[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 29 : 27 (120%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,009 ครั้ง
    2 เม.ย. 60


27



“เฮอะ!”


แกร๊ก!


เสียงพ่นลมหายใจและการโยนปากกาสามารถสื่อถึงอารมณ์ของเจ้าของการกระทำได้เป็นอย่างดี ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดกำลังขมุกขมัวไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวราวกับมีเมฆฝนก้อนใหญ่ล่องลอยอยู่ สามวันแล้วที่พนักงานน้อยใหญ่ต่างรู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในช่วงวิกฤต เมื่อการเดินตรวจสำรวจงานและความเป็นไปของบริษัทที่นำขบวนโดยเจ้าของเมฆก้อนใหญ่ได้นำพาพายุเข้ากระทบชายฝั่งจนทำให้แต่ละแผนกได้รับงานปรับแก้จุดบกพร่องน้อยใหญ่กันถ้วนหน้า


แม้จะเป็นแค่การตักเตือนครั้งแรกแต่ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเจ้านายกลับไม่ได้ทำให้เหล่าพนักงานรู้สึกดีขึ้นมาเลยซักนิด ในช่วงเวลานี้จึงไม่ค่อยมีพนักงานคนไหนกล้าสบตากับท่านประธานบริษัทแม้แต่คนเดียว


มีเพียงแต่ยองแจเท่านั้นที่เข้าใจว่าสาเหตุของก้อนเมฆฝนนี้มาจากอะไร นั่นก็คงเพราะการปรากฏตัวของแบมแบมที่บ้านใหญ่พร้อมกับกระเป๋าใบเล็กเมื่อสามวันก่อนแต่ข้างกายคนตัวเล็กกลับไร้เงาของพี่ชายตัวเอง ในตอนแรกยองแจเข้าใจไปคนเดียวว่าทั้งสองคงจะทะเลาะกัน แต่พอคุณป้าหรือมารีนต้วนถ่ายทอดเรื่องราวให้ฟังเพียงเท่านั้น รอยยิ้มกว้างของยองแจก็ปรากฏออกมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะขบขันชอบใจ


ก๊อกๆ


‘เข้ามา’


“พี่มาร์ค บ่ายนี้ไม่มีอะไรแล้วนะ จะกลับบ้านไปหาคุณแบมก็ได้นะ แจแนะนำ” ยองแจที่โผล่หน้าเข้าไปเพื่อดูลาดเลาก่อนจะขยับตัวเข้าไปในห้องอย่างช้าๆในระหว่างที่กำลังสังเกตอารมณ์ของเจ้าของห้อง


“แบมไม่ให้จับ”


“จับไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าห้ามเห็นซะหน่อย พี่เข้าใจผิดจุดป่ะเนี่ยถามจริง!?”


“ช่างเถอะเหลืออีกแค่ไม่กี่วัน ไปทำงานต่อได้แล้ว”คุณต้วนกลับไม่ได้สนใจคำแนะนำของยองแจเลยซักนิด


“พี่ช่างแต่พนักงานที่เหลือจะม่างแล้วนะ ไม่สงสารแจก็สงสารตาดำๆของพนักงานซะบ้างเถอะ”


“.......”


“อย่างงี้ทุกที”


ความนิ่งจากคุณต้วนกลายเป็นคำตอบของยองแจอีกครั้ง ท่าทางแบบนี้พูดไปก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไรอีกแล้วยองแจเลยยอมถอยทัพออกมา


กำแพงเมืองแห่งนี้แข็งแกร่งเกินไปแม่ทัพอย่างข้าทำอะไรไม่ได้เลย เสียใจด้วยนะพลทหารทั้งหลาย


ยองแจเดินกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเองด้วยอารมณ์เซ็งๆที่การจูงใจของตนเองไม่ได้ผล แต่ก็ผลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมถามสิ่งหนึ่งกับคนในห้องไป


เที่ยงนี้พี่มาร์คจะกินอะไร!!


