[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 28 : 26 (120%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 980 ครั้ง
    29 มี.ค. 60

26



“อืม” ร่างเล็กที่หลับใหลมาเกือบสิบชั่วโมง ค่อยๆขยับตัวและฟืนตื่นจากการหลับใหลในเช้าวันใหม่แบบนี้ เปลือกตาสีสวยขยับปรือเปิดอย่างช้าๆเพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงวันใหม่ด้วยความไม่รีบร้อน เสียงแอร์และความเงียบงันเป็นสิ่งแรกที่แบมแบมสามารถรับรู้ได้ ดวงตากลมโตเปิดโชว์แก้วตาสีนิลที่อยู่ภายในเมื่อสายตาเริ่มปรับรับแสงรอบตัวได้บ้างแล้ว


แบมแบมสอดส่องสายตาไปรอบห้อง เขาไม่พบกับสิ่งมีชีวิตใดๆในรอบห้องพักที่แสนจะเงียบเหงาแห่งนี้เลย ร่างโปร่งที่เริ่มมีน้ำมีนวลค่อยขยับลุกนั่งจากพื้นเตียงที่แสนนุ่มอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆประคับประคองตัวเองลงจากเตียงด้วยความระมัดระวัง เมื่อความรู้สึกมันเด่นชัดพอให้เจ้าตัวรู้ว่าร่างกายนี้ยังไม่แข็งแรงเท่าที่ควร


“โตขึ้นอีกแล้วนะหนูน้อย” เสียงใสๆของว่าที่คุณแม่พูดคุยกับเจ้าตัวเล็กหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ ร่างเล็กกำลังส่องกระจกภายในห้องน้ำเพื่อดูพัฒนาการหน้าท้องของตัวเอง หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับเริ่มนูนออกมาจนสามารถเห็นเป็นรูปร่างได้ชัดกว่าเมื่อเดือนก่อน


“เราทำให้เสื้อผ้าของแม่คับนะ รู้หรือเปล่าฮึ?” รอยยิ้มเล็กๆของคุณแม่เผยออกมาต้อนรับเช้าวันใหม่กำลังสะท้อนอยู่ภายในบานกระจกโดยไม่มีใครเห็น มือเล็กลูบวนไปบนหน้าท้องที่กำลังนูนของตัวเองอย่างแผ่วเบาพร้อมกับพูดคุยกับเจ้าตัวเล็กในท้องจนลืมไปว่า สถานที่แบมแบมกำลังสร้างความสุขนั้นมันคือที่ไหน และยังไม่รู้ตัวว่าสถานการณ์ภายนอกกำลังวุ่นวายขนาดไหนเมื่อคนที่เพิ่งกลับมากลับพบเพียงเตียงนอนที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้ใช้งานมัน


“ฮะๆ เด็กอ้วน” คนตัวเล็กเผลอจินตนาการเด็กน้อยที่อยู่ในท้องด้วยความสนุกสนาน อ้อนวอนให้เขาทานอาหารหวานเยอะขนาดนี้ ในตอนนี้คงกำลังสร้างเนื้ออ้วนตุอยู่ภายในท้องของเขาอย่างแน่นอน


หลังจากสำรวจร่างกายตัวเองจนพอใจ คุณแม่ตัวน้อยจึงค่อยๆพาร่างของตัวเองออกจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง เมื่อกลับมายังพื้นที่ของห้องกว้างที่มีแต่ความเงียบงัน ความสุขจากโลกใบเล็กเมื่อครู่ก็เหมือนจะจางหายไปอีกครั้ง


อากาศเหงาๆทำให้แบมแบมเดินไปที่เตียงด้วยอาการที่เรียกว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงด้วยความติดขัดเมื่อร่างกายไม่สามารถยืดตัวได้ตามสะดวกเหมือนตอนปกติ


“ฮู่ว~”


เสียงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆของคุณแม่ที่พาตัวเองขึ้นนั่งบนเตียงสูงด้วยตัวเองได้สำเร็จ แบมแบมเลือกที่จะนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงซักพักเพื่อพักหายใจจากความพยายามในการขึ้นเตียงเมื่อครู่ที่ผ่านมา


แต่ทันใดนั่นเองดวงตากลมที่กำลังสำรวจรอบๆห้องกลับเพิ่งสังเกตเห็นข้าวของเอกสารต่างๆที่กระจัดกระจายอยู่บนโซฟาข้างเตียง ไหนจะเสื้อสูทที่ถูกโยนทิ้งลงบนพื้นโดยไม่ใส่ใจราคาของมันแม้แต่นิด


คลืด!!!


