[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 24 : 23 (120%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 953 ครั้ง
    3 มี.ค. 60


23


[BAMBAM’s PART]



“กินให้หมด นั่นด้วย”


อิ่มครับ อิ่มจนจะอ้วกแล้วด้วย แต่ดูเหมือนว่าคนจัดแจงอาหารยังคงสนุกสนานกับการตักนั่นตักนี่มาใส่ชามของผมอยู่เรื่อยๆไม่ยอมหยุด


“พอครับ” ผมพูดพร้อมกับยกมือปรางห้ามกับข้าวจากคุณต้วน ก่อนที่ไอ้ของชิ้นนั้นมันจะวางลงชามของผม


“ทำไม?”คนตักถามผมเสียงเคร่งเมื่อผมปฏิเสธอาหารจากเขา


“ผมอิ่มแล้ว คุณก็กินบ้างเถอะ นี่มันใกล้จะถึงเวลางานแล้วนะ มันจะสายเอา” ตั้งแต่นั่งทางข้าว ผมเห็นเขาตักข้าวใส่ปากตัวเองไปแค่ไม่กี่คำ นอกนั้นที่ตะเกียบเขาคีบขึ้นมาล้วนถูกส่งมาอยู่บนชามข้าวของผมเกือบทั้งหมด


“......”   ยัง ยังจะมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอีก ผมจับมือที่กำลังถือช้อนค้างอยู่ตรงหน้าให้กลับไปพร้อมกับช่วยส่งเข้าปากให้ถึงที่ พร้อมยื่นมืออีกข้างไปเปิดกรามออกเพื่อให้เขาอ้าปากทานข้าวซักที


“เคี้ยว” เมื่อข้าวเข้าไปในคุณพ่อจอมสั่งเรียบร้อยแล้ว คุณต้วนเลยต้องยอมเคี้ยวข้าวที่อยู่ในปากไปอย่างห้ามไม่ได้


“.....”


“กินเข้าไปอีกครับ”


“แบม อย่ามาตีเนียน”


คนหน้าโหดที่เพิ่งเคี้ยวข้าวที่ผมดันกลับไปให้จนหมด ส่งสายตาดุมาให้ผมเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะเผลอทำตามคำพูดผม ช้อนข้าวที่มีข้าวสวยและเนื้อปลาโปะอยู่อีกชั้นถูกยื่นมาตรงหน้าผมอีกครั้ง


“ผมอิ่มแล้ว กินเข้าอีกคงขย้อนออกมาแน่ๆ คุณชอบเห็นผมป่วยนักหรือไง?” ผมรีบหันหน้าหนีช้อนข้าวตรงหน้าทันทีที่พูดจบ ก่อนจะค่อยๆเหลือบตามองคนข้างๆที่ย้ายจากหัวโต๊ะมานั่งข้างๆผมแทนเพื่อมานั่งกำกับการกินข้าวของผมในทุกๆเช้าและเย็น


ผมเห็นคุณต้วนถือช้อนค้างอยู่ซักพักก่อนจะถอนหายใจออกมา เพียงไม่นานช้อนข้าวที่ผมปฏิเสธก็ถอยกลับไป แต่ไอ้ที่เขากำลังถือมันขึ้นมาเป็นลำดับต่อมานี่สิ!


“งั้นดื่มนมให้หมด”


ครับ นม! นมจืดอ่ะ!! ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหนเลย!! ขอเติมน้ำตาลหรือน้ำผึ้งก็ไม่ได้เพราะผมกำลังอยู่ในช่วงถูกควบคุมน้ำตาล ตั้งแต่ไปตรวจตามนัดกับหมอเมื่อสามวันก่อนหมอเตือนเรื่องการควบคุมระดับน้ำตาลของผม พอหมอเตือนมาปุ๊บคนนั่งข้างๆผมงี้หน้าเคร่งเครียดพร้อมกับรีบถามจี้หมอนั่นนี่เรื่องความเสี่ยง โรคภัยที่จะตามมา กระต่ายตื่นตูมชะมัด! หมอก็แค่กล่าวตักเตือนเพื่อป้องกันไว้ก่อนตามหน้าที่ทั้งๆที่ระดับน้ำตาลในเลือดของผมมันก็ปกติ คุณเขานี่ก็ตีโพยตีพายไปใหญ่โตจนมากระทบกับปริมาณน้ำตาลและลูกพีชของผมนี่ไง!!