ปัญหาเรื่องแก้งานยังน้อยกว่าเรื่องอาหารการกินซะอีก ที่ยองแจต้องถามคนข้างในว่าต้องการกินอะไรในแต่ละวันเพราะอาหารที่อร่อยถูกปากถือได้ว่าเป็นพลังงานขับเคลื่อนชีวิตในการทำงานในภาคบ่ายที่แสนง่วงแบบนี้ได้เลยนะ!


ติ๊ง!


เสียงลิฟต์ที่กำลังจะเปิดขึ้นตัวฉุดยองแจกลับมาสู่ความเป็นจริง เลขาตัวอวบผุดลุกนั่งให้เรียบร้อยทันทีเพื่อเตรียมรอรับแขกคนใหม่พร้อมกับขบคิดสงสัยว่าทำไมไม่มีโทรศัพท์จากทางด้านล่างแจ้งขึ้นมาเสียก่อน


“คุณแบม!!!”


“ครับ?” แบมแบมสะดุ้งตกใจเมื่อเลขาหน้าห้องเรียกเขาด้วยเสียงอันดังจนลั่นไปทั้งชั้นแบบนี้


“มาได้ยังไงครับ?แล้วทำไมมาคนเดียวด้วยเนี่ย!!! ตายๆ” ยองแจรีบวิ่งเข้าไปรับข้าวของในมือของอีกฝ่าย แม้ว่าจะเป็นถุงผ้าแค่ถุงเดียวก็ตาม


“อ่อ คุณม๊าให้รถที่บ้านมาส่งหนะครับไม่ต้องตกใจนะครับ เอ่อว่าแต่คุณยองแจครับ...”


“มีอะไรครับ?”


“คือ...คุณมาร์คทานข้าวเที่ยงหรือยังครับ?”


“ยังครับยัง! คุณแบมจะมาทานข้าวเที่ยงกับพี่มาร์คหรอครับ!!” ยองแจสรุปความคิดได้ในทันทีเมื่อกลิ่นอาหารที่แสนจะหอมหวนมันกำลังส่งกลิ่นยั่วยวนออกมาจากถุงผ้าที่เขากำลังถืออยู่


“เปล่าหรอกครับ ผมทานมาแล้วแค่เอาข้าวมาส่งให้คุณเขาแค่นั้น...แล้วก็ผมทำมาเยอะพอสมควร คุณยองแจเอาไปทานด้วยกันนะครับ”


“แค่นั้นแค่นี้ไม่ได้หรอกครับ คุณแบมรู้ไหมครับว่าสามวันมานี้หนะ… บลาๆ” ยองแจจูงมือคุณแม่ตัวน้อยให้ไปนั่งลงที่โซฟารับรองก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนและวันนี้เกี่ยวกับอารมณ์ของคุณต้วนให้แบมแบมฟังจนหมด


“อ่า อย่างนั้นหรอครับ”


“ครับ เพราะฉะนั้น ช่วยพวกเราด้วยนะครับ!” ยองแจประสานมืออ้อนวอนอย่างน่าสงสารให้กับแบมแบมไปเพื่อขอร้องความเห็นใจ แต่ทว่า…


“ไม่ได้หรอกครับ คนไม่ดีต้องถูกลงโทษซะบ้าง กฎต้องเป็นกฎ ผมขอโทษนะครับ”


“แต่ว่า…”


“ไม่ได้จริงๆครับ”


“เฮ้อ~ ก็ได้ครับ แค่คุณแบมมาแค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ ป่ะครับเดี๋ยวผมพาเข้าไป” ยองแจผุดลุกพร้อมกับถือถุงกับข้าวและมีท่าทางว่าจะพาแขกพิเศษเข้าไปในข้างใน


“ไม่ได้หรอกครับ คนขับรถกำลังรออยู่ข้างล่างผมต้องรีบกลับไปแล้วหละครับ” แบมแบมตอบปฏิเสธออกไปพร้อมกับขอตัวลากลับและยืนยันว่าจะไม่ยอมเข้าไปพบหน้าคนข้างในเด็ดขาด แม้ทั้งคู่จะไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายวันแล้วก็ตาม