เสียงกระชากประตูเลื่อนออกอย่างรุนแรงเรียกสายตาแบมแบมให้หลุดออกจากกองข้าวของตรงหน้าเพื่อหันไปมองต้นตอของเสียง ระยะเวลาเพียงแค่การเปลี่ยนจุดโฟกัสร่างสูงที่อยู่ในชุดทำงานกลับวิ่งโร่เข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัดแต่เพียงไม่นานมันก็จางหายไปเหลือไว้แต่เพียงความโล่งใจเมื่อเห็นคนที่กำลังตามหานั่งตาแป๋วอยู่บนเตียง


ฟึ่บ!


คุณต้วนเดินเข้ามากอดร่างเล็กบนเตียงอย่างรวดเร็ว เสียงหอบหายใจหนักและเหงื่อที่เปียกชื้นบนแผ่นหลังและลำตัวของอีกฝ่ายทำให้แบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่ชอบใจ


เขาไม่ชอบความเปียกชื้นแบบนี้!


“ปล่อย!”


“แบม” น้ำเสียงที่ดูอ่อนแรงของอีกฝ่ายถูกพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่มันขัดกับท่าทางของเจ้าตัวเมื่อแรงกอดรัดกับเพิ่มขึ้นไม่ได้ลดลงเหมือนกับน้ำเสียงที่ถูกใช้เลยแม้แต่น้อย


“ปล่อยก่อน”


“ขอโทษ”


“ผมบอกให้ปล่อย มันเหนียว” เรียวแขนเล็กยืดตรงออกไปเพื่อผลักร่างสูงให้ขยับออกจากตัวเอง


“ไปไหนมา ฮึ?” คุณต้วนคลายอ้อมกอดออก ก่อนจะส่งมือใหญ่ไปลูบวนบนใบหน้าหวานในขณะที่กำลังถามคำถามที่สื่อถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวลูบลงตามแนวผมนุ่มพร้อมกับเก็บปอยผมเล็กที่กระดกขึ้นมาช่วยเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย


แบมแบมเงยหน้ามองคนที่กำลังมอบความอ่อนโยนและความเอาใจใส่ให้อยู่อย่างเงียบๆ ดวงตากลมเริ่มสั่นไหวและเริ่มปล่อยหยดน้ำใสๆออกมา เมื่อความรู้สึกในวันนั้นกับในวันนี้มันช่างต่างกันลิบลับ อารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของผู้ชายคนนี้มันกำลังทำให้เขาเริ่มสับสน และความใจร้ายในวันนั้นแบมแบมก็ยังจำมันได้ดีเสียด้วย


“คุณไม่โกรธผมแล้วหรอครับ ตอนนั้น ฮึกๆ คะ คุณยังปฏิเสธผมอยู่เลย”


“แล้วตอนนี้ท่าทางฉันดูเหมือนโกรธหรอ?”


“ฮืออ.. ฮึกๆ”


ท่าทางที่ดูไม่ทุกข์ร้อนกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาของอีกคน มันยิ่งทำให้คุณแม่ตัวน้อยยิ่งต้องปล่อยบ่อน้ำตาให้ไหลทะลักออกมามากกว่าเดิม ทีเขาร้องไห้จะเป็นจะตายวันนั้นคนใจร้ายยังคงนั่งมองเขาร้องไห้จนสลบ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้สับเปลี่ยนอารมณ์ได้ง่ายดายขนาดนี้ คนคนนี้เห็นเขาเป็นที่รับอารมณ์หรือยังไงกัน!!


