[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 22 : 21 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,070 ครั้ง
    13 ก.พ. 60


21


ยองแจและแบมแบมเปิดประตูห้องทำงานของเจ้าของบริษัทเข้าไปด้วยอาการลุ้นๆโดยว่าเปิดเข้าไปแล้วจะไม่เจอเข้ากับเจ้าของห้อง ทันทีที่ประตูห้องถูกแงมเปิด บรรยากาศที่นิ่งสงบไร้เสียงผู้คนภายในห้องทำให้คนมีความผิดทั้งคู่ถอนหายใจโล่งอกออกมาพร้อมๆกัน


“คุณมาร์คยังไม่กลับมา”แบมแบมหันไปพูดยิ้มๆกับยองแจที่ยืนอยู่ข้างๆกัน


“ดีแล้วหละครับ ผมก็ไม่ค่อยอยากเจออารมณ์เกรี้ยวกราดของพี่มาร์คซักเท่าไหร่” ยองแจพูดด้วยท่าทีหวาดๆ


“ไปไหนมา!”


เฮือก!


น้ำเสียงที่สื่ออารมณ์ขุ่นมัวของคนพูดได้เป็นอย่างดี ทำเอายองแจและแบมแบมต้องสะดุ้งตกใจขึ้นมาพร้อมๆกันทันที


เจ้าของใบหน้าทะมึงทึงเดินออกมาจากห้องพักที่อยู่ทางด้านหลังของห้องทำงานอย่างช้าๆทีละก้าว จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนทั้งคู่ที่กำลังยืนหน้าซีดแข่งกันอยู่ที่หน้าประตูห้อง


“ว่ายังไง”


“คือ คือ” คนตัวเล็กมีสีหน้ากระอั่กกระอ่วนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด จะแก้ตัวไปก็ไม่ได้เพราะอีกฝ่ายจับเขาได้แบบจังๆ เมื่อแก้ตัวไปก็คงไม่เกิดประโยชน์แบมแบมจึงตัดสินใจบอกความจริงให้อีกฝ่ายไปแบบกล้าๆกลัวๆ จนเมื่อคำสารภาพจบลง บรรยากาศภายในห้องก็เงียบลง คนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้ารอรับฟังคำดุด่าจากอีกฝ่ายค่อยๆเงยหน้าไปมองคุณต้วนช้าๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น


“ผม ผมขอโทษครับ”


“.....”


“คุณอ่ะ อย่าเงียบแบบนี้สิครับ” แบมแบมรวบรวมความกล้าที่มีอยู่น้อยนิดขึ้นมา ก่อนจะรวบแรงก้าวเดินออกไปหาร่างสูงที่ยังคงทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ตรงหน้าที่ละก้าวจนเข้าไปใกล้กับคนที่ยังคงนิ่งเงียบ


ยองแจเมื่อเห็นสถานการณ์กำลังเข้าสู่จุดสำคัญ จึงรีบเฟดตัวเองออกมาจากห้องทำงานของลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างเงียบๆเหมือนกับการหลบระเบิดที่ฝังอยู่บนพื้น มือขาวของคุณเลขาปิดประตูห้องด้วยความเบาที่สุดเท่าที่เคยใช้ปิดประตูมา ก่อนจะทิ้งตัวแนบกับบานประตูเมื่อสิ้นสุดภารกิจงับบานประตู


“ฮู่วว ผมขอโทษนะครับคุณแบม” ยองแจลูบหน้าอกตัวเองอีกครั้งในรอบวัน วันนี้เขาต้องใจหายใจคว่ำไปกี่รอบกัน เพียงแค่วันเดียวยองแจก็รู้สึกว่าอายุตัวเองสั้นลงไปอีกหลายปี เลขาตัวอวบหันตัวออกจากบ้านประตูเพื่อไปนั่งที่ตัวเองแต่ทว่า…


“เฮ้ย! คุณแจ็คสัน!!” ทันทีที่เลขาตัวอวบหันตัวกลับมา เขาก็เจอกับใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังยื่นใบหน้าเขามาจ่อรอเขาอยู่ก่อนแล้ว