ยองแจก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไรให้มากความ เลขาตัวอวบจึงอาสาทำหน้าที่ลูกพี่ลูกน้องที่ดีด้วยการลงไปส่งพี่สะใภ้ของตัวเองเพื่อความปลอดภัยและความสบายใจ ก่อนที่จะกลับขึ้นมาข้างบนเพื่อจัดการเตรียมอาหารที่ถูกจัดสรรมาให้ถึงที่เข้าไปให้ท่านประธานหน้าเข้มภายในห้อง


“พี่มาร์ค ทานข้าวครับ”


กลิ่นหอมของอาหารที่ถูกปรุงขึ้นมาสดใหม่และยังคงความร้อนอยู่กำลังส่งกลิ่นอบอวนเรียกน้ำย่อยอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยกลางห้อง กลิ่นหอมที่แปลกไปกว่าทุกวันทำให้คนที่กำลังหมกหมุ่นกับงานเงยหน้าขึ้นมามองตามกลิ่นด้วยความสนใจ ร่างสูงยอมวางปากกาลงแต่โดยดีก่อนจะเคลื่อนย้ายร่างกายมานั่งลงตรงหน้าอาหารเลิศรสที่ถูกวางอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว


“เปลี่ยนร้านใหม่หรอ หน้าตาไม่คุ้น” คุณต้วนมองอาหารหน้าตาแปลกๆบนโต๊ะด้วยความแปลกใจ ซุปสีแดงแต่ทว่ามีกลิ่นหอมๆมันๆคล้ายกับกลิ่นกะทิ ไหนจะชิ้นเนื้อปลาทอดกรอบทีถูกราดด้วยซอสที่มีส่วนผสมจากชิ้นเนื้อมะเขือเทศนี่อีก อาหารจานสุดท้ายยิ่งดูแปลกไปใหญ่ รูปร่างเป็นฝอยๆคล้ายกับเส้นของบะหมี่ที่ถูกทอดกรอบแต่กลับถูกยีให้แตกเป็นเส้นเล็กเส้นน้อย ดูจากผิวของเส้นแล้วคงถูกคลุกกับเครื่องปรุงมาให้เสร็จสรรพพร้อมรับประทาน


“แจไม่ได้ไปซื้อ กินแล้วนะ ไม่รอแล้วนะ” ยองแจวางชามข้าวลงบนโต๊ะตรงหน้าพี่ชายก่อนจะจัดการเปิดชามข้าวของตัวเองเพื่อเริ่มตักกินอย่างอดใจรอไม่ไหว


“.......”


“มีคนทำมาให้ โหยยย! อร่อยชิบหาย!!”


“แฟนหรือไง?” คุณต้วนถามขึ้นพร้อมกับเริ่มคีบกับข้าวที่เป็นเส้นฝอยๆเป็นอันดับแรกส่งเข้าปากอย่างไม่รีบร้อน ซึ่งผิดกับยองแจที่เริ่มลงมือกินอย่างเอาจริงจังเมื่อได้ลองลิ้มรสอาหารแสนอร่อยไปในคำแรก


“อึ่ก แฟนแจที่ไหน แฟนพี่ต่างหากที่เอามาให้” ยองแจกลืนอาหารที่มีอยู่ในปากลงท้องไป ก่อนจะเริ่มตอบคำถามของพี่ชายที่ถูกถามทิ้งไว้


“........”


