่ายยยย แจก็ชอบ อร๊อยอร่อยฝีมือคุณแบมแบมเนี่ย” เสียงดังกังวานของยองแจโผล่เข้ามาขัดจังหวะผมเสียก่อน ให้ตาย! เมื่อกี้เกือบจะได้สัมผัสแบมแล้วนะ!


“เนียะๆ พี่มาร์คกับแจนะกินหมดเกลี้ยงเลย ขนมไทยนั่นด้วย แจช๊อบชอบ” ยองแจเดินไปทิ้งตัวนั่งข้างแบมแบมอีกข้าง ก่อนจะเกาะแขนเล็กนั่นแล้วดึงแบมแบมให้หันไปสนใจตัวเอง


แล้วหลังจากนั้นผมก็โดนลอยแพ


ตั้งแต่ห้องทานข้าวภายในบ้านจนมาถึงตอนนี้ที่แบมแบมยังจ้อกับยองแจไม่หยุด วันนี้ยองแจขอติดรถผมมาด้วยเพราะความขี้เกียจของตัวเอง ดังนั้นบทสนทนาภายในรถก็ยังคงเป็นยองแจอีกเช่นเคยที่เป็นคนดึงความสนใจจากแบมแบมไปไว้ที่ตัวเองจนหมด


จนมาถึงบริษัทคนที่ไม่มีสิทธิไปแตะเนื้อต้องตัวแบมแบมอย่างผมทำได้แค่เดินนำคนทั้งคู่เข้าบริษัทไปแบบเงียบๆ ยองแจก็ยังคงรู้จักหน้าที่ของตัวเองดีคอยช่วยประคับประคองร่างเล็กๆของแบมแบมในระหว่างที่เดินขึ้นบันไดหรือทางลาดชัน ผมเลยต้องเดินชะลอฝีเท้าให้ช้าลงกว่าทุกวันเพื่อให้คนที่ท้องกำลังโตสามารถเดินตามหลังผมได้แบบไม่ห่างมากนัก


ดูท่าวันนี้แบมแบมจะเป็นทีสนใจสำหรับพนักงานของที่นี้มากเป็นพิเศษ ก็แน่หละ ลงมาจากรถคันเดียวกันกับผม มียองแจช่วยดูแล เป็นคนเดิมที่ผมเคยพามาด้วยเมื่อครั้งก่อน แถมวันนี้เป็นวันที่เขาแต่งตัวน่ารักมากเป็นพิเศษ เสื้อแขนยาวสีครีมเนื้อผ้านุ่มตัวใหญ่ทับด้วยคาดิแกนสีชมพูอ่อนๆอีกชั้น กางเกงขายาวที่เป็นกางเกงหัวยางยืดสีเทาเข้ม บวกกับทรงผมใหม่ที่ม๊าพาไปตัดมาเมื่อวานมันเลยทำให้วันนี้บรรยากาศรอบตัวแบมแบมดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมเมื่อเจ้าตัวกำลังเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่ขาดสายเพราะเรื่องตลกๆของยองแจ จึงไม่แปลกที่แบมแบมจะดึงดูดสายตาของคนรอบข้างได้มากขนาดนี้


“ยองแจพาแบมเดินช้าลงหน่อย!”


“ขอโทษๆ แจเผลอวิ่งตามลิฟท์ ขอโทษนะพี่แบม” สรรพนามชื่อเรียกใหม่ของทั้งคู่มันเริ่มมาตั้งแต่ในรถแล้ว จ้อกันมาตลอดทางขนาดนั้นไม่สนิทกันก็คงจะแปลกเกินไปหน่อย


“ไม่เป็นไรๆ พี่โอเค”


โอเคก็บ้าสิ! ผมเห็นนะว่าแบมเผลอจับท้องตัวเองด้วยความตกใจตอนที่ยองแจเผลอกระตุกมือให้เริ่มเดินเร็วขึ้นหนะ


“พี่อย่าทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นสิ จะเปิดโหมดโหดตั้งแต่เช้าเลยหรอไง”