“ไม่เอาน่า หยุดร้องได้แล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจนะแบม ชู่วๆ” อ้อมกอดอุ่นๆเข้าโอบรัดร่างน้อยในทันที เมื่ออาการสะอื้นเริ่มรุนแรงขึ้น แต่ความอบอุ่นมันกลับใช้ไม่ผลเหมือนคราวก่อน เมื่อคุณแม่ยังฝังใจกับความเย็นชาที่เคยได้ลองสัมผัส จากที่กอดอุ่นจะช่วยคลายอารมณ์มันกลับกลายเป็นตัวเร่งน้ำตาให้มันไหลเพิ่มมากกว่าเดิม


“ฮึกๆ ปล่อย ไม่ต้อง..ฮึก..มากอด”


คนที่มักจะประสบความสำเร็จกำลังจะได้สัมผัสคำว่าล้มเหลวจริงๆเป็นครั้งแรก เมื่อแบมแบมเริ่มปฏิเสธและผลักไสเขาให้ถอยออกมา การปลอบภรรยาตัวน้อยของคุณต้วนไม่สำเร็จตามที่คาด หยดน้ำตาที่ซึมผ่านผ้าเนื้อดีเริ่มเปียกชื้นและมีท่าทีว่าจะขยายวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งหยดน้ำตาหยดลงมามากเท่าไหร่อาการร้อนรนของคุณต้วนยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น


“ขอโทษ..”


“ไม่เอา! ฮึกฮืออ ปล่อย!”


สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลจากประสบการณ์และสิ่งที่เคยมองเห็นอย่างรวดเร็วในขณะที่ร่างกายก็ยังคงกำราบการต่อต้านจากภรรยาตัวน้อยอยู่ กลวิธีการปลอบ การเอาใจใส่ ผุดจุดประกายขึ้นในความคิดของนักวางแผนหนุ่มอย่างรวดเร็ว


ใช้อันนี้แล้วกัน!


ท่อนแขนแกร่งที่เคยโอบกอดรอบตัวเริ่มคลายตัวออก ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนลงไปโอบรอบเอวบางอย่างช้าๆพร้อมกับประสานมือทิ้งไว้เพื่อเป็นจุดยึดเหนี่ยวอ้อมแขนไม่ให้หลุดออกจากกัน การโอบกอดที่ไม่แน่นหนาเหมือนครั้งไหนๆแต่ก็ยังสามารถอิงแอบกันและไม่อึดอัดจนเกินไป


การกระทำของคุณต้วนทำให้คนที่กำลังดิ้นรนหยุดชะงักคล้ายอาการตกใจเมื่ออยู่ดีๆอ้อมกอดที่เคยรัดแน่นกลับเริ่มคลายออกคล้ายจะปล่อยตัว ท่อนแขนยาวที่เลื่อนลงมาโอบรอบตัวเขาหลวมๆมันทำให้แบมแบมรู้สึกว่าคุณต้วนกำลังให้พื้นที่สำหรับเขามากขึ้น แถมยังการเริ่มโยกตัวไปมาเบาๆมันทำให้แบมแบมฝืนเกร็งตัวด้วยความที่ไม่คุ้นชิน


“ไม่ร้องนะคะ ถ้าคุณมัมร้อง เบ่บี๋ก็จะร้องด้วยแน่ๆเลย” เสียงนุ่มละมุนที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากร่างสูง มันได้ผลดีอย่างเห็นได้ชัดเมื่อแก้มนวลเริ่มเปล่งสีทันทีที่ยินคำเรียกแทนตัวของตัวเองจากคุณต้วนเป็นครั้งแรก


คุณมัม


แบมแบมเผลอยิ้มออกมาในขณะที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ไหนจะคำที่คุณต้วนใช้เรียกเจ้าตัวเล็กนี้อีก คำพูดที่แสนจะน่ารักแบบนี้แบมแบมไม่เคยได้ยินจากร่างสูงคนนี้เลยซักครั้ง


“เบ่บี๋บอกคุณมัมช่วยแด๊ดหน่อยสิ บอกคุณมัมให้แด๊ดทีว่า แด๊ดดี๊ขอโทษนะครับ นะ” จมูกโด่งกดหอมลงบนกลุ่มผมหนุ่มอย่างออดอ้อนเพื่อขอความเห็นใจจากคนในอ้อมกอดที่ยังก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น


“ฮื่ออ”


“คุณมัมหายโกรธนะครับ คุณแด๊ดคนนี้จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว” ใบหน้าหล่อค่อยๆก้มลงไปตามความหอมเรื่อยๆ ทิ้งรอยจูบให้ขมับน้อยหนึ่งที่เพื่อเป็นค่าเดินทางผ่าน อีกหนึ่งทีที่แก้มนุ่มที่หอมกรุ่ม ก่อนจะย่อขานั่งลงบนพื้นเพื่อเงยหน้าไปมองคนที่ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น


“ขอโทษที่ใจร้าย”


“.....”


