[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 27 : 25 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 992 ครั้ง
    19 มี.ค. 60


25



“ญาติคนไข้รอข้างนอกนะคะ!” นางพยาบาลประจำห้องฉุกเฉินกางแขนกั้นร่างสูงที่มีท่าทีจะวิ่งตามเตียงเข็นที่หายเข้าไปในอาณาเขตห้องสีขาวตรงหน้า คุณต้วนยอมหยุด


“ใจเย็นสิว่ะ” แจ็คสันเดินเข้าไปตบไหล่หนาเพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆ แต่อีกฝ่ายกลับมีใบหน้าที่เคร่งเครียดหนักจนแจ็คสันต้องยอมล่าถอยออกมาตั้งหลักข้างๆเลขาตัวขาวที่ยืนมองแผ่นหลังกว้างของพี่ชายด้วยความเป็นห่วง


เวลาแห่งความทรมาณค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ ทุกช่วงวินาทีที่เต็มไปด้วยความทรมาณมันเหมือนกับเวลาแห่งการลงโทษสำหรับคนผิดเช่นเขา มือแกร่งทั้งสองข้างกำหมัดเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดไปหมด


เพราะเขา…. เพราะความไม่รอบคอบของเขา


ดวงตาคมยังจ้องมองไปยังบานประตูสีขาวอยู่อย่างนั้นโดยไม่ให้คลาดสายตา เขาเฝ้ารอให้บานประตูนั้นเปิดโดยเร็วและหวังให้คนภายในห้องนั้นปลอดภัยทั้งคู่


เขาขอ ขอให้แบมแบมรีบฟื้นตื่น ฟื้นมาดุด่าคนทีไม่ได้เรื่องในการใช้อารมณ์เช่นเขา


“เป็นยังไงบ้างพี่!” ยูคยอมที่เพิ่งได้ยินข่าวจากปากเหล่านางพยาบาล วิ่งผลุนผลันเข้ามาหาคุณต้วนอย่างรวดเร็ว อาการนิ่งเฉยและใบหน้าที่เคร่งเครียดของอีกฝ่าย ทำให้ยูคยอมที่เพิ่งจะสังเกตเห็นอาการของพี่ชายเริ่มเข้าใจในสถานการณ์ที่ละน้อย คุณหมอหนุ่มจึงค่อยๆถอยหลังมารวมกลุ่มกับยองแจและแจ็คสันอีกครั้ง


“น่ากลัวจังว่ะพี่”คุณหมอหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูแจ็คสันเบาๆ


“เออ มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่น้องแบมเข้าไปข้างใน กูนี่เกร็งจนตะคริวจะแดกแล้วเนี่ย”


“แล้วไมพี่สะใภ้เป็นแบบนี้ได้อ่ะ”


“เครียด”


“ใครทำ?”


“ก็มันไง” แจ็คสันตอบพร้อมกับเพยิกหน้าไปหาร่างสูงที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอยู่อย่างนั้น


“อ้าว ไหงงั้นอ่ะ?” ยูคยอมถามด้วยความไม่เข้าใจ ในตอนนั้นเขามั่นใจว่าพี่ชายคนนี้ของตนหวงคนนี้มากพอสมควร แต่ไหงวันนี้มาทำคนรักของตัวเองเจ็บป่วยถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลได้ว่ะ?


“เรื่องมันเยอะ ขี้เกียจเล่า แต่มันก็ไม่ได้ผิดซะคนเดียวหรอก กูก็ผิด” แจ็คสันหน้าหมองลงวูบหนึ่งเมื่อกล่าวถึงความผิดของตัวเอง


“”เอ้า อะไร?พี่เป็นชู้หรอ!? โอ๊ยยย!!!”


ฝ่ามือหนักที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนฟาดไปที่หัวของคุณหมอหนุ่มอย่างไม่ออมแรง


“มึงตอบกูมา ไอ้ที่เป็นหมอนี่มึงโกหกกูใช่ม่ะ ใช้สมองส่วนไหนคิด! กูยังรักชีวิตตัวเองอยู่นะเว้ย!”