“ตกใจอะไรขนาดนั้น แล้วพึมพำอะไรอยู่กับบานประตูตั้งนาน” แจ็คสันมองไปที่ยองแจด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะทำท่าเปิดประตูห้องประธานบริษัทเข้าไปเพื่อทักทายเพื่อนฝูงที่เคยทิ้งเขาไว้ที่ร้านอาหารไว้กับเลขาตัวขาวหน้าเหมือนนากแม่น้ำนี่


“เฮ้ย!คุณแจ็คสันเข้าไปตอนนี้ไม่ได้นะครับ!” ยองแจรีบดึงแขนล่ำของอีกฝ่ายให้ออกห่างจากบานประตูทันที


“ทำไมนี่ห้องทำงานเพื่อนฉันไง ทุกครั้งฉันเข้าไปนายก็ไม่ว่าอะไรนี่” แจ็คสันแย้งเลขาด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ


“คือตอนนี้พี่มาร์คกำลังโกรธอยู่ครับ แล้วก็...”


“แล้วก็?”


“เอ่อ...คือ แล้วก็..คุณแบมแบมกำลังง้ออยู่ครับ”


ง้อ คือการกระทำที่มีไว้กระทำต่อบุคคลที่กำลังมีอารมณ์โกรธหรืองอน เป็นการกระทำที่มีไว้ใช้ในความสัมพันธ์ที่มีชื่อเรียก หรือระหว่างคนสองคนที่ความสัมพันธ์ที่สนิทสนมต่อกัน ซึ่งคนที่มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันของทั้งสองคนที่อยู่ภายในห้องชั้นบนสุดของบริษัทขนาดใหญ่ในตอนนี้กำลังกระทำพฤติกรรมนั้นอยู่


“ผมขอโทษนะครับ” แบมแบมเงยหน้ามองคนที่ยังคงเมินเขาอยู่ สายตาคมยังคงจ้องไปที่บานประตูไม่ก้มลงมามองหรือสบตาเขาได้หลายนาทีแล้ว ไม่มีแม้แต่คำพูดคำตอบอะไรกลับมาหลังจากที่ฟังคำสารภาพจากคุณแม่


แบมแบมกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากกว่าการโดนจับได้ ใบหน้าหวานเริ่มเคร่งขมวดคิ้วอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มตัดสินใจทำการง้อคนตรงหน้าด้วยวิธีที่เพิ่งนึกขึ้นได้ทันที


ประสบการณ์ง้อแฟนไม่มีด้นสดไปเลยแล้วกัน!