“รู้ตัวแล้วว่านิสัยไม่ดี ส่วนที่บกพร่องจะนำไปมันไปแก้ไข ช่วยเซ็นต์อนุมัติทีนะครับ”


“ ฮึก รู้ตัวด้วยหรือไง” บ่อน้ำตาของแบมแบมเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง อารมณ์ที่แสนจะอ่อนไหวแบบนี้มันยิ่งทำให้การร้องไห้มันดูง่ายไปซะทุกช่วงเวลา แต่แบมแบมจะไม่ห้ามมันหรอกนะได้ระบายออกบ้างมันก็ทำให้เขารู้สึกดี


“รู้นานแล้ว”


“คุณใจร้าย ฮึกๆ ใจร้ายมากๆ”


“จะปรับปรุงตัว เซ็นต์อนุมัติให้ที ไม่มีลายเซ็นท์ของเจ้าของงาน งานไม่เดินนะ”


“....?” แบมแบมก้มมองคนที่กำลังเงยหน้ามาคุยด้วยความไม่เข้าใจ


เซ็นต์อนุมัติอะไร จะแก้นิสัยต้องเซ็นต์อะไรด้วยหรอ


“หึ เห็นทีเจ้าของบริษัทคงต้องสอนงานเด็กฝึกงานซะหน่อย:)”


จุ๊บ!


ความนุ่มนิ่มถูกช่วงชิงไปอย่างอย่างรวดเร็วในคราแรก แบมแบมจะอ้าปากแย้งแต่กลับโดนคนเจ้าเล่ห์ทวงลายเซ็นต์อีกครั้งด้วยการทาบริมฝีปากกลับเข้ามาอีกครั้ง คุณต้วนเริ่มขยับจูบด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อน ลิ้มชิมรสหวานของคนตัวเล็กอย่างช้าๆ แต่ไม่ทันทีเขาจะได้เข้าไปพบกับความหวานกลับโดนฝ่ามือเล็กฟาดลงมาตรงลำคอเสียก่อน


“ผมยังไม่หายโกรธ”


“...?”


          “ที่คุณทำกับผมไปแบบนั้น อาทิตย์นี้คุณก็อย่ามาถูกตัวผมเลยแล้วกัน”


          คำประกาศิตแรกจากลูกแกะที่ลุกขึ้นมาแข็งข้อเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนทำให้คุณต้วนงงกลางอากาศไปชั่วครู่

“แบม…”


“หรือจะเอาหนึ่งเดือน ก็ดีนะ ผมจะถือโอกาสนี้ย้ายไปอยู่กับจินยองชั่วคราวเลย”


“เดี๋ยวสิ! ไม่เอาแบบนี้สิแบม!!!” ร่างสูงเผลอออกคำสั่งแถมยังใช้เสียงดังกับแบมแบมไป ใบหน้าหวานสลดวูบลงเมื่อนิสัยเดิมๆของคุณต้วนกลับมาอีกครั้ง


“......”


“หนึ่งอาทิตย์ แค่หนึ่งอาทิตย์นะแบม” ใบหน้าหม่นหมองของคนบนเตียงทำให้คุณต้วนเริ่มรู้สึกตัว ก่อนจะรีบตอบรับข้อตกลงนั้นด้วยความจำยอม


“เขยิบออกไปสิครับ เริ่มวันนี้ตอนนี้เลย” แบมแบมขยับตัวขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างเต็มตัวเพื่อเริ่มเว้นระยะห่าง


“ก็ได้ๆ”


ฟอด!


คุณต้วนชะโงกหน้าเข้าไปหอมแก้มเนียนเพื่อเก็บความหอมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะไม่ได้สัมผัสมันอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ ร่างสูงยอมล่าถอยไปนั่งตรงโซฟาและเริ่มจัดเก็บข้าวของที่ตัวเองทำตกทิ้งที่พื้นอย่างเงียบๆ โดยไม่ทันได้สังเกตรอยยิ้มที่กำลังแสยะออกมาด้วยความพึงพอใจของคนบนเตียงเลยด้วยซ้ำ


คลืด!