“ล้อเล่นไงพี่ โฮ่วว ชีวิตนี้มีเรื่องสนุกบ้างไหมเนี่ย” ยูคยอมยกมือยีหัวตรงบริเวณที่ฝ่ามือหนาฟาดลงมาเมื่อครู่


“กูซีเรียส”


“ครับๆ ขอโทษครับ” ยูคยอมก้มหัวปรกๆพร้อมกับกล่าวคำขอโทษให้กับการเล่นไม่เป็นเวลาของตน


ฟึ่บ!


ในตอนนั้นเองประตูบานสีขาวที่คนทั้งหมดต่างเฝ้ารอคอยก็เปิดออก คุณต้วนจึงสาวเท้าเข้าไปหาแพทย์ที่กำลังเดินออกมาด้วยความรวดเร็ว


“แบมแบมเป็นยังไงบ้าง!!!” ใบหน้านิ่งในคราแรกของคุณต้วนหลุดหายไปเมื่อแพทย์ประจำไข้เดินออกมา สีหน้าที่ร้อนรนถูกปล่อยออกมาอย่างปิดไม่มิดเพราะความห่วงคนในห้องนั้นมันมีมากกว่าที่จะมาห่วงท่าทางของตัวเองในตอนนี้


“ญาติคุณกันต์พิมุกใช่ไหมครับ?” แพทย์ผู้ให้การรักษาเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจที่เห็นคนใหญ่คนโตมายืนรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินแบบนี้


“”ผมเป็นสามีของเขาเอง”


“อ่าครับ ตอนนี้ทั้งคุณแม่และเด็กทั้งคู่ปลอดภัยแล้วนะครับ ไม่ต้องห่วงนะครับคุณต้วน” แพทย์ประจำเคสอธิบายอาการของคนในห้องในทางญาติรับฟังอย่างใจเย็น พร้อมกับส่งยิ้มจางๆเพื่อปลอบใจให้ว่าที่คุณพ่อคลายความกังวล


“เฮ้อ/เฮ้อ/เฮ้ย!” ทั้งแจ็คสันและยองแจต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ เว้นแต่เพียงยูคยอมที่เผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ คุณหมอหนุ่มยกมือขึ้นมาอุดปากตัวเองไว้ได้ทันควัน เมื่อสายตาของพี่ชายมาดนิ่งกำลังยืนฟังอาการของคนรักด้วยความตั้งใจหันมามองตนด้วยสายตาติดตำหนิเบาๆ


“หมอขอคุยกับคุณต้วนเป็นการส่วนตัวด้วยนะครับ”


“.....” คิ้วหน้าขมวดเข้าหากันอีกครั้งเมื่อความสบายใจที่กำลังจะเกิดขึ้นถูปัดออกไป เมื่อคุณหมอกล่าวขอคุยธุระกับเขาเป็นการเพิ่มเติม เขาทราบได้ในทันทีว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในต่อไปนี้ คงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ


“เชิญครับ” คุณหมอหนุ่มผายมือเชิญผู้ที่เปรียบเสมือนกับเจ้าของโรงพยาบาลให้เดินไปที่ห้องวินิจฉัยของตนอย่างนอบน้อม คุณต้วนพยักหน้ารับก่อนจะหันมาสั่งยองแจให้จัดเตรียมดูแลแบมแบมแทนตนในระหว่างที่เขากำลังคุยธุระ ยองแจและแจ็คสันพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงวางใจและออกเดินตามแพทย์เจ้าไข้ไป

.

.

.


“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาของคุณ ผมจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน” หลังจากที่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเชิญคุณต้วนเข้ามาในห้อง การชี้แจงรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนป่วยจึงเริ่มขึ้นอย่างไม่ให้เสียเวลา


“มีอะไร?”


“ผมอยากจะชี้แจงอาการของคุณกันต์พิมุกให้คุณทราบโดยละเอียด และอยากขอความร่วมมือจากคนที่กำลังจะเป็นพ่อคนด้วยครับ” นายแพทย์เริ่มพูดด้วยท่าทีที่จริงจัง ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยผ่านน้ำร้อนมาก่อนเริ่มอธิบายให้คนที่อ่อนวัยกว่าฟัง


“.......”