ผมเลือกที่จะไม่ตอบพร้อมกับหันหน้าหนีสายตาของแบมแบมที่กำลังมองมาที่ผมอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟท์ที่เปิดรออยู่แล้วและยืนรอให้สองคนนั้นเดินตามเข้ามา ร่างเล็กเดินเข้ามายืนข้างๆตัวผมส่วนยองก็ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหน้าพร้อมกับทำหน้าที่กดลิฟท์ของตัวเองไป


“คุณโกรธ?” เสียงหวานๆจากคนข้างๆทำให้ผมเหลือบตาไปมองนิดหน่อยก่อนจะเบนสายตากลับไปมองที่ตัวเลขที่กำลังเลื่อนขึ้นอีกครั้ง


“เปล่า”


“เห็นๆกันอยู่ว่าโกรธ”


“เปล่า”


“งั้นมองหน้าผมหน่อยสิครับ”


“........”


ติ๊ง!


ลิฟท์ถึงชั้นทำงานของผมพอดี ยองแจเดินออกไปก่อนแล้วโดยไม่รอหรือจับจูงแบมแบมไปด้วย คงจะเปิดโอกาสให้ผมกับแบมแบมได้เคลียร์กันหละมั้งแต่ผมไม่มีอะไรจะเคลียร์เพราะไม่ได้โกรธ


แค่เป็นห่วงและหงุดหงิดนิดหน่อยที่ทำอะไรไม่ได้


“บอกผมมาสิครับ ว่าคุณเป็นอะไร?” ทันทีที่เข้ามาในห้องแบมแบมก็เริ่มถามผมขึ้นมาพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาหา


“เฮ้อ ฉันแค่หงุดหงิดไม่มีอะไรมากหรอก” ผมถอนหายใจก่อนจะเดินหลบไปนั่งบนเก้าอี้ของตัวเองเพื่อเริ่มทำงาน


“......”


“ง่วงก็ไปนอนในห้อง อยากได้อะไรก็บอกเดี๋ยว…แบม?” จู่ๆมือเล็กๆของก็เลื่อนเข้ามาจับมือของผมที่กำลังเปิดหน้ากระดาษอยู่ ผมเงยหน้าออกมาจากหน้ากระดาษเพื่อมองหน้าคนที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างตัว


“คุณ...หงุดหงิดผมหรอ?” ตากลมๆหลุบมองพื้นด้วยความไม่มั่นใจ แถมมือเล็กที่กำลังจับมือผมอยู่เริ่มกุมแน่นด้วยความประหม่า


“ไม่ใช่”


“แล้ว…”


“มานี่มา”


ผมเลื่อนเก้าอี้ออกก่อนจะค่อยๆดึงคนตัวเล็กให้เข้ามาพร้อมกับจับให้เขานั่งบนตัก แขนเล็กๆเลื่อนโอบรอบคอผมเพื่อเป็นหลักในการทรงตัวอย่างรู้งานและไม่ได้ขัดขืน ครั้งนี้แบมแบมเข้ามาผมเองเขาพังกฏของตัวเองเพราะฉะนั้นตอนนี้ผมที่แตะตัวเขา ผมไม่ผิด


“ฉันแค่หงุดหงิดตัวเองที่ดูแลนายไม่ได้โอเคไหม?” ผมพูดพร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยผิวนุ่มตรงหลังมือนั่นแทน มือเล็กที่มีรอยบาดแผลของคนมีดจากการทำอาหารอยู่บ้างเป็นประปรายพอให้ผมได้สัมผัสเวลาเกลี่ยนิ้วผ่าน


“ผมไม่ได้เป็นอะไร”


“เป็นสิแบม ไม่รู้ตัวหรือไงว่าตัวเองทำตัวให้น่าห่วงมากแค่ไหนหนะ”


“นี่ก็ระวังตัวแล้วสุดๆแล้วนะ ไม่วิ่ง เดินลงบันไดแบบจับราวมีคนประคองด้วย”


“ประชดหรอ?”


