[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 25 : SF: รอยเขี้ยว (EDIT)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 547 ครั้ง
    3 มี.ค. 60



-SF-

รอยเขี้ยว


ท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเหน็บในยามค่ำคืน ในอากาศที่ไม่เหมาะต่อการเดินในเวลาแบบนี้ กลับมีเด็กหนุ่มร่างบางคนหนึ่งที่กำลังเดินกลับที่พักของตัวเองด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อน คงเพราะวันนี้สถานที่ทำงานพิเศษของเขามีลูกค้าเข้ามากเกินไป เวลากลับจึงต้องเลื่อนออกมาไกลจนเข้าช่วงดึกดื่นแบบนี้


ปลายนิ้วเล็กที่แดงก่ำเพราะอากาศเย็นยกขึ้นไปดันกรอบแว่นของตัวเองอีกครั้งด้วยความเคยชิน สองเท้าก้าวเดินออกไปช้าๆทีละก้าวด้วยความใจเย็น


อากาศเย็นๆในยามค่ำคืนเป็นบรรยากาศที่เขาชอบ ความเงียบสงบและเย็นสบายมันเป็นช่วงเวลาที่แบมแบมได้มีเวลาอยู่กับตัวเองเงียบๆ ใช้เวลาขบคิดเรื่องราวต่างๆกับตัวเอง ทบทวนสิ่งที่ได้พบได้เห็น การใช้ชีวิตในแต่ละวันของตัวเอง และวางแผนสิ่งที่จะทำในวันพรุ่งนี้  ดังนั้นความเงียบเย็นสงบแบบนี้ดีที่สุดสำหรับตัวเขาในเวลานี้


ร่างเล็กในชุดคลุมตัวใหญ่เดินผ่านตรอกซอยของช่วงตึกสุดท้ายก่อนที่จะเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก ซอยมืดๆที่เขาเดินผ่านในทุกวันมันไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้เขาแม้แต่นิด แสงสว่างจากหลอดไฟที่วางทอดไปตามความยาวของถนน เป็นสิ่งสร้างความอุ่นใจให้เป็นอย่างดีในทุกวัน แต่ในวันนี้บรรยากาศโดยรอบมันกลับให้ความรู้สึกที่แปลกออกไปจากเดิม ขาเเรียวเล็กภายใต้กางเกงยีนสีดำชะงักการก้าวเดินก่อนจะหยุดลงตรงทางเข้าซอกตึกมืดๆ ดวงตากลมโตมองฝ่าความมืดเข้าไปคล้ายจะมองหาอะไรบางอย่าง จนเวลาผ่านไปความมืดตรงหน้านั่นกลับไม่มีอะไรปรากฏออกมาตามที่กังวล แบมแบมจึงยอมละสายออกมาพร้อมกับส่ายหัวให้กับความรู้สึกแปลกๆของตัวเอง


“อึ่ก!”


เสียงประหลาดที่ดังแผ่วๆออกมาจากความมืดฉุดขาของคนตัวเล็กที่กำลังจะก้าวเดินต่อให้หยุดลง ดวงตากลมโตมองฝ่าความมืดตรงนั้นเข้าไปอีกครั้ง คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหากันเพราะสายตาที่ยอดแย่ในที่มืดๆแบบนี้ของตัวเอง


“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ?”


เสียงหวานเอ่ยถามฝ่าความมืดเข้าไป แบมแบมรู้จักความเชื่อของคนไทยว่าอย่าทักเสียงแปลกๆตอนกลางคืน แต่นี่มันเกาหลีไม่ใช่ประเทศไทย มันคงจะขัดกันได้หละมั้ง? เจ้าของร่างเล็กเพียงแค่ส่งคำถามออกไปและยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับร่างกายเข้าไปในความมืดเหมือนดั่งนางเอกละครโง่ๆตามหนังที่เขาเคยดู


“แฮ่กๆ บ้าเอ๊ย!”