“คุณแบมเป็นคนทำแล้วก็เป็นคนเอามาให้กับมือ แล้วก็กลับไปแล้วด้วย พอแค่นี้ก่อนแจกินข้าวก่อนค่อยคุยทีหลัง” ยองแจยกมือเบรกหลังจากอธิบายเสร็จก่อนจะก้มหน้ากินมื้ออาหารที่แสนอร่อยตรงหน้าอีกครั้ง


ร่างสูงมองอาหารที่ถูกทำขึ้นมาโดยฝีมือของคนแก้มกลมที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวันด้วยความสุขใจ จะมาเรียกให้เขาเข้าไปหาด้วยอาหารแสนอร่อยแบบนี้เห็นทีวันนี้คงต้องกลับบ้านใหญ่ตามคำแนะนำของยองแจซะแล้วสิ


อาหารมื้อเที่ยงในวันนี้ถูกทั้งสองหนุ่มจัดการเรียบไม่มีเหลือ ไม่เว้นแม้แต่ของหวานที่ถูกทำขึ้นอย่างง่ายๆที่บรรจุอยู่ในกล่องพลาสติกกล่องใหญ่ ขนมชั้นและวุ้นกะทิหลายสิบชิ้นก็ถูกยองแจและคุณต้วนจัดการหมดเกลี้ยงไปตามๆกัน


“แต่งงานกับคุณแบมได้ไหมเนี่ย ฮือ จะอร่อยเกินไปแล้วนะ” ยองแจนอนแผ่อยู่บนโซฟาพร้อมกับใช้มือลูบพุงโตๆของตัวเองที่กำลังคับแน่นหัวกางเกงไปมาด้วยความจุกแน่น


นี่เป็นครั้งแรกที่ยองแจได้ทานกับข้าวแปลกๆและขนมไทยจากฝีมือของแบมแบมจริงๆถ้าไม่รวมจากการทานในร้านอาหาร สามวันที่แบมแบมเข้าไปอยู่ในบ้านคุณมารีนยังอยากให้แบมแบมอยู่นิ่งๆเพื่อพักฟื้นร่างกายตัวเองเสียก่อน เพราะฉะนั้นสามวันที่ผ่านมายองแจจึงเห็นแค่ตอนที่แบมแบมนอน นอน และนอนเพียงเท่านั้น วันนี้จึงเป็นแรกที่แบมแบมเข้าครัวลงมือทำอาหารเองแบบจริงๆจังๆ


“ของพี่”


“อุ๊ย! แจล้อเล่นน่า ขำๆเนาะ”


“กินเสร็จก็ไปเรียกแม่บ้านมาเก็บ จะกลับบ้านแล้ว” ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานเพื่อหยิบเสื้อสูทที่ห้อยไว้อยู่ข้างๆ ท่าทีที่ผลุนผลันของอีกฝ่ายทำเอายองแจผุดลุกขึ้นนั่งมองตามแทบไม่ทัน


กินอาหารฝีมือคุณแบมเข้าไปวันเดียว กลับบ้านแทบไม่ทันเลยนะพี่ชาย


“ครับๆ แจจะจัดการเอง จะรีบไปง้อใครกอดใครที่ไหนก็ไปเถอะคร้าบบ”


“ระวังเย็นนี้จะไม่มีข้าวให้กิน”


คำพูดทิ้งท้ายของคุณต้วนที่ฝากไว้ก่อนจะเดินหายไปจากประตู ทำเอาคนช่างล้อตาเบิกกว้างทันที


“ไม่ได้นะพี่มาร์ค!!!”



.

.

.


รถยนต์คันหรูจอดนิ่งตรงทางเข้าบ้าน ก่อนที่ประตูทางด้านหลังจะเปิดออกด้วยฝีมือของการ์ดประจำหน้าที่ ร่างสูงของนักธุรกิจหนุ่มที่โผล่ออกมาจากภายในรถยืนสง่าอยู่หน้าบ้านของตัวเองที่ไม่กลับมานานมากพอสมควร


“คุณมาร์ค!!” แม่บ้านคนเก่าคนแก่ที่เดินออกมาต้อนรับแขกร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อคุณชายของบ้านที่แยกออกไปอยู่บ้านของตัวเองกลับมาปรากฏกายที่บ้านใหญ่หลังจากที่ไม่ได้กลับมาเป็นเวลาเกือบจะครึ่งปี


“ม๊าอยู่ไหน?”