“เปล่า นี่เค้าเรียกว่าอธิบาย”


“หึๆ” ผมหัวเราะออกมาก่อนยกมือไปบีบแก้มนุ่มๆของคนตรงหน้าด้วยความมันเขี้ยว ความนุ่มนิ่มตรงหน้าเหมือนกับแรงดึงดูดที่ค่อยๆดึงผมให้เลื่อนหน้าเข้าไปหา ผมดูท่าทีของเขาว่าจะหลบหนีหรือเปล่าแต่แบมแบมกลับนิ่งและเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาเอง


จุ๊บ!


“แค่นี้ไปก่อน”


จุ๊บเบาๆที่เป็นแค่การใช้ปากแตะปาก ส่วนคนรุกก็หนีหน้าด้วยการมุดหน้าลงกับบ่าผมไปแล้ว ผมกระชับอ้อมแขนเข้ามาอีกหน่อยเพื่อจะกอดอีกฝ่ายได้เต็มแขนมากขึ้น พร้อมกับเลื่อนมือที่กำลังโอบเอวบางไปแปะวางที่หน้าท้องนูนๆก่อนจะลูบเล่นเบาๆ


“ตัวหนักขึ้นนะ”


“ก็ ก็มีอีกคนอยู่นี่” ใบหน้าที่กำลังคลอเคลียแถวๆคอของผมซุกซบกลับลงที่เดิมเมื่อเงยหน้าขึ้นมาพูดจบ ผมรู้สึกถึงสัมผัสจากจมูกโด่งเล็กที่กดลงตรงเนื้อคอของผมและถูกแช่ทิ้งไว้อยู่อย่างนั้น


หงับ!


“เจ็บนะแบม”


ผมเบี่ยงหน้าไปดุคนบนตักที่กำลังเริ่มขบเคี้ยวคอผมเล่น แบมแบมไม่ค่อยจะได้กัดผมซักเท่าไหร่หลังจากที่หยุดแพ้ไปตั้งแต่เข้าเดือนที่สี่ อาการดมๆแล้วกัดของแบมแบมทำให้ผมเริ่มชินตั้งแต่ที่รู้ว่าเป็นอาการของคนท้อง ผมไม่ว่าถ้าเขาจะกัดแต่จะดุเมื่อเริ่มเจ็บจริงๆก็เท่านั้น


แต่ครั้งนี้เจ็บจริง เขาคงกัดลงมาโดยไม่ได้ออมแรงแน่ๆ


“ขะ ขอโทษผมเผลออีกแล้ว” คนตัวเล็กผุดหน้าออกมาก่อนจะลูบรอยกัดที่อยู่ข้างคอผมเบาๆด้วยความรู้สึกผิด


“อืม”


“นี่ คุณมาร์ค”


“หืม?”


“ผมไปแผนกไอทีได้ไหมครับ?”


“ไปทำไม?”


“แค่อยากไปดู นะครับ” ผมมองหน้าคนที่กำลังส่งสายตาอ้อนๆด้วยความสงสัย แต่เพราะตากลมๆที่กำลังส่อประกายความอยากไปอย่างเต็มที่ทำให้ผมยอมพยักหน้าลงเพื่อเป็นการอนุญาตให้เขาไป


ใครจะกล้าขัดตาใสๆนั่นกัน เฮ้อ!


“ขอบคุณครับ!”


“จะไปตอนไหน?”


“ตอนนี้ไง!”


“งั้นเอา…”


“เอายองแจไปด้วย ผมรู้น่า งั้นๆผมไปนะปล่อยแขนด้วยครับ” แบมแบมตีแขนผมเพื่อให้ปล่อยตัวเองลงแต่ผมยังไม่ยอมปล่อยเมื่อยังไม่ได้พูดข้อปฏิบัติที่เขาควรจะทำ


“ถ้าเหนื่อยหรือง่วงให้รีบกลับมา อย่าฝืนเข้าใจไหม?”


