[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 26 : 24 (120%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 933 ครั้ง
    11 มี.ค. 60

24

คนตัวเล็กกำลังนั่งหน้างออยู่ภายในห้องรับรองของสนามยิงปืน มาถึงตั้งแหล่งของมันแต่กลับทำได้แค่นั่งมองคนเดินผ่านไปมาเท่านั้น


มันใช่เรื่องหรอ!?


ใบหน้าหวานเริ่มมีสีหน้าที่แสดงถึงอาการหงุดหงิดมากขึ้นทุกที แบมแบมนั่งมองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนของคุณต้วนด้วยความข้องใจ เขาเพิ่งเคยเจอคนๆนี้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และแบมแบมมั่นใจว่าเขาไม่เคยมีเรื่องหมาดบางใจกับคุณแจ็คสันคนนี้มาก่อน แล้วทำไมคุณแจ็คสันถึงกล้ามาขัดความสุขของเขาแบบนี้กันหละ!!!


“คุณแบมค่ะ ผ่อนคลายหน่อยสิค่ะ”คุณป้ายองเอที่มีหน้าที่ดูแลคนของเจ้านายในตอนนี้กำลังนั่งลูบมือเล็กเพื่อให้คลายความตึงเครียดลง เธอหวั่นใจในอารมณ์ของว่าที่คุณแม่เพราะกลัวว่าอารมณ์ที่กำลังเกิดมันจะส่งผลเสียให้แก่เด็ก


“แบมไม่ได้เป็นอะไรนี่ครับ” คนตัวเล็กหันไปตอบคนข้างตัวด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติ แต่ให้ใครมาดูก็รู้ว่าคุณแม่แสนดื้อคนนี้ไม่ได้มีอารมณ์ปกติเหมือนดังที่ตัวเองบอก


“คุณแบมอยากทานอะไรไหมคะ? เดี๋ยวป้าจะไปเอามาให้” ยองเอพยายามใช้อาหารเข้าช่วยเพื่อดึงอารมณ์ของอีกฝ่ายให้ดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้อารมณ์ของคุณแม่คงจะดิ่งน่าดู เมื่อคนตัวเล็กส่ายหัวตอบกลับมาไม่ตอบรับเหมือนดั่งเช่นทุกที พร้อมทั้งยังไม่ลืมกล่าวคำขอบคุณในความมีน้ำใจของเธอ


ลมหายใจหนักถูกพ่นออกมาจากจมูกเล็กหลายครา เมื่อการรอขอเขายังคงดำเนินไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด จนอารมณ์โมโหของแบมแบมคลายตัวลงเมื่อได้นั่งอยู่กับตัวเองและเริ่มคิดได้ว่าโมโหไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ไหนจะยังส่งผลด้านลบให้กับร่างกายของตัวเองอีก ว่าที่คุณแม่จึงค่อยๆผ่อนปรนลมหายใจของตัวเองลงจนกระทั่งมันกลับเข้าสู่ปกติ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อขอตัวกลับในเมื่อการที่เขาทนนั่งรอมันกลับไม่มีจุดหมายอะไรปรากฏขึ้นเลย


“งั้นผมขอตัวเลยแล้วกันนะครับ” แบมแบมว่าพร้อมโค้งตัวลงนิดหน่อยเพื่ออำลาเจ้าของสนามที่ดึงตัวเองไว้แต่กลับไม่ยอมพูดอธิบายอะไรซักคำ


“เฮ้ย! เดี๋ยวดิน้องแบม! เฮ้ย!” แจ็คสันผุดลุกขึ้นเรียกไม่ทันร่างเล็กที่เดินหายออกจากบานประตูไปแล้วเรียบร้อย ใบหน้านิ่งๆของอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินออกไปทำให้เจ้าของสถานที่เริ่มหวั่นวิตก


