[END]Mine นายเป็นของฉัน [MarkBam] [Mpreg]

ตอนที่ 21 : 20 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,038 ครั้ง
    10 ก.พ. 60

20


ว่าที่คุณแม่นั่งนิ่งงันในห้องอาหารระหว่างรอคุณต้วนลงมาจากข้างบนเพื่อทานข้าวเช้าด้วยกัน แบมแบมชิงตัวลงมาก่อนเพราะขี้เกียจรอคนที่กำลังแต่งตัวอยู่ทางด้านบน แต่งตัวด้วยชุดที่เขาลงมือจัดชุดให้เป็นวันแรก


คุณต้วนคนแสนจะเฉิ่มเชยในด้านรสนิยมการแต่งตัว ชุดโทนดำขาวที่อีกฝ่ายใส่ตลอดทั้งปีเป็นตัวสร้างความเบื่อหน่ายให้กับผู้พบเห็นได้เป็นอย่างดี แบมแบมเพิ่งออกคำสั่งกับอีกคนให้ซื้อเสื้อผ้าสีอื่นมาสวมใส่ติดตู้ไว้บ้าง ชุดใหม่ที่มีสีสันหลุดโทนขาวดำเพิ่งโดนจัดเข้าตู้ไปเมื่อวันก่อน วันนี้แบมแบมจึงลงมือจัดเสื้อผ้าสีโทนอื่นให้อีกคนในทันที เพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่คุ้นชินกับการแมทเสื้อผ้าสีสันแบบนี้ ด้วยความเคยชินที่แบมแบมเคยจัดชุดให้กับบิดาของตัวเองการจัดเสื้อผ้าจึงโดนจัดอย่างรวดเร็วและเหมาะสมในช่วงอย่างโอกาสได้อย่างลงตัว


วันนี้แบมแบมอยู่ในชุดกางเกงแสล็คสีน้ำเงินเข้มพอดีตัวที่มีลายทางสีขาวเส้นเล็กที่พาดทิ้งตัวไปตามความยาวของขากางเกง เสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวขนนุ่มที่มีเนื้อผ้ากักเก็บความอบอุ่นได้ดีชายเสื้อถูกปล่อยทิ้งเพื่อความสบายตัวสวมทับอีกชั้นด้วยเสื้อคลุมสีเทาตัวใหญ่ที่ติดกระดุมเข้าหากันอย่างเรียบร้อยเพื่อป้องกันอากาศหนาวให้เจ้าตัวเล็กในครรภ์ ท้องของเขายังไม่ใหญ่มากเกินเสื้อที่มีนักจึงไม่ลำบากในการสวมใส่ซักเท่าไหร


“ทำไมลงมาก่อน?”


น้ำเสียงติดดุๆที่ดังมาจากด้านหลังทำให้คุณแม่ตัวน้อยกำลังเหม่อสะดุ้งตกใจเบาๆ


“ก็ผมขี้เกียจรอ”


“ลงบันไดคนเดียวมันอันตราย ฉันเคยบอกไม่ใช่หรือไง”


คุณต้วนในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ดูแปลกตาแต่ทว่ากลับเสริมใบหน้าหล่อให้ดูดีไปอีกแบบ สีน้ำเงินช่วยลดอายุของคนตรงหน้าแบมแบมลงมาอีกสองสามปี ทรงผมที่เพิ่งตัดไปเมื่อวันก่อนยิ่งเพิ่มความอ่อนเยาว์ให้คุณต้วนมากขึ้นไปอีก


ดูดีจนน่าหมั่นไส้


คุณแม่หงิกหน้าให้คนมาใหม่ไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันกลับมานั่งดีๆอีกครั้งโดยปล่อยให้คนโดนหมั่นไส้มองตามด้วยความงุนงงกับการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของแบมแบม


“ดูทำหน้า เดี๋ยวหน้าลูกก็เป็นแบบนั้นหรอก” มือใหญ่ยกขึ้นดึงแก้มนุ่มๆนั่นเพื่อเป็นการลงโทษเบาๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่นั่งของตัวเอง


“เดี๋ยวหน้าลูกก็เป็นแบบนั้นหรอก~” เสียงอุบอิบล้อเลียนจากคนตัวเล็กทำให้คุณต้วนเงยหน้าไปมองคุณแม่ที่กำลังทำปากขมุบขมิบไปมาโดยที่ยังเคี้ยวข้าวเช้าไปด้วย