เสียงสบถที่หลุดรอดออกมาจากซอกมืดๆนั่น มันสร้างความแน่ใจให้เขาแล้วว่าคนในนั้นเป็นมนุษย์ เมื่อแน่ใจกับตัวเองแล้ว แบมแบมจึงยอมก้าวเท้าออกจากความสว่างเข้าไปสู่ความมืดที่ละก้าวจนภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นความสีดำสนิท


“คุณอยู่ตรงไหนครับ? ส่งเสียงบอกผมที”  ร่างเล็กของพลเมืองดีก้าวเท้าเดินท่ามกลางความมืดพร้อมใช้มือเล็กปะป่ายไปตามผนังตึกเพื่อใช้ในการนำทางตัวเอง เนื่องจากการมองเห็นของเขาในตอนนี้มันไม่ช่วยอะไรเขาเลยซักนิด


“ออกไป!” เสียงปริศนาโผล่งขึ้นมาพร้อมกับคำสบถลั่นที่ตามมาประปราย คนเจ็บพยายามตวาดไล่พลเมืองดีออกไปให้พ้นแต่อีกคนกลับไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่ง


“ผมมาดีครับ โอ๊ะ!” มือเล็กๆของแบมแบมคลำตามผนังตึกเข้ามาตามความยาวของช่วงตึกเรื่อยๆโดยไม่สนคำผลักไสนั่น จนกระทั่งฝ่ามือเล็กไปกระทบเข้ากับบางสิ่งที่นูนออกมาจากความเรียบของผนัง ก่อนจะเริ่มจับสะเปะสะปะไปทั่วร่างของคนเจ็บเพื่อเช็คความแน่ใจให้ตนเองว่าสิ่งที่จับนั่นมันถูกตามที่คิด


ความเปียกชื้นตามเสื้อผ้าของคนเจ็บที่แบมแบมรับรู้ผ่านฝ่ามือของตัวเอง ทำให้เขาเริ่มขมวดคิ้วหนักและเริ่มหวั่นใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด แบมแบมหวังว่าไอ้ความเปียกชื้นในมือของตัวเองในตอนนี้ขอให้มันเป็นเพียงหยดน้ำเพียงเท่านั้น แต่กลิ่นสนิมที่ลอยมาตามลมและกระทบเข้ากับโสตประสาทกลับเป็นตัวตอกย้ำสิ่งที่เขาคิดให้มันชัดเจนมากขึ้น


“ไปโรงพยาบาลเถอะครับ ผมจะโทรเรียกให้ คุณไหวหรือเปล่า?” แบมแบมเลื่อนมือสั่นๆของตัวเองตบแปะๆไปทั่วร่างของตัวเองด้วยความกลัวเพื่อหาเครื่องมือสื่อสาร กลิ่นเลือดที่ยังคงได้กลิ่น มันเริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับว่าแหล่งที่มาของมันกำลังจ่ออยู่ที่ปลายจมูกของเขายังไงอย่างงั้น


มือเล็กจัดการล้วงโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่ภายในเสื้อฮูทด้านในออกมาพร้อมกับเริ่มกดโทรเรียกรถพยาบาล แต่ทว่า…


“ฉันไล่นายแล้วนะ” เสียงทุ้มๆปนหอบที่กำลังกระซิบอยู่ข้างใบหูของเขาทำให้การกระทำนั้นต้องหยุดชะงักลงทันที


แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ทำให้แบมแบมเห็นใบหน้าของคนเจ็บที่เข้าประชิดตัวเขาโดยที่เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว โครงหน้าสวยราวกับพระเจ้าจงใจปั้นให้ ผิวขาวซีดแต่ทว่ามันกลับดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ จมูกโด่งคม ริมฝีปากบางสวยราวกับผู้หญิง แต่ทว่าสิ่งที่ดึงดูดแบมแบมกลับเป็นดวงตาเรียวสวยที่มีนัยต์ตาสีแดงเลือดนั่น


“อ๊ะ! จะ เจ็บ!!”