ที่แจ็คสันทำแบบนี้เพราะแค่อยากจะทดสอบอาการกิริยาของภรรยาของเพื่อนตัวเองเพียงแค่นั้น การไม่ปริปากให้ข้อมูลคนตัวเล็กไปว่าเขากักตัวไว้เพื่ออะไร เพียงเพราะแค่อยากดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายว่าจะแสดงความอดทนได้มากน้อยเพียงใด แจ็คสันเห็นเพื่อนต้วนหวงคนนี้หนักหนาฟูมฟักเหมือนดั่งไข่ในหินเขาเลยคิดว่าภรรยาของเพื่อนคนนี้คงจะเจ้าอารมณ์น่าดู เขาแค่อยากพิสูจน์ ดังนั้นจึงได้เฝ้ารอเวลาที่คนตัวเล็กที่มีท่าทางเหมือนคุณหนูคนนี้ระเบิดอารมณ์ออกมา แต่แบมแบมกลับทำมันได้ดี คนตัวเล็กไม่แสดงท่าทีโมโหร้ายออกมาแต่กลับกักเก็บมันไว้และสามารถจัดการกับมันได้ดี จนเขานึกแปลกใจที่ภรรยาของเพื่อนมีนิสัยที่เป็นผู้ใหญ่เกินกว่าใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์


การพิสูจน์นั่นจบลงและได้ข้อพิสูจน์เรียบร้อยแล้ว แต่หลังจากนี้แจ็คสันต้องเริ่มคิดว่าเขาจะต้องทำอย่างไรกับการรับมือของไอ้หน้านิ่งที่กำลังบึ่งมาที่นี้เพื่อมารับเมียรักของตัวเอง ในเมื่อคนที่เพื่อนของเขาจะมารับได้ขึ้นรถและออกไปจากสนามยิงปืนของตนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และประเด็นที่สำคัญมากไปกว่านั้นคือ แจ็คสันไม่มั่นใจในใบหน้านิ่งๆของเมียของเพื่อนเลยซักนิด


เจ้าของสนามยิงปืนมีเวลาในการคิดหาทางเอาตัวรอดเพียงไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยมือของคนที่เขาเพิ่งจะต่อสายไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน


“แบมแบมอยู่ไหน?”


“มาแล้วไปแล้ว แฮะๆ” แจ็คสันตอบไปพร้อมกลับส่งยิ้มแหยๆไปให้คุณเพื่อนที่กำลังทำหน้าโหดใส่เขาอยู่ ทำงานในวงการสีเทามาตั้งนมนาน ศัตรูที่ไหนก็ไม่น่ากลัวเท่าไอ้เพื่อนคนนี้เลยซักนิด!


“แล้วแบมมาทำอะไรที่นี้?” คุณต้วนขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ


“พนักงานที่ต้อนรับเมียมึงบอกว่า เขามาลองยิงปืนว่ะ”


“........” คุณต้วนยังคงสีหน้าปนสงสัยอยู่อย่างนั้น พลางนึกสงสัยว่าอะไรทำให้แบมแบมเกิดอยากยิงปืนขึ้นมา ก่อนจะเดินลิ่วออกจากห้องไปโดยไม่ได้ลำลาเจ้าของสถานที่เลยซักนิด


“อะไรว่ะ? ไอ้มาร์ค!! มึงจะไปไหนอ่ะ?!” ครั้งนี้แจ็คสันไม่ยอมให้มีใครมาเดินหนีตัวเองได้อีกแล้ว ร่างหนารีบวิ่งตามเพื่อนของตัวเองไปพร้อมกับกระโดดขึ้นไปนั่งในรถคันเดียวกันทันที


คุณต้วนมองเพื่อนจอมเซ้าซี้ของตัวเองด้วยความนิ่งเฉย ก่อนจะสั่งออกรถโดยไม่ได้พูดอะไรกับผู้โดยสารคนใหม่ที่ขึ้นมานั่งหน้าสลอนอยู่ข้างๆ