แบมแบมทานได้ทุกอย่างโดยไม่แสดงอาการแพ้อะไรเลยซักนิด แต่สิ่งที่ชอบมากที่สุดก็ยังคงยกให้ลูกพีชเจ้าประจำที่ต้องทานทุกวัน แม่บ้านประจำตระกูลรู้กันถ้วนหน้าว่าคุณท่านของพวกเขากำลังจะมีนายน้อยมาให้พวกหล่อนได้เชยชม เหล่าบรรดาแม่บ้านจึงพยายามรื้อเค้นวิชาปลายจวักของตัวเองออกมาจนหมดเพื่อทำอาหารบำรุงให้นายหญิงและนายน้อยที่ยังคงตัวเล็กๆของพวกเธอด้วยความดีใจ


“ผมไปร้านได้ไหมครับ?”


“ไม่ได้”


“แค่แปบเดียวเองนะครับ”


“ไม่ได้”


ตั้งแต่ที่แบมแบมล้มลงไปในครัวตั้งแต่ครั้งนั้น แบมแบมก็ไม่เคยได้กลับไปที่ร้านของตัวเองอีกเลย จินยองยังคงติดต่อมาหาเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุขดิบในทุกวัน แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้บอกเรื่องสำคัญให้เพื่อนสนิทของตนได้รับรู้ แบมแบมอยากจะพูดต่อหน้าของจินยองมากกว่า


คุณต้วนสั่งให้แบมแบมอยู่แต่ภายในบ้านไม่ยอมให้ออกไปไหนเพราะกลัวว่าอีกคนจะไปซุ่มซ่านได้รับบาดเจ็บในช่วงที่ตนไม่อยู่ ช่วงนี้กำลังเข้าสู่ช่วงเก็บไตรมาสประจำปีงานเขายิ่งจะยุ่งมากเป็นพิเศษจึงไม่ค่อยมีเวลามาดูแลคนท้องอ่อนๆคนนี้ได้เต็มเวลานัก นักธุรกิจหนุ่มจึงล้อมคอกไว้ก่อนที่คุณแม่ตัวน้อยจะหายไปซะก่อน


“ผมเบื่อนี่”


“....”


“เบื่อจริงๆนะ เบื่ออ่ะคุณ!!!”


“กินข้าวให้หมด”


“เบื่ออออ”


“จะพาไปด้วยกัน”


“ครับ!”


มือเล็กยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปากทันที เคี้ยวหงับๆด้วยความอารมณ์ดี จนข้าวชามโตหมดลงไปอย่างรวดเร็ว


“ป้ายองเอครับ ขอตลับใส่อาหารให้แบมหน่อยครับ แบมจะเอาลูกพีชไปกินบนรถ”


คุณหัวหน้าแม่บ้านหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับความน่ารักของนายหญิงของเธอ คงเพราะคุณท่านของพวกเธอวางช้อนข้าวลงแล้ว คุณแม่ตัวน้อยที่กำลังจะกินลูกพีชเป็นจานถัดไปต้องรีบสะดุ้งตัวขอตลับจากเธอทันที


“ฉันไม่ได้รีบขนาดนั้น กินให้หมดก่อนก็ได้ แล้วยาบำรุงอยู่ไหนแบมแบม?”


“เออใช่ ยาอยู่บนห้อง! ผมลืมเอาลงมาด้วย งั้นเดี๋ยวผมไปเอาแปบ ป้ายองเอครับ ช่วยห่อให้แบมด้วยนะครับ” คุณแม่ตัวเล็กทำท่าจะลุกขึ้นจากโต๊ะทานข้าวแต่กลับโดนคนตัวใหญ่ฉุดแขนไว้เสียก่อน


คุณต้วนฉุดคุณแม่ตัวน้อยให้นั่งลงที่เดิม ขืนเขาปล่อยให้คนตัวเล็กนี่ไปหยิบยาเอง แบมแบมต้องทำตัวเองเจ็บตัวแน่ๆ รีบร้อนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์อ่อนๆแบบนี้ซักเท่าไหร


“นั่งอยู่นี่ จะไปเอามาให้”


“แต่..”