“อืม!”


“กลับมาก่อนห้าโมง เพราะต้องกินข้าวกินยาเข้าใจนะ”


“อืม!”


ทีแบบนี้พูดง่ายจังแฮะ


ผมจูบปากนิ่มๆนั่นไปหนึ่งครั้งก่อนจะยอมคลายแขนออกเพื่อปล่อยให้แบมแบมลุกขึ้นยืน


“ตั้งใจทำงานนะครับ”


จุ๊บ!


คนตัวเล็กเดินออกไปแล้ว เหลือไว้แต่เพียงความน่ารักและความนุ่มนิ่มที่ยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากของผม ความนิ่งเงียบของผมกินเวลาไปชั่วครู่ก่อนที่จะตั้งหลักได้ว่าตัวเองเพิ่งโดนเมียทำตัวน่ารักใส่  


ให้ตายสิ! ทำไมมีเมียน่ารักแบบนี้ว่ะ!


[End Mark’s part]


“พี่มาร์คยอมให้ไปหรอครับ?” ยองแจเอ่ยถามคนข้างด้วยที่กำลังอารมณ์ดีด้วยความสงสัยหลังจากที่เข้ามาในลิฟท์เพื่อไปยังชั้นที่เป็นจุดหมายของแบมแบม


“อืม! แต่ต้องกลับขึ้นไปไม่เกินสิบเอ็ดโมง เวลาเหลือเฟือ!” แบมแบมพยักหน้าหงึกหงักให้กับยองแจก่อนจะหันไปสนใจตัวเลขที่กำลังลดลงด้วยความจดจ่อ


“ว่าแต่พี่แบมจะไปดูอะไรหรอครับ?”


“พี่แค่อยากเห็นกระบวนการทำงานของเขาก็เท่านั้นเอง แผนกไอทีของทีกรุ๊ปนะคือที่ทำงานที่พี่อยากทำงานด้วยเป็นอันดับแรกเลยนะ!!” แบมแบมพูดถึงความฝันของตัวเองด้วยความกระตือรือร้นจนทำให้ยองแจมองกลับมาด้วยความสงสัย


“พี่แบมไม่ได้เรียนจบด้านสายการทำอาหารมาหรอครับ? แจเห็นเปิดร้านอาหาร..”


“นั่นความชอบ จบจริงๆก็ด้านไอทีนี่แหละ จริงๆว่าจะมาสมัครทำงานที่นี้นะแต่พี่ชายยองแจนั่นแหละเข้ามาเสียก่อนเลยต้องหยุดไป” แบมแบมยังพูดเรื่องราวของตัวเองด้วยท่าทีที่ปกติ จนกระทั่งลิฟท์มาหยุดที่ชั้นที่ต้องการคนทั้งคู่เลยเดินออกไปพร้อมกับบทสนาที่ยังคงดำเนินอยู่


“พี่ไม่เสียใจหรอครับ?”


“ตอนแรกก็โหวงๆ แต่ตอนนี้ไม่แล้วรอให้ตัวเล็กโตก่อนค่อยว่ากันอีกที พี่รู้ว่าคนเราทำหลายๆอย่างไปพร้อมๆกันไม่ได้ และความสำคัญของแต่ละอย่างก็ไม่เท่ากัน…”


“.....”


“เพราะงั้นสิ่งสำคัญตอนนี้ที่พี่ควรทำก็คือ ดูแลเขาคนนี้นี่แหละ” มือเล็กลูบบนหน้าท้องของตัวเองไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สื่อว่าเขากำลังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ


ยองแจมองแบมแบมด้วยความชื่นชม เขาชื่นชมในความรู้สึกนึกคิดของแบมแบมมากจริงๆและรู้สึกดีใจกับหลานตัวน้อยของตัวเองที่มีแม่ที่คอยดูแลเอาใจใส่ในการเป็นอยู่มากขนาดนี้