รถคันหรูจอดนิ่งอยู๋หน้าร้านอาหารของแบมแบม เนื่องจากในขณะที่เขากำลังเดินทางกลับบ้านเจบีที่เขาสั่งให้เข้าไปดูแลร้านของแบมแบมในช่วงที่แบมแบมไม่อยู่ได้ส่งข้อความรายงานเขาว่าแบมแบมกำลังอยู่ที่นั่น


ร้านJinBee กำลังอยู่ในช่วงเปิดครัวช่วงพักกลางวันพอดี จึงไม่แปลกที่ลูกค้าจะมีมากกว่าช่วงปกติ ร่างสูงเดินเข้าไปในร้านด้วยความเร็วคงที่ แต่ทว่าแจ็คสันกลับเดินตามไม่ทันอยู่ดี


“อ้าว พี่มาร์ค ไหงมาโผล่ที่นี่ได้อ่ะ?” ยองแจที่กำลังนั่งทานของหวานเป็นการตบท้ายมืออาหารกลางวัน เอ่ยทักพร้อมกวักมือเรียกพี่ชายตัวเองทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาภายในร้าน


“.....”


“แล้วทำไมวันนี้พี่ให้คุณแบมแบมมาที่ร้านคนเดียวหละ?”


“คนเดียว?”


“ครับ ผมเพิ่งเห็นคุณแบมเดินเข้าไปข้างในเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี่เอง อะ อ้าว พี่!!” ยองแจมองตามแผ่นหลังของพี่ชายตัวเองด้วยความงุนงงอีกครั้ง


“อะไรของแม่งมันว่ะ! พอ! ไม่เดินตามแม่งหละ ขอกินน้ำที” แจ็คสันที่กำลังหัวเสียเพราะโดนเพื่อนเมิน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างๆยองแจพร้อมกับยกแก้วน้ำของอีกฝ่ายดื่มกินจนหมดแก้วอย่าหน้าตาเฉย


“ยะ ย๊า!! นั่นน้ำแตงโมปั่นของผมนะ!!” ยองแจเบิกตากว้างทันที เมื่อน้ำปั่นแสนอร่อยของตัวเองที่อุตส่าห์ละลิ้มละเลียดลิ้มรสจิบมันกินอย่างช้าๆโดนคนตัวหนายกดื่มรวดเดียวหมด


“ทำเป็นหวง แค่น้ำแก้วเดียว ฉันซื้อคืนให้อีกสิบแก้วยังได้ กินแต่น้ำหวานมิน่าตัวถึงได้อวบอ้วนแบบนี้” แจ็คสันไม่พูดเปล่าๆ เขายกมือขึ้นไปจิ้มตามตัวที่แสนจะนุ่มนิ่มของเลขาคนอวบพลางไปด้วย


เพียะ!


“คุณมัน!! ออกไปเลยนะ อย่ามานั่งกับผม!” ยองแจปัดมือที่กำลังกระทำการอุกอาจกับตัวที่แสนจะนุ่มนิ่มของเขา พร้อมกับเริ่มผลักเพื่อนของพี่ชายที่มีวาจาที่แสนจะน่าหงุดหงิดให้ลุกออกไป


“หวงกระทั่งที่นั่ง โซฟามันออกจะใหญ่นะหมู ตูดก็ไม่ใหญ่แต่จะนั่งคนเดียวเลยหรอ ใจร้ายจัง”


“ใครหมู!! แล้วตูดอะไร! คุณมัน โอ๊ยยย!! หยาบคาย!!” ยองแจขบเขี้ยวฟันด้วยความกลัดกลั้น เขาโต้ตอบคนแสนกวนคนนี้กลับไปไม่ได้ มันพูดไม่ออก! มันจุกแน่นตรงอก อ๊ากกก! ยองแจจะกินหัวมัน!!


หงับ!!