“หนูแบมลูก!!” ประตูห้องพักถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏกายของคุณนายต้วนที่มาพร้อมกับเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยอาการร้อนรน


“คุณม๊า”


คุณนายต้วนเดินเข้าไปกอดร่างน้อยบนเตียงนุ่มอย่างรวดเร็ว มือนุ่มลูบแผ่นหลังบางของลูกสะใภ้ไปมาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมคนป่วยในอ้อมกอด


“เป็นยังไงบ้างคะ? ไหนบอกคุณม๊ามาสิคะ”


มือนุ่มลูบไปบนกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบา แต่แบมแบมเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก ร่างเล็กโผเข้าหาไออุ่นที่มีกลิ่นไอของมารดาจากคนตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับส่ายหัวไปมาเบาๆ


เขาเพิ่งจะเคยกอดคุณมารีนเป็นครั้งแรก กอดอุ่นๆของคนที่ถูกเรียกว่าแม่มันกำลังทำให้แบมแบมคิดถึงกอดอุ่นๆของมารดาตัวเองจนเผลอกระชับอ้อมแขนด้วยความโหยหา


คุณนายต้วนก้มมองคนในอ้อมกอดที่เริ่มกอดเธอแน่นและกำลังมีท่าทีออดอ้อนเหมือนเด็กติดแม่ไม่มีผิด มารีนไม่ทักหรือขืนตัวออกเมื่อโดนแบมแบมกอดแน่นขนาดนี้ เธอยิ้มรับพร้อมกับกระชับอ้อมกอดด้วยความเข้าใจ


“แกทำอะไรลูกสะใภ้กับหลานฉันอี้เอิน” เสียงเข้มที่เต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้นภายในห้องพักที่ทำให้แบมแบมผละตัวออกมาจากอ้อมกอดอุ่นเพื่อมองหาที่มาของเสียงที่ดูไม่คุ้นหูนี้


ร่างสูงใหญ่ที่เริ่มท้วมตามอายุเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างคุณนายต้วนพร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นให้แบมแบม เมื่อเห็นลูกสะใภ้คนแรกของบ้านกำลังจ้องมองมาที่ตน


“ไงลูกสะใภ้ อยากให้ป๊าจัดการอะไรมันให้ไหม?”


“ไม่ ไม่เป็นไรครับ” แบมแบมตอบกลับพร้อมกับส่ายหัวประกอบ


“น่ารักแบบนี้นี่เอง ถึงว่าเจ้าอี้เอินมันถึงกกไว้ยังกับงูหวงไข่” คุณต้วนคนพ่อยื่นหน้าเข้าไปดูหน้าลูกสะใภ้ให้ชัดๆอีกครั้ง จนต้วนคนลูกต้องยื่นมือไปดึงแขนบิดาตัวเองให้ถอยห่างออกมาจากภรรยาตัวน้อยของตน


“พอน่าป๊า”


“เออๆ อะไรจะหวงขนาดนั้น ทำไมไม่กลืนเก็บไว้ในท้องซะเลยหละ”


“ถ้าทำได้ทำนานแล้ว”


คุณต้วนคนลูกตอบกลับด้วยท่าทีที่เหนื่อยหน่ายกับความขี้เล่นของบิดา ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิมของตัวเองอีกครั้งเมื่อบิดายอมถอยห่างจากคนของตน


คุณนายต้วนมองท่าทางของลูกชายด้วยความไม่เข้าใจ คนที่เคยติดหนึบเมื่อครั้งก่อนมาครานี้ทำไมกลับยอมถอยห่างไม่เข้ามาใกล้ชิดลูกสะใภ้ของเธอเหมือนเคย


“หลานไม่ดื้อใช่ไหมลูกสะใภ้?” เอ็ดเวิร์ดต้วนนั่งลงบนเตียงข้างๆคนตัวเล็กโดยที่สายตากำลังจับจ้องไปยังหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาบ้างแล้วอย่างไม่วางตา


“ไม่ค่อยแล้วครับ”


“ขอป๊าจับหน่อยได้ไหม? ว่าแต่อี้เอินแกเคยจับลูกจริงๆจังๆบ้างหรือเปล่า  แกรู้หรือเปล่าว่าเขาให้คุยกับลูกเพื่อพัฒนาการที่ดีหนะ” คนที่มีประสบการณ์มากกว่าหันไปถามลูกชายของตัวเองที่กำลังนั่งทำหน้านิ่งอยู่บนโซฟาข้างเตียง ท่าทางออกห่างจากเมียตัวเองของเจ้าลูกชายทำให้เอ็ดเวิร์ดต้องถามออกมาด้วยความสงสัย