“.....” คนตัวสูงจ้องหน้าคุณแม่ตัวน้อยนิ่งๆจนอีกฝ่ายต้องยอมรับฟังแต่โดยดี


“ก็ได้”


แบมแบมนั่งรอยาบำรุงจากอีกคนด้วยความอารมณ์ดี มือเล็กลูบบริเวณหน้าท้องที่เริ่มนูนของตัวเองเบาพลางพูดคุยกับเจ้าตัวน้อยในท้องด้วยน้ำเสียงดีใจจนปิดไม่มิด ภาพความน่ารักของคุณแม่ที่กำลังคุยกับลูกน้อยในท้องว่าจะพาไปเที่ยวอย่างงู้นอย่างงี้สร้างรอยยิ้มให้กับเหล่าแม่บ้านและการ์ดตัวโตโดยรอบโดยไม่ยาก


คุณต้วนที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนเดินกลับเข้ามาในบริเวณห้องครัวด้วยความเงียบเชียบ สายตาคมกวาดตามองสถานการณ์โดยรอบด้วยความแปลกใจ


เหล่าแม่บ้านกับการ์ดของเขาทำไมถึงยิ้มแฉ่งกันขนาดนั้น?


ทันทีที่เขาเห็นภาพคนตัวเล็กที่กำลังนั่งรออยู่บนเก้าอี้ คุณต้วนก็เข้าใจสาเหตุที่ตนเองกำลังสงสัยทันที ภาพความน่ารักของคุณแม่ตัวน้อยทำให้เขาติดไวรัสรอยยิ้มจากเหล่าแม่บ้านและเหล่าบอดี้การ์ดได้โดยง่าย คุณต้วนเดินเข้าไปหาร่างนุ่มนิ่มที่กำลังคุยกับเจ้าตัวน้อยในท้องอย่างสนุกสนานอย่างเงียบเชียบ


ฟอด!


“อ๊ะ!”


จมูกโด่งกดลงบนไปบนแก้มนุ่มพร้อมสูดดมความหอมจากอีกฝ่ายฟอดใหญ่ แรงกดจากจมูกโด่งดึงคุณแม่ออกมาจากโลกส่วนตัวของตัวเองทันที


เผียะ!


“อายคนอื่นเขา!!”


ฝ่ามือเล็กตบลงไปที่ต้นแขนแกร่งภายใต้สูทตัวสวยไปเต็มแรงเพราะความเขินอายสายตาเหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดที่กำลังยิ้มกรุ่มกริ่มมองมาที่ตน


“หอมเมียจะอายทำไม”


“ฮึ่ยย!!”


เหตุผลหยาบๆจากอีกคนทำให้แบมแบมถึงกับคิดคำพูดที่จะต่อล้อต่อเถียงไม่ออก ก่อนจะคว้าตลับบรรจุยาที่แยกไว้กินตามเวลาออกมาแกะกินกลบเกลื่อนอาการเก้อเขินของตัวเอง


“หึหึ”

.

.

“นั่งอยู่ในนี้อย่าออกไปไหน หิวก็กดปุ่มนี้เรียกยองแจ ง่วงก็เข้าไปนอนในนั้น” นักธุรกิจออกคำสั่งกับภรรยาทางพฤตินัยตัวน้อยด้วยความเข้มงวด ร่างสูงกดจูบลงบนปากนิ่มพร้อมกับสูดกลิ่มหอมจากแก้มนุ่มไปอย่างละครั้งก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของตัวเองไปเพื่อเข้าประชุม


“เบื่อออ อีกแล้วว!!” คุณแม่ตัวเล็กที่กำลังนั่งบนโซฟาสีแดงสดยืดแขนชูบนอากาศเพื่อบิดขี้เกียจหลังจากคุณต้วนออกไปไม่ถึง10นาที


“ไปข้างนอกดีกว่า” แบมแบมลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเท้าออกไปข้างนอกเพื่อหวังจะไปเล่นกับเลขาตัวขาวของคุณต้วนระหว่างรออีกฝ่าย


“ไปไหนอ่ะ?” พอออกมาข้าวนอกยองแจที่ควรจะนั่งอยู่ตรงโต๊ะกลับหายไป แบมแบมหันซ้ายขวาเพื่อมองหาอีกฝ่าย แต่ทว่าทั้งชั้นกลับเงียบและไร้ซึ้งผู้คน


คุณแม่ตัวเล็กยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเจ้าของบริษัทซักพักก่อนจะออกเดินเมื่อวางแผนสถานที่ที่ตัวเองต้องการจะไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