“โอ๊ย!! เจ็บๆๆ ปล่อยแขนฉันนะไอ้หมู! โอ๊ยย!! ไม่หมูๆๆแล้ว” แจ็คสันสะดุ้งสุดตัว เมื่อต้นแขนของเขาถูกฟันคมๆของยองแจขบเคี้ยวเข้าเต็มปาก แถมยังเพิ่มแรงกัดมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาเอ่ยคำว่าหมูออกมา


“ออโอด อูดอิ!! (ขอโทษ พูดสิ!!)”


“อูดอะไร ภาษาหมูฉันไม่เข้าใจหรอกนะ โอ๊ย!!! เออๆ ขอโทษๆๆ ปล่อยๆเนื้อจะหลุดแล้ว!!”


“ชิ!” ยองแจยอมคลายฟันออกจากเนื้อของแจ็คสัน ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทางเมื่อได้รับคำขอโทษตามที่ต้องการ


“ตกมันหรือไงว่ะ กัดมาได้” แจ็คสันบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวพร้อมกับลูบตรงที่โดนกัดเพื่อบรรเทาอาการเจ็บ


ทั้งสองคนนั่งหันไปหน้าไปคนละทาง ยองแจเลิกสนใจแจ็คสันโดยสิ้นเชิง มืออวบยกขึ้นไปจับส้อมเพื่อจิ้มของหวานแสนโปรดเพื่อเริ่มกินมันอีกครั้ง ความหวานของครีมนมสดฟูฟ่องทำให้อารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวของเลขาร่างอวบดีขึ้นมานิดหนึ่ง ยองแจนั่งเพลิดเพลินอยู่กับชิ้นของหวานของตัวเองไปจนชิ้นที่สองหมดลง ดวงตาเรียวมองหาแก้วน้ำเพื่อจะดื่มล้างคอ แต่เขาก็ดันลืมไปว่าแก้วน้ำปั่นของตัวเองโดนคนข้างกายดื่มมันไปจนหมดแล้ว


แกร๊ก!


แก้วน้ำแตงโมปั่นแก้วใหม่สีแดงใสถูกเลื่อนไปชนมือของคนตัวขาว ยองแจเลื่อนสายตามองตามความเย็นที่เข้ามาสัมผัสผิวของตัวเอง ก่อนจะมองคนที่เลื่อนมันมาด้วยความสงสัย


“คืน” แจ็คสันเลื่อนมันเข้าไปหามือของอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะเบนหน้าหนีไปอีกทางเมื่อเห็นว่ามือของน้องชายเพื่อนยอมเลื่อนมาจับแก้วไว้


“ขอบคุณครับ” ยองแจกล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะยกแก้วมาไว้ตรงหน้าตรงเองพร้อมเริ่มดูดความหวานของน้ำแตงโมเข้าปากตัวเอง ยองแจเหลือบสายตาไปมองคนด้านข้างที่กำลังมีใบหูสีแดงระเรื่อ  รอยยิ้มที่แสนจะสนใสของเลขาตัวอวบยอมเผยยิ้มออกมาให้กับแก้วน้ำแตงโมเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายคงจะมองไม่เห็นเพราะยังคงนั่งเอียงข้างให้กับตัวเองอยู่


แต่ยองแจอาจจะลืมไปว่าตรงหน้าโต๊ะอาหารของตัวเองมันเป็นกระจกใสที่สามารถสะท้อนเงาของวัตถุได้นิดหน่อย รอยยิ้มน่ารักนั่นถูกแจ็คสันเก็บความน่ารักสดใสนั่นไปจนหมดแล้วโดยที่เจ้าของรอยยิ้มไม่รู้ตัวเองซะด้วยซ้ำ


การต่อสู้ของยองแจและแจ็คสันจบลงไปแล้ว ทั้งคู่ต่างตกอยู่ภายใต้ความเงียบสงบไม่มีซึ่งบทสนทนาใดๆ จนกระทั่งร่างของท่านประธานบริษัทและตำแหน่งเพื่อนสนิทของพวกเขาทั้งคู่ เดินออกมาจากบริเวณห้องครัวโดยมีคนตัวเล็กถูกจูงมือให้เดินตามออกมาด้วย คู่ที่มาใหม่ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามของยองแจและแจ็คสัน