เอ็ดเวิร์ดเลี้ยงมาร์คมากับมือแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยมีเวลา เขาถือคติที่ว่าคนที่จะประสบผลสำเร็จในชีวิตได้นั้นต้องเป็นคนที่จัดสรรเวลาในการใช้ชีวิตให้เป็น ดังนั้นแม้เวลาที่ใช้กับครอบครัวจะมีน้อยนิดแต่เอ็ดเวิร์ดก็ใช้เวลาที่มียกมันให้กับครอบครัวและใช้มันอย่างคุ้มค่าที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจหรือเสียดายเวลาในภายหลังและคนเป็นพ่อที่ใกล้ชิดที่เข้าใจและรู้นิสัยของลูกชายเป็นอย่างดีอย่างเช่นเขา ทำไมจะไม่รู้ว่าเจ้าลูกชายคนนี้มันเอาแต่ใจและแข็งกระด้างมากแค่ไหน


“ก็จับอยู่น่า” ต้วนคนลูกตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคง เพราะรู้ตัวเองว่าตั้งแต่ที่แบมแบมท้อง เขาสัมผัสลูกผ่านหน้าท้องของคนตัวเล็กแค่ไม่กี่ครั้งหรืออาจจะสามารถนับเป็นรายครั้งได้เลยด้วยซ้ำ


“คำตอบแบบนี้แสดงว่าไม่บ่อยสินะ” เอ็ดเวิร์ดส่ายหัวให้กับความไม่เอาไหนในด้านการดูแลเมียของลูกชาย ถ้าจัดการการสอบให้มาร์คต้วนในตอนนี้ เจ้าลูกชายที่แสนเก่งกาจอาจจะสอบตกไปตั้งแต่การทดสอบแรกเลยด้วยซ้ำ


“........”


“งั้นมานี่สิตามาร์ค เริ่มตอนนี้เลยก็ได้จะได้ชิน” คุณนายต้วนกวักมือเรียกว่าที่คุณพ่อให้เข้ามาหา แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวไม่ยอมท่าเดียว


“จะมาเขินอะไร นี่ม๊ากับป๊าทั้งนั้นเลยนะ”


“ไม่ได้เขิน”


“ถ้าไม่ได้เขินแล้วทำไมไม่เข้ามาหละฮึ?”


“ถามสะใภ้ม๊าดูสิ” นักธุรกิจหนุ่มเพยิกหน้าไปทางเจ้าของกฏที่เริ่มทำหน้าตาตื่นที่จู่ๆก็ถูกโยนคำถามมาให้ตอบ


“หนูแพ้กลิ่นตามาร์คหรอคะ?”


“เปล่าครับ” เขาจะแพ้กลิ่นได้ยังไงในเมื่อกลิ่นของคุณต้วนหนะเป็นสิ่งที่เขาชอบรองจากลูกพีชเลยนะ


“แล้วทำไม….?”


“ผมแค่เอาคืนคนใจร้ายหนะครับ” แบมแบมตอบพร้อมกับตวัดสายตามองไปที่คนผิดด้วยสายตาติดตำหนิ


“เอ่~ ยังไงหละ?” คุณนายต้วนถามลูกสะใภ้ด้วยความสนใจ เมื่อจู่ๆก็มีเรื่องสนุกมาให้เธอได้ร่วมรับฟังซะงั้นและยิ่งเป็นเรื่องของเสือร้ายกับลูกแกะแบบนี้ด้วยแล้ว มารีนแทบจะรอฟังต่อไปไม่ไหว


“แค่ห้ามจับตัวแบมหนึ่งอาทิตย์แค่นั้นครับ”


พอได้รับคำตอกจากคนตัวเล็กคุณต้วนคนพ่อเผลอปล่อยเสียงหัวเราะออกมาทันทีด้วยความชอบใจ รวมไปถึงคุณนายต้วนที่กำลังกลั้นยิ้มไว้อย่างเต็มที่เพราะกลัวไปลูกชายจะเสียเซลฟ์ไปมากกว่านี้ เสือร้ายที่ยอมทำตามคำสั่งของลูกแกะง่ายๆแบบนี้หนะเรื่องน่ารักแบบนี้หนะจะไม่ให้เธอหลุดยิ้มได้ยังไง


แต่ในตอนนั้นเองนิสัยส่วนตัวของมารีนต้วนคนนี้ก็ผุดไอเดียดีๆขึ้นมา เธอมั่นใจว่าความคิดนี้มันคงจะดีต่อลูกสะใภ้และทำให้ลูกชายเธอหัวเสียมากพอสมควร


ได้แกล้งลูกชายแถมยังได้สะใภ้น่ารักๆกลับไปด้วยอะไรมันจะดีขนาดนี้เนี่ย!