“เอาหละครับ ด้วยตามสภาพร่างกายของคนไข้ในช่วงนี้ไม่ควรจะได้รับการกระทบกระเทือนใดๆทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นทางร่างกายหรือจิตใจ คุณทราบใช่ไหมครับ?”


“........” คุณต้วนเลือกที่จะไม่ตอบ เขานั่งรับฟังด้วยท่าทีที่นิ่งๆและพยักหน้ารับคำถามนั้นเบาๆ


“ทราบแล้ว แต่หมออยากทราบว่าคุณทำความเข้าใจกับมันหรือเปล่าครับ?”


“......” คำถามที่ดูเหมือนจะเป็นการตำหนิกันซึ่งๆหน้า มันเริ่มทำให้คิ้วหน้าขมวดเข้าหากันด้วยความไม่ชอบใจ


“เอาหละ ผมทราบแล้วครับ ก่อนที่คุณจะตัดสินใจอะไรช่วยรับฟังคำแนะนำจากหัวอกคนเป็นพ่ออย่างผมก่อนก็แล้วกันนะครับ” นายแพทย์ประจำไข้ต้องรีบอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ เมื่อสีหน้าของฝ่ายตรงข้ามเริ่มแสดงถึงความไม่ชอบใจอย่างเห็นได้ชัด ความน่ากลัวและเด็ดขาดของบุคคลท่านนี้ใครๆต่างก็ทราบกันดี  ดังนั้นในเวลาที่จำกัดแบบนี้นายแพทย์วัยกลางคนเช่นเขาต้องรีบพูดก่อนที่โอกาสนั้นจะหมดไป


“ว่ามาสิ”


“ในช่วงการตั้งครรภ์ หน้าที่ของคุณพ่อคือการดูแลคุณแม่ในช่วงที่ร่างกายกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงใช่ไหมครับ?”


“ใช่”


“ครับ แต่ในเรื่องการดูแลคุณพ่อควรจะสนใจดูแลในด้านจิตใจของคุณแม่ด้วยนะครับ ถ้าบำรุงแต่ร่างกายแต่จิตใจของคุณแม่ยังไม่ได้รับการดูแลที่ดีพอ การกระทำที่ทำมาทั้งหมดมันก็ไร้ประโยชน์ครับ ยิ่งในช่วงอารมณ์ของคุณแม่แปรปรวนบ่อยแบบนี้แล้ว คุณพ่อไม่ควรจะใช้อารมณ์เข้าพุ่งชน เขาร้อนมาเราต้องเย็นกลับ คุณพ่ออย่างเราต้องคอยช่วยผ่อนปรนอารมณ์ที่กำลังพุ่ง ดึงอารมณ์ที่กำลังดิ่งให้มันอยู่ในจุดที่เสถียร...”


“........”


“เมื่อจิตใจของคุณแม่ได้รับการตอบสนองที่ดีและเหมาะสม พัฒนาการของเด็กและร่างกายของคุณแม่ก็จะดีตามไปด้วย แต่ถ้าคุณพ่อยังไม่สามารถที่จะเข้าในจุดนี้ได้ หรือยังไม่สามารถที่จะปฏิบัติตาม มันอาจจะส่งผลด้านลบให้แก่ร่างกายของคุณแม่และยิ่งไปกว่านั้นมันยิ่งเป็นอันตรายต่อเด็ก”


“ลูกผมเป็นอะไร?” นักธุรกิจหนุ่มถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด


“ไม่ต้องห่วงครับ เด็กยังปลอดภัยดีไม่มีอะไรแทรกซ้อนครับ ที่ผมเรียกคุณต้วนมาในครั้งนี้เพราะแค่อยากจะช่วยป้องกันไว้ก่อนที่สิ่งที่คุณกลัวมันจะเกิดขึ้นจริงๆ แม้ว่าคุณกันต์พิมุกจะผ่านไตรมาสแรกมาได้แล้ว นั่นก็ไม่แปลว่าจะไม่อยู่ในความเสี่ยง การตั้งครรภ์มันเสี่ยงได้ตลอดนั่นแหละครับ และสาเหตุหลักๆที่คุณแม่หลายคนมักจะประสบและทำให้ตกอยู่ในความเสี่ยงก็คือ อุบัติเหตุและความเครียดนี่แหละครับ”


“.......”