ขาทั้งสองข้างของแบมแบมอ่อนแรงทรุดลงทันที เมื่อรับรู้ถึงอาการเจ็บปวดคล้ายมีอะไรบางอย่างแหลมคมทิ่มแทงผ่านทางผิวหนังเข้ามาตรงลำคอ เอวของเขาถูกรวบไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะทรุดลงไปที่พื้น เสียงดูดกลืนของเหลวอย่างกระหืดกระหายยังคงดังอยู่ต่อเนื่องและไม่มี ท่าทีว่าจะจบลงไปอย่างง่ายๆ ความเจ็บปวดตรงลำคอของแบมแบมเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเรี่ยวแรงของเขาที่กำลังลดน้อยลง เวลาเพียงไม่นานสติที่มีอยู่เริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆก่อนจะที่มันจะดับมืดลง


.

.

.


“อืม”


ร่างเล็กๆบนเตียงนุ่มขยับบิดตัวเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นร่างกายให้ตื่นจากการหลับใหล แบมแบมไม่ปล่อยให้เวลาแห่งความขี้เกียจเข้ามาเกาะตัวได้นาน ดวงตากลมโตปรือเปิดขึ้นมาเพื่อต้อนรับแสงวันใหม่พร้อมกับมองฝ้าเพดานห้องอยู่อย่างนั้นด้วยความมึนเบลอ เวลาผ่านไปไม่นานคนตัวเล็กรีบดีดตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อประสาทสัมผัสตื่นตัวดีและเริ่มรับรู้สถานการณ์รอบๆตัว กลิ่นหอมแปลกๆที่เข้ามากระทบจมูกทำให้แบมแบมตระหนักได้ว่ากลิ่นนี่ไม่ใช่กลิ่นห้องของเขา ความพร่าเลือนของดวงตาทำให้แบมแบมตะปัดป่ายมือไปตามโต๊ะข้างเตียงเพื่อหาแว่นของตัวเอง


แกร๊ก!


เจอแล้ว!


แบมแบมจัดการสวมอุปกรณ์ช่วยในการมองเห็นเข้าที่ใบหน้าของตัวเองทันที ภาพที่พร่าเลือนเริ่มปรากฏชัดขึ้นจนสามารถสำรวจได้ว่าที่แห่งนี้คือที่ไหน


ห้องนอนสไตส์โมเดิร์นสีขาวแซมเทาดูสะอาดตา ด้านนอกระเบียงยังคงเป็นตึกสูงนั่นทำให้คนตัวเล็กโล่งใจที่ตัวเองยังอยู่ในโซล แบมแบมเขยิบตัวลงจากเตียงโดยไม่ได้สำรวจตัวเองเลยว่าในตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดเดิมของเมื่อคืน


ร่างบางในเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวที่ยาวเพียงแค่ต้นขาขาวเดินทอดน่องไปตามเสียงพูดคุยที่ดังออกมาจากห้องนั่งเล่น


“แล้วมันหนีไปได้งั้นหรอ?”


“หึ!คิดว่าจะรอดมือกูงั้นหรอ”


“จ้าๆพ่อคนเก่ง แล้วใครหละที่พลาดท่าเมื่อคืน”


“มันเล่นสกปรก วางยาใส่ผู้หญิงนั่น!”


“แล้วเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหลังนั่นใคร?”


“วิ้ววว”


แบมแบมสะดุ้งตกใจเมื่อสายตาของคนทั้งห้องหันขวับมาจ้องที่เขาอย่างเปิดเผย ใบหน้าของคนทั้งหมดตรงหน้ามันดูสวยและหล่อจนแบมแบมรู้สึกประหม่า คนตัวเล็กรีบก้มหน้าหลบสายตานั้นพร้อมยกนิ้วเรียวสวยขึ้นไปดันแว่นของตัวเองด้วยความเคยชิน เมื่อเวลาที่เขารู้สึกประหม่าอย่างเช่นในตอนนี้


“ทำไมออกมาชุดนี้!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังจนแบมแบมต้องสะดุ้งตกใจอีกรอบ


ชุดนี้?