“คุณนายใหญ่ออกไปข้างนอกกับคุณนายน้อยแล้วค่ะ”


“ไปไหน?”


“เห็นว่าจะพาคุณนายน้อยไปช็อปปิ้งนะคะ”


“เอาเถอะ มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ” คุณต้วนบอกกับแม่บ้านไป ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านที่ว่างเปล่าไร้คนตัวนุ่มด้วยความผิดหวังนิดๆ อุตส่าห์ตามมาหาถึงบ้านกลับไม่อยู่ให้ได้เห็นซะนี่


นี่แบมแบมไม่คิดถึงเขาเลยสินะ


ร่างสูงขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านเพื่อตรงไปยังห้องนอนเก่าของตัวเอง ทันทีประตูเปิดกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกกุหลาบที่เป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยดีลอยกระทบเข้ากับประสาทรับกลิ่นของเขาทันที กลิ่นหอมที่เป็นตัวบ่งบอกว่าสถานที่แห่งนี้คือห้องที่คนตัวนุ่มนิ่มกับลูกน้อยใช้เป็นที่พักพิงในช่วงสามวันที่ผ่านมา


ห้องนอนที่เคยใช้ผ้าปูสีทึบถูกปรับเปลี่ยนให้มีสีที่สว่างมากขึ้นกว่าเดิม รวมถึงผ้าม่านรอบๆห้องก็ถูกเปลี่ยนเป็นโทนสีอบอุ่นเช่นเดียวกัน ห้องนอนที่แสนอึมครึมถูกแปลงโฉมใหม่อย่างไม่เห็นแม้แต่เค้าโครงเดิม


คุณต้วนจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าที่แสนจะอึดอัดมาอยู่ในชุดลำลองแบบสบายๆก่อนจะลงมาข้างล่างเพื่อรอรับมารดาและภรรยาตัวน้อยของตน


“อ้าว ทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้อ่ะ?” ยองแจที่ตามกลับมาทีหลัง เอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วสังเกตเห็นร่างของพี่ชายกำลังนั่งจับเจ่าเงียบๆคนเดียวภายในห้องรับแขก มันช่างดูเป็นภาพที่น่าสงสารสำหรับยองแจจริงๆ แถมโทรทัศน์ก็ยังไม่เปิดดูอีกต่างหาก


“.......”


“คุณแบมหละ?”


“ไปกับม๊า”


“.......” คราวนี้เป็นทีของยองแจที่กลายเป็นฝ่ายที่เงียบเสียเอง ไอ้เสียงที่ดูหงอยๆของมาร์คต้วนคนนี้ทำให้ยองแจแทบจะเผลอหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ แต่ยองแจเลือกที่จะเม้มฝีปากกลั้นหัวเราะไว้เพราะกลัวคำขู่งดข้าวเย็นมันจะเกิดขึ้นจริงๆ


“ท้องอยู่จะเที่ยวอะไรเยอะแยะ ดื้อยังไงก็ดื้ออย่างงั้น” เสียงบ่นพึมพำจากร่างสูงที่พูดกับตัวเอง แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้ยองแจสามารถร่วมรับฟังได้


“หวงยังไงก็หวงอยู่อย่างงั้น”


“ข้าวเย็น”


“ก็ถูกไหมหละพี่ ให้คุณแบมเขาได้เที่ยวบ้างเถอะครับ เดินออกกำลังบ้างก็ดียิ่งไปกับคุณป้าแล้วด้วย ก็หายห่วงไปได้เลย”


“ทำตัวให้น่าห่วงน้อยซะที่ไหน”


“เอาน่า คุณแบมก็ยังวัยรุ่นอยู่ก็แอคทีฟบ้างเป็นธรรมดา ใครแก่จะเหมือน…”


“ไม่ได้กินข้าวแน่ๆ”


“ง่าาา พี่อ่าา ไม่พูดๆ ไม่พูดแล้ว”