พอคุณต้วนและแบมแบมนั่งลง อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะทันที ของบนโต๊ะล้วนเป็นอาหารที่มีคุณประโยชน์ต่อว่าที่คุณแม่ทั้งนั้น แจ็คสันมองอาหารบนโต๊ะด้วยความละลานตา ส่วนยองแจแม้ว่าเขาจะอิ่มไปบ้างแล้ว แต่พอมีอาหารหน้าตาสีสันสวยงามแถมยังส่งกลิ่นหอมยั่วยวนกรดในกระเพาะแบบนี้แล้ว ยองแจพูดได้เลยว่า เขาสามารถรับข้าวพวกนี้ได้อีกแน่นอน


“ฮึ!”


“กินข้าวสิแบม อย่าให้ต้องบังคับ”


“ขอผลไม้”


“ไม่ได้”


“งั้นไม่กิน”


บทสนทนาที่แสนจะอึมครึ้ม ทำเอายองแจแะแจ็คสันมองหน้ากันที่สื่อถึงความกระอั่กกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด


“อย่ามาเอาแต่ใจตอนนี้” น้ำเสียงนิ่งๆของคุณต้วนทำให้คนร่วมรับเหตุการณ์ทั้งคู่ เริ่มจับอารมณ์ของผู้พูดได้ทันที


ระเบิดลงแน่ๆ


“......”


“กิน”


“......”


“แบม!” เสียงดุๆ เปล่งออกมาด้วยความดังที่มากกว่าเดิม ทำเอาคนฟังถึงกับต้องสะดุ้งขึ้นมาตามๆกัน แต่หนักหน่อยก็คงจะเป็นเจ้าของชื่อที่ในตอนนี้เริ่มมีน้ำสีใสมาคลอรอบๆกรอบดวงตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


“มะ ไม่”


“อย่าให้ฉันต้องโมโห กินมันเข้าไป”


“......”


“นับหนึ่ง”


“......”


“สอง..”


“.......”


“งั้นก็ไม่ต้องกิน ปล่อยให้ลูกหิวไปนั่นแหละ ชอบนักไม่ใช่หรือไง การรังแกลูกตัวเองหนะ” คำพูดที่เหมือนกับเข็มลิ่มเล็กพุ่งเข้าทิ่มหัวใจของคนเป็นแม่ในทันที ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะค่อยๆยื่นมือออกไปหนิบช้อนเพื่อเริ่มทาน แต่มันกลับโดนแย่งออกไปโดยคนข้างตัวไปเสียก่อน


“ไม่ต้องกินแล้ว มายกไปเก็บ!” คุณต้วนวางช้อนที่แย่งมาลงบนโต๊ะใกล้กับตัวเอง ก่อนจะเรียกพนักงานมาเก็บอาหารที่ยังไม่ได้แตะให้ออกไปจากโต๊ะ


“ฮึก!” เสียงสะอื้นหลุดที่ออกมา ยิ่งทำให้สถานการณ์ดูแย่ลงมากขึ้นไปอีก ยองแจกับแจ็คสันมองหน้ากันเลิ่กหลั่กเมื่อทำอะไรไม่ถูก


แจ็คสันมองหน้าภรรยาเพื่อนด้วยความรู้สึกผิด ถ้าเขาไม่โทรไปบอกเพื่อนหน้าโหดของตัวเอง แบมแบมก็คงไม่ต้องมานั่งเสียใจเพราะโดนดุอยู่แบบนี้