ร่างเล็กก้มมองตัวเองโดยทันทีเพื่อสังเกตตัวเอง นั่นทำให้แบมแบมต้องตกใจอีกครั้งเมื่อทั้งตัวของเขากลับมีแต่เสื้อยืดตัวใหญ่เพียงแค่ตัวเดียว ความยาวมันก็ยาวถึงแค่เพียงขาอ่อน มือเล็กรีบจัดการดึงชายเสื้อที่ยาวเพียงน้อยนิดให้ลงมาปิดความขาวของตัวเองทันที โดยที่ไม่รู้ว่าการกระทำนั้นมันทำให้คอเสื้อรั้งลงมาจนเผยผิวส่วนบนที่มีรอยกัดและรอยแดง? ปรากฏสู่สายตาของสัตว์ร้ายทั้งฝูงภายในห้อง


อึ่ก!


เสียงกลืนน้ำลายของเหล่าสายพันธุ์เดียวกันทำให้มาร์คต้วนต้องผุดลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาลูกกวางเนื้อหวานเพียงตัวเดียวในวงสัตว์ร้ายอย่างรวดเร็ว


เมื่อเดินถึงตัวเจ้ากวางอ้อมแขนแกร่งจัดการโอบอุ้มร่างเล็กๆนั่นขึ้นก่อนจะพากลับมานั่งที่ตัวเองอีกครั้งพร้อมกับจับให้นั่งลงบนตักของตัวเอง


ฟึ่บ!


เสื้อยืดที่เคยถูกสวมใส่ถูกถอดไปวางคลุมขาขาวๆของลูกกวางน้อยอีกชั้นหนึ่งเพื่อป้องกันสายตาโลมเลียจากเพื่อนร่วมห้อง แบมแบมนั่งนิ่งเกร็ง มือไม้เกะกะขวางทางไปหมด เมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักของใครอีกคน และยิ่งโดนแขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรอบเอวของเขาแน่นแบบนี้ด้วยแล้ว ความขัดเขินและความไม่คุ้นชินทำให้คนตัวเล็กต้องนั่งนิ่งเกร็งให้อีกฝ่ายกกกอดอยู่อย่างนั้น


ใบหน้าหล่อเหลาซุกซบลงบนซอกคอหอมเพื่อประกาศอาณาเขตของตัวเอง จมูกโด่งไล้ลงตามผิวนุ่มสูดดมกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่กำลังปลุกความกระหายของเขาขึ้นมาอีกครั้ง ลิ้นอุ่นชื้นยื่นออกมาแตะชิมรสเนื้ออย่างแผ่วเบาจนร่างเล็กในอ้อมแขนสะดุ้งเบาๆเพราะความชื้นที่กำลังเกิดที่บริเวณลำคอของตัวเอง


กลิ่นหอมและความนุ่มที่แสนเย้ายวนทำให้มาร์คต้วนเผยอเขี้ยวแหลมออกมาอีกครั้งและมีท่าทีว่าเขากำลังจะใช้มันฝังลงบนคอนุ่มในไม่ช้า


“เดี๊ยววก่อนครับพี่น้องคร้าบบ เพื่อนยังอยู่นะครับ” แจ็คสันยกมือขึ้นชูบนอากาศพร้อมกับโบกไปมาเพื่อขัดจังหวะเพื่อนของตัวเองที่กำลังแสดงความหิวกระหายอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา


“ให้น้องได้พักบ้างเถอะ เมื่อคืนก็กินไปเยอะไม่ใช่?” จินยองที่นั่งอยู่ข้างๆพูดขึ้น พร้อมกับยกมือขึ้นไปจิ้มแก้มนิ่มๆของแขกพิเศษในเช้าวันนี้ จินยองมีโอกาสทดสอบความนุ่มนั่นเพียงไม่กี่ครั้งเพราะโดนคนขี้หวงปัดมือออกไปเสียก่อน


“ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า” แจบอมนั่งไขว้ห้างพร้อมกับหรี่ตามองเพื่อนสนิทของตนอย่างจับผิด