“อ้าว! นั่นลูกแมวนี่!?” พนักงานหนุ่มคนเดิมที่เคยคุ้นหน้า เดินย่างก้าวเข้ามาหาคนทั้งคู่ด้วยความรวดเร็วทำเอายองแจต้องเดินไปกั้นหน้าพี่สะใภ้ของตัวเองด้วยความเร็วที่ไม่แพ้กัน


“โอ๊ะ! คุณเลขาสวัสดีครับ! ไม่ทราบว่าลงมาถึงชั้นล่างขนาดนี้มีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ?” เซฮุนยังคงใช้ท่าทีขี้เล่นของตัวเองพูดหยอกล้อกับคนทั้งสองด้วยความสนุกสนานจนยองแจเผลอทำหน้าเอือมออกมา


โอเซฮุนพนักงานฝ่ายเอกสารแต่ทว่ามีความสามารถรอบด้านแม้ว่าทางบริษัทจะดึงตัวไปให้ฝ่ายสำคัญๆแต่เพราะความเอาแต่ใจของเจ้าตัว เซฮุนจึงยืนยันจะอยู่แค่ฝ่ายเอกสาร คุณต้วนไม่ต้องการให้พนักงานฝีมือดีแบบนี้หลุดไปยังบริษัทอื่นเขาจึงยอมให้เป็นกรณีพิเศษ แต่ทว่าเมื่อใดที่ทางบริษัทต้องการแรงสมองจากโอเซฮุน เซฮุนต้องยอมรับงานในทันทีไม่ว่าจะในกรณีใดๆทั้งสิ้น


เพราะเหตุที่เซฮุนมักจะเข้าร่วมทีมระดมสมองในทีมใหญ่อยู่บ่อยๆ ยองแจที่เข้าร่วมประชุมเพื่อบันทึกเหตุการณ์การเคลื่อนไหวในแต่ละครั้งจึงคุ้นหน้าและคุ้นเคยกับเซฮุนเป็นอย่างดี


“ยุ่งน่าโอเซ แล้วนายมาทำอะไรที่นี้?นี้มันชั้นไอทีนะ”


“ก็มาคุยงานกับพี่ปาร์คชานไง พอดีไอ้แผนใหม่มันมีอะไรผิดจุดนิดหน่อย” ถ้าเซฮุนคือหนึ่งในทีมหัวกะทิ ปาร์คชานยอนก็คือหนึ่งในนั้นเช่นเดียวกัน การทำงานที่มีหัวกะทิของแต่ละแผนกมันทำให้คุณต้วนสามารถรู้จุดบกพร่องของแต่ละจุดได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน


“โอะโอ อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องซี่~ ข้างหลังแจแจนั่นใครกัน ครั้งก่อนก็ไปโดยไม่ลาเลยน้าา~” โอเซฮุนชี้นิ้วไปตรงข้างหลังของเลขาประจำตัวท่านประธานด้วยความสนใจที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด


“ยุ่งน่า ไปไหนก็ไปเหอะไป๊” ยองแจไม่อยากให้พนักงานหนุ่มจอมเอาแต่ใจคนนี้มาอยู่ใกล้พี่สะใภ้ของตัวเองซักเท่าไหร่เมื่อโอเซฮุนที่ยองแจรู้จักคนนี้ก็อันตรายไม่แพ้กันในเรื่องชู้สาว แถมพนักงานหนุ่มตรงหน้ายังสามารถรับได้ทั้งชายและหญิงอีกด้วย!