เป็นเวลานานจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดินไปได้เกือบสองชั่วโมง เสียงรถที่คุณต้วนเฝ้ารอคอยก็ปรากฏขึ้นในที่สุด ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากโซฟาทิ้งเอกสารในมือที่เอามาอ่านฆ่าเวลาไปอย่างไม่ไยดี


“อ้าวตามาร์ค”คุณนายมารีนเอ่ยทักลูกชายของตนด้วยความตกใจ จู่ๆก็พรวดพราดเดินเข้ามาหาใครบ้างหละจะไม่ตกใจ


“แบมหละม๊า”


“น้องหลับอยู่ข้างในรถ มาร์คช่วย…..” คำขอร้องของมารีนยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดี ร่างสูงของลูกชายกลับเดินไปอีกฝั่งของตัวรถอย่างรวดเร็ว คุณนายต้วนจึงทำได้แค่ส่ายหน้าไปมาเบาๆให้กับอาการของลูกชาย


คุณต้วนอุ้มคนตัวอวบออกมาจากรถด้วยความระมัดระวัง เสื้อผ้าชุดใหม่ที่แบมแบมกำลังใส่อยู่มันทำให้เขาหยุดฝีเท้าลงเพื่อมองมันอย่างพินิจพิเคราะห์ ไหนจะทรงผมใหม่และเนื้อตัวที่ดูนุ่มนิ่มมากกว่าเดิมแบบนี้อีก


ให้ตายเถอะคุณนายมารีนพาแบมแบมไปทำอะไรมาเนี่ย น่าฟัดขึ้นเป็นกอง!


“หยุดมองน้องด้วยสายตาแบบนั้นเลยนะ น้องท้องอยู่”


“เปล่าทำ” ตาคมหลบสายตาจับผิดจากมารดา ก่อนจะเริ่มออกเดินอีกครั้ง เขาพาร่างที่กำลังหลับใหลไปวางลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบาพร้อมกับจัดแจงท่าทางถอดเสื้อผ้าที่รัดกุมออกอำนวยความสะดวกสบายให้คุณแม่อย่างเต็มที่ เวลาเพียงไม่นานมารดาของเขาก็เดินตามเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องอะไรบางอย่าง


“แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าคนนี้”


“ลูกหนึ่งแล้ว”


“จ้าๆ ม๊าถามไปงั้นแหละน่า รับไปสิมาร์คเอาไปให้น้อง” คุณนายต้วนยื่นของในมือไปให้ลูกชายก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวลูกชายเบาๆด้วยความรักและเอ็นดู


“ขอบคุณครับ”


“วันนี้น้องเดินเยอะ รู้นะว่าควรจะทำอะไร” มารันพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูให้เพื่อให้ความเป็นส่วนตัวแก่ทั้งสองคน


คุณต้วนมองของในมือด้วยความตื้นใจ ถ้าของชิ้นนี้ถูกมอบมาให้นั่นก็เท่ากับว่าทั้งบิดาและมารดาของเขายอมรับคนที่เขาเลือกแล้วจริงๆ แต่ในตอนนี้ของนอกกายต้องถูกลดความสำคัญลงเสียก่อนเพราะในเวลานี้สิ่งที่เขาควรจะทำคือการทำตามคำพูดที่มารดาได้ทิ้งไว้ก่อนจะเดินจากไป


กะละมังบรรจุน้ำอุ่นค่อนไปทางร้อนถูกยกเข้ามาวางลงที่โซฟาเล็กปลายเตียง ผ้าขนหนูผืนนุ่มถูกวางแช่ลงไปในน้ำอุ่นเพื่อซึมซับเอาความร้อน มือใหญ่จัดการบิดผ้าที่อุ้มน้ำไว้เต็มที่ออกจนหมาด ก่อนจะเริ่มทำการขยับตัวเข้าไปหาร่างเล็กจากทางปลายเท้า คุณต้วนเปิดผ้าห่มออกเพื่อจับเท้าเล็กออกมาวางไว้ที่ตักของตนอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้ไปรบกวนคนที่กำลังหลับ