ท่อนแขนเล็กที่ทิ้งนิ่งข้างลำตัวเริ่มขยับยกขึ้นไปสอดกอดรอบเอวหนาของคนตรงหน้าอย่างช้าๆ แบมแบมขยับตัวเขาไปหาคุณต้วนที่ยังคงยืนนิ่งเฉยและนิ่งเงียบจนร่างเล็กแนบเข้ากับร่างสูงของอีกฝ่ายจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของกันและกัน ใบหน้าหวานซุกซบลงบนอกกว้างด้วยความออดอ้อนในสกิลขั้นสูงสุด ก่อนจะเท้าคางเล็กของตัวเองไว้บนหน้าอกอีกฝ่ายเพื่อเงยหน้าไปมองคนที่ตัวสูงกว่า      “ผมขอโทษนะครับที่ไม่เชื่อฟังคุณ”      “.......”      “ขอโทษๆๆๆ หายโกรธเถอะนะครับ น้าาา” ใบหน้าหวานกลับลงมาซุกซบบนหน้าอกกว้างอีกครั้ง ก่อนจะกดจูบปากนิ่มลงบนบริเวณหัวใจของคุณต้วนผ่านเนื้อผ้าอยู่อย่างนั้นหลายที      ท่าทางน่ารักของคุณแม่ตัวน้อยที่กำลังง้อเขาอย่างเต็มกำลัง สร้างความพอใจให้คุณต้วนได้มากโข ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะค่อยๆยกแขนขึ้นมากอดรัดร่างเล็กนุ่มนิ่มที่กำลังกอดเขาอยู่ก่อนแล้ว จมูกโด่งกดลงบนกลุ่มผมนุ่มสองสามครั้งด้วยความหวงแหน แบมแบมหายไปแค่แปบเดียวเขายังใจหายมากขนาดนี้ ถ้าแบมแบมหายไปตลอดกาลเขาจะไม่ใจขาดตามไปหรอกหรอ      “หายโกรธผมนะ นะ” คนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขายังคงพูดออกมาด้วยเสียงอู้อี้ คุณต้วนเผยรอยยิ้มให้กับความขี้อ้อนของคุณแม่ที่มีเพิ่มมากขึ้นทุกวัน แขนแกร่งคลายแรงกอดลงก่อนจะดึงตัวแบมแบมออกมาเพื่อพูดคุยกันอีกครั้ง      “ไม่หาย”      “ทำไมหายยากอย่างงี้หละ!” แบมแบมเผลอขึ้นเสียงกับอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดใจ อารมณ์ที่แปรปรวนยิ่งทำให้ความหงุดหงิดเพิ่มขึ้นง่ายมากขึ้นไปอีก      “คนผิดคือใครแบมแบม?” น้ำเสียงนิ่งของคุณต้วน เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้ามาดับอารมณ์ที่กำลังประทุของเขาในทันที      “ผมไง .__.”      “ใครที่บอกว่าจะรอในห้อง?”      ตอนนั้นเขายังไม่ได้พูดอะไรนี่? แต่จะรับผิดให้ก็ได้      “ผม .__.”      “แล้วนายมีสิทธิ์มาอารมณ์เสียใส่ฉันตอนนี้ได้งั้นหรอ?”      “ไม่ครับ .__.”      “ลองพูดมาสิว่าฉันโกรธทำไม ถ้าหาความผิดของตัวเองเจอ ฉันจะให้อภัย” คุณต้วนกอดอกมองคุณแม่ตัวเล็กที่กำลังหมุนนิ้วตัวเองเล่น เมื่อเจอความผิดเข้าไปหลายกระทง ใบหน้าหงอยๆนั่นเป็นตัวการสำคัญของความใจอ่อนของเขาได้เป็นอย่างดี แต่คุณต้วนต้องการอบรมแบมแบมเขาเลยไม่ยอมที่จะอ่อนข้อให้กับอีกฝ่ายง่ายๆ เขาอยากให้แบมแบมนึกถึงอะไรที่สำคัญมากๆให้ได้เสียก่อน      “ผมขัดคำสั่ง? ไม่ใช่หรอ…. ผมไปไหนไม่บอก?.....อ่านี่ก็ไม่ใช่หรอ? อะไรกันหละ?”      “.....”      “หรือเพราะผมวิ่ง!” พอแบมแบมพูดมาแบบนั้น ใบหน้าที่กำลังเคร่งขรึมกลับเคร่งเครียดมากขึ้นไปอีก ใบหน้าหล่อดุขึ้นอีกหลายเท่าเมื่อประโยคล่าสุดหลุดออกมาจากปากของแบมแบม      ใบหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่ายนั่นทำให้แบมแบมเริ่มจับทางได้และเริ่มขมวดคิ้วคิดทันที คงเพราะวันนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่วิตกมากเกินไป อาการเจ็บแปลบเบาๆในช่วงท้องฉุดให้แบมแบมรู้สึกตัวในทันที      ลูก?      คุณแม่ตัวน้อยเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ ก่อนจะยกมือน้อยไปวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนของตัวเอง อาการเจ็บแปลบที่ปรากฏขึ้นมาเหมือนกับว่าเด็กน้อยในครรภ์ต้องการส่งสัญญาณแสดงตนเพื่อเตือนความคิดของเขาว่ายังมีอีกชีวิตหนึ่งอยู่ในนี้      “เพราะลูกหรอครับ?” แบมแบมเงยหน้าไปมองคนตรงหน้าก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมทั้งลูบมือวนไปมาบนหน้าท้องของตัวเองเบาๆเพื่อแสดงคำโทษที่ในวันนี้เขาเผลอทำอะไรตามใจตัวเองมากไป จนลืมนึกถึงความปลอดภัยของอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในท้อง      “อืม”      “ผะ ผมขอโทษ ฮึกๆ” คุณแม่ตัวเล็กเริ่มปล่อยโฮออกมาเมื่อในที่สุดเขาก็นึกถึงสิ่งสำคัญที่หลงลืมไปออก


ภาพคุณแม่ตัวเล็กที่กำลังยืนสะอื้นอย่างน่าสงสารมันสร้างความทรมาณให้กับอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี แต่ทว่าคุณต้วนกลับไม่เดินเข้าไปโอบกอดอย่างที่ควรจะทำ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆเปิดอ้อมแขนออกเพื่อเรียกให้แบมแบมเข้ามาหาด้วยตัวเอง