“ครึ่งเนาะ” ผมหันไปถามเขาเสียงอ่อนๆ เพราะปริมาณนมในแก้วมันเยอะสำหรับผมมากจริงๆ


“หมด”


“เลยครึ่งมานิดหนึ่งเนาะ!”


“......”


อีกหละ!! มาอีกหละ พอไม่ได้ดั่งใจหน้าโหมดโหดมาอีกหละ อันที่จริงผมจะไม่สนใจก็ได้นะเพราะยังไงเขาก็ไม่ได้เอาอารมณ์มาลงที่ผม แต่คนที่รับผลคือเหล่าพนักงานที่บริษัท คนที่น่าสงสารที่สุดคือก็คุณยองแจ ถ้าคุณต้วนเริ่มหงุดหงิดไม่พอใจตั้งแต่เช้า อารมณ์นี้มันจะอยู่กับเขาทั้งวัน ไอ้คิ้วขมวดหน้าตึงๆนั่นก็จะอยู่กับเขาทั้งวันเหมือนกัน


“เติมน้ำผึ้งไม่ได้หรอครับ”


“.....”


“ก็ได้ๆ”


ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมๆกับมองนมแก้วโตตรงหน้าเพื่อทำใจซักพัก ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปจับแก้วนมทรงสูงนั่นเข้ามาชิดริมฝีปากเรื่อยๆ ในที่สุดของเหลวรสชาติจืดที่มีกลิ่นและรสชาติเลี่ยนๆจากไขมันธรรมชาติก็เริ่มไหลลงคอไปเรื่อยๆ ผมรีบกลืนนมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่อยากให้ลิ้นแช่ในรสนมมากเกินไป


แกร๊ก!


“เฮ้อ!”


แก้วนมใบโตหมดลงไปแล้ว ผมเบะหน้าด้วยความเลี่ยนไขมันนมนิดหน่อย  แหยะ! ไม่ชอบเลย ถ้าไม่ติดว่าตัวเล็กต้องบำรุงนะ! ผมจะไม่เฉียดกายไปใกล้มันเลยเด็ดขาด!!


“ทำหน้าให้มันดีหน่อยๆ”


ผมหันไปมองหน้าคุณต้วนที่กำลังมองมาที่ผมอยู่ ผมยู่ปากใส่เขาไปหนึ่งที่ด้วยความหมั่นไส้! สั่งนั่นสั่งนี่ดีจริงเชียว แค่สีหน้ายังมาบังคับกันได้เนาะคนเรา เฮอะ!! หงุดหงิด!!


“วันนี้ผมไม่ไปด้วยนะ”


“จะไปไหนคนเดียวฉันไม่ให้ไปหรอกนะ”


“ก็ไม่ไปไง! จะอยู่บ้านเนี่ยแหละ!”


ผมพูดพร้อมกับสะบัดหน้ากลับมามองแก้วนมที่วางเปล่า แก้วนี้จะใหญ่ไปไหน กินแต่ละทีไม่ใช่นมหายไปครึ่งกล่องเลยหรือไงเนี่ย!! ส่วนไอ้เรื่องไปไหนมาไหนถูกพูดขัดไว้ขนาดนี้จะไปไหนได้หละ!! อยู่บ้านนอนดูซีรี่ย์ก็ได้หรอก เฮอะ!