ผ้าขนหนูอุ่นๆถูกใช้เช็ดไปทั่วเท้าเล็กก่อนจะถูกใช้ห่อหุ้มไปทั้งเท้าเพื่อเริ่มการทำการนวดคลายความเมื่อยล้า การนวดคลึงเบาๆไปในจุดที่ควรจะทำเขาสามารถทำตามได้อย่างถูกต้อง ที่ผ่านมานั้นร่างสูงมีความรู้เกี่ยวกับการดูแลคนท้องอยู่พอสมควร เพียงแค่เขายังไม่ได้ลงมือทำเพียงเท่านั้นเอง


“อืม” เสียงหวานถูกปล่อยออกมาด้วยความสุขใจ เมื่อร่างกายเริ่มผ่อนคลายและสร้างความสบายมากขึ้นเรื่อยๆ เท้าของแบมแบมถูกนวดโดยคุณต้วนจนครบทั้งสองข้าง


เท้าเล็กที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเริ่มหดกลับเข้าไปในผ้าห่มผืนนุ่มอีกครั้งเพื่อหลบความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ


“สบายเชียวนะ”


คุณต้วนเดินถือกะละมังกับผ้าที่ใช้แล้วไปเก็บเข้าที่เช่นเดิม ร่างสูงที่เดินกลับเข้ามาเดินไปหยุดตรงข้างเตียงที่มีร่างเล็กกำลังหลับใหลอยู่ เขาก้มลงไปสัมผัสความหอมของแก้มนุ่มทั้งสองข้าง เล่นฟัดมันอยู่อย่างนั้นจนเริ่มพอใจเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายไปก่อนจะทิ้งจูบหนักๆไว้บนปากอิ่มอีกครั้งด้วยความคิดถึง


ก่อนที่จะผละตัวออกไปร่างสูงค่อยๆเลื่อนใบหน้าลงไปตามร่างของคนตัวเล็กเพื่อแวะทักทายเป้าหมายสุดท้าย ใบหล่อหยุดตรงหน้าท้องที่เริ่มนูนของคนตัวเล็ก จมูกโด่งและริมฝีปากสวยกดแนบลงบนจุดนูนของหน้าท้องอย่างแผ่วเบา คุณต้วนแนบจูบวนตรงหน้าท้องนูนอยู่หลายครั้งจนทำให้เจ้าของร่างที่กำลังหลับใหลขยับตัวหลีกหนีด้วยความรำคาญ การแวะทักทายด้วยรอยจูบถูกหยุดลงแต่มือใหญ่กลับถูกยกขึ้นมาลูบเบาๆเพื่อเริ่มการทักทายอีกครั้ง


“เบบี๋...”


“......”


“ดื้อกับมัมหรือเปล่า?”


“......”


“เมื่อไหร่จะดิ้น ฮึ?”


“.......”


“ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นลูกหมูแน่ๆ”


การพูดคุยของพ่อลูกยังดำเนินไปเรื่อยๆโดยว่าที่คุณพ่อไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าการกระทำที่แสนจะอ่อนโยนของตัวเองได้ถูกจ้องมองจากแบมแบมมาตั้งแต่ประโยคแรกๆแล้ว แบมแบมมองภาพนั้นด้วยความสลึมสลือก่อนจะหลับตาลงไปอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากโดยไม่ห้ามหรือขืนตัวออก เขาจะปล่อยให้ช่วงเวลานี้เป็นเวลาพบปะของพ่อลูกไปก็แล้วกัน แต่ประโยคถัดมาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีทำให้แบมแบมต้องโพล่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง


“โตไวๆ แด๊ดจะได้ทำน้องให้ซักที”


ไอ้ ไอ้คุณต้วนนี่!!!!