“จากการตรวจร่างกายของคุณกันต์พิมุก คุณแม่มีความเครียดสูงและยิ่งอยู่ในช่วงที่ร่างกายกำลังอ่อนไหวง่ายแบบนี้แล้ว มันเลยทำให้ระบบในร่างกายทำงานผิดปกติและส่งผลต่อเด็กในครรภ์โดยตรง แต่โชคดีนะครับที่คุณพามาถึงมือหมอได้ทันเวลาเลยไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมเลยอยากจะอธิบายให้รับทราบ เพื่อที่จะนำไปคิดและดูแลสภาพจิตใจของคุณแม่ให้ดีมากกว่านี้ และข้อสำคัญของคุณพ่อคืออย่านำอารมณ์ของตัวเองไปลงที่คุณแม่นะครับ คนรักกันต้องผ่อนปรนเข้าหากัน จะหาผู้แพ้ผู้ชนะ ผู้ตามหรือผู้ควบคุม นั่นไม่ใช่ความรักหรอกครับ”


“..........”


“ เรื่องที่ผมอยากพูดคุยกับว่าที่คุณพ่อก็มีเท่านี้หละครับ ผมต้องขอโทษที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวแต่เพราะเขาคือคนไข้ของผมและการรักษาคนไข้คือหน้าที่ของผม ผมรักษาในส่วนของผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว การรักษาขั้นถัดไปก็คือหน้าที่ของคุณแล้วหละครับ”


“.......”


“ ใจเย็นกับคุณแม่เขาหน่อยนะครับเพื่อความสุขของคุณทั้งสองคน โชคดีนะครับ”


.

.

.


ร่างสูงของคุณต้วนเดินไปยังห้องของแบมแบมอย่างช้าๆ ในสมองของเขามันกำลังตีรวนไปหมด เหตุการณ์ต่างๆที่เคยใช้เวลาอยู่ร่วมกันมาตลอดหลายเดือน มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกตัวว่า เขาบังคับคนตัวเล็กมากเกินไป เขากำลังใช้ความห่วงใยทำร้ายอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ที่ผ่านมาเขาบังคับความรู้สึกของอีกฝ่ายให้ทำตามคำสั่งโดยไม่ถามความสมัครใจจากอีกฝ่ายเลยซักนิด ไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของคนตัวเล็กเลยซักครั้ง


แย่ แย่จริงๆ


เท้าที่กำลังจะก้าวไปหยุดที่หน้าประตูห้องถูกเจ้าของร่างดึงให้หยุดชะงักลง มือหนายกขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเองด้วยความเหนื่อยใจกับการกระทำของตัวเองที่ผ่านมา ครั้งนี้ความเอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์ของตัวเองมันทำร้ายคนที่เขารักถึงสองคน


รู้ทั้งรู้ว่าแบมแบมมีเจ้าตัวเล็ก…..แต่ก็ยังทำ


นายมันทำไมถึงแต่แย่แบบนี้นะ มาร์คต้วน


คลืด!!


เสียงเปิดประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออกด้วยมือของยูคยอม คุณหมอหนุ่มเดินออกมาจากด้านในเพื่อที่จะกลับไปทำงานต่ออีกครั้ง แต่กลับพบพี่ชายที่เคยหน้าโหดของตัวเองกำลังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้อง ยูคยอมจึงถามออกไปด้วยความงุนงง


“ทำไมไม่เข้าไปหละพี่?”


“เพิ่งมาถึง”


“เข้าไปสิพี่ พี่สะใภ้ยังไม่ตื่นหรอก แล้วผมก็เพิ่งจะรู้ว่าพี่สะใภ้มีหลาน เร็วทันใจดีนี่หว่า กิ๊วๆ” ยูคยอมยื่นนิ้วชี้ไปเกาปลายคางพี่ชายของตัวเองเพื่อหยอกล้อ แต่ดูเหมือนอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่อยู่ในห้วงอารมณ์นั้น คุณหมอหนุ่มจึงค่อยหดนิ้วตัวเองเก็บเข้าที่เดิม


“อืม”