“โมโหอะไรอีก”


“ไม่ได้โมโห แค่หงุดหงิดหนะเข้าใจไหมครับ? ส่วนคุณก็รีบไปซะทีถามเซ้าซี้อยู่ได้” ผมกอดอกพร้อมกับขมวดคิ้วส่งไปให้คู่สนทนา ถามทั้งๆที่รู้ว่าอารมณ์ผมไม่ปกตินี่เขาเรียกกวนไหมครับ?


คนที่กำลังโดนอารมณ์ผมสาดใส่ไม่ได้มีสีหน้าโมโหอะไร เขามองหน้าผมก่อนจะยิ้มขบขันออกมาจนเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมๆทั้งสองข้างที่แสนจะมีเสน่ห์นั่น


“แม่งูหนวดขาว”


ผมขมวดคิ้วเมื่อฟังคำนั้นจบ หนวดขาว? นิ้วเรียวของคุณต้วนจะยื่นมาลูบเหนือริมฝีปากผมปัดไปมาอยู่สองสามครั้งแล้วล่าถอยไป พอเห็นคราบหยดนมติดที่ปลายนิ้วโป้งของเขาออกมา ผมถึงเข้าใจว่าหนวดที่เขาหมายถึงคืออะไร ส่วนอารมณ์กรุ่นๆของผมมันดับไปตั้งแต่เขาโชว์ยิ้มโชว์เขี้ยวนั่น จนตอนนี้กลายมาเป็นเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะเขินนี่แหละ


“งั้นเที่ยงๆฉันจะกลับมาแล้วกัน อยู่บ้านดีๆนะ” คุณต้วนเลื่อนหน้าเขามาจูบแก้มกับปากผมเหมือนทุกครั้งก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน พอได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วร่างสูงของเจ้าของบ้านก็เดินออกไปจากเขตห้องทานข้าว เพื่อตรงไปขึ้นรถที่กำลังจอดรอที่หน้าประตูบ้าน


ที่ผมไม่ได้ตามออกไปส่งเขาที่หน้าบ้านอย่างที่ควรจะทำเพราะโดนห้ามไว้อีกนั่นแหละครับ ไอ้เรื่องบันไดเขาไม่อยากให้ผมไปอยู่ใกล้ซักเท่าไหร่ แค่เดินลงมาจากชั้นบนคนเดียวยังโดนดุโดนมองแรงขนาดนั้น บันไดหน้าบ้านแค่ห้าขั้นนั่นก็ถือเป็นบันไดครับ เพราะฉะนั้น ‘บันไดอันตรายถ้าให้ดีอย่าเดินลงคนเดียว’ ข้อห้ามของคุณต้วนเขาครับ


ผมนั่งแช่อยู่ตรงนั้นซักพักเพื่อรออาหารย่อย ไม่ใช่สิรอให้ท้องที่เต็มไปด้วยนมให้มันหายแน่นท้องไปซะก่อน จนกระทั่งพอได้เรอลมในท้องออกมามันถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย


“คุณแบมจะไปไหนหรือเปล่าคะ? คุณมาร์คฝากป้าถามไว้ค่ะ” ป้ายองเอเดินเข้ามาถามผมพร้อมกับถือยาบำรุงมาให้ผมด้วย


“ไปได้หรอครับ?”


“ค่ะ แต่ให้บอกคุณมาร์คไว้ก่อนนะคะ”


“แต่วันนี้แบมไม่อยากไปไหนหรอกครับ อยากนอนนิ่งๆซะมากกว่า” ผมกลืนยาบำรุงพร้อมน้ำลงไปก่อนจะตอบป้ายองเอไป คุณป้าพยักหน้ายิ้มรับคำตอบและไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรต่อ ผมเลยลุกขึ้นขืนก่อนจะเก็บรวบรวมชามของคุณต้วนมารวมกับของผมเพื่อเริ่มทำความสะอาด


“อุ๊ย! คุณแบมวางลงเลยนะคะ! ป้าบอกหลายทีแล้วว่าไม่ต้องทำๆ ส่วนนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่เด็กๆเถอะค่ะ!”