-แผนกไอที-


แบมแบมมายืนด้อมๆมองๆแผนกที่ตัวเองหวังจะเข้ามาทำงานตามแผนที่เขาเคยวางไว้ แต่ก็ต้องปิดลงเพราะเจ้าของบริษัทตัวดีที่ดันมาทำให้ชีวิตที่เรียบง่ายของเขาเปลี่ยนแปลงไป คนตัวเล็กยืดคอมองไปรอบๆออฟฟิศที่มีพนักงานหลายคนกำลังทำหน้าที่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยความแข็งขัน เสียงคีย์บอร์ดและแสงจากหน้าจอที่เคยคลุกคลีตอนสมัยเรียน เขายืนมองมันด้วยความคิดถึง


แบมแบมยืคคอมองการทำงานของพนักงานด้วยความเพลิดเพลินจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังโดนใครอีกคนมองอยู่เช่นเดียวกัน


“คุณครับ?” เสียงทุ้มที่มาจากทางด้านหลังทำเอาคุณแม่ตัวน้อยสะดุ้งขึ้นทันทีด้วยความตกใจ แบมแบมหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลังตัวเองอย่างช้าๆจนเห็นบุคคลที่ยืนซ้อนหลังตัวเองอย่างเต็มตา


“เรียกผมหรอครับ?”


“ครับ เรียกคุณนั่นแหละครับ คุณเป็นเด็กฝึกงานที่เพิ่งจะเริ่มทำงานวันนี้หรือเปล่า?”


“อ่า ไม่ใช่ครับ?”


“แล้วคุณเป็นใคร มายืนทำอะไรที่นี้? ไม่รู้หรือไงที่นี้เขาห้ามคนนอกเข้า” นัยต์ตาที่เคยเป็นมิตรเริ่มส่อแววดุขึ้นมา แบมแบมเริ่มเหงื่อตกทันทีที่รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง ดวงตากลมโตเริ่มหลุกหลิกไปมาเพื่อหาทางออกให้ตัวเอง แต่จนแล้วจนรอดหนทางรอดของเขาก็ยังไม่ปรากฏ


แบมแบมสะดุ้งตัวอีกครั้งเมื่อไหล่ของเขาถูกโอบกอดจากใครบางคน กลิ่นหอมคล้ายแป้งเด็กลอยประทะจมูกของเขาในทันที กลิ่นของคนที่มาใหม่ทำให้แบมแบมรู้ได้ทันทีว่าคนนี้ไม่ใช่คนที่เขารู้จัก


“มึงไอ้เตี้ย! กูบอกว่าห้องเอกสารไปทางโน้นเว้ย!”


คนมาใหม่พูดเสียงดังพร้อมกับกระชับตัวเขาให้แนบชิดกับตัวเองมากขึ้นไปอีก


“อ้าวไงพี่ชาน โทษทีนะพี่พนักงานใหม่มันชอบหลงทางหนะ ผมพามันกลับที่ก่อนนะครับ ขอโทษที่มารบกวนครับ” คนตัวสูงข้างๆเขาโค้งหัวให้อีกคนพร้อมกับกดหัวเขาก้มลงตามไปด้วย ก่อนจะลากแขนเขาให้เดินออกมาจากตรงนั้นทันที


“นาย! หยุดก่อน!” แบมแบมยื้อแขนตัวเองไว้เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดเดิน อีกฝ่ายก้าวขายาวมากเกินไปจนเขาต้องวิ่งเหยาะๆตาม เพราะเป็นห่วงเจ้าเล็กในท้องจะได้รับการกระทบกระเทือนแบมแบมจึงพยายามยื้อยุดแรงของอีกฝ่ายไว้


“โทษๆ นึกว่าจูงหมา” คนตัวสูงหยุดเดินก่อนจะยกมือหงายฝ่ามือมาทางเขาเพื่อขอโทษ แต่ไอ้เหตุผลของอีกฝ่ายมันทำให้คิ้วเรียวกระตุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้


“ใครหมา!”