“แหะๆ งั้นผมไปทำงานต่อแล้วนะ ไปหละๆ” ยูคยอมยกมือขึ้นตบให้กำลังพี่ชายตัวเองไปสองสามครั้งก่อนจะเดินผละออกไป


ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่เพื่อปรับอารมณ์ที่กำลังหดหู่ของตัวเอง ขายาวก้าวเข้าไปในห้องกว้าง สายตาจับจ้องไปยังปลายเตียงที่โผล่พ้นขอบผนังออกมา เขาก้าวเข้าไปหาจุดหมายตรงหน้าทีละก้าวจนสามารถเห็นร่างเล็กที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงสีขาวได้อย่างชัดเจน ลมหายใจเข้าออกที่เป็นจังหวะแสดงให้เห็นว่าคุณแม่ตัวน้อยกำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน


คุณต้วนเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงข้างเตียง มือใหญ่ยกขึ้นไปลูบบนใบหน้านุ่มด้วยความทะนุถนอมเพื่อไม่ให้แรงสัมผัสไปรบกวนเวลานอนหลับของอีกฝ่าย ริมฝีปากอิ่มที่เคยสีสดในตอนนี้กลับซีดลงกว่าครั้งไหนๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นพักๆ คล้ายกับฝันที่เจ้าตัวกำลังประสบมันไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก


“มันไม่มีอะไรหรอก หลับฝันดีซะนะ” น้ำเสียงนุ่มๆถูกถ่ายทอดไปให้คนหลับอย่างแผ่วเบา คลายกับกำลังปลอบประโลมให้คนที่กำลังต่อสู้กับความฝันให้หลับฝันดี ริมฝีปากสวยกดจูบลงไปยังระหว่างคิ้วทั้งสองข้างเพื่อคลายการหดตัวของกล้ามเนื้อ กดย้ำตรงจุดนั้นและรอจนกว่าการขมวดคิ้วนั้นจะคลายตัวออกจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา ริมฝีปากสวยเคลื่อนลงไปตามสันจมูกโด่งเล็กลงไปอย่างช้าๆโดยไม่ลืมทิ้งรอยจูบเบาๆไว้บนปลายจมูกเล็กไปครั้งหนึ่งในยามที่เลื่อนผ่าน จนกระทั่งมาหยุดที่ริมฝีปากซีด คุณต้วนกดจูบลงบนปากอิ่มอย่างแผ่วเบาก่อนจะถอยออกมา  


“ขอโทษนะครับ”


ถ้าคุณต้วนแบ่งความสนใจออกมาจากแบมแบมซักนิด เขาจะสังเกตเห็นยองแจและแจ็คสันที่กำลังนั่งตาเบิกโพลงอยู่ตรงโซฟาอีกฝั่งที่เยื้องอยู่ตรงปลายเตียง ความอ่อนโยนของคุณต้วนทำให้ยองแจและแจ็คสันคนสนิทที่ไม่เคยเห็นด้านนี้ของคุณต้วนตกใจอยู่ไม่น้อย แจ็คสันแทบจะเอามือตัวเองมาอมทั้งมือเพื่อสะกัดกั้นเสียงกรีดร้องของตัวเอง มาเฟียหนุ่มรู้สึกจั๊กจี้หัวใจนิดหน่อยที่ต้องมาเห็นฉากหวานๆแบบใกล้ชิดขนาดนี้


“ไม่ชินว่ะหมู” แจ็คสันเอนตัวไปกระซิบคุยกับยองแจที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ


“ผมก็ไม่ แล้วก็นะ…”


“อะไรหมู?”


“ใครคือหมูกันว่ะ!!!!”


“โอ๊ยย!”





จากที่ผ่านๆมาอาจจะสังเกตได้ว่า

พี่เจ้าสั่งนั่นนี่ตลอด

ตอนนี้อาจจะเป็นจุดเปลี่ยน

คุณเขาต้องโดนคนที่มีวุฒิภาวะมากกว่ามาสอน

หาโอกาสได้พอดี ให้หมอนี่แหละมาพูด

จัดไปหมอ

เอาให้หงอยไปเลย!!

---------------------------------

i'm come back!