“อ่อ แฮะๆ ขอโทษครับพอดีแบมชินหนะครับ”


“คุณแบมไปนั่งพักเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะเอาพายแอปเปิ้ลผสมลูกพีชไปให้นะคะ” ป้ายองเอพูดพร้อมกับขยิบตามาให้ผมหนึ่งที อ่า พายแอปเปิ้ลผสมลูกพีชงั้นหรอ มันต้องหวานมากแน่ๆเลย ตัวเล็กอยากกินหรือเปล่าน้า~


อ่า น้ำลายสอขนาดนี้ตัวเล็กต้องอยากกินแน่ๆเลย ~


“ความลับนะครับ” ผมยกนิ้วทาบบนปากเพื่อทำข้อตกลงรู้แค่เราสองคนกับป้ายองเอ ขืนคนคนนั้นรู้ผมต้องโดนลดลูกพีชลงอีกแน่ๆเลย คนนิสัยไม่ดี!!


“ความลับค่ะ”


ผมลูบท้องตัวเองอย่างอารมณ์ดีที่ตัวเล็กเข้าข้างผม ก่อนที่จะเดินออกมาผมส่งยิ้มร่าไปให้ป้ายองเอด้วยความชอบใจ ถ้าป้ายองเอให้ผมกินได้แสดงว่าไม่เป็นอะไรแน่นอน เชื่อฟังผู้ใหญ่หมาไม่กัด ฮี่ๆ


(ต่อ)



เจ้าตัวเล็กจัดการพายแสนอร่อยหมดไปตั้งสองชิ้น อันที่จริงก็อยากกินเพิ่มอีกแต่ครั้งนี้ป้ายองเอไม่ยอมตามใจผมอีกแล้ว แต่เพราะห่วงเจ้าตัวเล็กในท้องด้วยผมเลยไม่ดื้อดึงขออีกชิ้นให้ป้ายองเอได้ลำบากใจหรอกครับ ถ้าขืนผมไม่ยอมในครั้งนี้ครั้งหน้าป้ายองเอก็คงไม่ยอมให้ผมเหมือนกัน


‘ปัง! ปัง! อ๊ากกก!!’

‘อย่ายิงๆ ฉันขอหละ’

‘ปัง!’


ผมนอนเอียงตัวดูซีรี่ย์ฝรั่งที่กำลังฉายในด้วยความจดจ่อ ดูมาตั้งนานก็เลยเริ่มนึกสงสัยว่าการกดไกปืนมันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? ยิงยังไงให้มือนิ่งขนาดนั้นกันนะ? ถ้าผมยิงบ้างแล้วจะเท่ห์แบบคุณพระเอกคนนี้ไหมอ่ะ? ว่าแล้วผมก็ดันตัวขึ้นลุกนั่งบนโซฟาพร้อมกับสอดสายตามองไปรอบๆบ้าน เพื่อหาเป้าหมายตามความความคิดที่กำลังพุ่งกระฉูด หมอบอกว่าให้ผมออกกำลังกายเบาๆได้นี่นา แค่กดไกปืนคงไม่หนักหนาเท่าไหรหรอกเนาะ!


อ่ะ!! นั่นไง!


ผมลุกขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วเดินไปหาพี่การ์ดที่กำลังเดินเข้ามาทางนี้พอดี พอเขาเห็นผมเท่านั้นหละแทบจะเดินหลบฉากไปอีกทางด้วยความรวดเร็ว


เฮ้!! ผมไม่กัดนะ!


“เดี๋ยว!! พี่ครับ!!”