ส่วนทางด้านยองแจ เขาแทบอยากจะยกนิ้วมากัดเล็บให้ครบทุกนิ้วด้วยความเครียด พี่ชายของเขายังคงนั่งนิ่งไม่ได้หันเข้าไปกอดปลอบคุณแบมแบมเหมือนทุกครั้ง สายตาดุดันน่ากลัวนั่นกลับจ้องมองไปยังคนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆด้วยความนิ่งเฉย คุณแบมแบมนายหญิงน้อยของเขานั่งก้มหน้าร้องไห้อย่างน่าสงสาร คนตัวเล็กสะอื้นจนตัวโยนไปหมด จนยองแจเริ่มใจไม่ดีเมื่อเห็นว่าที่คุณแม่ร้องไห้นานเกินไป เขากลัวอีกฝ่ายจะเป็นลมไปซะก่อน ร้องไห้แบบกลั้นเสียงแบบนี้มันทรมาณมากๆเลยนะ


“ฮึกๆ บะ แบม…..” แบมแบมพยายามเลื่อนมือเข้าไปจับมือใหญ่ของอีกฝ่ายเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้คุณต้วนกลับเลื่อนมือหนี การปฏิเสธครั้งแรกจากอีกฝ่ายทำเอาแบมแบมต้องหยุดชะงักมือไว้กลางอากาศ


คุณต้วนหลบหลีกเขาเป็นครั้งแรก ดวงใจดวงน้อยมันเริ่มเต้นช้าลงเมื่อการปฏิเสธจากอีกฝ่ายมันส่งผลต่ออารมณ์ของเขาโดยตรง จะเรียกอาการนี้ว่าโดนน็อคกลางอากาศก็ยังได้ เพราะในตอนนี้ร่างกายของเขานิ่งแข็งไปหมด สมองตื้อเมื่อเห็นว่าการง้อมันถูกตัดทางไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่ม


แบมแบมเงยหน้าไปมองคนข้างตัวด้วยความกล้าๆกลัวๆ จนกระทั่งดวงตาที่คลอไปด้วยหยดน้ำสีใสสบเข้ากับดวงตาที่แสนจะดุดันของอีกฝ่าย


ไม่มี ไม่มีความห่วงหา ไม่มีความเอ็นดู ไม่มีไอความอบอุ่นเหมือนแต่ก่อน มีแต่ความดุดันและเด็ดขาดเท่านั้นที่สายตาคู่นั้นถ่ายทอดออกมา


ใจร้ายเหลือเกิน


แบมแบมก้มหน้าลงมามองตักของตัวเองอีกครั้ง พร้อมๆกับหยดน้ำตาเม็ดโตที่หล่นลงบนตัก เขาร้องไห้เงียบๆท่ามกลางสายตาของคนทั้งร้าน ไม่มีคำปลอบโยนหรือกอดอุ่นๆเหมือนครั้งก่อน ไม่มีเลย


“พี่มาร์คครับ” ยองแจเอ่ยเรียกพี่ชายตัวเองทันที เมื่อเขาเริ่มสังเกตเห็นสัญญาณแปลกๆจากคนตรงหน้า มือเล็กที่วางอยู่ของแบมแบมเริ่มขาวซีดเหมือนเลือดลมไม่เดิน ทั้งคนตรงหน้าเขายังก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น ยองแจเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีเขารู้สึกว่ามันต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ๆ


วูบ~


ดวงตากลมโตที่กำลังก้มมองตักตัวเองหลับตาแน่น เมื่ออาการหน้ามืดคลืบคลานเข้าจู่โจมการมองเห็น ความเครียดที่เพิ่มขึ้นมาอย่างกระทันหันทำให้ความดันในร่างกายแปรปรวนอย่างรวดเร็ว แบมแบมยกมือไปจับขอบโต๊ะไว้เพื่อพยุงร่างกายที่กำลังอ่อนแรงของตัวเอง อาการมันยังเดินหน้าเข้าจู่โจมอยู่เรื่อยๆ ไหนจะอาการเจ็บแปลบๆที่ท้องแบบนี้อีก ยิ่งปล่อยทิ้งไว้นานความเจ็บมันยิ่งทวีมากขึ้นจนเหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าเล็กประปรายและเริ่มเปียกชุ่ม ร่างกายที่อยู่ในช่วงบอบบางเริ่มรับอาการที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ไหว ในที่สุดสติที่เขาพยายามประคับประคองไว้ก็หลุดลอยไป


ตุบ!