“ไม่เอาซี้ ขอทำความรู้จักแค่หน่อยเดียว คุณเลขาก็รู้นี่นาว่าท่านประธานกับผมก็เคยใช้ร่วมกันอยู่บ่อยๆ” คำพูดที่น่ารังเกียจของเซฮุนถูกพูดออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สาอะไร ในเมื่อนอกบริษัทเขากับทีมหัวกะทิของบริษัทสนิทกับท่านประธานของบริษัทอยู่แล้ว วิธีลดความเครียดในแต่ละครั้งก็ไม่พ้นเรื่องทั่วไปของผู้ชายทุกคนทำกันไม่ว่าจะเป็นการผ่อนคลายด้วยของมึนเมาหรือแม้แต่ผู้หญิง ในการใช้ร่วมกันที่โอเซฮุนพูดถึงก็มักจะมีสาเหตุมาจากเหล่าหญิงสาวที่โดนท่านประธานปฏิเสธหรือเบื่อก็มักจะเบนเข็มมาจบอยู่ที่พวกเขาอยู่ทุกครั้งไป


แต่โอเซฮุนคงจะหลงลืมอะไรบางอย่างเมื่อพักหลังๆมานี้ท่านประธานไม่ได้มาร่วมสังสรรค์เหมือนที่เคยเป็น ความสนิทที่ไม่อาจจะเรียกว่าเพื่อนได้เต็มปากทำให้เซฮุนไม่ค่อยรู้ความเป็นไปของเจ้านายตัวเองซักเท่าไหร่ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าคนที่เขากำลังพูดหยามเกียรติอยู่คือคนสำคัญของเจ้านายของตน


“ขอโทษนะครับที่ผมไม่ใช่คนแบบนั้นตามที่คุณคิด” แบมแบมตาลุกวาวด้วยอารมณ์โกรธ แม้จะพยายามข่มใจตัวเองว่าคนตรงหน้าคือคนแปลกหน้าที่ไม่รู้เรื่องอะไร แต่คำพูดและหน้าตาที่สื่อว่าร่างสูงตรงหน้ามีเจตนาที่พูดแบบนั้นจริงๆแถมยังพูดประโยคที่น่าโมโหกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนั้นแล้ว แบมแบมก็อดที่จะโมโหไม่ได้จริงๆ


“งั้นคุณเป็นใครหละครับ? ทำไมต้องมีคนสนิทของท่านประธานเดินตามติดแบบนี้ด้วย ถ้าไม่ใช่…..”


“ไปกันเถอะยองแจ พี่อยากกลับแล้ว” แบมแบมเมินคำถามนั่นโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผู้ชายคนนี้ที่จะมารับรู้เรื่องส่วนตัวของเขากับคุณต้วน คนตัวเล็กหมุนตัวกลับอย่างระมัดระวังก่อนจะเดินกลับไปทางเดิมเพื่อตรงไปยังลิฟท์ที่จอดรออยู่ตรงหน้า


ฟุ่บ!


“เดี๋ยวสิครับ เรายังคุยกันไม่จบนะครับ :)” เซฮุนเคลื่อนร่างผ่านยองแจไปอย่างรวดเร็วเพื่อยืดแขนยาวของตัวเองไปฉุดแขนของคนตัวเล็กที่ตนสนใจไว้


“เฮ้ย! ปล่อยแขนพี่แบมนะเซฮุน” ยองแจเดินเข้าไปจับข้อมือใหญ่ของพนักงานหนุ่มที่กำลังทำตัวเสียมารยาท


“แบม แบมแบม คุณแบมแบม ชื่อนี้ฟังกี่ทีมันก็น่ารักจริงๆนั่นหละนะ”


“ปล่อย” แขนเล็กพยายามดึงกลับอย่างเต็มแรงแต่กลับกลายเป็นว่าแบมแบมได้เซฮุนติดแขนตัวเองกลับมาด้วย


ความตั้งใจของเซฮุนทำให้เขาสามารถพุ่งเข้าไปกอดร่างน้อยที่ตนเองสนใจได้อย่างเต็มวงแขน ยองแจที่เคลื่อนไหวตามความเร็วที่เคลื่อนที่ลื่นไหลราวกับปลาไหลของโอเซฮุนไม่ทันทำให้ไม่สามารจับหรือฉุดดึงเซฮุนไว้ได้ทัน


“โอ๊ะ! โอ๊ย!!”


“พี่แบม!!”