หายไปเกือบอาทิตย์

ช่วงเดือนนี้ไม่ว่างจริงๆค่ะ

หมดเดือนนี้จะโผล่มาบ่อยๆแน่นวลล

เอาให้เบื่อกันไปข้าง ฮุๆๆ

อยากจะขอบคุณที่เข้ามาอ่านเข้ามาติดตามกัน

เกินความคาดหมายมากๆ

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ 













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 992 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6236 lek0868909108 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:11
    ขำแจ็คแจ/ต่อไปดูแลใจคุณแม่ด้วยน้า
    #6,236
    0
  2. #6193 lek0868909108 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 10:51

    เข้าใจคุณแม่ละเนาะ

    #6,193
    0
  3. #6119 junekimsa93 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 05:10
    คุณพ่อต้องใจเย็นลงบ้างนะ โอ้ยเฮียกับน้องหมู
    #6,119
    0
  4. #6084 De-nee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 22:24
    คุณพ่อใจเย็นๆหน่วยน้าาาา
    พี่เเจ็คหาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้วววว55555
    #6,084
    0
  5. #6050 sophitkongkaew (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 22:25
    แจ็คเห็น แจรู้ โลกรู้ 5555
    #6,050
    0
  6. #5998 YanisaCH (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:34
    ทะเลาะกันอีกแล้ววว
    #5,998
    0
  7. #5920 Spices_smile (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:18
    เเงงงงง น่ารักก ฮื้อออ คุณต้วน
    #5,920
    0
  8. #5891 too love (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 03:11
    ฮาแจ็คแจ555โอ้ยย
    #5,891
    0
  9. #5887 MAGAND (มาร์กันต์) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:58
    แจ็คแจน่ารักอะฮืออ
    #5,887
    0
  10. #5883 Plawalll (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:47

    เศร้าอยู่ดีๆ มาฮาเอาอิคู่นี้ซะนี้โว้ยยย

    #5,883
    0
  11. #5856 uromtbb (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:34
    พี่หวงมาก

    เปนไงละถืกจ่มเลย555
    #5,856
    0
  12. #5791 KattyGD (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 20:34
    เอาใจช่วยทั้งคู่เลย
    #5,791
    0
  13. #5685 Notetoaki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 19:20
    ไรท์เขียนอธิบายได้ดีแท้...
    #5,685
    0
  14. #5683 Pent SG (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 16:33
    อ่อนลงบ้างนะมาร์ค
    #5,683
    0
  15. #5629 ฺBeau (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:24
    สม โดนคุณหมอสั่งสอนชุดใหญ่เลยยยยย จะได้ไม่ดุน้องมากเกินความจำเป็น
    #5,629
    0
  16. #5585 Spices_smile (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:42
    เเงงงงงงงงงงงงงง
    #5,585
    0
  17. #5466 cream_sima (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 16:08

    แจ็คแจน่ารักอ่าา

    #5,466
    0
  18. #5432 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:44
    งืออ พิม้าคสู้ๆนะ ตลกแจ็คแจ555555
    #5,432
    0
  19. #5400 0849803120 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:01
    ตอนแรกก็จริงจังน่ะ พอมาแจ็คแจ โอ๊ยขำมาก
    #5,400
    0
  20. #5196 monokoto1122 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:51
    ใช่ เห็นด้วยกับหมอ 
    ขนาดเมนส์มาว่าหนักแล้ว ท้องนี่หนักว่าอีก55555 ใช้อารมณ์ต่อกรคนท้องคือผิดมาก
    #5,196
    0
  21. #5116 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:57
    มาร์คต้องใจเย็นๆนะ
    #5,116
    0
  22. #5071 ATENNILE (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:57
    ใช่แล้วคุณหมอน่ารักที่สุดเลยขอบคุณนะคะ
    #5,071
    0
  23. #5053 litterrabbitza (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:06
    คุณหมอพูดดีมากจริงๆค่ะ
    #5,053
    0
  24. #4870 PaulaPum (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:22
    อาการเดียวกันเลยกับการอัดอั้นเสียงกรีดเหมือนแจ็คตอนท้ายเรื่องอะ555
    #4,870
    0
  25. #4840 Bameverthing (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 17:57
    ขอบอกตอนนี้จัดเต้มมากกก
    #4,840
    0