“มานี่มา” แบมแบมสะอึกสะอื้นเดินเข้าหากอดอุ่นตรงหน้า พร้อมกับเริ่มปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกผิดเกาะเต็มหัวใจของว่าที่คุณแม่เต็มไปหมด สิ่งที่คุณต้วนทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเขาและลูก คนที่ดูนิ่งเฉยอย่างคุณต้วนยังรอบคอบกว่าคนเป็นแม่อย่างเขาซะอีก ยิ่งนึกทบทวนกับการกระทำที่ผ่านมาของอีกฝ่ายที่ประคบประหงมเขาอยู่ฝ่ายเดียวนั่นยิ่งกลายเป็นตัวตอกย้ำความผิดให้เพิ่มมากขึ้นไปอีก


แรงสะอื้นที่เพิ่มมากขึ้นทำให้คุณต้วนเริ่มจับสัมผัสอารมณ์อ่อนไหวของคนในอ้อมแขนได้โดยง่าย อ้อมแขนแข็งแรงเพิ่มแรงกระชับร่างเล็กให้แนบชิดกับตัวเองมากขึ้น พร้อมกับพรมจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มและหน้าผากเนียนเพื่อหวังจะปลอบใจให้คนในอ้อมแขนคลายความกังวลและลดแรงสะอื้นลง


อ้อมกอดอุ่นทำหน้าของมันได้เป็นอย่างดี ความอบอุ่นและสัมผัสเบาๆทำให้ความคิดที่กำลังแตกซ่านเริ่มสงบลงอย่างช้าๆ ไม่มีซึ่งคำปลอบโยนใดๆ มีเพียงสัมผัสที่ส่งผ่านจากร่างกายสู่อีกร่างกายเพียงเท่านั้น


“ขะ ขอโทษ ฮึก” ดวงหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาผุดออกมาจากอ้อมอกพร้อมทั้งกล่าวประโยคขอโทษซ้ำๆ เพื่อหวังจะให้คนทั้งสองคนรับรู้ถึงความรู้สึกผิดของตน


“ไม่โกรธ ไม่ได้โกรธแล้ว” น้ำเสียงนุ่มๆที่นานๆครั้งจะคนตัวสูงจะเลือกใช้ ถูกนำออกมาใช้อีกครั้งเพื่อปลอบโยนคนในอ้อมแขนให้สงบลง


“ฮึกๆ”


“หิวไหม? นี่ก็เที่ยงแล้วตัวเล็กคงหิวแล้วหละ” คนตัวโตเอ่ยถามอย่างแผ่วเบาเพื่อเบนความสนใจของคุณแม่ตัวน้อยให้เลิกคิดมาก มือใหญ่ช่วยปาดคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนใบหน้าน้อยๆอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอมจนใบหน้าหวานกลับเข้าสู่สภาพปรกติอีกครั้ง


“มะ ไม่หิว ฮึก”


“แต่เจ้าตัวเล็กหิว” ปลายนิ้วอุ่นเลื่อนขึ้นไปเกลี่ยรอบขอบตาแดงๆเพื่อเช็ดคราบน้ำตาคราบสุดท้ายที่ติดอยู่ ดวงตากลมโตช้อนตาขึ้นไปสบตากับคนตัวสูงที่กำลังมองตัวเองอยู่ ดวงตาคมที่ทอประกายอันอบอุ่นสื่อให้คุณแม่สัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายสื่อออกมาได้อย่างชัดเจน แบมแบมจึงพยักหน้ารับโดยไม่อิดออด


“ก็ได้ครับ”


“อืม กินที่ห้องนี้แล้วกัน ร้องไห้ไปขนาดนั้นคงจะเหนื่อย เอาลูกพีชไหม?”