ท่าทางของพี่สะใภ้ที่กำลังก้มลงกุมท้องตัวเองโดยทียังอยู่ในอ้อมแขนของเซฮุนทำให้ยองแจรีบพุ่งตัวเข้าไปผลักตัวพนักงานตัวสูงออกไปในทันที เรี่ยวแรงที่ไม่รู้มาจากไหนของยองแจสามารถผลักอีกฝ่ายให้หลุดออกไปภายในครั้งเดียว


“ยะ ยองแจ ฮึก!”


“เจ็บตรงไหนครับ?! บอกแจสิพี่แบม เจ็บท้องหรอ?!” ยองแจโอบรอบตัวของว่าที่คุณแม่ที่กำลังทรุดนั่งลงบนพื้นโดยที่ตาใสๆนั่นเริ่มกลั่นน้ำใสๆออกมาบ้างแล้ว ยิ่งหยดน้ำตาไหลออกมามากเท่าไหร่ยองแจก็ยิ่งร้อนใจมากเท่านั้น แบมแบมไม่ยอมตอบคำถามของยองแจและทำเพียงแค่ส่ายหัวไปมาเท่านั้น


“โอ๊ย! ตายๆตอบแจหน่อยสิพี่แบม พี่มาร์คต้องตีแจแน่ๆ” เลขาเริ่มสติแตกเมื่อเริ่มคิดถึงผลที่จะตามมา เสือร้ายที่อยู่ข้างบนนั่นต้องตะครุบคอเขาแน่ๆถ้ารู้ว่าพี่สะใภ้กำลังร้องไห้หนักแถมยังกุมท้องแปลกๆแบบนี้ด้วย


“ยองแจ ฮึกๆ”


ยองแจรีบควักโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเพื่อติดต่อไปหาพี่ชายของตัวเองเมื่อเห็นแบมแบมยังคงนั่งร้องไห้ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ส่วนเซฮุนเริ่มทรุดร่างลงนั่งข้างๆคนตัวเล็กอย่างช้าเพื่อหวังจะปลอบประโลมแต่เพียงแค่ฝ่ามือของเขาแตะเข้าที่ต้นแขนเล็กแบมแบมกลับสะบัดตัวออกทันทีแถมยังก้มกอดตัวเองลงต่ำมากกว่าเดิม


“นี่คุณเป็นอะไร?”


“ฮึกๆ”


“ออกไปได้แล้วโอเซฮุนถ้าไม่อยากซวยไปมากกว่านี้” ยองแจตักเตือนตัวต้นเหตุด้วยสายตาที่คุกกรุ่นพร้อมกับขยับเข้าไปโอบร่างพี่สะใภ้ของตัวเองไว้ในระหว่างที่กำลังใครอีกคน


“เฮ้!คุณเลขาผมแค่เล่นๆเองนะ ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้”


“บอกให้ถอยออกไปไง ผมเตือนคุณแล้วนะ”


“ทำไมผมต้องฟังคุณ” นิสัยเอาแต่ใจของเซฮุนกลับทำให้พนักงานหนุ่มไม่ยอมถอยกลับไปอย่างที่ควรจะทำ เขากลับขยับกายเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ภายในอ้อมแขนของเลขาตัวขาว เซฮุนตะขิดตะข่วนใจอยู่บ้างที่ยองแจหวงอีกฝ่ายมากขนาดนี้ แต่ภาพความน่ารักของลูกแมวน้อยจมูกแดง ตากลมๆที่กำลังรื้นไปด้วยน้ำตา มันช่างดูน่ารักมากซะจนเขาเลือกที่จะมองข้ามความสงสัยนั้นไป


“ไสหัวออกมาซะโอเซฮุน”