“ครับ คุณแบม มีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ?” พี่การ์ดร่างโตรีบหยุดการก้าวเดินก่อนจะหันค้อมหัวให้ผมด้วยความรวดเร็วทำเอาผมค้อมตัวรับแทบไม่ทัน ไหนจะถามผมด้วยเสียงสุภาพแบบนี้อีก การ์ดคุณต้วนเขามารยาทดีจริงๆเลยแฮะ

“คุณชื่ออะไรหรอครับ?”


“เอ่อ ผมชานซองครับ!”


“งั้นผมขอเรียกคุณชานนะครับ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน”


“....?”


“ผมอยากรู้ว่าคุณชานมีปืนไหมครับ?”


[End BAMBAM’S PART]


.

.

.


กริ๊งงงง!!


เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นภายในบ้านหลังโตที่มีบรรยากาศที่เงียบสงบ สายโทรศัพท์ยังคงสั่นแผดเสียงไปทั่วบ้านอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีร่างของชาวใช้ประจำบ้านโผล่วิ่งออกมาจากด้านหลังของตัวบ้านเพื่อมารับสายโทรศัพท์


“สวัสดีค่ะ บะ..”


‘แบมแบมอยู่ไหน?’


ยังไม่ทันที่สาวใช้จะเอ่ยได้จบประโยคดี น้ำเสียงเข้มๆของปลายสายก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน น้ำเสียงที่คุ้นหูคนในบ้านทำให้สาวใช้รู้ตัวทันทีว่าคนที่เธอกำลังพูดสายด้วยคือใคร


“คุณแบมแบมไปข้างนอกค่ะคุณท่าน”


‘ไปไหนเขาได้บอกไว้หรือเปล่า?’


“ไม่ได้บอกค่ะ คุณแบมแบมบอกไว้ว่าจะเป็นคนโทรบอกคุณท่านเองค่ะ ป้ายองเอก็ไปด้วยนะคะ แต่ก่อนที่คุณแบมจะออกไปดิฉันเห็นคุณแบมเธอกำลังพูดคุยเกี่ยวกับอะไรบางอย่างกับคุณบอร์ดี้การ์ดอยู่นะคะ” สาวใช้ยังคงทำหน้าทีของเธอได้เป็นอย่างดี ใครๆก็รู้ว่านายของพวกเธอหวงคนคนนั้นมากน้อยเพียงใด เพราะฉะนั้นในช่วงเวลาที่นายของเธอไม่ได้ดูแลคุณแบมแบมด้วยตัวเอง เธอก็ควรรายงานความเคลื่อนไหวของคุณแบมแบมให้เจ้านายตัวเองได้รับรู้ให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้


‘แค่นี้แล้วกัน’


ปลายสายวางไปแล้ว สาวเจ้าจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจเมื่อพายุที่เธอได้คิดไว้ไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่เธอคิด


“ฝากจัดการให้หายดื้อเลยนะคะคุณท่าน” เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงว่าที่คุณแม่ที่แสนจะดื้อดึง เดินว่อนไปทั่วบ้านให้พวกเธอได้ใจหายเล่นยังดีซะกว่าให้ออกไปข้างนอกแบบนี้ แถมยังไปเล่นกิจกรรมอันตรายแบบนั้นอีกต่างหาก


หวังว่าคุณท่านจะตามไปจัดการได้ทันนะคะ


ทางด้านคุณต้วนที่กำลังนั่งขมวดคิ้วปมใหญ่อยู่ในห้องทำงานตัวเอง ก้มหน้ากดโทรศัพท์เพื่อต่อสายหาตัวการของความหงุดหงิดใจนี้ของตัวเองทันที แต่มันก็เป็นอีกครั้งที่เขาได้ยินเพียงแค่เสียงรอสายของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น การ์ดที่เขาสั่งดูแลแบมแบมไม่ได้ส่งข้อความมาบอกความเคลื่อนไหว อาจจะเป็นเพราะโดนแบมแบมใช้มุขจะโทรบอกเองเหมือนกับที่ใช้บอกคนที่บ้านแน่ๆ


“พี่มาร์คครับ”


ยองแจโผล่หน้าเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานเพื่อดูลาดเลาก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานของพี่ชายด้วยความระแวง ยองแจเริมรับรู้ได้สัญญาณอันตรายจากตัวของชายหนุ่มตรงหน้าของตัวเอง  จนต้องลอบกลืนน้ำลายเข้าไปอึกใหญ่เพื่อช่วยบรรเทาอาการตื่นกลัวของตัวเอง


“อะไร?”