“คุย?” เจ้าของคำประนามเงยหน้าออกมาจากคอนุ่มพร้อมทั้งส่งสีหน้าสงสัยตอบกลับไป


“บอกกูว่าไม่มีอะไร แค่เหยื่อ แต่ไหงหวงออกนอกหน้าแถมยังทิ้งรอยกัดแบบไว้แบบนั้นอีก แน่ใจว่าคือเหยื่อจริงๆงั้นหรอมาร์คต้วน” แจบอมมองเพื่อนรักของตัวเองด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่มคล้ายรู้ทันความคิดของเพื่อนหน้านิ่งของตน


“เหยื่ออะไรหรอครับ?” เจ้าแว่นตัวน้อยที่ยังไม่รับรู้ถึงอันตรายรอบๆตัวเอง ผุดคำถามที่ตัวเองคิดสงสัยและพรวดถามออกไปในทันทีโดยไม่ได้คิดอะไร


“หืมม นี่เราจำไม่ได้หรอ?” จินยองมองลูกกวางเนื้อหวานตรงหน้าด้วยความสงสัย ใบหน้าน่ารักที่หลบซ่อนในกรอบแว่นอันโตมองตอบกลับด้วยท่าทีที่เหมือนจะไม่รู้อะไรเรื่องที่เกิดขึ้นเลย


“จำอะไรหรอครับ? อ๋าาา!! คุณหายแล้วหรอครับ?” แบมแบมมีสีหน้าสงสัยเพียงแว่บหนึ่ง แต่เพียงไม่นานเสียงน่ารักก็อุทานร้องออกมาเมื่อนึกอะไรออก พร้อมๆกับเอี้ยวตัวไปหาเจ้าของตักที่เขานั่งอยู่ไปทางด้านหลัง ก่อนจะเริ่มใช้มือเล็กนุ่มสำรวจไปทั่วร่างกายของอีกฝ่ายที่ถอดเสื้อโชว์เนื้อหนังส่วนบนเพราะสละเสื้อมาใช้คลุมขาขาวของตน


มาร์คต้วนนั่งนิ่งงันมองคนตัวเล็กที่ยังคงใช้มือปัดป่ายไปทั่วร่างกายของเขาเพื่อหารอยแผล ใบหน้าหวานเริ่มขมวดคิ้วเมื่อทั่วทั้งร่างกายของเขามันไร้ซึ่งรอยแผล ปากอิ่มขมุบขมิบพึมพำกับตัวเองอยู่อย่างนั้นแต่ก็ยังไม่ลดละความพยายาม ท่าทางน่ารักของคนตรงหน้าทำให้หนุ่มหล่อมาดนิ่งหลุดรอยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้


“เรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำ” แจ็คสันพึมพำออกมาพร้อมกับส่งสายตาจับผิดไปที่เจ้าของห้องที่ยังคงทอดสายตามองลูกกวางบนตักด้วยรอยยิ้มหล่อๆนั่น


“แผลไม่มี? ได้ไง..” แบมแบมพึมพำกับตัวเองเมื่อเขาสำรวจร่างกายของอีกฝ่ายจนครบถ้วนแต่ทว่ากลับไม่พบร่องรอยอาการบาดเจ็บจากอีกฝ่ายแม้แต่รอยขีดข่วน เขามั่นใจว่าเมื่อคืนนี้ความเปียกชื้นที่ได้สัมผัสและกลิ่นที่ได้รับมันคือเลือดอย่างแน่นอน


“จับนานกว่านี้ จะไม่เตือนแล้วนะ” ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปกระซิบตรงใบหูขาวพร้อมกับขบเม้มเบาๆก่อนจะผละใบหน้าออกมา


หวานไปทั้งตัวจริงๆ


สายตาเจ้าเล่ห์ของสัตว์ร้ายจดจ้องไปยังเจ้าลูกกวางหลงฝูงที่กำลังเผยอปากเชื้อเชิญเขาแม้เจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าขาวใสขึ้นสีระเรื่อแต่งแต้มแก้มบวมๆนุ่มนิ่มอย่างน่าดู ท่าทางเหลอหลาของคนตัวเล็กเหวอไปชั่วครู่และเริ่มดิ้นทันทีเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเผลอเปลี่ยนท่ามานั่งคล่อมตัวเขาพร้อมทั้งยังวางมือเล็กๆทั้งสองข้างบนหน้าท้องใกล้ความแข็งแกร่งของเขาอยู่