“เอาครับ” แบมแบมพยักหน้ารับ ก่อนจะเลื่อนตัวเข้าไปกอดร่างสูงอีกครั้ง แนบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างแล้วเอียงหูฟังจังหวะหัวใจของคุณต้วนอยู่อย่างนั้นจนกว่าอารมณ์ที่หดหู่ของตัวเองจะจางหายไป


คุณต้วนก้มมองคนในอ้อมแขนที่กำลังซุกซบตัวเขาด้วยท่าทีหงอยๆด้วยความอ่อนใจ พร้อมทั้งเผยยิ้มออกมาด้วยความขบขันเมื่อเห็นคุณแม่จอมซนในโหมดซึมๆที่แสนจะน่ารักแบบนี้


คงจะเลิกซนไปอีกซักพักหละนะ







-------------------------
ในที่สุดก็ครบ
ฮ่าาาาาร์
ใจร้ายได้ไม่นานหร๊อกก
แค่อบรมนิดๆหน่อยเอง
คึคึคึ
-------------------------
มาเพิ่มให้อีกนิด 
มาช้าเพราะเน็ตมันหาย 
เบื่ออย่างจริงจัง 
ชูนิ้วกลางให้เลาเตอร์รัวๆ
มาอัพในโทรศัพท์ให้เลยนะเนี่ย 
ฮ่าๆๆ
งุ้ยยย เพิ่งเห็นลำดับนิยายของตัวเองอ่ะ
ขอบคุณมากๆ สูงสุดในประวัติกาล
----------------------------

พักเข้าสู่โฆษณา
ตื้ดดดดดด





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.07K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6232 lek0868909108 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 03:40
    ชอบแบมง้อน่ารัก อ้อนมาร์คบ่อยๆน้า
    #6,232
    0
  2. #6189 lek0868909108 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 09:30

    ง้อกันน่ารักกชอบแบมง้อ

    #6,189
    0
  3. #6155 sixfjuer (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:11
    ทำไมชั้นพึ่งมาเจอเรื่องเนนนนนนนนน้
    #6,155
    0
  4. #6114 junekimsa93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 20:32
    พี่มาร์คเอาอยู่ แบมดื้อจริง
    #6,114
    0
  5. #6057 Minny (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:17

    ทำไมเราเพิ่งเจอเรื่องนี้โอ้ยยน่ารักกกก

    #6,057
    0
  6. #5993 YanisaCH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:52
    โอ๋เอ๋โอ๋เอ๋ไม่ร้องนะคะ
    #5,993
    0
  7. #5948 K-muk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:42
    น้องน่ารักไจังงงง
    #5,948
    0
  8. #5916 Spices_smile (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 10:04
    คนขี้ดื้ออออ
    #5,916
    0
  9. #5889 too love (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 02:44
    น้องค่ดดื้อ
    #5,889
    0
  10. #5852 uromtbb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 15:20
    ฟังเสียงหัวใจ. เขิลวุ้ยยยย
    #5,852
    0
  11. #5786 KattyGD (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:19
    คุณแม่ดื้อ คุณพ่อเลยต้องดุ
    #5,786
    0
  12. #5679 Pent SG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 16:02
    ทำไมแบมน่ารักแบบนี้นะ
    #5,679
    0
  13. #5625 ฺBeau (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 10:40
    เอ็นดูววววววววว >////<
    #5,625
    0
  14. #5581 Spices_smile (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:51
    เเงงงงงงงงงงงง น่ารักกก
    #5,581
    0
  15. #5529 AOYSOZA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 19:25

    ฉันแพ้ทางให้คนอย่างเธอแบมๆ

    #5,529
    0
  16. #5509 Thanchanok-2544 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 13:29
    ทำไมน่ารักแบบนี้
    #5,509
    0
  17. #5396 0849803120 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:42
    คุณต้วนแพ้ทางน้อง
    #5,396
    0
  18. #5358 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:33
    น้องน่ารักจัง คุณต้วนอย่าดุเยอะซี่
    #5,358
    0
  19. #5325 ppploycb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 15:34
    สรุปร้องไห้มันซะเลย5555555555555
    #5,325
    0
  20. #5305 Mermaidtears (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 18:45
    ง้องอนตั้ลลากกกกก
    #5,305
    0
  21. #5108 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 18:53
    น่ารักกก
    #5,108
    0
  22. #5064 ATENNILE (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:17
    ชอบอ่ะง้องอนกันน่ารักโกรธได้แต่ไม่นานแบบนี้แหละน่ารักสุดๆ
    #5,064
    0
  23. #5038 litterrabbitza (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:33
    น่ารักกกก
    #5,038
    0
  24. #4965 PPruedee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:33
    งือออ น่ารักกก
    #4,965
    0
  25. #4894 babyB_ig7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:13
    อบอุ่นนนนน
    #4,894
    0