“ไม่รู้สิ แต่ช่างเถอะ ว่าแต่นายไม่ใช่พนักงานแผนกนี้นี่” คนตัวสูงปล่อยแขนของแบมแบมก่อนจะกอดอกตัวเองเพื่อสำรวจดูอีกฝ่ายอย่างเต็มตา ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาจนแบมแบมตั้งตัวไม่ทันกับการเปลี่ยนอารมณ์ปุ๊บปั๊บของอีกฝ่าย


เด็กหนุ่มตัวบางหน้าตาน่ารัก แถมอยู่ในชุดที่ไม่ใช่ชุดสุภาพของพนักงานทีนี้แบบนี้อีก เซฮุน มั่นใจว่าเขาไม่เคยเห็นคนนี้ในบริษัทมาก่อนแน่นอน

“ก็ ก็ใช่”


“แล้วนายเข้ามาที่นี้ได้ยังไง? ระบบความปลอดภัยของที่นี้ก็แน่นหนาพอสมควร ที่นายไม่น่าจะหลุดเข้ามาในนี้ได้ง่ายๆ”


“......”


“ว่าไง นายเป็นใคร?”


คนตัวโตเหมือนยักษ์ยิ่งพอมาทำหน้าตาดุๆยิ่งเหมือนยักษ์เข้าไปใหญ่ แบมแบมที่เพิ่งจะหลุดจากสถานการณ์เมื่อกี้มาได้ กลับต้องมาตกที่นั่งลำบากอีกครั้งแถมยังอยู่ในรูปแบบเดิมซะด้วย จะให้เขาบอกอีกฝ่ายไปยังไง ให้โพล่งออกไปว่ามากับคุณต้วนใครจะเชื่อเพราะอีกฝ่ายไม่ได้เปิดเผยเขาให้ใครได้รู้จัก แบมแบมขมวดคิ้วคิดหนักเพื่อหาทางออกให้ตัวเอง จนคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะขดเป็นก้อนเดียว  


ท่าทางจนมุมของอีกฝ่ายจุดรอยยิ้มของคนที่รอคำตอบได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าน่ารักตกอยู่ในความเครียดมันกลับน่าดูไม่น้อยสำหรับบุคคลที่ชื่นชอบในสิ่งของน่ารักเช่นเขา เขาอยากจะยกมือของตัวเองขึ้นไปกดลงตรงกลางระหว่างคิ้วของคนตัวเล็กเพื่อคลายการขมวดของอีกฝ่าย พอนึกขึ้นได้แล้วมือใหญ่ก็ยกตรงไปหาเป้าหมายในทันที


จึก!


“!” แบมแบมสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อรับรู้ถึงแรงกดจากบริเวณหน้าผาก ก่อนจะถอยหลังหลบสัมผัสนั้นออกมาทันทีเพราะไม่คุ้นเคยสัมผัสจากอีกฝ่าย


“จะเครียดอะไรขนาดนั้น บอกๆมาก็จบ” คนตัวสูงค่อยๆเก็บมือกลับเข้าที่ด้วยความเก้อ ท่าทางปฏิเสธสัมผัสที่ชัดเจนจากคนตัวเล็กทำให้เขารู้สึกตัวว่าเพิ่งจะทำตัวตีสนิทกับอีกฝ่ายมากจนเกินงาม


“อ่า ฉัน…”


“คุณแบมครับ”


แบมแบมเงยหน้าไปมองคนมาใหม่ที่กำลังเดินมาจากทางด้านหลังของเซฮุน ใบหน้าของอีกฝ่ายชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างเห็นได้ชัด แบมแบมจึงเดินผละออกจากคนตัวสูงตรงหน้าเพื่อเดินเข้าไปหาเลขาตัวขาวที่กำลังเดินเร็วเข้ามาหาตน


“มีอะไรครับคุณยองแจ?”


“ไปไหนทำไมไม่บอกผมหละครับ! ผมตกใจแทบแย่ที่ไม่เห็นคุณแบมอยู่ในห้อง” เลขาตัวขาวยกมือลูบอกเพื่อจับอาการเหนื่อยหอบของตัวเอง พร้อมกับส่งสายตาดุๆให้กับคุณแม่ตัวน้อยที่ไปไหนมาไหนโดยไม่บอกกล่าว


“ขอโทษครับ”


“งั้นเรารีบกกลับขึ้นไปกันเถอะนะครับ ไม่งั้นเราแย่แน่ๆเพราะอีกไม่กี่นาทีคุณมาร์คก็จะเลิกประชุมแล้ว ” ยองแจเร่งเร้าแบมแบมโดยการยื่นมือออกไปดึงมือเล็กให้ออกเดินไปพร้อมกับตนโดยลืมที่จะสังเกตผู้ร่วมฟังบทสนทนาตั้งแต่ต้นไปโดยสิ้นเชิง