“!!!!!”


“!!!!!”


“!!!!!”


โชคยังดีที่ศีรษะเล็กที่กำลังก้มหน้านิ่งทิ้งตัวเอนไปทางฝั่งคุณต้วน ร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงบวกกับใบหน้าที่ขาวซีดไร้สีเลือด ปลุกสติของคุณต้วนให้หลุดออกมาจากโหมดเด็ดขาดที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อสั่งสอนคนแสนดื้อ  คนใจร้ายจับคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นมาพิงหน้าอกตัวเองไว้ ก่อนจะเริ่มสำรวจร่างเล็กที่ทิ้งตัวลงบนตักอย่างร้อนใจ


“ทำไมเหงื่อออกเยอะแบบนี้?”


“ไปโรงพยาบาลก่อนไอ้มาร์ค!! เหงื่อเหง่อช่างแม่งก่อนเหอะ!!!” แจ็คสันลุกขึ้นพร้อมกับตบโต๊ะเรียกสติเพื่อนตัวเองทันที


คุณต้วนรีบอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนของตน ก่อนจะพาไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ภายนอกอย่างร้อนรน แจ็คสันและยองแจช่วยอำนวยความสะดวกรวดเร็วให้กับคนทั้งคู่โดยยองแจช่วยเปิดประตูและแจ็คสันนั้นเข้าประจำตำแหน่งคนขับรถแทนคนของเพื่อนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แจ็คสันมั่นใจว่าเขามีอาการที่คนทั่วไปเรียกว่า ตีนผี อยู่พอสมควรจึงอาสาตัวเองมาเป็นสารถีเพื่อพาภรรยาเพื่อนไปโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด ใบหน้าของคุณต้วนเครียดมากเท่าไหร่แจ็คสันยิ่งเครียดมากกว่า เพราะความคิดเล็กคิดน้อยย้ำความผิดในสมองของตัวเองว่า เขาเองก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ภรรยาตัวเล็กของเพื่อนประสบกับอาการเช่นนี้


“ไหวไหมคุณ? หน้าเครียดขนาดนี้ผมขับให้เอาไหม?” ยองแจที่โดดขึ้นนั่งข้างคนขับเอ่ยถามโซเฟอร์จำเป็นด้วยความเป็นห่วง เมื่อยองแจเห็นใบหน้าของคนจอมกวนประสาทเคร่งเครียดจนคนข้างๆอย่างเขายังสามารถสัมผัสถึงมันได้


“ไม่ ฉันโอเค รีบคาดเบลท์ได้แล้ว รถพี่มันแรงนะน้อง” แม้จะเครียดเพียงใด แต่ความขี้เล่นยังคงแทรกอยู่ในนิสัยของเจ้าตัว แจ็คสันออกรถไปอย่างรวดเร็วเมื่อทุกคนประจำที่เรียบร้อยแล้ว


อย่าเป็นอะไรน้องแบม ไม่งั้นพี่หวังคนนี้รู้สึกผิดจนวันตายแน่ๆ




เอาคนใจร้ายมาเสิร์ฟ

ม่าไม่ม่าไม่รู้ ฮุๆ

สู้กับพรีเซนต์ตัวร้ายมาทั้งอาทิตย์

เยอะแบบสรัสๆรัสเซียน่า

ไฟนอลก็เข้าคิวรอ 

อยากปิดเทอมล้าวว

โฮฮฮ

-----------------------------

สรุปแล้วไม่ได้ยิง โดนสกัดขาซะก่อน

อดบู๊ เราไม่ให้แม่งูบู๊หนักขนาดนั้นหรอกคุคุ

แต่ใช่ว่าจะไม่ได้จับหรอก

ต้องมีซักวัน ต้องมีซักวานน

มีแจ็คแจมาเสริมด้วย

ฮริ้งงง

 #มายมบ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 933 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6235 lek0868909108 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:07
    ต้องเข้สใจคนท้องบ้างนะมาร์คอย่าเอาแต่สั่ง
    #6,235
    0
  2. #6192 lek0868909108 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 10:36