“งั้นหนูไปอยู่กับม๊าในช่วงหนึ่งอาทิตย์นี้ดีไหมคะ?”







                                                                           
แล้วก็ส่งตัวออกจากบ้านเอเอฟ
ไปเลยไปอยู่กับม๊า!!
ฮ่าาาๆๆ
---------------------------------
หว่ายๆ โดนเมียไล่แหละ
จะไม่ม่าเพราะม่าไม่เก่ง
(ถ้าเก่งก็แต่งไปแล้ว *หลบสันมือ)
หายไปไม่ใช่อะไร คิดไม่ออก
มองฟ้ามองอากาศหาแรงบัลดาลใจอยู่
ฮ่าๆๆ
เนียะช่วงนี้บ้านเราฝนตกอากาศดีมั่กๆ 
อารมณ์มาเลยมาอัพ เย่ะ!
ซึยู เน็กต์ .......
#มายมบ
ปล.พนมมือสำหรับทุกเม้นท์และการติดตาม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 980 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6237 lek0868909108 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:20
    โถถสงสารคุณต้วนเค้านะคะ
    #6,237
    0
  2. #6120 junekimsa93 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 05:27
    สงสารพี่มาร์คโดนม๊าแกล้ง
    #6,120
    0
  3. #6051 sophitkongkaew (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 22:42
    ม่าไรท์นี่ทำน้ำตาเค้าตกในเลยอ่ะ ไหนบอกว่าม่าไม่เก่งนี่อินเลยนะ
    #6,051
    0
  4. #5999 YanisaCH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:41
    สงสารรร5555
    #5,999
    0
  5. #5921 Spices_smile (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:10
    วี๊ดดดด555555555555
    #5,921
    0
  6. #5892 too love (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 03:21
    โดนโดนแล้วหล่ะคุณต้วน
    #5,892
    0
  7. #5881 Maypchs (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 19:10
    Fc คุณม๊าเลยค่าาาา
    #5,881
    0
  8. #5857 uromtbb (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:54
    พี่มาร์คเกม5555
    #5,857
    0
  9. #5792 KattyGD (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 20:59
    โดนแล้วล่ะ
    #5,792
    0
  10. #5684 Pent SG (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 17:57
    สมน้ำหน้ามาร์ค
    #5,684
    0
  11. #5630 ฺBeau (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:32
    โดนแล้ววววว มาร์คต้วนนนนนน
    #5,630
    0
  12. #5586 Spices_smile (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:48
    ว๊าย55555555555
    #5,586
    0
  13. #5553 beamkd2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:17
    ไปเลยเเบมเเบมลูก
    #5,553
    0
  14. #5481 Nappaa97yug (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 16:18
    ไปเลยลูกแบมม 555
    #5,481
    0
  15. #5453 999966669696 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 01:53
    ไปลูก ไปอยู่กับม๊า5555
    #5,453
    0
  16. #5433 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:54
    แย่แล้วพี้ม้าค55555555555555
    #5,433
    0
  17. #5401 0849803120 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:11
    55555 แกล้งพี่มาร์คกันจังน่ะ
    #5,401
    0
  18. #5369 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:10
    5555555 งานเข้าแล้วนะมาร์ค ต้วน
    #5,369
    0
  19. #5315 Mermaidtears (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 08:50
    อิต้วยตายแน่5555+
    #5,315
    0
  20. #5197 monokoto1122 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:59
    แสบพอกันทั้งแม่ทั้งลูก
    #5,197
    0
  21. #5118 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:09
    มาร์คต้องมีเหวี่ยงใส่แน่ๆ
    #5,118
    0
  22. #5072 ATENNILE (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:07
    ทำไมรักม๊ามากๆเลย สมน้ำหน้า
    #5,072
    0
  23. #5055 litterrabbitza (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:18
    ตายแน่มาร์ค555
    #5,055
    0
  24. #4900 babyB_ig7 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 15:58
    5555555555เอาแล้วมาร์ค 
    #4,900
    0
  25. #4842 Bameverthing (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 18:50
    ยังคงชอบ55555555
    #4,842
    0