“เอ่อ เที่ยงนี้...”


คลืดๆๆ


ยังไม่ทันที่ยองแจจะได้ถามรายการอาหารเที่ยงจากอีกฝ่ายเหมือนดั่งเช่นทุกวัน โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ใกล้มือ เริ่มสั่นสะเทือนเพื่อแจ้งให้เจ้าของมันทราบถึงการติดต่อที่กำลังจะเข้ามา เขาจึงยกมือห้ามยองแจไว้ก่อนเพื่อขอเวลาในการรับสายโทรศัพท์


‘JACKSON’


“ว่า?”


‘ทายสิกูเจอใคร’ น้ำเสียงขี้เล่นจากปลายสายไม่ได้เข้ากับอารมณ์ของเขาในตอนนี้นัก ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ให้กับการเล่นไม่เป็นเวลาของเพื่อนตัวโตของตัวเอง


“ใคร?”


‘ตอบกูก่อน ไม่งั้นกูไม่เฉลยนะ เร็วๆสิว่ะ เจ้าตัวน้อยจะเดินเข้าไปข้างในแล้วนะเว้ย!’ ปลายสายรีบเร่งเร้าเอาคำตอบจากเขา ทั้งยังทิ้งปริศนาเจ้าตัวน้อยอะไรนั่นมาให้เขาได้งงเล่นๆอีกต่างหาก


“แม่มึง?” ร่างสูงใช้น้ำเสียงนิ่งๆตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ


‘ตลกหรอมาร์คต้วน! นี่กูอุตส่าห์หวังดีจับคนหนีเที่ยวมึงให้นะเว้ย!’ แจ็คสันโวยวายเสียงดังเมื่อโดนคำตอบของอีกฝ่ายโต้กลับ คุณต้วนถึงกับต้องยกให้ออกห่างจากใบหูเพื่อหวังจะให้เสียงโวยวายนั่นลดความดังลง


“หนีเที่ยว?”


‘เออสิว่ะ หรือมึงอนุญาตให้เมียมึงมาเดินเล่นที่สนามยิงปืนของกู จะส่งเมียเข้าคอร์สป้องกันตัวหรือไง?’


“แบมแบม?”


‘ก็เออหนะสิ! หรือมึงมีคนอื่นอีกหรือไง?’


พอได้รับคำตอบที่ระบุตัวตนของบุคคลที่สาม คุณต้วนก็รีบผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับสั่งให้แจ็คสันที่กำลังอยู่ในสายให้ดักตัวคุณแม่แสนดื้อไว้ก่อน เพื่อรอเวลาให้เขาได้เข้าไปจัดการคนดื้อด้วยตัวเอง


เมื่อพ้นร่างเจ้าของบริษัทไป ภายในห้องกว้างกลับหลงเหลือเพียงยองแจเลขาหน้าห้องที่กำลังยืนทำหน้างงงวยกับสถานการณ์ที่ดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนเขาจับจุดแทบไม่ทัน เลขาตัวอวบทำแค่ได้เกาหัวเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของพี่ชายของตัวเองไป


“กินข้าวคนเดียวอีกแล้วสิเรา”



Talk


ใครว่าจะหายดื้อ 

ไม่มีหรอก!