    ถึงจะดื้อแต่ต้องเข้าใจคุณแม่บ้างนะ

    #6,192
    0
  3. #6118 junekimsa93 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 05:02
    เป็นห่วงคุณแม่
    #6,118
    0
  4. #6083 De-nee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 21:50
    โอ้ยยยพี่แจ็คหาเรื่องให้ตัวเองโดนกัดเนาะ55555555
    #6,083
    0
  5. #6076 0982135830 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 16:13
    ขำแจ็คแจหนักมากกกก555
    #6,076
    0
  6. #6033 kam2001 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:27
    พี่มาร์คใจร้ายยยย
    #6,033
    0
  7. #5997 YanisaCH (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:29
    แง้ววววว
    #5,997
    0
  8. #5919 Spices_smile (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:12
    คุณมาร์คใจร้าย!!
    #5,919
    0
  9. #5855 uromtbb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:21

    น้องงง อีแย้วพี่มาร์คนิ
    #5,855
    0
  10. #5829 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    มีขอบเขตบ้างนะจะดุจะเตือน เอาเค้ามาแล้วแต่ไม่ดูแลให้ดีก็คือครอบครัวเค้าไปซะ
    #5,829
    0
  11. #5817 onlymer42 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 11:16
    พี่มาร์คดุได้นะคะ แต่อย่าเคร่งกับคนท้องมาก เพราะจะทำให้คุณแม่กดดันตัวเองจนเกิดอาการเครียด เป็นอันตรายต่อลูกในท้องมากๆค่ะ เพราะคนท้องทำอะไรได้หลายอย่างนะ ไม่ใช่ให้เขาอยู่เฉยๆ
    #5,817
    0
  12. #5790 KattyGD (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 20:06

    น้องแบม
    #5,790
    0
  13. #5761 PuiPui--r (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 18:27
    ถ้าท้องนี่จะดุจะเตือนอะไรไม่ได้เลยเหรอ ถึงสิ่งที่ทำมันผิดก็ต้องสปอยด์ว่างั้น
    #5,761
    0
  14. #5682 Pent SG (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 16:29
    แบมคงเครียดแล้วหน้ามืด อย่าเป็นอะไรนะ
    #5,682
    0
  15. #5628 ฺBeau (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:13
    พี่มาร์คก็ดุน้องแรงไปนะ น้องก็กำลังท้องกำลังไส้อยู่นะ
    #5,628
    0
  16. #5584 Spices_smile (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:38
    นั่น..เเกล้งจนได้เรื่อง!
    #5,584
    0
  17. #5559 mamyyoungjae (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 08:29
    แจแจ็คแกรรรรร
    #5,559
    0
  18. #5486 ju_juff (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:04
    คุณต้วนใจร้าย
    #5,486
    0
  19. #5470 bb_mtbb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 23:16

    น้องดื้อจังอ่า

    #5,470
    0
  20. #5465 cream_sima (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:59

    พี่หวังกับยองแจนี่คู่กัดจริงๆ 555555

    #5,465
    0
  21. #5431 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:36
    ม้าคก็รักแวก็ห่วง แต่น้องดื้อง่า TvT
    #5,431
    0
  22. #5399 0849803120 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:53
    พี่มาร์คใจร้ายจัง
    #5,399
    0
  23. #5226 Poy Jutamas (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 01:06
    แบมดื้อเองอ่าที่รัก
    #5,226
    0
  24. #5115 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:51
    ใจร้ายกับน้องอ่ะ
    #5,115
    0
  25. #5070 ATENNILE (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:51
    คนท้องก็แบนี้แหละต้วน แกก็มาทำแบบนี้ใส่น้องอีกจะไม่ให้น้องรักแล้ว
    #5,070
    0