“ผะ ผมขอโทษครับ!” คนตัวเล็กลนลานจนเกือบจะตกจากตักแกร่ง แต่ความไวของมาร์คต้วนเร็วกว่าทำให้เขาดึงกระชับเอวนุ่มไว้ได้ทัน แรงดึงทำให้ร่างเล็กที่มีกลิ่นหอมอันร้ายกาจแนบชิดกับร่างแกร่งของอีกฝ่ายในทันที จมูกชิดจมูก ตาจ้องตา ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่าเพราะอีกแค่ไม่ถึงเซ็นต์ริมฝีปากคงได้แนบสนิทกัน ยิ่งใกล้ชิดกลิ่นหอมเย้ายวนยิ่งทวีความรุนแรง มันส่งผลให้ความอดทนของมาร์คต้วนที่มีอยู่น้อยนิดขาดสะบั้นลงทันที ริมฝีปากบางสวยพุ่งเข้าหาปากอิ่มตรงหน้าอย่างไม่รอช้าอีกต่อไป


“อู้วววว!” เสียงอุทานตกใจของเพื่อนร่วมห้องดังขึ้นมาทันที เมื่อฉากอันหวาบหวิวได้ปรากฏแก่สายตา ริมฝีปากร้ายของเจ้าของห้องที่ยังทำหน้าที่ของมัน แต่สายตาของเขากลับจ้องไปยังกลุ่มเพื่อนตัวเองเพื่อทำการไล่ออกจากห้องของเขากลายๆ


แจ็คสันเห็นดังนั้นจึงผงกหัวรับเข้าใจโดยง่ายพร้อมกับส่งสายตากรุ่มกริ่มไปยังเพื่อนสนิทของตนที่ยังคงดำเนินการกินลูกกวางอยู่อย่างเอร็ดอร่อย แจ็คสันกวักมือเรียกเพื่อนอีกสองคนให้ออกไปด้วยกันโดยไม่ลืมปิดประตูห้องพักราคาแพงของเพื่อนสนิทตนเองให้เป็นการตบท้าย


“อื้ม! ฮ่าา” ริมฝีปากอิ่มที่เริ่มบวมเจ่อเผยอหอบหายใจ เมื่อการหายใจถูกครอบครองนานหลายนาทีถูกปลดปล่อยออก แต่ทว่าการรุกรานจากสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหายยังไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้น จมูกโด่งและริมฝีปากอุ่นร้อนเริ่มซุกซนไปตามใบหน้าและเลื่อนลงมาตามลำคอเนียนขาวอย่างช้าๆ


“หะ หยุดนะครับ  อื่ออ” มือเล็กปัดป่ายผลักใบหน้าหล่อเหลานั้นออกแต่ทว่ามันกลับไม่เป็นผล ความดึงดันของอีกฝ่ายมีมากเกินที่เขาจะต้านทาน ริมฝีปากร้อนกดจูบลงปลายนิ้วเล็กที่กำลังยกมาปิดปากเขาอยู่ ก่อนจะดึงมือเล็กมากุมไว้เพื่อเปิดทางอีกครั้ง จมูกโด่งยื่นเข้าไปสูดดมกลิ่นของความหอมกรุ่นตรงแอ่งชีพจรด้วยความหลงใหล ริมฝีปากร้ายเริ่มหยอกล้อดูดดึงผิวอ่อนนุ่มตรงบริเวณนั้นอยู่นานจนเกิดรอยแดงช้ำขึ้นมาและเริ่มแพร่ขยายไปทั่วลำคอขาว


“ขอกินได้ไหม?”


“กะ กิน!?”


“ไม่รอแล้วนะ มันจะเจ็บแค่แปบเดียว”


“ดะ อ๊ะ เจ็บ!!”