โมเม้นท์อารมณ์เด็กผู้ชายเนาะ

อยากรู้อยากลองไปหมด

แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

ติดตามชมคุณต้วนตามเมียได้ที่นี่ค่ะ

ฮ่าๆ

-------------------------------

ขยับไปทีละนิด

พักนี้มาได้ไม่บ่อย เน้อ

พองานเยอะสมองมันเลยไม่เดิน

เลยคิดไม่ค่อยออกเท่าไหร่

แต่จะมาเรื่อยๆแน่นวลลลล

#มายมบ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 953 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6275 phetmanee33 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 16:10
    ซนจริงๆ แบมแบมเอ๊ย
    #6,275
    0
  2. #6234 lek0868909108 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:00
    เอาหล่ะสิ คุณแม่ดื้อจะโดนทำโทษไหมม
    #6,234
    0
  3. #6191 lek0868909108 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 10:25

    คุณแม่ดื้อและซนมาก

    #6,191
    0
  4. #6116 junekimsa93 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 20:50
    เมียคุณต้วนเนี้ยดื้อมาก ลงโทษเลย
    #6,116
    0
  5. #6087 nuenggt (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 15:24
    คุณแม่นี่ดื้อจริงๆเล้ยยยย
    #6,087
    0
  6. #6082 De-nee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 21:33
    โอ้ยยคุณแม่ดื้ออออสงสารคุณพ่อ55555
    #6,082
    0
  7. #6065 Joy2301 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:44
    ซนไปนะลูก แบบนี้
    #6,065
    0
  8. #5995 YanisaCH (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:13
    ห้ามเลยยย
    #5,995
    0
  9. #5918 Spices_smile (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 10:57
    น้องงงงง555555
    #5,918
    0
  10. #5854 uromtbb (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:01
    คุณแม่ดื้อซนจริงๆ
    #5,854
    0
  11. #5788 KattyGD (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:58
    เหตุเกิดจากซีรีย์ 5555

    ดูละยังอยากลองยิง
    #5,788
    0
  12. #5760 PuiPui--r (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 18:18
    ท้องอ่อนๆไปยิงปืนจะโอเคเหรอ แรงถีบหนักหน่วงมากนะแบม
    #5,760
    0
  13. #5681 Pent SG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 16:22
    สงสารยองแจ
    #5,681
    0
  14. #5627 ฺBeau (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 17:58
    ดื้อจริงๆ อันตรายนะนั้นนน
    #5,627
    0
  15. #5583 Spices_smile (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:32
    ขี้ดื้อเอ้ยยย
    #5,583
    0
  16. #5530 AOYSOZA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:03

    พึ่งรู้ว่ายิงปืนเปนกีฬาเบาๆเหมาะสำหรับคนมีลูกเอาไว้ใช้ออกกำลังกายเบาๆ แบมมมมมมมมม

    #5,530
    0
  17. #5464 cream_sima (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:37

    แบมมมมม 555555555555555555

    #5,464
    0
  18. #5430 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:25
    ทำไมหนูจะเล่นอะไรรุนแรงแบบนั้นละลูก แงงง ดื้อจริงๆ
    #5,430
    0
  19. #5398 0849803120 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:09
    ดื้อจังเลยคุณแม่
    #5,398
    0
  20. #5329 ppploycb (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 15:43
    ดื้อจริงๆ
    #5,329
    0
  21. #5224 Poy Jutamas (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:53
    ดื้อจริงๆเลย คุณคนนี้เนี้ยย
    #5,224
    0
  22. #5114 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:44
    แบมซนจริงๆ
    #5,114
    0
  23. #5066 ATENNILE (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    แบมเอ๊ยลูกรึแม่เนี่ยที่ดื้อที่ซนนะหือ
    #5,066
    0
  24. #5039 litterrabbitza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:51
    คราวนี้น่าจะหนักอยู่นะ
    #5,039
    0
  25. #4869 PaulaPum (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:55
    ซนจริงๆเลยแบม..หนูมีลูกอยู่นะ
    #4,869
    0