----------------------------------------

บอกแล้วว่าขึ้นเดือนใหม่จะว่าง

คุคุคุ

--------------------------------------

'เสน่ห์ปลายจวักกวักสามี'

ชื่อของตอนนี้

ถถถถถ

จะเริ่มแก้ไขกับรีไรต์บางส่วนของช่วงแรกๆแล้ว

แก้ทั้งสองเรื่องเลย

โฮกกกก ปาดเหงื่อรอ

ปล.ยอดติดตามเรื่องนี้ถึง5kแล้วว

ดีใจแรง ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม

จุดผิดพลาดกำลังเริ่มแก้ไขนะคะ

น้ำตาจะแชร์ขอไหลก่อน TT

#มายมบ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.009K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6268 StandbyBam (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 18:19
    แด๊ดดดดดด น้องยังท้อง
    #6,268
    0
  2. #6238 lek0868909108 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:26
    คุณต้วนนี่คุณต้วนจริงๆหื่นน
    #6,238
    0
  3. #6194 lek0868909108 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 11:08

    เกือบจะดีละนะต้วนนนน

    #6,194
    0
  4. #6160 Bunny👸🏻 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 21:40
    เกือบจะดีอยู่เเล้วเชียวคุณต้วน5555
    #6,160
    0
  5. #6121 junekimsa93 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 09:36
    ให้เมียพักบ้าง
    #6,121
    0
  6. #6000 YanisaCH (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:49
    นี่ก็จะเอาน้องอย่าเดียวเลยย
    #6,000
    0
  7. #5922 Spices_smile (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:17
    คนหื่นนนน!!!
    #5,922
    0
  8. #5858 uromtbb (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 17:13

    โอ้ย>< จ้าพ่อ!!
    #5,858
    0
  9. #5793 KattyGD (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:18
    ใจเย็นๆนะคุณพ่อ
    #5,793
    0
  10. #5742 Sucha1991 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 11:23
    น้องยังไม่คลอดเลย...จะทำน้องสะล่ะ55555
    #5,742
    0
  11. #5704 SUDARATVAYKY (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:13

    เขินนนนนนนน
    #5,704
    0
  12. #5686 Pent SG (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 23:07
    จะดีอยู่และ
    #5,686
    0
  13. #5631 ฺBeau (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:42
    มาร์คต้วนนนน จะหื่นไปไหนนนนน
    #5,631
    0
  14. #5587 Spices_smile (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:53
    555555555ไอ่หื่นนน
    #5,587
    0
  15. #5447 Wachiraya_noey (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 12:19
    นิสัยนี้ หื่นไม่ทิ้งท้ายเลยคุณต้วนนน
    #5,447
    0
  16. #5434 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 01:05
    น่ารักจัง55555555555
    #5,434
    0
  17. #5402 0849803120 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:23
    โอ๊ย คุณต้วนค่ะ
    #5,402
    0
  18. #5337 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
    พีคตอนจบ หมดกันคุณต้วนช้านน
    #5,337
    0
  19. #5319 Mermaidtears (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 13:45
    เอิ่ม!!!กุเซดไม่ออกเลยค่ะ หมดคำพูด!!! ช่างคิดได้อิต้วนนนนน
    #5,319
    0
  20. #5159 WANs_P (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 17:51
    เอิ่ม... คุณต้วนคะ..... •.•
    #5,159
    0
  21. #5146 NamollAhgase (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 18:23
    5555555 ป่วยกับคุษต้วนเด้น้ออออ
    #5,146
    0
  22. #5119 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:19
    ทะลึงว่ะ
    #5,119
    0
  23. #5073 ATENNILE (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:16
    กำลังจะซึ้งเลยต้วนเอ๊ย พาทะลึงตึงตังซะได้นะ
    #5,073
    0
  24. #4874 PaulaPum (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 10:46
    ไม่น่ากามแตกตอนนี้เลยต้วนนน
    #4,874
    0
  25. #4843 Bameverthing (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 19:14
    โอ้ยยขำ555555
    #4,843
    0