เขี้ยวขาวปรากฏออกมาอีกครั้งโดยไม่รอคำอนุญาต ความแหลมคมกดผ่านเข้าไปในเนื้อนุ่มตรงเข้าสู่บริเวณที่อยู่ของหลอดเลือดแหล่งใหญ่ ของเหลวอุ่นร้อนกลิ่นสนิมแต่ทว่ามีรสหวานล้ำไหลเอ่อเข้าสู่โพรงปากของร่างสูงในทันที เขาดูดกลืนอาหารชั้นเลิศที่มีรสชาติดีอย่างที่เคยได้ลิ้มรสมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างตระกละตระกลาม จนร่างเล็กเจ้าของเลือดที่หอมหวานเริ่มโอนเอนไปมาเพราะเลือดจำนวนมากที่เสียออกไป ดวงตากลมโตที่เพิ่งลืมตาตื่นจากการหลับใหลเริ่มปรือลงอีกครั้งก่อนจะปิดสนิทลงเมื่อคมเขี้ยวได้ละออกไป


มาร์คต้วนที่อิ่มหนำในรสชาติละเขี้ยวคมออกมาจากลำคอนุ่ม ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นชื้นไล่เลียเก็บคราบเลือดที่เล็ดลอดไหลออกมาจนหมด ก่อนจะย้อนกลับไปที่รอยกัดใหม่อีกครั้ง เขี้ยวคมที่ยังคงปรากฏอยู่ขบกัดลงไปบนริมฝีปากของตัวเองจนมีเลือดสีสดไหลออกมาบาดแผลเล็กๆ เขารีบตวัดลิ้นกักเก็บหยดเลือดของตัวเองก่อนที่บาดแผลจะสมานตัวและเลือนหายไป ลื้นอุ่นชื้นที่กักเก็บหยดเลือดไว้เลื่อนไล้ไปตามรอยกัดที่อยู่บนลำคอขาว เขาใช้ปลายลิ้นที่เคลือบไปด้วยโลหิตของตัวเองเลียไปรอบๆรอยแผล เพื่อให้เลือดของตัวเองเข้าไปในรอยกัดนั้นโดยระมัดระวังไม่ให้หลุดลอดออกมาแม้แต่หยดเดียว


ถ้าคิสมาร์กคือการประกาศเจ้าของ การกระทำแบบนี้ก็คงจะมีความหมายเช่นเดียวกัน แต่มันพิเศษกว่านั้นมากเพราะมันจะไม่มีทางลบเลือนหายไป


เมื่อเลือดที่มีความพิเศษแทรกซึมเข้าไปในรอยกัด รอยเขี้ยวบนผิวขาวที่เป็นรูโหว่เริ่มผสานเข้าหากันที่ละนิดจนเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ทว่ากลับมีรอยประหลาดเริ่มปรากฏตรงหลังใบหูของคนตัวเล็ก รอยตีตราขนาดเล็กสีแดงสดที่มีรูปร่างประหลาดปรากฏชัดเจนขึ้นเมื่อรอยแผลหายสนิท คนตัวเล็กส่งเสียงอืออาขึ้นมาเบาๆก่อนจะหลับสนิทลงไปอีกครั้ง


“นายเป็นของฉัน แบมแบม”





Talk

แก้ไขครั้งที่1

เอาเรื่องที่ดองไว้มาลง 

เลยไม่ได้เช็ค พอมีเวลามาอ่านดูอีกที

โอ้วแม่สาวน้อยคำผิดเยอะ ประโยควกวน

ถ้าใครเจออีกแจ้งได้เลยนะคะ

ปล.ยังไม่มีแพลนว่าจะทำเป็นเรื่องยาวเน้อ

ดีใจที่รีดชอบกัน 

แต่ถ้าเคลียร์เรื่องปากหวานจบ

ต้องรอดูอีกทีนะจ๊ะ

..................................