#มายมบ
----------------------------
มาพร้อมความเกรี้ยวกราด
ถ้ามีส่วนไหนแปลก
เราอยากจะบอกว่า..
แฮ่ เค้าอาจจะสับสนเพราะสลับไปมาหลายเรื่อง
แปลกตรงไหนยังไงแจ้งได้
ที่เม้นหรือทวิตก็ล่ายย 
ขอบคุณจ้าา
----------------------------
แฮะๆ เว้นช่วงอัพตอนต่อไปนาน
มัวแต่แก้ไง 
ตอนใหม่มาแล้วนะแกรร 
มาเร้วววว เร่เข้ามา!
เริ่มมีคนถามถึงการรวมเล่ม
แต่เค้ายังไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยอ่ะ
=.,=






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 891 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6239 lek0868909108 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:41
    คุณต้วนมาแล้วว
    #6,239
    0
  2. #6122 junekimsa93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 09:44
    อย่านะเว้ย
    #6,122
    0
  3. #6001 YanisaCH (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:56
    โอ้ยยยย
    #6,001
    0
  4. #5923 Spices_smile (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:24
    เอาเเล้วววววววว
    #5,923
    0
  5. #5859 uromtbb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 22:56
    เขามีลูกแล้วนะ!
    #5,859
    0
  6. #5794 KattyGD (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:36
    นั่นเมียบอสสสส
    #5,794
    0
  7. #5687 Pent SG (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 23:14
    โดนแน่
    #5,687
    0
  8. #5632 ฺBeau (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:55
    โดนแน่โอเซฮุนนนนน จัดหนักๆเลยนะพี่มาร์คคคค
    #5,632
    0
  9. #5588 Spices_smile (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 13:01
    น่านนนน ตายเเน่
    #5,588
    0
  10. #5532 AOYSOZA (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:54

    หาเรื่องจริงๆเลยเซฮุนนะเซฮุน

    #5,532
    0
  11. #5454 999966669696 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 02:22
    ลูกดิ้น? รึเปล่า เอ้อๆๆๆเซฮุนเจ้าของเขามาตามแล้วน่ะ
    #5,454
    1
    • #5454-1 nattapongsa2516(จากตอนที่ 31)
      29 สิงหาคม 2561 / 20:59
      น่าจะใช่
      #5454-1
  12. #5435 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 01:18
    เตรียมตัวตายยยยย
    #5,435
    0
  13. #5403 0849803120 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:33
    โดนแน่เลยเซฮุน
    #5,403
    0
  14. #5370 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:37
    สงสัยเซฮุนอยากได้ระเบิดจากคุณต้วนนะเนี่ย
    #5,370
    0
  15. #5153 litterrabbitza (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 14:54
    โกรธมากก
    #5,153
    0
  16. #5122 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:28
    เซฮุนซวยแน่ๆ
    #5,122
    0
  17. #5074 ATENNILE (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:26
    ไม่อยากะคิดเลยเซฮุนเอ๊ย
    #5,074
    0
  18. #4828 Nuthathai Por (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 18:44
    แจเตือนดี ๆ แล้วไม่ฟังของจริงเค้ามาแล้วซวยแน่เลยแก
    #4,828
    0
  19. #4788 meto9397 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 19:54
    เซฮุนนายซวยแน่!!!
    #4,788
    0
  20. #4603 ojay2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 10:19
    โดนแน่ๆๆ เซฮุนนน
    #4,603
    0
  21. #4407 อาอีซือ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 12:22
    เซฮุนโดนแล้วค่าาาา ทำเมียคุณต้วนนน
    #4,407
    0
  22. #4362 MALIJEEJIE (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 13:08
    ชิบหายย
    #4,362
    0
  23. #4347 Midnight9302 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:42
    รู้สึกหัวร้อน...แบบนี้ต้องหาเมียโหดๆให้
    #4,347
    0
  24. #4222 Tipphy_614 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 14:03
    เซฮุนเลาจะฟ้องอาลู่
    #4,222
    0
  25. วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 00:28
    โธ่ที่รัก เค้าบอกแล้วไงว่าแบมแบมมีมัคแล้ว ให้มาหาเค้า เค้ายังว่าง แต่ตัวก็ไม่ฟัง เป็นไงล่ะ ซวยไปดิ
    #3,197
    0