"แบมแบมงั้นหรอ :)"





----------------------------------------

ตอน สำรวจกิจการ 

เปิดตัวละครใหม่ด้วยหละ

ปล่อยให้ได้พบปะผู้คนมั่งอยู่แต่กับคุณต้วนเดี๋ยวเบื่อกัน

ฮุๆๆ


----------------------------------------

เบาๆ ไร้ซึ่งเหตุการณ์ใดๆ

มันขัดกับการดำเนินชีวิตของฉ้านนน

ฮือออ 

ย้อมใจด้วยการแต่งฟิค ฮ่าๆๆ

Thank you for your comment and favorite.

โป๊ะๆ-3-






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.038K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,275 ความคิดเห็น

  1. #6231 lek0868909108 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 03:34
    คุณแม่ซน จนเกือบเป็นเรื่อง
    #6,231
    0
  2. #6143 OH MY BABY (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 22:14
    เมียท่านประธานโว้ย
    #6,143
    0
  3. #6113 junekimsa93 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 20:23
    มาไม่ดีแต่ๆเจ้าของเมียบริษัทนะนั้น
    #6,113
    0
  4. #6032 kam2001 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 19:34
    เดี๋ยวนั่นเมียเจ้าของบริษัทนะพี่~
    #6,032
    0
  5. #5992 YanisaCH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:47
    เอ่อ...เค้ามีลูกด้วยล่ะเซฮุน...
    #5,992
    0
  6. #5915 Spices_smile (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:56
    น้องมีสามีเเล้วนะพี่ฮุน
    #5,915
    0
  7. #5851 uromtbb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 15:07
    ซนจริงๆคุณแม่
    #5,851
    0
  8. #5828 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:22
    เซฮุนกำลังมา-น่า
    #5,828
    0
  9. #5785 KattyGD (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:11
    นั่นเมียบอสที่อุ้มท้องบอสคนต่อไปนะนั่น
    #5,785
    0
  10. #5678 Pent SG (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:58
    จะมีอะไรไหมนะ
    #5,678
    0
  11. #5624 ฺBeau (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 09:32
    จะมาสร้างความร้าวฉานหรอ เซฮุนนน
    #5,624
    0
  12. #5580 Spices_smile (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:47
    เซฮุนนน มาหาเรานี่ เเบมมีสามีเเล้ววลูกก็อยู่ในท้องงง
    #5,580
    0
  13. #5475 NaaNam_1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 13:41
    อย่ามาก่อเรื่องนะ !!!
    #5,475
    0
  14. #5428 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:00
    เซฮุนซวยแน่
    #5,428
    0
  15. #5395 0849803120 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:35
    อย่ามายุ่งกับแบมน่ะ สามีเค้าหวง
    #5,395
    0
  16. #5357 MBLoveGot7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:23
    กลัวเซฮุนจะโดนเปลี่ยนงานจังถ้าคุณต้วนมาเห็น 555
    #5,357
    0
  17. #5324 ppploycb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 15:30
    เซฮุนมาแล้ว!!
    #5,324
    0
  18. #5107 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 18:43
    อย่ามีดราม่าเลย 
    #5,107
    0
  19. #5063 ATENNILE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:11
    เซฮุนจะมาคาดคั้นอะไรลูกชั้นยะดีนะยองแจโผล่มาทันเวลา
    #5,063
    0
  20. #5036 litterrabbitza (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:27
    อุ้ยยย เซฮุงง
    #5,036
    0
  21. #4893 babyB_ig7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:31
    ดีค่ะ เอียนมาร์คแบมแหละ55
    #4,893
    0
  22. #4867 PaulaPum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:10
    รีบๆชัดเจนได้แล้ว เปิดตัวไปเลย
    #4,867
    0
  23. #4809 Nuthathai Por (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 00:20
    หวังว่าคงไม่มีเรื่องอะไรนะ
    #4,809
    0
  24. #4671 monokoto1122 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 23:59
    ไม่นะ ไม่เอานะ ไม่อยากกินมาม่า 
    #4,671
    0
  25. #4595 ojay2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:17
    อย่าเลยนะ ฮุนนนน แบมมีเจ้าของแล้วววววววว
    #4,595
    0