อยากแต่งโหมดแวมไพร์ไง

คึคึคึ

ปามาใส่มุมนี้

เพราะแสดงความเป็นเจ้าของคล้ายๆกัน

แก้ขัดไปก่อนเนาะ

เพราะยังไม่เดินเรื่องหลักต่อเลย

จิคราย 

ปล.Arrivalจินยองหล่อมาก














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 547 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6117 junekimsa93 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 04:50
    แวมไพร์นี้เอง
    #6,117
    0
  2. #5996 YanisaCH (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:23
    ชอบบบบบบ
    #5,996
    0
  3. #5964 doublebonea (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 12:49
    ชอบค่ะ อยากให้แต่งต่อ
    #5,964
    0
  4. #5789 KattyGD (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 17:16
    แค่ตอนเดียวยังรู้สึกชอบมาก
    #5,789
    0
  5. #5740 Only We Know Untill (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 13:21
    ชอบค่ะ ชอบบบบบบ ถ้าทำเรื่องยาวก็จะอ่านแน่นอนค่ะ
    #5,740
    0
  6. #5706 NittayaKrabting (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 19:13
    ชอบจ้าาา อยากให้แต่งเรื่องแนวนี้ ขอสนับสนุนจ้ะ ^^
    #5,706
    0
  7. #5650 ฺBeau (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:53
    มันดีนะคะะะะ
    เปลี่ยนใจทำเรื่องยาวไหมคะะะะ
    รออ่านนะคะ
    #5,650
    0
  8. #5555 Nisa_chon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 15:01
    อ่านวนไปวนมากเกิน10รอบเเล้ว รวบรักด้วยอ่านวนไปเกิน10รอบ
    #5,555
    0
  9. #5545 KGXUS8683 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 16:58
    ชอบเรื่องนี้อะสนุก แต่งต่อเลยได้ไหม?? ^ ^
    #5,545
    0
  10. #5534 คาพิบาร่านิรนาม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 01:28
    อยากให้แต่งเรื่องนี้ต่อค่ะ ชอบๆ สนุก
    #5,534
    0
  11. #5407 หญิงคนงาม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 09:48
    อยากให้แต่งเป็นเรื่องยาวจัง
    #5,407
    0
  12. #5374 รันจัง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:32
    เรื่องนี้น่าสนุก ชอบแนวนี้ ชอบคนมีเขี้ยว มากัดคอเค้าม่ะ แฮ่!!!
    #5,374
    0
  13. #5373 รันจัง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:32
    เรื่องนี้น่าสนุก ชอบแนวนี้ ชอบคนมีเขี้ยว มากัดคอเค้าม่ะ แฮ่!!!
    #5,373
    0
  14. #5314 Mermaidtears (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 23:48
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ แวมๆอ่ะ
    #5,314
    0
  15. #5069 ATENNILE (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:42
    มันดีมากๆเลยเรื่องนี้แวมไพร์ สนุกน่าทำเป็นเรื่องยาวจริงๆ
    #5,069
    0
  16. #4901 ininmbx2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 18:43
    สนุกกก น่าจะแต่งเป็นเรื่องยาว อยากอ่านอีกค่ะ ????
    #4,901
    0
  17. #4898 babyB_ig7 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 15:20
    #4,898
    0
  18. #4826 Bameverthing (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 18:14
    ยังยืนยันคคำเดิม แต่งเรื่องนี้เรื่องยาวต่อเด้ออฮื่อออ
    #4,826
    0
  19. #4820 Nuthathai Por (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 17:17
    สนุกอ่ะ ถ้าต่อเป็นเรื่องยาวคงจะดีไม่น้อย
    #4,820
    0
  20. #4562 DiizJune (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 14:24
    ชอบค่ะอยากอ่านต่อจัง
    #4,562
    0
  21. #4557 meto9397 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 12:46
    จะมีภาคต่อไหมคะ ความหวงฉบับแวมไพร์ มันดี
    #4,557
    0
  22. #4526 call me jaemin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:49
    ชอบอ่ะ
    #4,526
    0
  23. #4466 Palm_7110 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 15:01
    แต่งเป็นเรื่องยาวเหอะ ส่งสายตาปิ๊งๆ????????????????
    #4,466
    0
  24. #4453 พลอย (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:37
    อยากอ่านนนนต่ออออ
    #4,453
    0
  25. #4372 barrychan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 12:30
    อยากอ่านเรื่องยาว
    #4,372
    0